Feed aggregator

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καρδίτσας για την προσαγωγή μαθητών του 4ου ΓΕΛ

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καρδίτσας για την προσαγωγή μαθητών του 4ου ΓΕΛ

Μπροστά στις νέες εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στην εκπαίδευση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η ΕΕ επιβάλλουν στον χώρο της παιδείας αντιδραστική μεταβολή, οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους με καταλήψεις πορείες και συγκεντρώσεις σπάνε τη κινηματική σιωπή και βάζουν με όρους μαζικούς τα αιτήματα τους, για ένα σχολείο στο ύψος των αναγκών τους, για μαθητική ζωή με δικαιώματα και ελευθερίες.
Μαθητές της πόλης μας ακολούθησαν τον δρόμο του αγώνα για να διεκδικήσουν τα αιτήματα τους.
Σε ένα υπό κατάληψη σχολείο της πόλης μας (4ο ΓΕΛ) στις 18/3/2019, μέρα πανελλαδικών κινητοποιήσεων η αστυνομία με το πρόσχημα δολιοφθορών μπήκε στο χώρο του σχολείου πίεσε τους μαθητές που βρίσκονταν στο χώρο να ανοίξουν το σχολείο και στο τέλος τους πήραν στο αστυνομικό τμήμα., δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το Λύκειο συμμετείχε στις διαδηλώσεις στην πόλη.
H ενέργεια αυτή της αστυνομίας έρχεται να επιβεβαιώσει το κυνήγι κάθε μαθητή – γονιού και εκπαιδευτικού που αμφισβητεί τις "επιταγές" του νέου σχολείου. Ας είναι καλά κάποιοι "πρόθυμοι" διευθυντές ή "αγανακτισμένοι" γονείς.

Η συγκεκριμένη κίνηση της αστυνομίας δεν «κατέβηκε από τον ουρανό», αλλά αντιθέτως εξυπηρετεί το τρέχον κυβερνητικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που εκτός του ότι για ακόμη μια φορά βάζει στο στόχαστρο την παιδεία δεν διστάζει να στέλνει την αστυνομία στα σχολεία, αναβιώνοντας τις πιο μαύρες εποχές του αστυνομικού κράτους. Είναι προφανές πως η κυβέρνηση και η αστυνομία θέλουν να μετατρέψουν τα σχολεία σε τόπους χειραγώγησης, ελέγχου και τρομοκράτησης των μαθητών, ώστε να καταπνίξουν την παραμικρή εστία αντίστασης.
Απέναντι σε αυτό τον αυταρχισμό και την καταστολή το κίνημα πρέπει να απαντήσει αλληλέγγυα μαζικά και δυναμικά. Όλοι οι μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και οι συλλογικότητες τους πρέπει να χτίσουν ένα κοινό μέτωπο απέναντι στις πολιτικές, που πέραν της υποβάθμισης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης επιδιώκουν και την αστυνομοκρατία μέσα στα σχολεία.
Η απάντηση στην κυβέρνηση και στους ένστολους προστάτες της πρέπει να είναι άμεση, μαζική και δυναμική

  • ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
  • Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
  • Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ Της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ THΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

ΥΓ. Σε απάντηση οι μαθητές σήμερα συνέχισαν την κατάληψη.

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΚΑΡΔΙΤΣΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 22/03/2019 - 15:15

Όχι στο φασισμό! Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων για τη ρατσιστική επίθεση στην Κόνιτσα

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Όχι στο φασισμό! Ανακοίνωση για τη ρατσιστική επίθεση στην Κόνιτσα  

Μόνο οργή και αηδία προκαλεί η βάρβαρη επίθεση ενάντια στους νεαρούς Αφγανούς, από γνωστούς φασιστικούς κύκλους στην Κόνιτσα. Φασιστικοί κύκλοι που φωτίζονται από την ιερά δεξιά της τοπικής Εκκλησίας. 

Αυτοί οι φασιστικοί παρακρατικοί κύκλοι, με αυτό δολοφονικό τρόπο συμμετέχουν και παρεμβαίνουν στις εκλογές που έρχονται. Υπηρετώντας σκοτεινά συμφέροντα που έχουν ως στόχο να σπείρουν το ρατσιστικό φασιστικό μίσος, να κτυπήσουν την αλληλεγγύη μεταξύ των ντόπιων και των προσφύγων. 

Άραγε πόσους ψήφους θα φέρει στις εγκληματικές φασιστικές συμμορίες η εν λόγω ενέργεια στις εκλογές; 

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι το πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι πόλεμοι. Πρόβλημα είναι οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, όπως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, αδέρφια στο αγώνα μας να τελειώνουμε με όλους τους παραπάνω.

 

  • Σύνορα ανοικτά σε πρόσφυγες και μετανάστες.
  • Ταξική αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες  . 
  • Θάνατο στο φασισμό 
  • Αντιπολεμικός, αντιφασιστικός συναγερμός 

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΙΩΑΝΝΙΝΩΝCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 22/03/2019 - 15:15

Ισόβια στους χρυσαυγίτες δολοφόνους του Σ.Λουκμάν

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την αντιφασιστική συγκέντρωση της Παρασκευής 22 Μάρτη, στις 9 πμ, έξω από το Εφετείο στη δίκη των, χρυσαυγιτών δολοφόνων του Σαχζάτ Λουκμάν, Δ. Λιακόπουλου και Χ. Στεργιόπουλου οι οποίοι είχαν καταδικαστεί, σε πρώτο βαθμό, σε ισόβια για ανθρωποκτονία από πρόθεση με το δικαστήριο να κρίνει ότι το κίνητρο της δολοφονίας ήταν ρατσιστικό.   Στη συνεδρίαση της Παρασκευής 22/3 θα γίνει η πρόταση του εισαγγελέα, καθώς και οι αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής. Το αντιφασιστικό κίνημα απαιτεί την ίδια ακριβώς ποινή και σε δεύτερο βαθμό. Η ισόβια καταδίκη των χρυσαυγιτών δολοφόνων είναι νίκη του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος που θα συνεχισθεί και με την παραδειγματική καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 21/03/2019 - 20:15

Aπό το όνειρο της εισόδου στην ΕΕ, στη συζήτηση για την έξοδο (Mε αφορμή το BREXIT) [του Παναγιώτη Μαυροειδή]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στις δεκαετίες  70/80, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, έτρεχαν να μπουν τότε ΕΟΚ, εν μέσω των υποσχέσεων των ηγεσιών τους για διασφάλιση της δημοκρατίας και οριστική αποτροπή του ενδεχόμενου δικτατοριών.

Στη δεκαετία του 90, ήταν η σειρά χωρών της Ανατολικής Ευρώπης να ζητούν την είσοδό τους στην ΕΕ. Αυτή το φορά οι προσδοκίες αφορούσαν την υπόσχεση  οικονομικής ευημερίας.

Το 1999/2000 γινόταν το «μεγάλο βήμα» της Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης και της εισαγωγής του ευρώ. Η είσοδος  στη ζώνη του ευρώ παρουσιαζόταν ως η απόλυτη θωράκιση απέναντι στις οικονομικές κρίσεις.

Από το 2008 και το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και ειδικά της κρίσης στην ευρωζώνη, όλα έχουν γυρίσει ανάποδα.

Λαοί και χώρες συζητούν το ενδεχόμενο της εξόδου από την ευρωζώνη ή/και την ΕΕ ή αδιαφορούν για αυτήν.

