Feed aggregator

Η ράπερ M.I.A. στο πλευρό του φυλακισμένου Τζούλιαν Ασάνζ

INFO-WAR online -

Η μουσικός M.I.A. επισκέφτηκε τον Τζούλιαν Ασάνζ στη βρετανική φυλακή που κρατείται και καταδίκασε τις συνθήκες κράτησής του.

The post Η ράπερ M.I.A. στο πλευρό του φυλακισμένου Τζούλιαν Ασάνζ appeared first on INFO-WAR.

Οι Κούρδοι επέλεξαν να χάσουν για να επιβιώσουν

INFO-WAR online -

Οι Κούρδοι χάνουν την αυτονομία τους μπροστά στον κίνδυνο αφανισμού τους από τον Ερντογάν. Πλέον δύο σύμμαχοι της Ρωσίας μάχονται μεταξύ τους.

The post Οι Κούρδοι επέλεξαν να χάσουν για να επιβιώσουν appeared first on INFO-WAR.

Νόμπελ στον οικονομολόγο που πρότεινε στάση πληρωμών και Grexit

INFO-WAR online -

Ο Ινδός οικονομολόγος Αμπιτζίτ Μπανερτζί είχε επιχειρηματολογήσει υπέρ της στάσης πληρωμών του ελληνικού χρέους και της εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ.

The post Νόμπελ στον οικονομολόγο που πρότεινε στάση πληρωμών και Grexit appeared first on INFO-WAR.

Ισημερινός: Υποχώρηση Μορένο, συμφωνία με τους αυτόχθονες

INFO-WAR online -

Σε υποχώρηση και συμφωνία με τους Αυτόχθονες εξαναγκάστηκε η κυβέρνηση του Λένιν Μορένο στον Ισημερινό, για τον τερματισμό των διαδηλώσεων κατά του ΔΝΤ.

The post Ισημερινός: Υποχώρηση Μορένο, συμφωνία με τους αυτόχθονες appeared first on INFO-WAR.

Νίκη στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού! Να σταματήσει η βάρβαρη εκστρατεία καταστολής ενάντια στο δίκαιο ξεσηκωμό.

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Ο λαός του Ισημερινού ζητά την αλληλεγγύη μας.

Να σταματήσει η βάρβαρη εκστρατεία καταστολής ενάντια στο δίκαιο ξεσηκωμό. Νίκη στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού

Όργιο καταστολής, φόνων, και ακραίων παραβιάσεων όλων των δημοκρατικών δικαιωμάτων έχει εξαπολύσει εδώ και μια εβδομάδα η κυβέρνηση Μορένο, η ίδια που πρόδωσε τον Ασσάνζ και τον παρέδωσε στην εκδίκηση των ΗΠΑ. Ακολουθώντας κλασικές συνταγές των αυταρχικών καθεστώτων κήρυξε απαγόρευση κυκλοφορίας και στρατιωτικό νόμο, βγάζει στους δρόμους τεθωρακισμένα, στέλνει την αστυνομία εναντίον διαδηλωτών, κλείνει αντίπαλα μέσα ενημέρωσης, και απειλεί πολιτικούς της αντιπάλους με κατηγορίες περί τρομοκρατίας. 

Ιδιαίτερα άγρια επιτίθεται ο Μορένο στις ινδιανικές κοινότητες. Τις τρέμει επειδή αυτές έριξαν τρεις προέδρους πριν από τον Ραφαέλ Κορέα που σαν πρόεδρος της χώρας (2007-17) διέγραψε μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Ο Μορένο εκλέχτηκε με την υπόσχεση ότι θα συνέχιζε την πολιτική του, αλλά κατόπιν συντάχθηκε ανοιχτά με την ολιγαρχία και τους δανειστές. Προσπαθώντας να επιβάλει συνταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε συμμαχία με τους τραπεζίτες και τους βιομηχάνους, κατέλυσε τους δημοκρατικούς θεσμούς.  

Ο λαός του Ισημερινού εξεγέρθηκε ενάντια στο πακέτο μέτρων λιτότητας και νεοφιλελεύθερων μέτρων υπέρ του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση, ακολουθώντας την ‘τακτική του σαλαμιού’, που εφαρμόστηκε κι εναντίον του ελληνικού λαού κάτω από την επίβλεψη της Τρόικας,  μειώνει το φόρο εξαγωγής κεφαλαίων και τους εισαγωγικούς δασμούς, και γενικά τη φορολόγηση του κεφαλαίου. Από την άλλη μεριά καταργεί τις επιδοτήσεις των καυσίμων, περικόπτει τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς στο δημόσιο, δρομολογεί ιδιωτικοποιήσεις, κι ετοιμάζεται να βγάλει από το συρτάρι ακόμη χειρότερα αντιλαϊκά μέτρα. 

Με τους μικροκαλλιεργητές, τους εργαζόμενους, τους φοιτητές και σπουδαστές στην πρώτη γραμμή του αγώνα, οι διαδηλωτές, έπειτα από πορείες σ’ όλη τη χώρα και την πρωτεύουσα, κατέλαβαν τη βουλή και το υπουργείο Οικονομικών, καθώς και πολλά άλλα δημόσια κτήρια. Χωρίς δυνάμεις για να τους αντιμετωπίσει, η κυβέρνηση κρύφτηκε σ’ άλλη πόλη, όπως άλλωστε έκαναν και τα μέλη του κοινοβουλίου. Υπάρχουν ήδη τουλάχιστον πέντε νεκροί, ενώ περισσότεροι από χίλιοι διαδηλωτές έχουν συλληφθεί. 

Οι διαδηλωτές ζητούν ν’ ανακληθούν τα μέτρα, και συνολικά να ματαιωθεί η απαλλοτριωτική συσσώρευση υπέρ των δανειστών και του μεγάλου κεφαλαίου, που προωθεί η κυβέρνηση με το ίδιο πρόσχημα όπως παντού, ότι δήθεν “δεν υπάρχει άλλη λύση”. Τα πλήγματα στη ζωή του λαού δεν λύνουν κανένα οικονομικό πρόβλημα. Μάλιστα, καθώς προβλέπουν υπεριπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου και ανατίμηση της βενζίνης 60-75%, θα καταστρέψουν τους μικροκαλλιεργητές, που τα προϊόντα τους γίνονται έτσι μη ανταγωνιστικά.

Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται παρά τον στρατιωτικό νόμο, και μάλιστα ριζοσπαστικοποιούνται ολοένα περισσότερο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού. Η μάχη που δίνει είναι μήνυμα αξιοπρέπειας και ελπίδας, απάντηση στην προπαγάνδα ότι η πολιτική υπέρ των επιχειρήσεων, των τραπεζών και των ιμπεριαλιστών δεν έχει αντίπαλο και είναι ανίκητη! Καλεί τους φορείς του εργατικού και λαϊκού κινήματος να πάρουν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και στήριξης αυτού του αγώνα. Ο λαός του Ισημερινού δεν είναι μόνος, η διεθνής αλληλεγγύη των αγωνιζόμενων είναι το όπλο μας. Νίκη στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 14/10/2019 - 09:00

Κανένας δεν θα στηρίξει τους Κούρδους

INFO-WAR online -

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, και πολύ περισσότερο για τους Κούρδους της περιοχής, η κατάσταση είναι πιο σύνθετη και οι ηθικοί αυτουργοί πολύ περισσότεροι.

The post Κανένας δεν θα στηρίξει τους Κούρδους appeared first on INFO-WAR.

Joker: Ένας λούμπεν προλετάριος

INFO-WAR online -

Όπου σήμερα μοιραζόμαστε μερικές σκέψεις για τον Joker, επειδή μας το ζήτησε ένας ακροατής – ίσως και γιατί πιστεύουμε ότι είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες των τελευταίων δεκαετιών.

The post Joker: Ένας λούμπεν προλετάριος appeared first on INFO-WAR.

Η νέα μάχη της Δουνκέρκης εναντίον των ΙΧ – του Λεωνίδα Βατικιώτη

INFO-WAR online -

Η πόλη της Δουνκέρκης καθιέρωσε τις δωρεάν αστικές συγκοινωνίες και φιλοδοξεί να είναι η πρώτη που θα εξαλείψει τη χρήση ΙΧ αυτοκινήτων.

The post Η νέα μάχη της Δουνκέρκης εναντίον των ΙΧ – του Λεωνίδα Βατικιώτη appeared first on INFO-WAR.

