ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Νίκη στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού! Να σταματήσει η βάρβαρη εκστρατεία καταστολής ενάντια στο δίκαιο ξεσηκωμό.

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Ο λαός του Ισημερινού ζητά την αλληλεγγύη μας.

Να σταματήσει η βάρβαρη εκστρατεία καταστολής ενάντια στο δίκαιο ξεσηκωμό. Νίκη στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού

Όργιο καταστολής, φόνων, και ακραίων παραβιάσεων όλων των δημοκρατικών δικαιωμάτων έχει εξαπολύσει εδώ και μια εβδομάδα η κυβέρνηση Μορένο, η ίδια που πρόδωσε τον Ασσάνζ και τον παρέδωσε στην εκδίκηση των ΗΠΑ. Ακολουθώντας κλασικές συνταγές των αυταρχικών καθεστώτων κήρυξε απαγόρευση κυκλοφορίας και στρατιωτικό νόμο, βγάζει στους δρόμους τεθωρακισμένα, στέλνει την αστυνομία εναντίον διαδηλωτών, κλείνει αντίπαλα μέσα ενημέρωσης, και απειλεί πολιτικούς της αντιπάλους με κατηγορίες περί τρομοκρατίας. 

Ιδιαίτερα άγρια επιτίθεται ο Μορένο στις ινδιανικές κοινότητες. Τις τρέμει επειδή αυτές έριξαν τρεις προέδρους πριν από τον Ραφαέλ Κορέα που σαν πρόεδρος της χώρας (2007-17) διέγραψε μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Ο Μορένο εκλέχτηκε με την υπόσχεση ότι θα συνέχιζε την πολιτική του, αλλά κατόπιν συντάχθηκε ανοιχτά με την ολιγαρχία και τους δανειστές. Προσπαθώντας να επιβάλει συνταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε συμμαχία με τους τραπεζίτες και τους βιομηχάνους, κατέλυσε τους δημοκρατικούς θεσμούς.  

Ο λαός του Ισημερινού εξεγέρθηκε ενάντια στο πακέτο μέτρων λιτότητας και νεοφιλελεύθερων μέτρων υπέρ του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση, ακολουθώντας την ‘τακτική του σαλαμιού’, που εφαρμόστηκε κι εναντίον του ελληνικού λαού κάτω από την επίβλεψη της Τρόικας,  μειώνει το φόρο εξαγωγής κεφαλαίων και τους εισαγωγικούς δασμούς, και γενικά τη φορολόγηση του κεφαλαίου. Από την άλλη μεριά καταργεί τις επιδοτήσεις των καυσίμων, περικόπτει τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς στο δημόσιο, δρομολογεί ιδιωτικοποιήσεις, κι ετοιμάζεται να βγάλει από το συρτάρι ακόμη χειρότερα αντιλαϊκά μέτρα. 

Με τους μικροκαλλιεργητές, τους εργαζόμενους, τους φοιτητές και σπουδαστές στην πρώτη γραμμή του αγώνα, οι διαδηλωτές, έπειτα από πορείες σ’ όλη τη χώρα και την πρωτεύουσα, κατέλαβαν τη βουλή και το υπουργείο Οικονομικών, καθώς και πολλά άλλα δημόσια κτήρια. Χωρίς δυνάμεις για να τους αντιμετωπίσει, η κυβέρνηση κρύφτηκε σ’ άλλη πόλη, όπως άλλωστε έκαναν και τα μέλη του κοινοβουλίου. Υπάρχουν ήδη τουλάχιστον πέντε νεκροί, ενώ περισσότεροι από χίλιοι διαδηλωτές έχουν συλληφθεί. 

Οι διαδηλωτές ζητούν ν’ ανακληθούν τα μέτρα, και συνολικά να ματαιωθεί η απαλλοτριωτική συσσώρευση υπέρ των δανειστών και του μεγάλου κεφαλαίου, που προωθεί η κυβέρνηση με το ίδιο πρόσχημα όπως παντού, ότι δήθεν “δεν υπάρχει άλλη λύση”. Τα πλήγματα στη ζωή του λαού δεν λύνουν κανένα οικονομικό πρόβλημα. Μάλιστα, καθώς προβλέπουν υπεριπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου και ανατίμηση της βενζίνης 60-75%, θα καταστρέψουν τους μικροκαλλιεργητές, που τα προϊόντα τους γίνονται έτσι μη ανταγωνιστικά.

Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται παρά τον στρατιωτικό νόμο, και μάλιστα ριζοσπαστικοποιούνται ολοένα περισσότερο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού. Η μάχη που δίνει είναι μήνυμα αξιοπρέπειας και ελπίδας, απάντηση στην προπαγάνδα ότι η πολιτική υπέρ των επιχειρήσεων, των τραπεζών και των ιμπεριαλιστών δεν έχει αντίπαλο και είναι ανίκητη! Καλεί τους φορείς του εργατικού και λαϊκού κινήματος να πάρουν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και στήριξης αυτού του αγώνα. Ο λαός του Ισημερινού δεν είναι μόνος, η διεθνής αλληλεγγύη των αγωνιζόμενων είναι το όπλο μας. Νίκη στον αγωνιζόμενο λαό του Ισημερινού.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 14/10/2019 - 09:00

Να σταματήσουμε τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Συρία. Καμιά ελληνική συμμετοχή - Να κλείσουν οι βάσεις

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ - ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΛΑΟ 

ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

H ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την εισβολή του τουρκικού στρατού στη Συρία, με την "άδεια" και την προτροπή των ΗΠΑ, και την ανοχή της ΕΕ και όλων των ισχυρών καπιταλιστικών χωρών, που έχει σαν στόχο την συντριβή των Κούρδων μαχητών και του αγώνα τους για αυτοδιάθεση, για μια δημοκρατική και ισότιμη συνύπαρξη όλων των λαών και των θρησκειών στην περιοχή. 

Πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη, η οποία φέρνει στο χείλος του γκρεμού την ειρήνη στην περιοχή. Η ελληνική κυβέρνηση και η ΕΕ έχουν βασική ευθύνη. Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά πως οι λαοί δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από τους ιμπεριαλιστές, που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τα δικαιώματα των λαών ή το διεθνές δίκαιο, που υποκριτικά επικαλούνται συχνά. Δυστυχώς, είναι η σειρά των Κούρδων να βιώσουν άμεσα την πικρή αυτή αλήθεια. 

Οι εργαζόμενοι στην χώρα μας γνωρίζουν, από την δική τους εμπειρία, πως παρόμοιες "συμμαχίες", όπως η πρόσφατη συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, που γίνονται στο όνομα των "εθνικών συμφερόντων", δεν εξυπηρετούν παρά μόνο τα αντιδραστικά συμφέροντα της αστικής τάξης και των μεγάλων δυνάμεων και έχουν τραγικά αποτελέσματα στην ειρήνη και τους λαούς της περιοχής.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία να σταματήσουμε αυτό το έγκλημα. Παλεύουμε για ειρήνη, ελευθερία, ισότιμη διεθνιστική συνύπαρξη και συνεργασία. Για να ανοίξουμε τα σύνορα για όλους τους πρόσφυγες, για να τσακίσουμε τη ρατσιστική συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, ενάντια σε όλες τις εξορύξεις στη Μεσόγειο που γεννούν πολέμους και περιβαλλοντική καταστροφή, ενάντια στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στη Μέση Ανατολή. Οργανώνουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη μας στον κουρδικό λαό και στους λαούς που βγαίνουν στον αγώνα σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο.

Καλούμε την εργατική τάξη και τη νεολαία να δώσουν μαζικό παρών στην διαδήλωση αλληλεγγύης στον Κουρδικό λαό, ενάντια στην εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, το Σάββατο 12 Οκτώβρη στις 5:30 το απόγευμα  στα Προπύλαια.και πορεία στην Τούρκικη Πρεσβεία

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 10/10/2019 - 20:30

Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστιή και Επαναστατική :Να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της παράλυσης, για ένα πραγματικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της παράλυσης, για ένα πραγματικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο

Τοποθέτησης της Πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική (ΠΑΑΕ)

Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 29 Σεπτέμβρη ήταν μια διαδικασία κατώτερη των περιστάσεων. Τα δυο κείμενα που κατατέθηκαν ως αντιπαραθετικές πλατφόρμες (από το ΝΑΡ το πρώτο, από ΣΕΚ και ΑΡΙΣ το δεύτερο) ήταν φτωχά, γενικόλογα και απέφευγαν να δουν κατάματα το πρόβλημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα τρία του επίπεδα: εσωτερική παράλυση, δυσκολία πρωταγωνιστικής εμπλοκής στα τρέχοντα κινήματα, απουσία σαφούς πολιτικού σχεδίου. Το γεγονός ότι όχι μόνο δεν προηγήθηκε μια σοβαρή συζήτηση στα όργανα και τις τοπικές, αλλά ούτε καν είχε ανακοινωθεί στα μέλη η συνεδρίαση, δεν βοήθησε την κατάσταση, όπως είναι φυσικό.

Οργανωτικά αποφεύχθηκε να δοθεί απάντηση στα πιο φλέγοντα ερωτήματα: θα ληφθεί πρωτοβουλία για μια διαδικασία ενοποίησης των διασπασμένων δημοτικών σχημάτων, των δυνάμεών μας στο εργατικό κίνημα, που βαδίζουν σταθερά χώρια τον τελευταίο καιρό, την παρέμβαση των τοπικών, που ήταν διχοτομημένη κατά την προεκλογική περίοδο και πρακτικά ανύπαρκτη σήμερα;