  • Το 2015 ο ελληνικός λαός σήκωσε το γάντι της πρόκλησης και ψήφισε πανηγυρικά ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, παρά την απόλυτη σύνδεση ενός ΟΧΙ με τον κίνδυνο εξόδου από την ΕΕ, που έκανε η προπαγανδιστική μηχανή της ΕΕ. Η ταπεινωτική συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, είναι άλλο ζήτημα
  • Το 2016, οι Βρετανοί ψήφισαν υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ (BREXIT). Οι μανούβρες που γίνονται από την κυβέρνηση των Συντηρητικών και της ηγεμονικής μερίδας της αστικής τάξης στη χώρα να μείνει αυτή η επιλογή κενό γράμμα, είναι άλλης τάξης θέμα.
  • Το 2018 στο δημοψήφισμα στη Βόρεια Μακεδονία, ο λαός της χώρας αγνόησε το παραπλανητικό ερώτημα «θέλετε την ένταξη σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, με αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας μας;» και απείχε σε συντριπτικό ποσοστό. Δε θεώρησε ότι η είσοδος στην ΕΕ θα μπορούσε να υπερκεράσει την ταπείνωση με την επιβολή ονομασίας της χώρας από άλλη ισχυρότερη γειτονική χώρα. Ο «παράδεισος» της ΕΕ έχει γίνει κακόφημος ή τέλος πάντων είναι υπό συζήτηση

Πλέον, η  ίδια η ΕΕ αντί να θέτει όρους συμμόρφωσης και προϋποθέσεις για την είσοδο χωρών, απειλεί με  θεούς και δαίμονες τους λαούς σε χώρες που ζητούν  την έξοδο.

Τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της εξόδου χωρών από την ΕΕ δίνουν και παίρνουν. Η αλλαγή είναι ολοφάνερη, ανεξάρτητα από την κατάληξη  που κάθε φορά υπάρχει. Η ΕΕ και το καμάρι της, δηλαδή η ευρωζώνη και το ευρώ, είναι σε σοβαρή κρίση.

Έλεγε η Μέρκελ το 2011: «Το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα νόμισμα. Είναι η εγγύηση της ενωμένης Ευρώπης. Αν αποτύχει το ευρώ, αποτυγχάνει η Ευρώπη». Σήμερα, πράγματι συμβαίνουν και τα δύο.

Είναι στην επικαιρότητα η συζήτηση για το BREXIT και την τύχη που αυτό θα έχει. «Σκληρό» ή «μαλακό» BREXIT; Με συμφωνία με την ΕΕ ή χωρίς συμφωνία;

Οι Συντηρητικοί πηγαίνουν από ήττα σε ήττα στη Βουλή, αναζητώντας κατά βάση ένα «BREXIT χωρίς BREXIT», δηλαδή αποχώρηση με ταυτόχρονη πρόσβαση της Βρετανίας στην Ενιαία Αγορά και Τελωνειακή Ένωση.

Οι Εργατικοί μετεωρίζονται διαρκώς. Προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ μιας εργατικής εκλογικής βάσης που ψήφισε με φανατισμό και μαζικά υπέρ του BREXIT και της κομματικής μεσοαστικής και αστικής γραφειοκρατίας του κόμματος που αποκλείει κατηγορηματικά ένα «BREXIT χωρίς συμφωνία», ενώ βλέπει θετικά ένα νέο δημοψήφισμα με την ελπίδα να κερδίσει το στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ (REMAIN).

H αστική τάξη διχάζεται μεταξύ των φιλοδοξιών και αυταπατών για «ελευθερία κινήσεων» στην παγκόσμια αγορά στη βάση και της συμμαχίας με ΗΠΑ και τις σχέσεις με χώρες της πρώην Κοινοπολιτείας και του πανικού της απώλειας πρόσβασης στην Ευρωπαϊκή αγορά.

Όλα αυτά μπορούν να συνοψιστούν σε μια φράση: Πολιτική και κοινωνική κρίση που οδηγεί σε αδυναμία την ίδια την κυρίαρχη αστική τάξη να διαμορφώσει μια ενοποιητική στρατηγική για τα συμφέροντά της που ταυτόχρονα να μπορεί να την παρουσιάσει ως καθολικό «εθνικό συμφέρον». Αυτό ακριβώς προκαλεί κρίση στα κόμματά της και στις διεθνείς της συμμαχίες.

Η βαθιά αυτή κρίση έχει σαφέστατο ταξικό υπόβαθρο. Κυρίως καταγράφει το μίσος και την εχθρότητα της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των εργατογειτονιών στις αποβιομηχανοποιημένες περιοχές της χώρας. Το «πρόβλημα» με αυτό τον κόσμο που ψήφισε μαζικά BREXIT, είναι ότι δεν περιμένει τίποτα απολύτως από το REMAIN, ενώ μάλλον περιμένει ελάχιστα και από το BREXIT. Για αυτό και δεν εκβιάζεται, ούτε τρομοκρατείται εύκολα. Δεν υπάρχει αντικείμενο εκβιασμού.

Οι «κοσμοπολίτες» remainers  αντιθέτως, έχουν πολλά να χάσουν για αυτό και κα΄νουν θόρυβο. Μιλώντας περιφρονητικά για τον εργατόκοσμο των ερημοποιημένων εργατικών κοινοτήτων όπου πλέον αφθονούν η ανεργία ή οι uber-jobs, χρησιμοποιούν δύο κλασικές εκφράσεις: Αναφέρονται στους «left behind» (αυτούς που έχουν μείνει πίσω) ή σε “turkeys who voted for christmas” (γαλοπούλες που ψηφίζουν για την τύχη τους τα Χριστούγεννα). Το «πρόβλημα» είναι ότι, αυτοί οι χαρακτηρισμοί, λιγότερο προκαλούν το θυμό του φτωχού κόσμου που ψήφισε BREXIT και περισσότερο επιβεβαιώνει τις σκέψεις και φόβους του: Τόσο η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», όσο και ειδικότερα η ΕΕ που προσφέρουν κοσμοπολίτικη  λάμψη στα global centers του Λονδίνου, για αυτούς σημαίνει άθλιες κατοικίες, ανεργία, φτηνή και ευάλωτη εργασία, τρένα που δε περνούν στην ώρα τους, υποβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας. Αλλά σημαίνουν επιπλέον  περιφρόνηση προς την εργατική τάξη, τη ζωή και  κουλτούρα της, την εμπειρία της, καθώς θεωρείται συλλήβδην οπισθοδρομική, συντηρητική ή/και ρατσιστική. Όταν γη, άνθρωποι και εργασία, καθίστανται φτηνά εμπορεύματα, το να εμφανίζονται λαμπροί χορτάτοι και ασφαλείς άνθρωποι όπως ο Μπέγκαμ ή/και αστέρες της «αριστεράς» όπως ο Βαρουφάκης, να φωνάζουν για τους κινδύνους ενός BREXIT, τόσο πείθεται αυτός ο κόσμος ότι πρέπει να φωνάξει «Έξω» και «Όχι» στην ΕΕ, παρά το γεγονός ότι αδυνατούν να απαντήσουν στο ερώτημα «Μέσα και Ναι, σε ποιόν δρόμο;».

Είναι αλήθεια ότι για πρώτη φορά αυτός ο κόσμος, ένιωσε πως με την ψήφο υπέρ του BREXIT, έπαψε να είναι αόρατος και τουλάχιστον ταρακούνησε ένα κόσμο που όλο και περισσότερο όχι απλά δεν τον περιέχει, αλλά ρητά  τον αποκλείει.

Τι θα γίνει όμως τελικά με το BREXIT;

Δεν έχει  μικρή σημασία να δούμε πριν από όλα τι ΔΕΝ έγινε με την ψήφο υπέρ του BREXIT.