Αφγανιστάν: Ο πόλεμος ξεπέρασε σε ηλικία τους στρατιώτες

INFO-WAR online -

Ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν έκλεισε τα 18 του χρόνια και πλέον στέλνονται σε αυτόν στρατιώτες που γεννήθηκαν μετά την έναρξή του.

The post Αφγανιστάν: Ο πόλεμος ξεπέρασε σε ηλικία τους στρατιώτες appeared first on INFO-WAR.

Η κατ’εξακολούθηση προδοσία των ΗΠΑ προς τους Κούρδους

INFO-WAR online -

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ αφήνουν τους Κούρδους ξεκρέμαστους, να μάχονται με έναν δυνατότερο αντίπαλο. Η προδοσία είναι διαχρονική.

The post Η κατ’εξακολούθηση προδοσία των ΗΠΑ προς τους Κούρδους appeared first on INFO-WAR.

«Μαρξισμός και Τέχνη» – Διάλεξη Γιώργου Μανιάτη (17/10)

INFO-WAR online -

O Όμιλος Επαναστατικής Θεωρίας διοργανώνει τη διάλεξη του Γιώργου Μανιάτη με θέμα «Μαρξισμός και Τέχνη», την Πέμπτη 17 Οκτωβρίου και ώρα 18:30.

The post «Μαρξισμός και Τέχνη» – Διάλεξη Γιώργου Μανιάτη (17/10) appeared first on INFO-WAR.

Να σταματήσουμε τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Συρία. Καμιά ελληνική συμμετοχή - Να κλείσουν οι βάσεις

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ - ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΛΑΟ 

ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

H ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την εισβολή του τουρκικού στρατού στη Συρία, με την "άδεια" και την προτροπή των ΗΠΑ, και την ανοχή της ΕΕ και όλων των ισχυρών καπιταλιστικών χωρών, που έχει σαν στόχο την συντριβή των Κούρδων μαχητών και του αγώνα τους για αυτοδιάθεση, για μια δημοκρατική και ισότιμη συνύπαρξη όλων των λαών και των θρησκειών στην περιοχή. 

Πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη, η οποία φέρνει στο χείλος του γκρεμού την ειρήνη στην περιοχή. Η ελληνική κυβέρνηση και η ΕΕ έχουν βασική ευθύνη. Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά πως οι λαοί δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από τους ιμπεριαλιστές, που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τα δικαιώματα των λαών ή το διεθνές δίκαιο, που υποκριτικά επικαλούνται συχνά. Δυστυχώς, είναι η σειρά των Κούρδων να βιώσουν άμεσα την πικρή αυτή αλήθεια. 

Οι εργαζόμενοι στην χώρα μας γνωρίζουν, από την δική τους εμπειρία, πως παρόμοιες "συμμαχίες", όπως η πρόσφατη συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, που γίνονται στο όνομα των "εθνικών συμφερόντων", δεν εξυπηρετούν παρά μόνο τα αντιδραστικά συμφέροντα της αστικής τάξης και των μεγάλων δυνάμεων και έχουν τραγικά αποτελέσματα στην ειρήνη και τους λαούς της περιοχής.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία να σταματήσουμε αυτό το έγκλημα. Παλεύουμε για ειρήνη, ελευθερία, ισότιμη διεθνιστική συνύπαρξη και συνεργασία. Για να ανοίξουμε τα σύνορα για όλους τους πρόσφυγες, για να τσακίσουμε τη ρατσιστική συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, ενάντια σε όλες τις εξορύξεις στη Μεσόγειο που γεννούν πολέμους και περιβαλλοντική καταστροφή, ενάντια στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στη Μέση Ανατολή. Οργανώνουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη μας στον κουρδικό λαό και στους λαούς που βγαίνουν στον αγώνα σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο.

Καλούμε την εργατική τάξη και τη νεολαία να δώσουν μαζικό παρών στην διαδήλωση αλληλεγγύης στον Κουρδικό λαό, ενάντια στην εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, το Σάββατο 12 Οκτώβρη στις 5:30 το απόγευμα  στα Προπύλαια.και πορεία στην Τούρκικη Πρεσβεία

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 10/10/2019 - 20:30

Οι απεργοί έχουν κοστίσει στη General Motors 1 δισ. δολάρια

INFO-WAR online -

Η απεργία των εργαζομένων στη General Motors συνεχίζεται και έχει κοστίσει στην εταιρεία 1 δισ. δολάρια, με τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών να βαίνουν άκαρπες.

The post Οι απεργοί έχουν κοστίσει στη General Motors 1 δισ. δολάρια appeared first on INFO-WAR.

Είκοσι εταιρείες είναι υπεύθυνες για το ένα τρίτο των εκπομπών αερίων

INFO-WAR online -

Είκοσι κρατικές και πολυεθνικές εταιρείες ορυκτών καυσίμων είναι υπεύθυνες για το 35% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από το 1965.

The post Είκοσι εταιρείες είναι υπεύθυνες για το ένα τρίτο των εκπομπών αερίων appeared first on INFO-WAR.

Η υποκρισία ΕΕ και ΝΑΤΟ για την επίθεση της Τουρκίας στους Κούρδους

INFO-WAR online -

Οι γεμάτες υποκρισία δηλώσεις των Ευρωπαίων, δεν αφαιρούν την ευθύνη τους για την τύχη των Κούρδων και τις ενέργειες της Άγκυρας.

The post Η υποκρισία ΕΕ και ΝΑΤΟ για την επίθεση της Τουρκίας στους Κούρδους appeared first on INFO-WAR.

Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστιή και Επαναστατική :Να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της παράλυσης, για ένα πραγματικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της παράλυσης, για ένα πραγματικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο

Τοποθέτησης της Πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική (ΠΑΑΕ)

Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 29 Σεπτέμβρη ήταν μια διαδικασία κατώτερη των περιστάσεων. Τα δυο κείμενα που κατατέθηκαν ως αντιπαραθετικές πλατφόρμες (από το ΝΑΡ το πρώτο, από ΣΕΚ και ΑΡΙΣ το δεύτερο) ήταν φτωχά, γενικόλογα και απέφευγαν να δουν κατάματα το πρόβλημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα τρία του επίπεδα: εσωτερική παράλυση, δυσκολία πρωταγωνιστικής εμπλοκής στα τρέχοντα κινήματα, απουσία σαφούς πολιτικού σχεδίου. Το γεγονός ότι όχι μόνο δεν προηγήθηκε μια σοβαρή συζήτηση στα όργανα και τις τοπικές, αλλά ούτε καν είχε ανακοινωθεί στα μέλη η συνεδρίαση, δεν βοήθησε την κατάσταση, όπως είναι φυσικό.

Οργανωτικά αποφεύχθηκε να δοθεί απάντηση στα πιο φλέγοντα ερωτήματα: θα ληφθεί πρωτοβουλία για μια διαδικασία ενοποίησης των διασπασμένων δημοτικών σχημάτων, των δυνάμεών μας στο εργατικό κίνημα, που βαδίζουν σταθερά χώρια τον τελευταίο καιρό, την παρέμβαση των τοπικών, που ήταν διχοτομημένη κατά την προεκλογική περίοδο και πρακτικά ανύπαρκτη σήμερα;