  • Λίγο πριν το δημοψήφισμα του 2016, με επίσημη παρέμβασή τους ΟΟΣΑ, ΕΕ και ΔΝΤ, είχαν προβλέψει ότι στην περίπτωση ακόμη και της ψήφου υπέρ της BREXIT, η Βρετανία θα έμπαινε σε μια δίνη κρίσης βαθύτερης από αυτήν του 2008.
  • Ένα μήνα πριν στηθούν οι κάλπες, «μελέτη» του Υπουργείου Οικονομικών, ανακοίνωνε με κάθε σοβαρότητα και επισημότητα ότι και μόνο με εκλογικό αποτέλεσμα υπέρ του BREXIT, το ΑΕΠ θα έπεφτε από 3,6 έως 6% και η ανεργία θα αυξανόταν κατά 820.000 ανθρώπους.
  • Ο πολύς G. Osborne, έβγαζε και αυτός μια εκτίμηση από την κοιλιά του, ότι ακόμη  500.000 άνθρωποι θα έμπαιναν στις λίστες των ανέργων.

Τι έγινε δύο χρόνια μετά από αυτές τις δραματικές προειδοποιήσεις;

Τίποτα απολύτως!

Η Βρετανική οικονομία έκλεισε με 2,7% άνοδο το 2017 (αμέσως μετά δηλαδή), ενώ ανοδικά κινήθηκε  και το 2018, με τους γνωστούς βέβαια χαμηλούς ρυθμούς αναιμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης παγκόσμια και ακόμη πιο χαμηλούς στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Η ανεργία είχε συνακόλουθα μια οριακή πτώση, ενώ οι βιομηχανικές επενδύσεις στη χώρα αυξήθηκαν και δεν μειώθηκαν, αλλά και οι εξαγωγές είχαν τη μεγαλύτερη άνοδο μεταξύ των χωρών του G7 στο ίδιο διάστημα. Τα σενάρια καταστροφής, αποσκοπούσαν και αποσκοπούν  απλά στην τρομοκράτηση και βέβαια στην καταστροφή του BREXIT. Τα σενάρια αυτά έχουν πολλαπλασιαστεί έναντι της καταληκτικής ημερομηνίας για συντεταγμένη αποχώρηση (29 Μαρτίου).

H ζωή των εργαζομένων και των ανέργων, βελτιώθηκε μετά την ψήφο υπέρ του BREXIT; Η ερώτηση είναι ρητορική, ειρωνική από μεριάς των υποστηρικτών της ΕΕ, είναι όμως και πραγματική.

Το BREXIT έδειξε πως η ρήξη με την ΕΕ, είναι σαφώς εφικτή, χωρίς να έρθει κάποιος Αρμαγεδδών. Αυτό απαντά και στο ερώτημα της Ελλάδας του καλοκαιριού του 2015 και της υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΕ και τους δανειστές με αγνόηση του ΟΧΙ.

Στη Βρετανία το BREXIT και η ρήξη με την ΕΕ, δεν έφερε κάποια καταστροφή, ενώ στην Ελλάδα η μισή ψευδορήξη με την ΕΕ έφερε απλά τα capital controls με την πρωτοβουλία στα χέρια του αντιπάλου και πολύ περισσότερο η επιλογή της ΜΗ ρήξης έφερε το Τρίτο Μνημόνιο και την απογοήτευση.

Το BREXIT και η έξοδος γενικά μιας χώρας από την ΕΕ, δεν αποτελεί την αυτόματη λύση, αλλά μια ζωτική προϋπόθεση λύσης, δηλαδή εισόδου σε ένα άλλο δρόμο, όπου το ζητούμενο θα είναι η δουλειά για όλους με πλήρη δικαιώματα, η αξιοπρεπής ζωή σε ένα αλληλέγγυο κοινωνικό περιβάλλον, η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία.

Η έξοδος είναι η αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για ένα αντικαπιταλιστικό δρόμο, ενάντια και έξω από τους νόμους και τους οργανισμούς του κεφαλαίου. Είναι μια επιλογή ρήξης που συμβάλει στην ωρίμανση των προϋποθέσεων για ρήξη με το αστικό πλαίσιο και την κεφαλαιοκρατική εξουσία γενικά, σε σοσιαλιστική, κομμουνιστική κατεύθυνση. Είναι ένας δρόμος διεθνιστικός, συνεργασίας των λαών, στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο και γενικότερα, που αλυσιδωτά μπορεί να  ακολουθηθεί και επιβληθεί.

Το «έξω» από την ΕΕ και το καπιταλιστικό πλαίσιο, αφήνει ενεργή την ελπίδα, ακόμη και όταν δεν είναι επαρκής η προετοιμασία για το «μέσα» σε ένα άλλο δρόμο. Αντίθετα, η παραμονή στο σφαγείο της ΕΕ, είναι απόφαση αργού θανάτου, χωρίς καμία ελπίδα.

Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς, ακόμη και αν συχνά ονομάζεται κομμουνιστική ή αντικαπιταλιστική, είδε στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, την πρόοδο και τον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού ή έστω σε μια πιο «πολιτικά ορθή» ερμηνεία,την  «εν δυνάμει» διεθνοποίηση και  άρνηση του αστικού εθνικισμού.

Οι θεωρήσεις αυτές απέτυχαν παταγωδώς. Κοντά μισό αιώνα από τότε που το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα αναζητούσε την προγραμματική βάση κυβέρνησης  με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αποδεχόμενο τη ρητή απαίτηση του δεύτερου για στήριξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης και 16 χρόνια από τότε που στη Φλωρεντία της Ιταλίας η ευρωπαϊκή αριστερά ορκιζόταν πως «μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή», σήμερα στις δύο αυτές χώρες κάνει πάρτι η ακροδεξιά με Λεπέν και Σαλβίνι.

Η φανταστική «ευρωπαϊκή εργατική τάξη» ως δήθεν ενιαίο υποκείμενο που θα σχηματιζόταν στο πλαίσιο της ΕΕ, με δυνατότητες μετασχηματισμού της, δεν υπήρξε και δε θα υπάρξει ποτέ ως τέτοια μέσω της ΕΕ. Αντίθετα, η ΕΕ, ως συνασπισμένη πολιτική, οικονομική (τώρα και στρατιωτική) ένωση του κεφαλαίου, αποτέλεσε και αποτελεί ακριβώς την ακύρωση αυτών των δυνατοτήτων, ενώ παράλληλα κατακερματίζει τις εργατικές τάξεις με την προώθηση της ελαστικής εργασίας και  την επίθεση στις συλλογικές εκφράσεις της. Μεταφέρει το πεδίο από τη “διαπραγμάτευση”  της σχέσης μισθών/κερδών σε αυτό του “ανταγωνισμού” των κεφαλαίων, επιδιώκοντας την πλήρη ηγεμόνευσής της επί του κόσμου της εργασίας. Η ΕΕ δεν ασκεί απλώς «νεοφιλελεύθερες» πολιτικές που δυνητικά μέσω άλλων κυβερνήσεων ή και «ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής διακυβέρνησης» μπορούν να αλλάξουν, όπως αφελώς προτείνει και πάλι ο Βαρουφάκης, αλλά αποτελεί ακριβώς την συνεκτική οργάνωση του αμερικάνικου νεοφιλελεύθερου υποδείγματος στο πεδίο της Ευρώπης. Εξ αρχής και οργανικά.

Η ΕΕ ήταν και είναι πάντα αντιδραστική, ακριβώς γιατί διαστρέφει σε όφελος των πολυεθνικών και των καπιταλιστικών κερδών και με συντριβή των εργατικών τάξεων,  τις δυνατότητες και τάσεις διεθνοποίησης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Για αυτό ακριβώς  το πλαίσιό της, με την αναγόρευση του «ανταγωνισμού» ως κεντρικής αξίας, αποδεικνύεται εξίσου ευεπίφορο στην ανάπτυξη εθνικιστικών, ρατσιστικών,  φιλοπόλεμων και ακροδεξιών, μεταφασιστικών και νεοφασιστικών ρευμάτων. Η ΕΕ των δήθεν ανοιχτών συνόρων και της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίων, εμπρευμάτων και αντεργατικών συνταγών, είναι η ίδια ΕΕ που πνίγει χιλιάδες προσφύγων στη Μεσόγειο, που σκοτώνει διαδηλωτές στη Γαλλία, που φακελώνει τους πάντες.

Υπάρχει ωστόσο μια μεγάλη τομή στην πορεία της από την αφετηρία της Συνθήκης της Ρώμης το 1957. Στην πρώτη περίοδο,  οι προτεραιότητες για απομάκρυνση μιας νέας πολεμικής ανάφλεξης στην Ευρώπη, στερέωσης της Αμερικάνικης ηγεμονίας σε αυτήν και «άμυνας» απέναντι στο «υπαρκτό σοσιαλισμό», περνούσαν κυρίως  μέσα από την αστική σταθεροποίηση των κρατών μελών της σε εθνικό επίπεδο, κατά βάση με παραλλαγές κευνσιανισμού και αντίστοιχου κοινωνικού συμβολαίου.

Μετά την μεγάλη κρίση του 70 και την εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού ως απάντηση, αλλά και την σταδιακή είσοδο στο στάδιο ενός ολοκληρωτικού καπιταλισμού, εκκινεί μια δεύτερη περίοδος. Είναι μια πορεία μετασχηματισμών στην ΕΟΚ (ΕΕ), που τελικά μεταφέρουν όλο και πιο δυναμικά κρίσιμες λειτουργίες στο πεδίο των υπερεθνικών ρυθμίσεων και θεσμών. Η κρίση του 2008 συντάραξε την Ευρωπαϊκή Ένωση, την έπληξε πολιτικά, την καθήλωσε οικονομικά, αλλά ταυτόχρονα επιτάχυνε και κλιμάκωσε  την πορεία αντιδραστικών μετασχηματισμών με τη συγκρότηση της Οικονομικής Διακυβέρνησης, του Δημοσιονομικού Συμφώνου, του ESM, των μηχανισμών μόνιμης επιτήρησης και επιτροπείας όλων των χωρών, σαρώνοντας ταυτόχρονα “συμβόλαια” και καταχτήσεις μιας προηγούμενης εποχής.

Το οικοδόμημα της ΕΕ, στα μάτια των λαών της ορθώνεται πλέον απέναντί τους, όλο και πιο απροσπέλαστο, απόμακρο, εχθρικό και ανεξέλεγκτο, μη υποκείμενο στην παρέμβαση της ταξικής πάλης και κάθε είδους διεκδικήσεων.

Το ταξικό ένστικτο των λαϊκών στρωμάτων σε όλες τις χώρες τις Ευρώπης, οδηγεί στη διαπίστωση πως η υπεράσπιση  της λαϊκής κυριαρχίας σε κάθε χώρα, του δικαιώματος οι λαοί να καθορίζουν την τύχη τους και να μετέχουν της πορείας τους, αποτελεί καθοριστικό πεδίο ταξικής διαπάλης.

Η τάση αυτή είναι αναπτυσσόμενη, έστω ανισόμετρα και αποτελεί αποπροσανατολισμό ή/και προσβολή να περιγράφεται με όρους «ευρωσκεπτικισμού» ή και «εθνικιστικής αναδίπλωσης». Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο δώρο στην ακροδεξιά και δίνει φτερά στα μαύρα πανιά της. Είναι τραγικό, αλλά είναι η ίδια εκείνη η ευρωπαϊκή, κοσμοπολίτικη και τρελαμένη με την «ανοιχτότητα» αριστερά, που πανικόβλητη πλέον από την άνοδο της ακροδεξιάς, τρέχει να την αντιγράψει αναπαράγοντας τη ρητορική της «εθνικής κυριαρχίας» ή των «μέτρων κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης», με κορυφαία παραδείγματα του Μελανσόν στη Γαλλία και της Βάγκενετ στη Γερμανία. Η άλλη όψη του ίδιου (ευρωπαϊκού) νομίσματος.

Μας αξίζει κάτι καλύτερο…

Πηγή: Παντιέρα

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 21/03/2019 - 20:15

Συνέδριο για τη Ρωσική Επανάσταση // Congress 1917 – Οικονομική καμπάνια

INFO-WAR online -

Η συζήτηση για τη Ρωσική Επανάσταση ανοίγει ξανά εν όψει του στυνεδρίου που διοργανώνεται στις 12-14 Απριλίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, με θέμα «Ρωσική Επανάσταση: Κριτικές προσεγγίσεις σε μία διαρκή πρόκληση». Στόχος του συνεδρίου είναι επαναξιολογηθεί η Ρωσική Επανάσταση, μέσα από ερωτήματα για τις ελπίδες που γέννησε, τις δυνατότητες που φανέρωσε, την τελική της ήττα […]

Τρίτη εβδομάδα προβολών για το ντοκιμαντέρ Make the economy scream

INFO-WAR online -

Συνεχίζονται για τρίτη εβδομάδα οι κινηματογραφικές προβολές του νέου ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου για τη Βενεζουέλα, Make the economy scream, λόγω της μεγάλης προσέλευσης του κοινού. Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται στην Αθήνα στον κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21) καθημερινά μέχρι και την Τρίτη 26 Μαρτίου, στις 18.00, στις 20.00 και στις 22.00. Στη Θεσσαλονίκη προβάλλεται στον κινηματογράφο […]

Συνέδριο ΓΣΕΕ: Αναμέτρηση γραφειοκρατικών μηχανισμών [του Βασίλη Συλαϊδή]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Συνέδριο ΓΣΕΕ: Αναμέτρηση γραφειοκρατικών μηχανισμών   του Βασίλη Συλαϊδή, Μέλος ΔΣ του ΕΚΑ και ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ   Από 14-17/3 είχε προγραμματισθεί να γίνει το 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα. Το συνέδριο ποτέ δεν ξεκίνησε. Στην πραγματικότητα, διαδραματίσθηκε μια σκληρή αντιπαράθεση μηχανισμών των μεγάλων παρατάξεων για να μοιράσουν τα κουκιά μακριά από τα προβλήματα των εργαζόμενων. Για την γραφειοκρατική-φιλοεργοδοτική-φιλοκυβερνητική ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ (κυρίως ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, εσχάτως κι η παράταξη ΕΑΚ που πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ) δεν χρειάζονται συστάσεις για τις ευθύνες της για το τι ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ στην ουσία σε όλο το διάστημα που η εργατική τάξη δέχεται πρωτοφανή επίθεση από το κεφάλαιο, ιδιαίτερα στα χρόνια των μνημονίων.    Αλλά και το ΠΑΜΕ, παρόλο που αυτοχαρακτηρίζεται «ταξικό», απαξιώνει να στηρίξει αγωνιστικές πρωτοβουλίες που δεν ελέγχει, σε πολλές δε περιπτώσεις συμμετέχει και συνδιαμορφώνει μια γραμμή συμβιβασμών και υποχωρήσεων ή απραξίας μαζί με τις ηγετικές παρατάξεις στη ΓΣΕΕ, όπως έκανε το 2016 για το νόμο Κατρούγκαλου, πιο πρόσφατα στις 14/11/2018, κι ακόμα πιο πρόσφατα δεν στήριξε πανεργατική κινητοποίηση για την Παγκόσμια Μέρα Γυναικών στις 8 Μάρτη (π.χ. στο ΕΚΑ και σε μια σειρά άλλα σωματεία). Σε πολλές δε περιπτώσεις –όπου το ευνοούν οι συσχετισμοί– εφαρμόζει εκλογικές πρακτικές που δεν διαφέρουν από των παρατάξεων της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Με τη στάση του βέβαια και την αντίδρασή του στην Καλαμάτα εμπόδισε να ξεκινήσουν οι νόθες διαδικασίες του συνεδρίου, αυτή όμως η αναμέτρηση μηχανισμών από μόνη της δεν βοηθάει την εργατική τάξη να κερδίσει σε αυτοπεποίθηση και μαχητικότητα, αντίθετα συντελεί σε ένα κλίμα απαξίωσης κι απογοήτευσης.    Οι εργαζόμενοι όμως δεν συνθηκολογούν, οι αγώνες πληθαίνουν για να «πάρουμε πίσω όλα όσα μας πήραν». Αυτό που χρειάζεται είναι αποτελεσματικός συντονισμός των αγώνων που ξεκινούν από τα κάτω με άμεση συμμετοχή των εργαζομένων, με ενότητα και χωρίς σεχταριστικούς αποκλεισμούς. Αυτό θα δημιουργήσει και τις προϋποθέσεις για την αναγκαία αναγέννηση κι ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, για διαμόρφωση κι ανάδειξη συσχετισμών στους εκπροσώπους που θα σέβονται και θα στηρίζουν τους αγώνες, τις διαδικασίες και πρωτοβουλίες της βάσης. Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 20/03/2019 - 20:15