Πολιτικά, έγινε σαφές ότι ορισμένες βασικές διαφωνίες ως προς το σχέδιο και τη στρατηγική είχαν για καιρό μεταμφιεστεί σε αφηρημένες θεωρητικές διαμάχες ή διαφορές εκτίμησης. Ιδιαίτερα η χρόνια πολεμική για τον χαρακτήρα της περιόδου, για το αν κερδίσαμε ή χάσαμε, ήταν σε μεγάλο βαθμό παραπλανητική. Είναι συχνή πρακτική οι διαφορές στο πολιτικό σχέδιο να κρύβονται πίσω από δήθεν αντικειμενικά δεδομένα της εποχής. Το έδειξε το γεγονός ότι τάσεις με τελείως αντιδιαμετρική εκτίμηση για την εποχή (η τεχνητή υπεραισιοδοξία του ΣΕΚ από τη μία, η ηττοπάθεια της Μετάβασης από την άλλη) βρέθηκαν σε κοινό βηματισμό και σύμπλευση σε πολλές περιπτώσεις πρόσφατα, με αποκορύφωμα την προεκλογική πρόταση συνεργασίας στη ΛΑΕ. Από την άλλη, στα λόγια οι δύο εισηγήσεις σήμερα μάλλον συμφωνούσαν, σε μια λίγο-πολύ σωστή εκτίμηση για την εποχή: υπάρχει, από τη μια, προσπάθεια σταθεροποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος, από την άλλη, όμως, εμφανίζονται παράγοντες σοβαρής οικονομικής και πολιτικής αστάθειας. Υπάρχουν δύσκολοι ταξικοί συσχετισμοί, αλλά και μια νέα αγωνιστική κινητικότητα, καθώς και σημαντικές πολιτικές εμπειρίες τις οποίες έχουν αντλήσει τα αγωνιζόμενα τμήματα της εργατικής τάξης. Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι κάποια θεμελιωδώς διαφορετική εκτίμηση, αλλά το ποιο πολιτικό σχέδιο και ποια φυσιογνωμία θέλει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η βασική αντιπαράθεση του συγκεκριμένου ΠΣΟ ήταν μεταξύ όσων επέσειαν τον κίνδυνο του σεκταρισμού, από τη μια, και, από την άλλη, όσων (μεταξύ αυτών ήμασταν και εμείς) έδιναν έμφαση στην ανάγκη να αποφευχθεί η λογική ενός «αντιδεξιού» μετώπου που θα μπορούσε άμεσα να οδηγήσει σε σενάρια πολιτικής συνύπαρξης με τον ρεφορμισμό και ανοχής στον ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχει σεκταρισμός στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Ναι, όπως και σε όλη την αντικαπιταλιστική αριστερά. Η εκτίμηση του ΝΑΡ ότι υπάρχουν «αναβαθμισμένες δυνατότητες» για τη συσπείρωση σωματείων σε ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα δεν συμβιβάζεται καθόλου με την πραγματικότητα, που είναι σκληρή: τα σωματεία που ελέγχει ο χώρος είναι ελάχιστα, και, ακόμα χειρότερα, οι ίδιες οι δικές μας δυνάμεις είναι πλέον βαθιά διασπασμένες. Η υπερεκτίμηση ενός τέτοιου ανεξάρτητου μπλοκ οδηγεί και σε παλινωδίες που δημιουργούν σύγχυση για το αν στηρίζουμε πραγματικά αποφάσεις για απεργίες στα συνδικάτα, όπως αυτή της 2 Οκτώβρη, απλώς και μόνο επειδή τις καλεί και η γραφειοκρατία.

Ο κίνδυνος της απομόνωσης απειλεί πάντα τις μικρές ή σχετικά μικρές οργανώσεις, κι επομένως την αντικαπιταλιστική αριστερά σε αυτή την εποχή. Το ίδιο απειλητικός είναι όμως και ο κίνδυνος της προσαρμογής στις πολιτικές ανοχές της αστικής τάξης. Χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια για να μην εκφυλιστεί η απαραίτητη πολιτική διακριτότητα σε σεκταρισμό στη δράση, και αντίστροφα για να μην εκφυλιστεί η ενιαιομετωπική τακτική σε πολιτική συγχώνευση με τον ρεφορμισμό και τη γραφειοκρατία. Χρειάζεται να ενοποιήσουμε πρώτα από όλα τις δικές μας δυνάμεις. Στα συνδικάτα δεν μας αναλογεί ο ρόλος της νομοταγούς αντιπολίτευσης. Καταγγέλλουμε τους εκτονωτικούς σχεδιασμούς και αγωνιζόμαστε για πραγματική απεργιακή κλιμάκωση. Στο δρόμο, βεβαίως, καλούμε σε κάθε απεργία, περιλαμβανομένων των απεργιών της γραφειοκρατίας, με αντιπαραθετικό πλαίσιο. Οργανώνουμε ανεξάρτητες προσυγκεντρώσεις κι έπειτα  παρέμβαση στις κεντρικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που καλούνται από τα συνδικάτα, ενιαιομετωπικά αλλά και με ανεξάρτητο πολιτικό στίγμα. Αυτή είναι και η τακτική λύση στο πρόβλημα της διάσπασης των δυνάμεών μας στις απεργιακές διαδηλώσεις, η οποία μάλιστα λαμβάνει υπόψη το διπλό καθήκον της πολιτικής διακριτότητας και της εμπλοκής στην ευρύτερη κίνηση της εργατικής τάξης και των σωματείων σήμερα, και όχι όταν «θα ωριμάσουν οι συνθήκες».

Στην ουσία, όμως, η εκστρατεία «ενάντια στον σεκταρισμό» μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν γίνεται βασικά απέναντι στους παραπάνω κινδύνους. Εξάλλου, ο σεκταρισμός βαραίνει πολλές φορές ακόμα περισσότερο εκείνους που μιλάνε στο όνομα του αντισεκταρισμού. Η βιαστική και μονομερής Πρωτοβουλία κίνηση του ΣΕΚ ενάντια στην κλιματική αλλαγή είναι μια σεκταριστική περιχαράκωση απέναντι στις πραγματικές δυνάμεις του οικολογικού κινήματος, την πανελλαδική πρωτοβουλία ενάντια στις εξορύξεις κλπ. Η εναντίωσή του στη συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πολύ μεγάλη αντικατασταλτική διαδήλωση στα Προπύλαια (14/9) είναι μια στάση φοβίας απέναντι σε πραγματικά κινήματα, όπως ήταν και η περσινή του στάση απέναντι στη μεγάλη πορεία για τον Ζακ Κωστόπουλο. Η πολεμική του ενάντια στις διεθνιστικές αντισυγκεντρώσεις απέναντι στα μακεδονικά συλλαλητήρια πέρσι και πρόπερσι έδειχναν βαθιά περιφρόνηση για πρωτοβουλίες τις οποίες δεν ελέγχει.

Η εκστρατεία «ενάντια στον σεκταρισμό» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει, επομένως, κατά βάση να κάνει με τις υπαρκτές αγκυλώσεις και την ανάγκη για ενιαιομετωπικές τακτικές στη δράση, αλλά είναι έκφραση ενός πολιτικού προσανατολισμού που περιλαμβάνει:

α) πρωτοβουλίες κεντρικής πολιτικής συνεργασίας με τμήματα του ρεφορμισμού, όπως ήταν η προεκλογική διαπραγμάτευση με τη ΛΑΕ, φέρνοντας διαρκώς στο τραπέζι τη χρεοκοπημένη πολιτική μιας άνευ αρχών εκλογικίστικης μετωπικο-συμπορευσολογίας

β) μια ορισμένη αποχή από την κριτική του ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα της μάχης ενάντια στον βασικό εχθρό, τη ΝΔ

γ) μια πολιτική πίεσης σε θεσμικά όργανα και κρατικούς φορείς για να δώσουν την αιγίδα τους στο κίνημα (π.χ. η πρόταση να καλέσουν δημοτικά συμβούλια δεξιών δήμων στην πορεία για το περιβάλλον), που είναι σοβαρό πρόβλημα για την ανεξαρτησία του κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από το κράτος και αποτελεί κακοποίηση της τακτικής του ενιαίου μετώπου.

Η επιμονή μας ενάντια στη διαρκή ανακύκλωση σχεδίων για ευρύτερα πολιτικά μέτωπα (δηλαδή πολιτική συγχώνευση με τον ρεφορμισμό) δεν είναι τερατολογία ή αποκύημα φαντασίας. Στο ΠΣΟ του Σεπτέμβρη δεν κατατέθηκε μια συγκεκριμένη τέτοια πρόταση, ωστόσο η πολιτική λογική παραμένει. Στο πρόσφατο παρελθόν η κριτική μας συχνά απαξιώθηκε διότι «κανείς δεν λέει να πάμε με τη ΛΑΕ», κι όμως στο παρά πέντε των εκλογών έγινε η ντροπιαστική συνάντηση της μισής ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τη ΛΑΕ, χωρίς η άλλη μισή να το γνωρίζει. Θα ξαναέρθουν τέτοιες προτάσεις. Δεν πρέπει, άλλωστε, να παραβλέψουμε τη διαλυτική κατάσταση που επικρατεί στην αντικαπιταλιστική αριστερά διεθνώς ακριβώς λόγω της διαρκούς πίεσης για πολιτική συγχώνευση με τον ρεφορμισμό. Από αυτή την άποψη, η εισήγηση την οποία υπερψηφίσαμε έθετε πράγματι το βασικό επίδικο: την ανάγκη η αντικαπιταλιστική αριστερά να οικοδομήσει ένα αυτοτελές πολιτικό ρεύμα (το «και κοινωνικό» βέβαια δεν είναι σαφές τι σημαίνει). Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για το οποίο η ΠΑΑΕ έδωσε την κριτική της υποστήριξη στη εισήγηση που πρότεινε το ΝΑΡ, στο βαθμό που και ορισμένες βασικές τροποποιήσεις μας έγιναν δεκτές.