Τί φταίει για την κρίση στην ΓΣΕΕ; [του Τάσου Αναστασιάδη]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Τί φταίει για την κρίση στην ΓΣΕΕ;   του Τάσου Αναστασιάδη, Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια   Το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα δεν πραγματοποιήθηκε. Μπορεί οι καταγγελίες να δίνουν και να παίρνουν για «τραμπουκισμούς» από την μία μεριά και «εργοδοτικές μαφίες» από την άλλη, αλλά αυτό είναι μονάχα η επιφάνεια και δεν μπορεί να εξηγήσει από μόνο του το γεγονός. Πρόκειται για μια εξέλιξη στην οποία πρέπει να μείνουμε γιατί υπάρχουν πολλοί «καλοθελητές», έτοιμοι να δώσουν τις λάθος εξηγήσεις. Ξανά και ξανά ακούγονται φωνές «…για τον κόσμο που έχει απογοητευτεί από τα συνδικάτα…», που «...στρέφει την πλάτη του σε αυτά…». Λίγο πολύ μια προσπάθεια να ρίξουν τις ευθύνες στους εργαζόμενους που τάχα έχουν κουραστεί και απογοητευτεί και απομακρύνονται από το συνδικαλιστικό κίνημα. Η αλήθεια όμως βρίσκεται μακριά από αυτές τις επιφανειακές εξηγήσεις. Στην πραγματικότητα η μη πραγματοποίηση του συνέδριου της ΓΣΕΕ είναι ένα καθαρό δείγμα της κρίσης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που υπάρχει τα τελευταία χρόνια.   Το πρώτο στοιχείο για να εξηγήσουμε αυτήν την κρίση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας έχει να κάνει με το ότι η ηγεσία των συνδικάτων ουσιαστικά έχει αποδεχτεί τα μνημόνια. Έχει αποδεχτεί όλη την επιχειρηματολογία της άρχουσας τάξης ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση παρά μόνο η αποδοχή των πολιτικών που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις τα τελευταία δέκα χρόνια (μαζί και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), με την ελπίδα ότι η ανάκαμψη της οικονομίας θα δώσει περιθώρια για να βελτιωθεί στο μέλλον η κατάσταση της εργατικής τάξης.    Η ανατροπή των μνημονίων δεν είναι στην ατζέντα της και έχουμε δει με τον πιο καθαρό τρόπο την άρνηση της ΓΣΕΕ να στηρίξει την οποιαδήποτε μάχη δίνει ο κόσμος της δουλειάς για τα δικαιώματά του. Στο μεγάλο ξεπούλημα των ιδιωτικοποιήσεων, η ηγεσία της ΓΣΕΕ αντί να συντονίσει τις διάσπαρτες αντιστάσεις, άφησε τον κάθε χώρο να δίνει μόνος του τις μάχες. Ακόμη και στη μάχη ενάντια στον νόμο για τα Συνδικάτα και το δικαίωμα στην απεργία, αρνήθηκε να οργανώσει την οποιαδήποτε σύγκρουση.    Στην πραγματικότητα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία πολιτικά, βρίσκεται μίλια δεξιότερα από τον κόσμο στους χώρους δουλειάς. Η προσπάθειά τους ήταν να κάνουν από τα δεξιά αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, προσπαθώντας να  βάλουν στην ατζέντα τους κάθε είδους Πατούληδες με την «κοινωνική συμμαχία». Όμως και αυτό το σχέδιο ναυάγησε, και η «κοινωνική συμμαχία» παρέμεινε ένα άδειο κουφάρι.    Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ότι πλέον  η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, δεν έχει την εύκολη δυνατότητα των παζαριών με τις κυβερνήσεις. Η συνδικαλιστική ηγεσία και κατά κύριο λόγο η ΠΑΣΚΕ, για δεκαετίες είχε αναλάβει τον ρόλο του ενδιάμεσου, ανάμεσα στις εργατικές διεκδικήσεις και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε το μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολίτευσης. Ο νόμος 1264 που έφερε το ΠΑΣΟΚ το 1982 δυνάμωσε την «διαπραγματευτική δύναμη» των συνδικαλιστικών ηγεσιών.    Οι γραφειοκράτες είχαν την πρόσβαση στα υπουργεία και ήταν σε μια συνεχή διαπραγμάτευση για να μπορούν να μαγειρεύουν συμβιβασμούς, να φρενάρουν τις αντιπαραθέσεις όταν ξεσπούσαν, και να διατηρούν την εργασιακή ειρήνη. Αυτή η δυνατότητα έχει περιοριστεί ακόμη και για τα υψηλά κλιμάκια της γραφειοκρατίας. O εύκολος δρόμος του παζαρέματος έχει κλείσει. Η μόνη δυνατότητα για να κερδίσεις πράγματα για τους εργαζόμενους υποχρεωτικά έρχεται μέσα από τη σύγκρουση με τις πολιτικές της άρχουσας τάξης και των κυβερνήσεων, αλλά αυτόν τον δρόμο η δεξιά πολιτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας τον κρατάει κλειστό.   Και δεν υπάρχει προς το παρόν καμία δύναμη στο επίπεδο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που να μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό επίπεδο, παρόλο που δεν είναι αμελητέες, δεν έχουν την δύναμη να αντικαταστήσουν την ΠΑΣΚΕ σε αυτόν τον ρόλο του επίσημου συνομιλητή και διαπραγματευτή με τους υπουργούς. Και αυτό το στοιχείο εντείνει την κρίση στους κόλπους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.   Το τρίτο στοιχείο που χρειάζεται να μείνουμε είναι το γεγονός ότι ο κόσμος στους χώρους δουλειάς συνεχίζει να αγωνίζεται για να ξηλώσει τις μνημονιακές πολιτικές. Δέκα χρόνια μνημονίων, και τέσσερα χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν καταφέρει να τσακίσουν τη δύναμη της εργατικής τάξης και την εργατική αντίσταση. Αντίθετα παραμένει η μαχητική διάθεση μεγάλου κομματιού κόσμου που συγκρούεται με τους μνημονιακούς περιορισμούς και παραμένει με το βλέμμα στραμμένο στην αριστερά.    Σε κάθε ευκαιρία οι εργαζόμενοι βγαίνουν μαζικά στους δρόμους και παλεύουν. Πριν ένα μήνα είχαμε μια τεράστια κινητοποίηση των εργαζόμενων στα ΕΛΤΑ ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. Πριν λίγες βδομάδες είχαμε τους εργαζόμενους στην Τράπεζα Πειραιώς να γεμίζουν την Μεσογείων στην απεργιακή τους διαδήλωση ενάντια στις απολύσεις. Το προηγούμενο καλοκαίρι είχαμε την απεργία στην Cosco για την Συλλογική Σύμβαση. Τους προηγούμενους μήνες είχαμε την απεργία στο Ωνάσειο, τις απεργίες των εργολαβικών στη ΔΕΣΦΑ για την μονιμοποίηση τους. Ο κατάλογος αυτός δεν έχει τέλος και όσο η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βρίσκεται μακριά από αυτή τη διάθεση των εργαζόμενων, αυτό μεγαλώνει την κρίση της.    Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να καταλάβουμε την κρίση που υπάρχει στους κόλπους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να εξηγήσουμε τις εξελίξεις στο τελευταίο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Όμως πάνω απ’ όλα για να δυναμώσουμε τον συνδικαλισμό στους χώρους δουλειάς. Με καθαρό προσανατολισμό σύγκρουσης με τα μνημόνια και την πολιτική που συνεχίζει να εφαρμόζει η κυβέρνηση, προβάλλοντας την εναλλακτική διέξοδο των εργατών. Με την στήριξη όλων των απεργιακών μαχών που συνεχίζουν να δίνουν οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο δουλειάς, το άπλωμα και τον συντονισμό. Με τη συγκρότηση ομάδων μαχητικών εργατών από τα κάτω σε κάθε χώρο δουλειάς που οργανώνουν τους χώρους τους και κλιμακώνουν τις μάχες. Αυτή την προσπάθεια κάνει ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια και το Συντονιστικό των Νοσοκομείων τα τελευταία χρόνια και αποδίδει. Έτσι φτάσαμε στην οργάνωση της απεργιακής 8 Μάρτη, έτσι έχουμε να συνεχίσουμε την επόμενη περίοδο. Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 20/03/2019 - 20:15

Πολιτική πρόταση της Μετάβασης για τις Ευρωεκλογές

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

1. Οι εξελίξεις στην ΕΕ, η κρίση της, ο επικίνδυνος άξονας «εμβάθυνσης της ΕΕ» μεταξύ Γερμανίας/Γαλλίας, η άνοδος ακροδεξιών, νεοφασιστικών ρευμάτων διεθνώς καθιστούν την παρέμβαση της μαχόμενης και ανατρεπτικής Αριστεράς στη συγκεκριμένη εκλογική μάχη περισσότερο επιτακτική. Κινούμενη με οδηγό την προσπάθεια για την όσο το δυνατόν μαζικότερη συγκέντρωση δυνάμεων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να συμβάλει στην προσπάθεια συγκρότησης μιας πλατειάς, μαζικής και μαχητικής συμμαχίας των δυνάμεων της ανατρεπτικής Αριστεράς εν όψει των ευρωεκλογών.

2. Στην κατεύθυνση συγκέντρωσης, όλων των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων που αγωνίζονται

- για μια λαϊκή ρήξη και έξοδο της χώρας από την ΕΕ

- ενάντια στην ευρωζώνη, το ευρώ και την ΕΕ που κατανοούν ότι η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται

- για τη διάλυση της ΕΕ και την ισότιμη, ειρηνική συνεργασία των λαών της Ευρώπης

- από εργατικές, λαϊκές και ριζοσπαστικές θέσεις υπέρ των εργαζόμενων και του λαού

3. Στην Ελλάδα της κρίσης, της λεηλασίας των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων από τις μνημονιακές πολιτικές, των κατευθύνσεων της ΕΕ είναι κρίσιμο και καθοριστικό να εκφραστεί ένα τέτοιο ρεύμα. Θα είναι υποχώρηση εάν στην Ελλάδα των υψηλότερων ποσοστών αμφισβήτησης του ευρωμονόδρομου, δεν καταφέρει να υπάρξει μία μετωπική συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων που κινούνται στην παραπάνω κατεύθυνση, δίνοντας πνοή και έκφραση στο υπαρκτό ρεύμα αντίστασης, ανυπακοής και ανατροπής που εμφανίζεται και παρεμβαίνει στο εργατικό κι ευρύτερα λαϊκό και μαζικό κίνημα. Εάν δεν συμβεί αυτό, την αντι-ΕΕ πάλη θα την ενσωματώσει κυρίως η Ακροδεξιά.

4. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να είναι βασικός στυλοβάτης αυτής της προσπάθειας στη βάση της οποίας μπορούμε να υπερβούμε το δίπολο ΣΥΡΙΖΑ/ΝΔ, να αντιπαλέψουμε την Ακροδεξιά και το αναδυόμενο νεοφασιστικό ρεύμα στην Ελλάδα. Παράλληλα η προσπάθεια αυτή μπορεί να δώσει οξυγόνο στο κίνημα, απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της αποχής και της αποστράτευσης και της περιγραφής ενός νέου δρόμου για την επόμενη μέρα των εκλογών.

5. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να προωθήσει ένα τέτοιου είδους εγχείρημα, και όχι να συνεχίσει σε έναν δρόμο όπου η εναντίωση στην ΕΕ και τις πολιτικές της διχάζει αντί να ενώνει. Στις μέρες μας απαιτείται να συνδυάζεται η αναγκαία αντιφασιστική συσπείρωση δυνάμεων με το κύριο μέτωπο: την εναντίωση με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του πυρήνα της ΕΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του. Στη σημερινή φάση δεν αρκεί μια «κομματική» κάθοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή μιας «ΑΝΤΑΡΣΥΑ plus», όπως λέγεται, λογική η οποία θα μετρά απώλειες και ήττες. Απόδειξη, η διάλυση υφισταμένων μετωπικών προσπαθειών όπως η ΔιΕΕξοδος.

6. Χρειάζεται η πολιτική – εκλογική απεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τη ΛΑΕ, τη Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά, το Σύλλογο Κορδάτο, τον Εργατικό Αγώνα, το ΕΕΚ, άλλες αριστερές δυνάμεις και ανένταχτους αγωνιστές για τη συγκρότηση μιας πολιτικής εκλογικής κίνησης «από τα κάτω», στηριγμένης στις νεότερες γενιές, που θα εκφραστεί σε ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο αριστερού «Όχι» και λαϊκής εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ. Σε κάτι τέτοιο θα  έπρεπε να συμβάλει και το ΚΚΕ, αλλά η πολιτική του κινείται σήμερα σε αντιμετωπική πορεία.

7. Η εκλογική πολιτική πρόταση του Π.Σ. της ΛΑΕ, στο βαθμό που είναι ειλικρινής και συνεπής και όχι μια επικοινωνιακή κίνηση, μπορεί να αξιοποιηθεί στην παραπάνω κατεύθυνση, με προϋποθέσεις τη σαφή διάκριση από θολά και ψηφοθηρικά «πατριωτικά μέτωπα», τη δημοκρατική συλλογική εκπροσώπηση ενάντια σε τάσεις αρχηγισμού, τη δημιουργία μιας κίνησης – ψηφοδελτίου και όχι μιας εκλογικής συγκόλλησης κορυφών. Με αυτό τον τρόπο μια συνεργασία μπορεί να αποκτήσει αξιοπιστία, να πετύχει αποτελέσματα που θα σπάσουν το εκλογικό όριο και να βοηθήσει το λαϊκό αντι-ΕΕ κίνημα στη χώρα μας και στις άλλες χώρες της ΕΕ.