Και η πρόταση του ΝΑΡ, βέβαια, καταφεύγει σε μια επίσης δοκιμασμένη και αποτυχημένη λύση: έναν γύρο διαπραγματεύσεων με άλλες αντικαπιταλιστικές ή μισο-αντικαπιταλιστικές οργανώσεις. Σε ό,τι αφορά τις δυνάμεις που ανήκουν στην επαναστατική αριστερά, τις θέλουμε πράγματι (αντίθετα, κάποιες άλλες οριοθετούνται στρατηγικά εναντίον της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς), αλλά τα επιχειρήματα γύρω από το τραπέζι δοκιμάστηκαν και δεν επαρκούν. Μόνο αν πρωταγωνιστήσουμε σε συγκεκριμένες κοινές δράσεις θα πείσουμε.

Στο ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ, η διαμάχη για τον θεωρητικό ορισμό του ΣΥΡΙΖΑ (αστικός; ρεφορμιστικός;), παρότι έχει σημασία, αποδείχτηκε ότι δεν είναι το κρίσιμο ζήτημα. Μεταξύ άλλων, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχουν διαφορετικές παραδόσεις που χρησιμοποιούν και άλλη ορολογία. Βλέπουμε τελικά ότι οργανώσεις με αντιδιαμετρικούς χαρακτηρισμούς έχουν παρόμοια πρόταση για τη στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ: το ΣΕΚ π.χ. αφαίρεσε για πρώτη φορά από το κείμενό του τον χαρακτηρισμό «ρεφορμιστικός» για χάρη της συμμαχίας με την ΑΡΙΣ, η οποία είχε σημαία της τον αστικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα άλλα, όμως, η θεωρητική αυτή διαφορά δεν προκάλεσε κάποια διάσταση απόψεων μεταξύ τους ως προς τη στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, το ΕΕΚ, πχ, χαρακτήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ ρεφορμιστικό (ή αστικο-ρεφορμιστικό) αλλά στην πράξη δεν έβγαζε (τουλάχιστον μετά το 2015) πολιτικά συμπεράσματα πολύ διαφορετικά από αυτά του ΝΑΡ, που τον έλεγε αστικό.

Το ουσιαστικό θέμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κόμμα που προήλθε από την ρεφορμιστική αριστερά, πήρε λαϊκή και εργατική ψήφο χωρίς να οργανώσει ποτέ στο εσωτερικό του αξιόλογο τμήμα εργαζομένων, έγινε κυβέρνηση και εφάρμοσε καθαρόαιμη αστική πολιτική, και καθώς δεν είχε εσωτερικές αντιστάσεις άλλαξε ταχύτατα και η κοινωνική του σύνθεση και ο χαρακτήρας του. Σήμερα θέλει να παίξει τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ ως εναλλακτικός πυλώνας αστικής πολιτικής διαχείρισης απέναντι στη ΝΔ. Η ιδιαίτερη υπηρεσία που έχει να προσφέρει στην αστική τάξη σε σχέση με τη ΝΔ είναι ότι μπορεί να ενσωματώνει (τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό) την εργατική τάξη στην αστική ατζέντα. Το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι:

α) υπάρχει και πάλι ένας κίνδυνος εγκλωβισμού του κινήματος, που σήμερα δείχνει σημάδια αναζωογόνησης, στη λογική του δήθεν μικρότερου κακού. Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται σήμερα ικανός να οργανώσει κάποια παρέμβαση στο κίνημα, θα προσπαθήσει και πάλι να το εκπροσωπήσει εκλογικά στο όνομα του αγώνα για να πέσει η δεξιά.  Επομένως, η στρατηγική οριοθέτηση και η πολεμική στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι πιο αναγκαία και πιο δύσκολη από όταν ήταν κυβέρνηση και έδειχνε κάθε μέρα τον χαρακτήρα του (αντίθετα, το κείμενο ΣΕΚ-ΑΡΙΣ απαξιώνει αυτή την κριτική λέγοντας ότι είναι σαν να κουνάμε το δάχτυλο στον κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ).

β) δεν τίθεται κανένα θέμα «ενιαίου μετώπου» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να συγχέουμε το ενιαίο μέτωπο, που είναι μια τακτική κεντρικής πρακτικής συμφωνίας δράσης, από τα πάνω και από τα κάτω, με την επιμέρους ενιαιομετωπική τακτική σε σωματεία και χώρους (πχ να ψηφίσουμε μια απεργία ακόμα και με ΣΥΡΙΖΑίους ή ΠΑΣΟΚους συνδικαλιστές), η οποία είναι απαραίτητη (πχ απεργίες δασκάλων 2006, οι οποίες ψηφίζονταν μαζί με την ΠΑΣΚΕ). Στον βαθμό που το κείμενο ΣΕΚ-ΑΡΙΣ πραγματικά αποπνέει τον κίνδυνο ενός αντιδεξιού («ευρέος κοινωνικού») μετώπου με μορατόριουμ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ένας δεύτερος λόγος για την κριτική μας στήριξη στο κείμενο του ΝΑΡ.

Την εισήγηση ΣΕΚ-ΑΡΙΣ, άλλωστε, ακόμα και αν δεν είχε τα σοβαρά πολιτικά προβλήματα που έχει, δεν θα μπορούσαμε να την ψηφίσουμε και λόγω του απολογισμού που κάνει για τα διαλυτικά φαινόμενα της άνοιξης. Είναι αστεία φαλκίδευση να αποκρύπτει κανείς τις μονομερείς ανακηρύξεις υποψηφίων και να παρουσιάζει την κατάσταση σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα απλώς και μόνο σαν διασπαστικές κινήσεις των άλλων (η εισήγηση του ΝΑΡ απέφευγε να επιστρέψει σε αυτό τον καταλογισμό ευθυνών). Επιπλέον, ο χυδαίος χειρισμός με την μυστική συνάντηση με ΛΑΕ δεν μπορεί να περάσει ως κάτι αποδεκτό.

Υπήρχαν, επομένως, σημαντικοί πολιτικοί λόγοι για την κριτική μας υποστήριξη στην πρώτη εισήγηση, χωρίς, ωστόσο, να έχουμε την αυταπάτη ότι το κείμενο αυτό περιγράφει έναν συνεκτικό πολιτικό προσανατολισμό ή ότι δίνει λύση στα προβλήματα.

Στα λεγόμενα ελληνοτουρκικά, για παράδειγμα, το κείμενο της εισήγησης που πλειοψήφησε παίρνει μια γραμμή ίσων αποστάσεων (άδικος ο ανταγωνισμός και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου), από την οποία δεν προκύπτει το βασικό πρακτικό πολιτικό καθήκον, που είναι η αποκάλυψη των εθνικών μύθων και η καταγγελία της επιθετικότητας της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους. Τα ΜΜΕ, οι εθνικιστές και τα αστικά κόμματα διατυμπανίζουν καθημερινά την «προκλητικότητα» της Τουρκίας. Με το να σιγοντάρει, ηθελημένα ή άθελα, την κυρίαρχη αυτή προπαγάνδα, η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν προσφέρει καθόλου καλές υπηρεσίες.

Μια χτυπητή έλλειψη και των δυο εισηγήσεων ήταν μια συγκεκριμένη και πλήρης αναφορά στις κινητοποιήσεις της περιόδου. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για ένα μέτωπο το οποίο, αν διακρινόταν από κάτι, ήταν οι ευαίσθητες κινηματικές του κεραίες, που το έφερναν να πρωταγωνιστεί στο δρόμο, ακόμα και αν πολλές φορές το πολιτικό του σχέδιο ήταν συγκεχυμένο. Ο κόσμος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βεβαίως, ήταν παρών στις κινηματικές δράσεις από τον Ιούλιο και μετά, και μερικές φορές πολύ μαζικά και πρωταγωνιστικά. Όμως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τέτοια δεν φαίνεται σήμερα ικανή να τις εντάξει στο σχέδιο δράσης της, παρά μόνο αποσπασματικά και κατά περίπτωση. Κι όμως, μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία θα μπορούσε να αποκτήσει και νέα πολιτική πνοή. Με αυτό το σκεπτικό, η ΠΑΑΕ επιχειρηματολόγησε και κατέθεσε την παρακάτω τροποποίηση, που υπερψηφίστηκε:

Παρότι η αμηχανία και η απογοήτευση δεν έχουν ξεπεραστεί, στο κίνημα εμφανίζονται σημαντικά σημάδια μιας νέας δραστηριότητας και αγωνιστικής διάθεσης. Οι αξιόλογες διαδηλώσεις για το άσυλο εν μέσω καλοκαιριού, οι μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην καταστολή και υπέρ των προσφύγων και των καταλήψεων στα Εξάρχεια και στα Προπύλαια, η ενωτική, φέτος, διαδήλωση στην επέτειο της δολοφονίας Φύσσα, η φετινή διαδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο, οι διεθνείς κινητοποιήσεις για το περιβάλλον που φαίνεται ότι φτάνουν και στη χώρα και μπορούν να συνδεθούν με τους εδώ αγώνες (εξορύξεις, ανεμογεννήτριες, νερό, καύση σκουπιδιών), η ΔΕΘ, η απεργία της 24/9 παρά την άρνηση της ΓΣΕΕ, η οποία οδήγησε στο να κληθεί και νέα απεργία στις 2/10, όλα αυτά είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικά σημάδια. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να πρωταγωνιστήσει σε αυτό τον νέο γύρο κινητοποιήσεων. Με ενωτική διάθεση, συστηματικά, χωρίς να στέκεται φοβικά σε αγώνες τους οποίους δεν έχει ξεκινήσει η ίδια, αλλά και με διακριτότητα της πολιτικής της πρότασης, συσπειρώνοντας γύρω της το πιο συνειδητό τμήμα των αγωνιστών και αγωνιστριών. Μόνο έτσι θα συμβάλει και στη βελτίωση της κατάστασης του κινήματος, αλλά και στην αλλαγή των συσχετισμών εντός του, υπέρ της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και εναντίον των ρεφορμιστικών και γραφειοκρατικών τάσεων.

Υπερψηφίστηκαν επίσης τροποποιήσεις της ΠΑΑΕ για το αντιφασιστικό και το εργατικό κίνημα. Ωστόσο, έχουμε επίγνωση ότι αυτά είναι μερεμέτια. Χρειάζεται μια σοβαρή διαδικασία πολιτικής συζήτησης, με ψυχραιμία αλλά και χωρίς να αποσιωπώνται τα πραγματικά προβλήματα. Το αν αυτή η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε μια ανασυγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε νέα βάση ή σε μια διάδοχη κατάσταση, σε κάτι νέο, δεν είναι σήμερα σαφές, οφείλουμε να το πούμε καθαρά. Δυστυχώς, η διαλυτική κατάσταση δεν επιτρέπει σήμερα μεγάλη αισιοδοξία για το πρώτο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όμως, είναι η σημαντικότερη εμπειρία του αντικαπιταλιστικού χώρους τις τελευταίες δεκαετίες, κι επομένως και η συζήτηση αυτή μπορεί να είναι επίσης εξαιρετικής σημασίας, πολύ περισσότερο από τις νέες πρωτοβουλίες που εμφανίζονται, εξαφανίζονται ή ανακυκλώνονται κάθε τόσο αριστερά και δεξιά, διότι δεν εκπροσωπούν τίποτα ουσιαστικό.

Από αυτή την άποψη, το να καθυστερήσει η συνδιάσκεψη μέχρι την άνοιξη (δηλαδή πάνω από ένα χρόνο αφότου η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σόκαρε τον κόσμο της με τις αντιπαραθετικές υποψηφιότητες στους δήμους!), παρότι έχει τη λογική να μην γίνει εν θερμώ και ρεβανσιστικά, αφήνει την κατάσταση παράλυσης να σέρνεται και προκαλεί δικαιολογημένη οργή στα μέλη και τους φίλους της. Η διαδικασία πρέπει να ξεκινήσει τώρα.

Η ΠΑΑΕ θα θέσει τον στόχο για την μετεξέλιξη (ή τη διαδοχή, αν αυτό γίνει αναπόφευκτο) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο, που δεν θα καταργεί τις διαφορετικές τάσεις και τη δημόσια εμφάνισή τους, αλλά θα έχει εσωτερική ζωή και διαδικασίες. Μπορεί να χρειαστούν διασπάσεις και διευρύνσεις για να γίνει αυτό – αλλά το βασικό είναι τι θέλουμε, αυτό προηγείται του πώς. Πώς χρειάζεται να οργανωθούμε για να παρέμβουμε αποτελεσματικά στην ταξική πάλη και να συμβάλουμε σε μια επαναστατική προοπτική. Με τι φυσιογνωμία, σε τι προγραμματική βάση. Δεν είναι σήμερα εποχή για αφηρημένη παναριστερή ανασύνθεση, αλλά για συγκεκριμένη αντικαπιταλιστική.

Για να συμβάλει στην κρίσιμη αυτή διεργασία, η Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική χρειάζεται να αναβαθμίσει τη λειτουργία και τον δημόσιο λόγο της. Αυτό και θα κάνουμε, προσκαλώντας σε αυτή την προσπάθεια, ισότιμα, όσους και όσες αντιλαμβάνονται με αυτό τον τρόπο το πρόβλημα της εποχής μας.

Categories: Παρεμβάσεις ΟργανωσεωνΗμερομηνία: 09/10/2019 - 22:15

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την πολιτική της φυσιογνωμία [του Παναγιώτη Μαυροειδή]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την πολιτική της φυσιογνωμία. Προϋποθέσεις ανάτασης της επαναστατικής αριστεράς

Άραγε υπάρχουν δυνατότητες και ποιες για την αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά στη νέα μετα-ΣΥΡΙΖΑ περίοδο, με τη ΝΔ στην κυβέρνηση, τη διάχυτη απογοήτευση στον ευρύτερο αριστερό κόσμο και την όλο και πιο έκδηλη κόπωση του λαϊκού παράγοντα;

Οφείλουμε να μείνουμε μακριά από μονότονες κοινοτοπίες και κενολογίες που ανά πάσα στιγμή μιλούν για «χαμένες ευκαιρίες» ή «τρένα που περνούν και τα κοιτάμε». Διότι, συνήθως η διάγνωση αυτών των «ευκαιριών» συνοδευόταν και από βιασύνες για ασυλλόγιστες πολιτικές επιλογές χωρίς αρχές.

Παρόλα αυτά, το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, έχει την άποψη πως η απάντηση στο ερώτημα, είναι θετική. Υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες, που δεν τις επικαλούμαστε παρηγορητικά, αλλά κυρίως τις προσεγγίζουμε δημιουργικά με τη λογική της αναζήτησης των πολιτικών προϋποθέσεων να εκδηλωθούν και αναπτυχθούν σε ανατρεπτική πολιτική κατεύθυνση, βασιζόμενοι σε μια όσο γίνεται ακριβή ανάλυση του κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού.

Ερώτημα πρώτο: Ο αντίπαλος πόλος, ο αστικός καπιταλιστικός κόσμος, σε Ελλάδα, Ευρώπη και όλο τον κόσμο, έχει άραγε ξεμπερδέψει με τα δαιμόνια των κρίσεών του και βαδίζει ακλόνητος, επιβεβαιώνοντας τον Frederic Jameson ότι «Είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού», ή μήπως, o τελευταίος οδηγείται από κρίση σε κρίση, χωρίς καμπές και ανατάξεις και οσονούπω θα καταρρεύσει από μόνος του; Είναι αλήθεια ότι η απαισιόδοξη πλευρά αρνείται να εντοπίσει τις άλυτες, εγγενείς αντιθέσεις και αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού, που οξύνονται διαρκώς και αναπτύσσουν τα κρισιακά του φαινόμενα και αδιέξοδα, σε διαφορετικές «πίστες» της αιματηρής κοινωνικά ανάπτυξης και προόδου του. Είναι ωστόσο επίσης προφανές ότι η δεύτερη προσέγγιση δεν είναι και ο καλύτερος οδηγός σκέψης για τους κομμουνιστές που επιλέγουν να αρνούνται το «τέλος της ιστορίας».