8. Στα πλαίσια αυτά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει να παρέμβει αυτοτελώς με τη δική της πρόταση για μια αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ σε μια επαναστατική πορεία συνεργασίας των λαών της Ευρώπης, με το δικό της πρόγραμμα και την ιδιαίτερη εκλογική της διακήρυξη.

Categories: Παρεμβάσεις ΟργανωσεωνΗμερομηνία: 20/03/2019 - 20:00

Προκήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις Ευρωεκλογές

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Προκήρυξη ΑΝΤΑΡΣΥΑ για Ευρωεκλογές 2019(αρχείο .pdf, 2.2MB)

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 20/03/2019 - 17:30

Η τέχνη της συνωμοσιολογίας και οι αυτόνομοι λειτουργοί της [του Μάνου Σκούφογλου]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η τέχνη της συνωμοσιολογίας και οι αυτόνομοι λειτουργοί της

(μια απάντηση στο περιοδικό Antifa / πόλεμος ενάντια στον φόβο)

Διαβάσαμε πρόσφατα ένα άρθρο με τίτλο «Περί της αλληλεγγύης σε λαούς που δεν γνωρίζουμε και περί των αντίστοιχων ιεραρχιών» στο περιοδικό Antifa / πόλεμος ενάντια στον φόβο. Το συγκεκριμένο άρθρο, γραμμένο σε ένα ύφος που υποδηλώνει καραμπινάτη ναρκισσιστική διαταραχή, αγγίζει ορισμένες αλήθειες, τις οποίες όμως καταφέρνει να καταστρέψει τελείως, στήνοντας μια απίθανη θεωρία συνωμοσίας που κατά τη γνώμη των συγγραφέων αποδεικνύει, λίγο-πολύ, μια συμπαιγνία μεταξύ των αριστερών οργανώσεων που διοργάνωσαν πρόσφατα πορεία αλληλεγγύης στη Βενεζουέλα και του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που πλουτίζει από τη μεταφορά πετρελαίου.

Ξεκινάμε από ό,τι είναι αληθές στο άρθρο: είναι αλήθεια ότι το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, παρότι ανήκει ιστορικά και στρατηγικά στο ευρωνατοϊκό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει δουλειές και με χώρες που βρίσκονται σε ρήξη με αυτό το μπλοκ, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, περιλαμβανομένης της Βενεζουέλας∙ είναι αλήθεια ότι ένα κόμμα της ρεφορμιστικής αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, κατέληξε να κυβερνά για τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου και να διαγκωνίζεται με τη ΝΔ για τα μάτια των εφοπλιστών∙ και είναι αλήθεια ότι η πολιτική λογική του λαϊκού μετώπου οδηγεί ρεφορμιστικές ηγεσίες όπως αυτή της ΛΑΕ να αναζητά συμμάχους σε μερίδες της αστικής τάξης και σε καπιταλιστικά κράτη που υποτίθεται ότι αντιτίθενται στον βασικό εχθρό, τον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό, όπως αποδεικνύει και η πρόσφατη συνάντηση του Λαφαζάνη, του Ήσυχου και της Βαλαβάνη με τον πρέσβη της Ρωσίας.

Το ότι κάτι δεν πάει καλά με τη συλλογιστική των συγγραφέων, όμως, φαίνεται με το καλημέρα, όταν ξεκινούν χαρακτηρίζοντας την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη ΛΑΕ και γενικότερα τους διοργανωτές του συλλαλητηρίου για τη Βενεζουέλα «εθνικοσοσιαλιστές», δηλαδή ναζί. Πρώτα από όλα, είναι τουλάχιστον απογοητευτικό για μια συλλογικότητα που προσδιορίζεται βασικά ως αντιφασιστική να μην μπορεί να ξεχωρίσει έναν ναζί. Είναι γενικότερη πρακτική στο κίνημα να αποκαλούνται φασίστες όλοι όσοι αισθάνεται κανείς ότι τον καταπιέζουν, από τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου και τον Τσίπρα μέχρι τον δάσκαλο που του έβαλε κακό βαθμό ή τον διαχειριστή της πολυκατοικίας που τον πιέζει για τα κοινόχρηστα – και είναι μια πρακτική που αποτυγχάνει τελείως να κατανοήσει το φαινόμενο του φασισμού, τις κοινωνικές του ρίζες και τον τρόπο αντιμετώπισής του. Αυτό είναι και ειδικότερα ένα χαρακτηριστικό πολιτικό πρόβλημα του χώρου τον οποίο εκπροσωπεί το συγκεκριμένο περιοδικό, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι κάθε μορφή κυριαρχίας και κάθε συμπεριφορά που την αναπαράγει είναι φασισμός.

Αν η κοινωνία είναι κατά πλειοψηφία φασιστική, τότε το μόνο που μένει είναι μια ηρωική μειοψηφία να την αποκαλύψει και να δώσει τον μοναχικό της αγώνα εναντίον όλων. Όμως ο φασισμός είναι μια ειδική πολιτική μορφή του καπιταλιστικού κράτους, που προϋποθέτει ένα κίνημα των μικροαστών απελπισμένων από την αστική δημοκρατία και επικρατεί μόνο εφόσον η εργατική τάξη αποδειχτεί ανίκανη να τον αποτρέψει και εφόσον σημαντικές μερίδες του μεγάλου κεφαλαίου τον επιλέξουν ως βέλτιστη λύση για τα συμφέροντά τους. Σκοπός του φασισμού δεν είναι η ταξική κυριαρχία γενικώς, αλλά η πλήρης διάλυση και εξατομίκευση της εργατικής τάξης. Για αυτό τον λόγο ο αντιφασισμός είναι αφενός επιτακτικός, αφετέρου εφικτός, με τη μαχητικότητα και τη μαζικότητα των εργαζομένων και των καταπιεσμένων στρωμάτων, δηλαδή της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Ας είναι, οι συναγωνιστές του περιοδικού έχουν κάθε δικαίωμα να μην κατανοούν τον φασισμό και τον ναζισμό, παρότι δίνουν πραγματικούς αγώνες ενάντια στους φασίστες. Αυτό που δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν είναι να συκοφαντούν άλλες μερίδες του κινήματος με τις οποίες διαφωνούν. Η πρακτική της αναγόρευσης του διαφωνούντα σε φασίστα δεν είναι καινούρια, είναι βγαλμένη από τις χειρότερες παραδόσεις που εμφανίστηκαν ιστορικά στο κίνημα, με αποκορύφωμα τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Βλέπουμε, ωστόσο, ότι και ο αυτόνομος χώρος δεν είναι καθόλου άμοιρος σταλινικών πρακτικών. Με την ίδια ευκολία που ορισμένοι στην αριστερά συχνά τσουβαλιάζουν τους «αναρχοαυτόνομους» κολλώντας τους τη ρετσινιά του ασφαλίτη, οι αυτόνομοι συγγραφείς του περιοδικού ισχυρίζονται ανερυθρίαστα, για παράδειγμα, ότι το ΣΕΚ έχει αναλάβει την «πολιτική εκπροσώπηση των φρουρών των ελληνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης». Θλιβερό.