Το κεντρικό σημείο που πρέπει να γίνει αντικείμενο προβληματισμού είναι ότι ο καπιταλισμός και τα πολιτικά του συστήματα ανά τον κόσμο, βρίσκουν δρόμους να απαντούν με όλο και πιο αντιδραστικό τρόπο στην κρίση τους. «Επιλύοντάς» την ή, πιο σωστά, μετασχηματίζοντάς την και μεταφέροντάς την σε ένα όλο και πιο δυστοπικό πεδίο, με βαθύτερη συντριβή της εργατικής τάξης και άλλων λαϊκών στρωμάτων, με την απειλή καταστροφής του κοινωνικού πολιτισμού και του ίδιου του πλανήτη. Αυτή ακριβώς η δυνατότητά τους, φανερώνει τη «δική» μας κρίση, την κρίση εργατικής αντικαπιταλιστικής απάντησης και κομμουνιστικής εναλλακτικής. Με τον Τραμπ στις ΗΠΑ, τους ακροδεξιούς νεοφιλελεύθερους Μπολσονάρου και Μόντι σε Βραζιλία και Ινδία, αλλά και την ακροδεξιά (πολλών παραλλαγών) σε ισχυρή θέση σε σημαντικές καπιταλιστικές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία και η Ιταλία, η μεγάλη εικόνα προβάλει ανάγλυφη. Βεβαίως πίσω της υπάρχουν οι εικόνες των αντιστάσεων και αγώνων, αλλά το έλλειμμα στρατηγικής απάντησης στο σύγχρονο καθολικό καπιταλισμό, όντας κραυγαλέο, «δίνει χώρο», για διαρκείς αστικές αντεπαναστάσεις προς τα πίσω, αλλά και για μια αίσθηση συχνά όχι ακριβώς ταξικής διαπάλης, αλλά «μονόπλευρου ανηλεούς ταξικού πολέμου» της αστικής τάξης, όπως συχνά το περιγράφει ο Diego Fusaro.

Αντιλαμβανόμαστε έντονα αυτή την πλευρά ως θετική πρόκληση και όχι ως έκφραση απογοήτευσης. Για να δούμε την πραγματικότητα και την ανάγκη να τεθεί επί τάπητος το ζήτημα μιας σύγχρονης κομμουνιστικής στρατηγικής, συγκροτημένης με τα υλικά της εργατικής και ευρύτερης κοινωνικής χειραφέτησης και με όρους ανατροπής του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Αυτή η διάσταση, βάζει πολλά «δια ταύτα» για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνολικά και τα ρεύματά της, για τις θεωρητικές και πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρουν.

Ερώτημα δεύτερο: Θα δώσει άραγε ο Κόρμπιν και το Κόμμα των Εργατικών στη Μεγάλη Βρετανία την απάντηση, είτε στην αδυναμία του βασικού κορμού της αστικής τάξης της χώρας για παραμονή στην ΕΕ, είτε στην επιλογή άλλων τμημάτων της για ένα «σκληρό» αστικό, εθνικιστικό, φιλοαμερικάνικο Brexit; Ποιο είναι άραγε το καθήκον της αντικαπιταλιστικής αριστεράς εκεί; Να τα δώσει όλα για μια κυβέρνηση των Εργατικών, επειδή έχουν στο πρόγραμμά τους και θετικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και παρά το γεγονός ότι θέτουν ως πρώτο στόχο του την «στήριξη των επιχειρήσεων», την αύξηση των δαπανών για το ΝΑΤΟ και την παραμονή στην ΕΕ; Το ίδιο ερώτημα βάζουν άλλοι για το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Σάντσεθ στην Ισπανία.

Και τι αναλογίες θα είχε αυτή η στάση στα «καθ’ ημάς» στην Ελλάδα; «Ότι έγινε έγινε» μήπως με το ΣΥΡΙΖΑ ως μνημονιακή κυβερνητική θητεία και απλά τώρα ελπίζουν ορισμένοι να διευρύνει τις γραμμές της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση της ΝΔ στο πλαίσιο ενός «αντιδεξιού μετώπου»; Η εικόνα ενός Τσακαλώτου στις απεργιακές συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, μοιάζει να προκαλεί… Αν ρητά ή υπόρρητα δυνάμεις της αριστεράς –δυστυχώς και εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με κλασικό αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα το ΣΕΚ- πάνε σε τέτοια κατεύθυνση, υπάρχει τεράστιο θέμα και θα είναι μια εντελώς λαθεμένη επιλογή που πρέπει να ηττηθεί πολιτικά.

Δεν πρόκειται απλά για κάποιο ερώτημα «τακτικής», όπως συνήθως κρύβεται εν μέσω εύηχων αναφορών σε ένα (ψευδεπίγραφο) «ενιαίο μέτωπο» ή και (δήθεν Γκραμσιανής εκδοχής) «διεκδίκησης ηγεμονίας». Πρόκειται για παραδοχή ήττας, ότι δηλαδή δεν γίνεται αντικαπιταλιστική ανατροπή, ότι δεν μπορούμε να πάμε με τον επαναστατικό δρόμο, ότι ο κομμουνισμός είναι πια υπόθεση του μακρινού μέλλοντος κι έτσι να περιοριστούμε σε μικρές, καθημερινές μάχες για «ό,τι σταματήσουμε» και σε συμμαχία με φορείς του ρεφορμισμού και της αστικής διαχείρισης για να παραμένουμε (έστω και κομπάρσοι) στο πολιτικό προσκήνιο. Η εξάρτηση και τελικά υποταγή στον «δημοκρατικό» πόλο του αστικού διπολισμού, έχει αποτελέσει ιστορικά καθοριστικό παράγοντα ενσωμάτωσης και αφοπλισμού της αριστεράς. Από την ουρά της ΕΔΑ στην Ένωση Κέντρου τη δεκαετία του 60, την Εθνική Αντιδικτατορική Δημοκρατική Ενότητα του ΚΚΕ-εσωτερικού, ως το «άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων» του ΚΚΕ και του αλήστου μνήμης συνθήματος «ΠΑΣΟΚ χωρίς αυταπάτες» πλειάδας ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς την ίδια περίοδο, πρόκειται για μια ολόκληρη πολιτική πορεία στην οποία η αριστερά, ως αριστερά της εργατικής αντικαθεστωτικής πολιτικής και της κομμουνιστικής προοπτικής, ξεδοντιάστηκε πολιτικά και απαξιώθηκε πολυποίκιλα.

Σχεδόν τριάντα (30) χρόνια μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», έχουμε τη διάψευση των ελπίδων και την χρεωκοπία της στρατηγικής της «υπαρκτής αριστεράς» από τη Βραζιλία και τη «ροζ παλίρροια» της Λατινικής Αμερικής ως το ΣΥΡΙΖΑ, τους podemos και γενικά την «κυβερνώσα» Ευρωπαϊκή αριστερά.

Κατά τη γνώμη μας η υπέρβαση αυτής της αρνητικής παράδοσης, είναι όρος της ανάτασης της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς στη νέα περίοδο.

Ερώτημα τρίτο: Έχουμε άραγε μπροστά μας απλά το καθήκον της ανάπτυξης και έντασης των αγώνων με μεγαλύτερο πείσμα, μιας και από άποψη πολιτικής κατεύθυνσης «πάμε καλά» και δεν «υπάρχει καμία ήττα ή υποχώρηση»; Εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτό είναι η μόνιμη επωδός των αναλύσεων του ΣΕΚ (και εσχάτως σε ένα κρεσέντο καιροσκοπισμού και της ΑΡΙΣ). Ή μήπως, αντίθετα, όλα είναι μαύρα και κατάμαυρα και συνεπώς, «μιας και αποτύχαμε», καλύτερα να τα διαλύσουμε όλα τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα (και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακόμη όπως στην ουσία ψιθυρίζει η Μετάβαση), για να βρεθούμε ίσως σε μια «νέα συνάντηση», αυτή τη φορά όχι στο «κατώτερο κοινό σημείο» κάποιου ρεφορμιστικού ρεύματος που ως αερόστατο θα μας σήκωνε να μας βάλει στο «κέντρο της πολιτικής ζωής» (και εντός της Βουλής…), αλλά στο απόλυτο μηδέν και στο πουθενά, μιας και «ηττήθηκαν όλα τα πολιτικά σχέδια»;

Ως ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση απορρίπτουμε κατηγορηματικά αυτό το αλληλοσυμπληρούμενο δίπολο απαντήσεων, ως ασύμβατο με την ανάγκη ανασυγκρότησης και ανάτασης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της αναγκαίας συμβολής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτό το στόχο. Αντίθετα, επιχειρούμε να προσδιορίζουμε πολιτικά όψεις και αιτίες της σημερινής ήττας και υποχώρησης της αριστεράς και του κινήματος στην Ελλάδα. Ο πρώτος στόχος είναι να εντοπιστούν οι προϋποθέσεις για να μη μετατραπεί σε στρατηγική ήττα. Αλλά και, η δεύτερη και σημαντική πλευρά, προσεγγίζουμε το ζήτημα με έγνοια στο πως, σκύβοντας στις αιτίες και τα χαρακτηριστικά αυτής της υποχώρησης, να αντληθεί πολύτιμη εμπειρία και γνώση που να δώσουν υλικό και ώθηση για τις δυνατότητες μιας αριστερής αντεπίθεσης με όρους εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

Στο πλαίσιο αυτό, γίνονται βασικές επισημάνσεις:

Υπάρχει ήττα μιας ορισμένης και πολύ συγκεκριμένης πολιτικής στρατηγικής που παρουσιάστηκε ως δρόμος της αριστεράς και της λαϊκής νίκης. Αναφερόμαστε όχι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνολικά στο ρεύμα της κυβερνώσας, «υπαρκτής» αριστεράς, από το PT του Λούλα και τους podemos, έως τη συμμαχία Αφρικανικού Κογκρέσου-ΚΚ Νότιας Αφρικής και την die Linke στη Γερμανία. Δεν απέτυχαν γενικά (αντιθέτως…), αλλά απέτυχαν ως δρόμοι της αριστεράς προς την εξουσία και σε ότι αφορά την εφαρμογή μιας πολιτικής προς όφελος των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων. Δεν πρόκειται για μια «έντιμη ήττα παρά τις καλές προθέσεις», αλλά για μια σταδιακή μετατόπιση και τελικά μετασχηματισμό τους σε λεγόμενες «κεντροαριστερές» αστικές πολιτικές δυνάμεις διαχείρισης του καπιταλισμού. Ειδικά όπου κυβέρνησαν και διαμέσου ακριβώς της διακυβέρνησης και της διαχείρισης της αστικής πολιτικής και αστικού κράτους, ο ξέπνοος ρεφορμισμός, σύντομα έδωσε τη θέση του στον αστικό σοσιαλ-φιλελευθερισμό. Το κοινωνικό και πολιτικό υπόδειγμα ήταν συγκεκριμένο και αποδείχθηκε αυταπάτη: Φιλολαϊκή παρέμβαση μέσω της διανομής και με βασικό μοχλό την κυβέρνηση, με απείραχτη την καπιταλιστική παραγωγή και χωρίς αμφισβήτηση τόσο της συνέχειας και συνολικής λειτουργίας του κράτους, όσο και των δεσμεύσεων ένταξης στο διεθνές καπιταλιστικό πλαίσιο (ΕΕ, ΔΝΤ κλπ)

Μαζί όμως με αυτή τη στρατηγική σαφώς και κατέρρευσε και ηττήθηκε σαφώς και η επιλογή συμπόρευσης ή και ανοιχτής ένταξης (πάντα στο όνομα ενός κατά το δοκούν κατανοημένου «ενιαίου μετώπου»), από μεριάς δυνάμεων που μιλούσαν στο όνομα της επανάστασης. Στα καθ΄ ημάς, μιλάμε για τις οργανώσεις ΚΟΕ, ΔΕΑ, Δίκτυο, Ανασύνταξη και άλλες. Όχι μόνο δεν «επέδρασαν» στη γραμμή των «μαζικών ρεφορμιστικών ρευμάτων» όπως στόχευαν, αλλά, αντίθετα, τμήματά τους απορροφήθηκαν πλήρως από αυτά και γενικά αδυνάτισαν πολιτικά.

Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και της περί τον ΣΥΡΙΖΑ εκδοχής του «ενιαίου μετώπου», δεν αποτελεί ωστόσο μόνο πεδίο θεωρητικού διαλόγου μεταξύ της μιας ή της άλλης δύναμης. Αυτή η αποτυχία (επαναλαμβάνουμε: ως δρόμων για την αριστερά και την υπέρβαση/ανατροπή του καπιταλισμού), είχε επώδυνα κοινωνικά και πολιτικά αποτελέσματα. Δεν έχασε μόνο η «υπόθεση της αριστεράς» γενικά, ώστε να συζητούν ασυννέφιαστα τα «αριστεροχώρια». Την ήττα αυτών των γελοιογραφιών αριστερής πολιτικής, τραγικών αυταπατών ή/και σκόπιμων συσκοτίσεων, την έφαγε στο κεφάλι ο ελληνικός λαός. Αφενός με τα βαριά «αριστερά» μνημόνια που χειροτέρευσαν τη θέση των λαϊκών στρωμάτων, αφετέρου και πολιτικά διότι έφεραν στην εξουσία ένα Μητσοτάκη (και τη ΝΔ) με «μεγάλη γλώσσα» και τέτοιους βαθμούς ελευθερίας στην εφαρμογή μιας ακρο-νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που δε μπορούσε να φανταστεί ποτέ ο πατέρας του.

Επομένως, το πρόβλημα της στάσης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι θεωρητικό ζήτημα και μάλιστα παρελθούσης στιγμής, αλλά υπάρχει ανάγκη να τεθεί στη δημόσια πολιτική συζήτηση από μεριάς ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με ρητό στόχο την ήττα της πολιτικής του και του ρόλου του ως βασικού πυλώνα του νέου αστικού διπολισμού. Σε αντίθετη περίπτωση και με προβληματικές τοποθετήσεις υπέρ κάποιου «αντιδεξιού μετώπου και με ενιαίο μέτωπο με τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ», ανακυκλώνεται η ίδια γνωστή παλιατζούρα της χρεωκοπημένης αριστεράς όλων των εκδοχών: Δυναμώνει η κοινωνική δυσαρέσκεια από το κυβερνόν αστικό κόμμα, αναπτύσσονται σημαντικοί αγώνες εναντίον της πολιτικής του με σημαντική συμβολή της αριστεράς αλλά και παράλληλη ηγεμονία του αντιπολιτευόμενου πόλου, έως ότου γίνουν και πάλι εκλογές και η δυσαρέσκεια και ελπίδες εγκλωβιστούν σε αυτόν. Σαν χιλιοπαιγμένη ελληνική ταινία…

Άλλα πράγματα πρέπει να κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και γενικά η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά. Αυτά δεν μπορούν να περιορίζονται μόνο σε μια τυπική οργανωτική «περιφρούρησή» τους, ούτε σε μια μονότονη πολιτική αποκάλυψη για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, πρέπει να διεκδικηθεί η διαμόρφωση ανεξάρτητου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος, διακριτού από τον αστικό διπολισμό, με μαζικούς όρους πολυποίκιλης κοινωνικής και πολιτικής, πολιτισμικής πρακτικής, «από πάνω έως κάτω». Αυτό έχει πολλά «δια ταύτα» στο εργατικό κίνημα, στους αγώνες της νεολαίας, στις διεκδικήσεις σε πολιτικά μέτωπα όπως τα ζητήματα της παιδείας, της υγείας, του περιβάλλοντος, του εθνικισμού, της διαπάλης για τις ΑΟΖ.

Ανάγκη της εποχής είναι ένα περιεχόμενο και προγράμματα πάλης που να εκφράζουν με συνέπεια τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα σε όλα τα πεδία και να έρχονται σε αντίθεση με τοις κεντρικές ορίζουσες της αστικής πολιτικής (πρόγραμμα επιτροπείας έως το 2060, ανταγωνιστικότητα, «εθνική στρατηγική και ένταξη στους διεθνείς οργανισμούς κλπ) σε σύνδεση με το γενικότερο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα στόχων. Η στήριξη μιας τέτοιας κατεύθυνσης υπερβαίνει τις λογικές του «να μην χάσουμε τα λίγα που έχουμε», δεν «μασάει» τις ευθύνες των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ και έρχεται σε ρήξη με την πολιτική λογική του, και επιδιώκει να την «πετάει έξω από τους αγώνες». Αυτός είναι και ο δρόμος για ουσιαστική μετατόπιση κόσμου που είχε εναποθέσει ελπίδες στο ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, οι λογικές «δεν κουνάμε το δάχτυλο στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ» στο όνομα του να «μην ξύνουμε πληγές» του χθες και της οικοδόμησης «αντιδεξιού μετώπου», είναι εξαιρετικά προβληματικές. Τελικά, για να μπορέσουν να υπηρετηθούν, οδηγούνται στο να στηρίζουν ανεπαρκή πολιτικά περιεχόμενα και τυπικές μορφές δράσης, σε αποδεκτό πλαίσιο και τελικά στα όριά της πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αναπαράγουν την ρεφορμιστική ηγεμονία στην αριστερά και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα και οδηγούν σε μια κλασική ανακύκλωση του αστικού διπολισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

Θεωρούμε ατεκμηρίωτη την κριτική ότι αυτή η πολιτική κατεύθυνση της αντιπαράθεσης με τον αστικό διπολισμό, είναι δήθεν «αντιενωτική». Η οικοδόμηση ενός ισχυρού ανεξάρτητού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος «από πάνω έως κάτω», είναι όρος για μια πραγματική πλατιά πολιτική αγωνιστική ταξική ενότητα (ενιαίου εργατικού μετώπου) προς τις πολυποίκιλές ρεφορμιστικές δυνάμεις και ρεύματα. Διαφορετικά, δεν θα ήμασταν παρά θλιβεροί γυρολόγοι συγκεντρώσεων καθεστωτικών δυνάμεων και υποταγμένου συνδικαλισμού, που μαζεύουμε λίγες δεκάδες και τρέχουμε από δω και από κει, πιστεύοντας ότι «παρεμβαίνουμε».