Ο αυτόνομοι συγγραφείς, έπειτα, επιδεικνύουν τις ικανότητές τους στην κοινωνιολογία, εξηγώντας ότι οι αριστερές οργανώσεις, συλλήβδην, είναι ταξικά ιεραρχικές. Διευθύνονται από τη μεσαία τάξη, από την οποία η βάση άγεται και φέρεται. Στον αγώνα της να διατηρήσει το προνόμιό της, η μεσαία τάξη που διοικεί τις εργατικές οργανώσεις διατηρεί ζηλότυπα το μονοπώλιο της γνώσης. Ταυτόχρονα, έχει αντικειμενικό συμφέρον να συμπλέει με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, αν και οι συγγραφείς αναγνωρίζουν γενναιόδωρα ότι οι ηγέτες «δεν είναι ανάγκη να πληρώνονται από τους Έλληνες εφοπλιστές», κάτι που ωστόσο είναι σίγουροι ότι θα ήθελαν διακαώς.

Δεν θα κάνω υποθέσεις για το σε ποια τάξη ανήκουν οι ίδιοι οι συγγραφείς του περιοδικού, αν και, κρίνοντας από τη γλώσσα τους, δυσκολεύομαι να φανταστώ πάνω στο πληκτρολόγιό τους τα μουτζουρωμένα δάχτυλα κάποιου εργάτη στη γραμμή παραγωγής. Οι αφορισμοί τους, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι πιο ενδιαφέροντες ή πρωτότυποι από τους αντίστροφους αφορισμούς, σύμφωνα με τους οποίους οι «αναρχοαυτόνομοι» είναι τα παιδιά των βορείων προαστίων που αράζουν στα Εξάρχεια. Έχει αποδειχτεί ότι αντικαπιταλιστικές οργανώσεις, κομμουνιστικές ή αναρχικές, έχουν κατά κανόνα αυξημένη αναλογία μικροαστικών στρωμάτων και διανοουμένων στις τάξεις τους σε μη επαναστατικές περιόδους. Ο λόγος δεν είναι κάποια μεταφυσική ιδιότητα της δομής των αριστερών οργανώσεων, αλλά το γεγονός ότι η καπιταλιστική κανονικότητα περιορίζει δραστικά τα περιθώρια δράσης της εργατικής τάξης - για αυτό τον λόγο το φαινόμενο είναι εξίσου διαδεδομένο και στις αυτόνομες και αναρχικές ομάδες, αν όχι περισσότερο, λόγω των σαφώς πιο περιορισμένων ιστορικών δεσμών τους με το εργατικό κίνημα. Η βασική ασπίδα προστασία που έχουν οι εργαζόμενοι ενάντια στην πολιτική επιβολή και την ιδεολογική κηδεμονία του καπιταλιστικού συστήματος είναι οι αντικαπιταλιστικές οργανώσεις, αυτές δηλαδή που η ατομιστική δεισιδαιμονία των συγγραφέων του άρθρου δαιμονοποιεί. Αναπαράγοντας με ζήλο την φιλελεύθερη κοινοτοπία που βλέπει τις οργανώσεις ως μηχανισμούς αλλοτρίωσης της ατομικότητας, οι συγγραφείς βάζουν απλώς το δικό τους μικρό λιθαράκι στην εξατομίκευση και αποπολιτικοποίηση των καταπιεσμένων.

Ασφαλώς είναι απαραίτητη η δημοκρατική, «από τα κάτω», λειτουργία των αντικαπιταλιστικών οργανώσεων για να μην αυτονομηθεί οποιαδήποτε ηγεσία, και δυστυχώς αυτό πράγματι πολλές φορές δεν συμβαίνει. Όμως η γραφειοκρατία δεν είναι κάτι έμφυτο στη δομή της οργάνωσης. Το κρίσιμο στοιχείο είναι τελικά η σχέση κάθε οργάνωσης με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, το κράτος και τη διαχείρισή του. Λόγοι στοιχειώδους τιμιότητας θα επέβαλαν στους συγγραφείς να δουν ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι οργανώσεις της, όσα άλλες αδυναμίες και αν έχουν, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με επιχειρήσεις και χρηματοδότες, ούτε με τη διαχείριση του κράτους σε κεντρικό ή τοπικό επίπεδο, κι επομένως κάθε σύγκρισή τους με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τελείως αβάσιμη.

Οι συγγραφείς του άρθρου, παρόλα αυτά, έχουν ένα δικό τους σενάριο για τη σχέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Η ιστορία πάει περίπου ως εξής: το 2005, ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚ συνάντησε τον Τσάβες στο περιθώριο του Παγκόσμιου Κοινωνικού φόρουμ στο Καράκας∙ το 2007 ο Τσίπρας επισκέφθηκε τη Βενεζουέλα και μίλησε για το ενδεχόμενο φθηνής τροφοδοσίας του Δήμου Καισαριανής, που τότε είχε συριζαίο Δήμαρχο, με φτηνό πετρέλαιο∙ ο ίδιος αυτός δήμαρχος είχε βρεθεί σε μια συνδιάσκεψη που είχε οργανώσει στο Λονδίνο ο τότε δήμαρχος Κεν Λίβινγκστον (τον οποίο οι συγγραφείς του άρθρου για κάποιο λόγο χαρακτηρίζουν «ακροαριστερό») σχετικά με το βενεζολάνικο πετρέλαιο∙ στο Λονδίνο επίσης εδρεύουν οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες∙ στο Λονδίνο επίσης εδρεύει η αδερφή οργάνωση του ΣΕΚ SWP∙ το 2005 δίπλα στο ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚ όταν αυτό είδε τον Τσάβες πόζαρε κάποιος που πιθανόν ήταν Άγγλος. Και κάπως έτσι, το άρθρο καταλήγει περίπου στο ό,τι η αλληλεγγύη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στη Βενεζουέλα είναι στην πραγματικότητα αλληλεγγύη στους Έλληνες εφοπλιστές. Σε αυτή την ψεκασμένη συνωμοσιολογία η λογική δεν έχει καμία θέση, και δεν χρειάζεται να έχει, αφού το συμπέρασμα των συγγραφέων είναι προκατασκευασμένο.

Εάν υπάρχει τελικά κάποιο πολιτικό επιχείρημα στο άρθρο του Antifa / πόλεμος ενάντια στο φόβο, πέραν της ακατάσχετης συνωμοσιολογίας, πρακτορολογίας και συκοφαντίας, είναι ότι «η αλληλεγγύη σε χώρες μακρινές για τις οποίες η βάση δεν γνωρίζει χριστό» είναι όπλο στα χέρια των μικροαστών ηγετών και λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Είναι εκπληκτικό να βλέπει κανείς από έναν χώρο που θέλει να είναι διεθνιστικός να υπερασπίζεται με σθένος την πιο στενόμυαλη επικέντρωση αποκλειστικά και μόνο στην τοπική δράση και, τελικά, στο εθνικό πλαίσιο. Με αυτή τη λογική, είναι επιζήμια η υπεράσπιση της εργατικής τάξης οποιασδήποτε άλλης χώρας, ιδίως μάλιστα αν μιλάει κάποια ξένη γλώσσα που δεν μπορεί να γνωρίζει ο καθένας. Ευτυχώς, ούτε η βάση ούτε η ηγεσία των περισσότερων αντικαπιταλιστικών οργανώσεων έχουν μια τόσο ακραία σωβινιστική άποψη, όσο και αν το πατριωτικό παραμορφωτικό πρίσμα δεσπόζει δυστυχώς στην αντίληψη μεγάλου τμήματος της αριστεράς, αλλά τελευταία και της αναρχίας. Για αυτό ενημερώνονται, μαθαίνουν και προσφέρουν την αλληλεγγύη τους στους καταπιεσμένους των άλλων χωρών, κοντινών ή μακρινών. Η διεθνιστική αλληλεγγύη ήταν και είναι η ψυχή της παγκόσμιας εργατικής τάξης.

 

Μάνος Σκούφογλου

Μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

 

 

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 19/03/2019 - 17:45

Pages

Subscribe to Εργατική Δημοκρατία aggregator