Οι μορφές οικοδόμησης του τρίτου πόλου στην αριστερά, φυσικά και δεν ταυτίζονται μηχανιστικά στα πεδία δράσης. Ωστόσο η πολιτική ανεξαρτησία και από τους δύο πυλώνες του αστικού διπολισμού, είναι πάντα βασικό ζητούμενο, όπως και η εμπλοκή ευρύτερου αγωνιστικού δυναμικού.

Η συζήτηση για τον απολογισμό της προηγούμενης περιόδου, αφορά όμως και άμεσα και την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα ήταν υπερφίαλο να αναρωτηθούμε γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπόρεσε να αποτρέψει αυτή την ήττα. Δεν είχε αυτή τη δυνατότητα. Ωστόσο, πρέπει να συζητηθεί γιατί δεν κατάφερε στοιχειωδώς να κλονίσει την ηγεμονία των αντιλήψεων και των δυνάμεων που όρισαν και προδιέγραψαν αυτή την ήττα. Αλλά και γιατί, όχι μόνο δεν κέρδισε από την αποτυχία τους έστω περιορισμένα, αλλά υποχώρησε μαζί τους, δίνοντας μια εικόνα ότι κινείται παράλληλα. Έστω πιο αριστερά, τίμια και αγωνιστικά. Τα αρνητικά αποτελέσματα ευρωεκλογών και βουλευτικών εκλογών, φανερώνουν ανάγλυφα τα προβλήματα. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το ΚΚΕ, παρά το πολύ μεγαλύτερο μέγεθός του.

Δεν δικαιούμαστε να γινόμαστε άδικοι με τον αριστερό κόσμο και τον κόσμο γενικά, λέγοντας -αλά ΚΚΕ- ότι «δεν μας κατάλαβε», ούτε με τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρώντας ότι δεν δούλεψαν με πείσμα και ένταση.

Υπάρχουν πραγματικοί λόγοι για την αδύναμη θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οφείλουμε να τους θέσουμε ανοιχτά.

Πρώτα από όλα, παρά κάποια σημαντικά βήματα και θαρραλέες τοποθετήσεις που κυριολεκτικά έσωσαν την τιμή της αριστεράς όπως για παράδειγμα στο Μακεδονικό, όπου ΚΚΕ και ΛΑΕ συναγωνίζονταν σε κορώνες κατά του …αλυτρωτισμού των ακατανόμαστων γειτόνων, ενισχύοντας αντικειμενικά το εθνικιστικό ρεύμα, στη γενική περίπτωση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάθε άλλο βάθυνε προγραμματικά σε ότι αφορά μια εργατική αντικαπιταλιστική διέξοδο. Από μια ορισμένη άποψη, είχε και σχετική υποχώρηση και καταφυγή σε μια κυρίως συμβολική συνθηματολογία, με ταυτόχρονη προβολή άμεσων αιτημάτων (που ταιριάζουν περισσότερο σε αγωνιστικά συνδικάτα), μαζί και με μια αναντίρρητα αγωνιστική ασυμβίβαστη πρακτική. Ενδεικτικά αναφέρεται η σημαντική καθυστέρηση ενιαίων επεξεργασιών του μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε θέματα όπως η διαμάχη για τις ΑΟΖ, η εξέλιξη της ελληνοτουρκικής διαμάχης, η νέα επιθετική τακτική της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή, πάντα στο πλαίσιο της συμμαχίας θανάτου με ΗΠΑ, Ισραήλ, Αίγυπτο, το ενεργειακό και η οικολογική καταστροφή.

Ακόμη μεγαλύτερο είναι το έλλειμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ότι αφορά την στρατηγική ενόραση. Και μόνο το γεγονός ότι αυτοπεριορίζεται ως κατά βάση «αντικαπιταλιστική» δύναμη, σε μια εποχή που από μεριάς του αστικού κόσμου ξεκάθαρα κυριαρχεί η στρατηγική, αποτελεί πρόβλημα. Σε εποχή αλλεπάλληλων κοινωνικών αντεπαναστάσεων, ο ελληνικός αστισμός είναι παράλληλα έτοιμος να διεκδικήσει το μονοπώλιο κάθε έννοιας επανάστασης, ταυτίζοντάς την με τα δικά του συμφέροντα (πχ με αφορμή τα 200 χρόνια από το 1821). Η ανάταση της αριστεράς προϋποθέτει να μιλήσει με σύγχρονους όρους για κοινωνική επανάσταση ανατροπής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και για καθολική κομμουνιστική χειραφέτηση που θα απαντά στη ρίζα όλων των κοινωνικών ζητημάτων σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Τέλος, μια τρίτη πλευρά στα καθ΄ ημάς, είναι ότι η σημερινή αδύναμη θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγράφει και τις ταλαντεύσεις με το ΣΥΡΙΖΑ που είχαν οργανώσεις της (ή εντός οργανώσεών της) εξ αρχής. Οργανώσεις που αποχώρησαν είχαν σοβαρές ταλαντεύσεις και το πλήρωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά προβληματικές είναι και οι προσεγγίσεις ρευμάτων και οργανώσεων που σήμερα δρουν εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έκφραση αυτών των ταλαντεύσεων ήταν και η στάση απέναντι και στις αριστερορεφορμιστικές διασπάσεις από το ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες από αυτές τις τάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιμετωπίστηκαν όχι πολιτικά, με αρχές και με τον αναγκαίο συνδυασμό αντιπαράθεσης και κοινής δράσης, αλλά εντελώς ευκαιριακά και κατά βάση με εκλογικούς όρους. Υποτίθεται πως θα ήταν το όχημα για να «διεμβολιστεί» η «βάση του ΣΥΡΙΖΑ». Είναι ενδεικτικό ότι η Μετάβαση θεωρώντας τη συνεργασία με τη ΛΑΕ, σχεδόν σαν τη μαγική λύση για την εκλογική επιτυχία (τραγική ειρωνεία!), δεν δίστασε να αποχωρήσει από την συντριπτική πλειοψηφία των αντικαπιταλιστικών κινήσεων σε Περιφέρειες και Δήμους, συγκροτώντας μάλιστα συχνά και ψηφοδέλτια μαζί με τη ΛΑΕ, που «γέρνουν» στη διαχείριση. Για να μη θυμίσουμε εκείνη την απόπειρα πραξικοπηματικής επιβολής γενικής εκλογικής συνεργασίας με τη ΛΑΕ, κυριολεκτικά στο παραπέντε των βουλευτικών εκλογών που επιχείρησαν από κοινού ΣΕΚ, Μετάβαση και ΑΡΙΣ…

Η συνειδητοποίηση αυτών των προβλημάτων, η θαρραλέα αυτοκριτική σε προωθητική κατεύθυνση, ο ανοιχτός δημοκρατικός διάλογος με πολιτικούς και συντροφικούς όρους στην πορεία προς την 5η Συνδιάσκεψη, με αναζωογόνηση των Επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και με ποικίλες πρωτοβουλίες συσπείρωσης και διαλόγου με το ευρύτερο δυναμικό και οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς, αποτελούν το δρόμο για να μετασχηματιστούν οι υπαρκτές δυνατότητες σε πραγματικότητα.

Ως ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση είμαστε υποχρεωμένοι αλλά και αποφασισμένοι να συμβάλλουμε σε αυτή την κατεύθυνση. Επιμένουμε να βλέπουμε την υπέρβαση δυσκολιών και αντιφάσεων, ακόμη και σοβαρών λαθών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε κατεύθυνση τρίτου πόλου στην αριστερά, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής επαναστατικής στόχευσης. Αυτή είναι η δική μας δέσμευση και το πολιτικό «όριο», αφήνοντας στην άκρη λογικές αναχωρητισμού και παραίτησης. Σε αυτή την προσπάθεια πιστεύουμε ότι οι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα κρίνουν και θα καθορίσουν τους όρους ενός προωθητικού μετασχηματισμού της.

*μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το κείμενο στηρίζεται σε τοποθέτηση στην πρόσφατη συνεδρίαση του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

πηγή: narnet.gr

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 09/10/2019 - 22:00

Pages

Subscribe to Εργατική Δημοκρατία aggregator