Πολιτικά, έγινε σαφές ότι ορισμένες βασικές διαφωνίες ως προς το σχέδιο και τη στρατηγική είχαν για καιρό μεταμφιεστεί σε αφηρημένες θεωρητικές διαμάχες ή διαφορές εκτίμησης. Ιδιαίτερα η χρόνια πολεμική για τον χαρακτήρα της περιόδου, για το αν κερδίσαμε ή χάσαμε, ήταν σε μεγάλο βαθμό παραπλανητική. Είναι συχνή πρακτική οι διαφορές στο πολιτικό σχέδιο να κρύβονται πίσω από δήθεν αντικειμενικά δεδομένα της εποχής. Το έδειξε το γεγονός ότι τάσεις με τελείως αντιδιαμετρική εκτίμηση για την εποχή (η τεχνητή υπεραισιοδοξία του ΣΕΚ από τη μία, η ηττοπάθεια της Μετάβασης από την άλλη) βρέθηκαν σε κοινό βηματισμό και σύμπλευση σε πολλές περιπτώσεις πρόσφατα, με αποκορύφωμα την προεκλογική πρόταση συνεργασίας στη ΛΑΕ. Από την άλλη, στα λόγια οι δύο εισηγήσεις σήμερα μάλλον συμφωνούσαν, σε μια λίγο-πολύ σωστή εκτίμηση για την εποχή: υπάρχει, από τη μια, προσπάθεια σταθεροποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος, από την άλλη, όμως, εμφανίζονται παράγοντες σοβαρής οικονομικής και πολιτικής αστάθειας. Υπάρχουν δύσκολοι ταξικοί συσχετισμοί, αλλά και μια νέα αγωνιστική κινητικότητα, καθώς και σημαντικές πολιτικές εμπειρίες τις οποίες έχουν αντλήσει τα αγωνιζόμενα τμήματα της εργατικής τάξης. Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι κάποια θεμελιωδώς διαφορετική εκτίμηση, αλλά το ποιο πολιτικό σχέδιο και ποια φυσιογνωμία θέλει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η βασική αντιπαράθεση του συγκεκριμένου ΠΣΟ ήταν μεταξύ όσων επέσειαν τον κίνδυνο του σεκταρισμού, από τη μια, και, από την άλλη, όσων (μεταξύ αυτών ήμασταν και εμείς) έδιναν έμφαση στην ανάγκη να αποφευχθεί η λογική ενός «αντιδεξιού» μετώπου που θα μπορούσε άμεσα να οδηγήσει σε σενάρια πολιτικής συνύπαρξης με τον ρεφορμισμό και ανοχής στον ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχει σεκταρισμός στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Ναι, όπως και σε όλη την αντικαπιταλιστική αριστερά. Η εκτίμηση του ΝΑΡ ότι υπάρχουν «αναβαθμισμένες δυνατότητες» για τη συσπείρωση σωματείων σε ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα δεν συμβιβάζεται καθόλου με την πραγματικότητα, που είναι σκληρή: τα σωματεία που ελέγχει ο χώρος είναι ελάχιστα, και, ακόμα χειρότερα, οι ίδιες οι δικές μας δυνάμεις είναι πλέον βαθιά διασπασμένες. Η υπερεκτίμηση ενός τέτοιου ανεξάρτητου μπλοκ οδηγεί και σε παλινωδίες που δημιουργούν σύγχυση για το αν στηρίζουμε πραγματικά αποφάσεις για απεργίες στα συνδικάτα, όπως αυτή της 2 Οκτώβρη, απλώς και μόνο επειδή τις καλεί και η γραφειοκρατία.

Ο κίνδυνος της απομόνωσης απειλεί πάντα τις μικρές ή σχετικά μικρές οργανώσεις, κι επομένως την αντικαπιταλιστική αριστερά σε αυτή την εποχή. Το ίδιο απειλητικός είναι όμως και ο κίνδυνος της προσαρμογής στις πολιτικές ανοχές της αστικής τάξης. Χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια για να μην εκφυλιστεί η απαραίτητη πολιτική διακριτότητα σε σεκταρισμό στη δράση, και αντίστροφα για να μην εκφυλιστεί η ενιαιομετωπική τακτική σε πολιτική συγχώνευση με τον ρεφορμισμό και τη γραφειοκρατία. Χρειάζεται να ενοποιήσουμε πρώτα από όλα τις δικές μας δυνάμεις. Στα συνδικάτα δεν μας αναλογεί ο ρόλος της νομοταγούς αντιπολίτευσης. Καταγγέλλουμε τους εκτονωτικούς σχεδιασμούς και αγωνιζόμαστε για πραγματική απεργιακή κλιμάκωση. Στο δρόμο, βεβαίως, καλούμε σε κάθε απεργία, περιλαμβανομένων των απεργιών της γραφειοκρατίας, με αντιπαραθετικό πλαίσιο. Οργανώνουμε ανεξάρτητες προσυγκεντρώσεις κι έπειτα  παρέμβαση στις κεντρικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που καλούνται από τα συνδικάτα, ενιαιομετωπικά αλλά και με ανεξάρτητο πολιτικό στίγμα. Αυτή είναι και η τακτική λύση στο πρόβλημα της διάσπασης των δυνάμεών μας στις απεργιακές διαδηλώσεις, η οποία μάλιστα λαμβάνει υπόψη το διπλό καθήκον της πολιτικής διακριτότητας και της εμπλοκής στην ευρύτερη κίνηση της εργατικής τάξης και των σωματείων σήμερα, και όχι όταν «θα ωριμάσουν οι συνθήκες».

Στην ουσία, όμως, η εκστρατεία «ενάντια στον σεκταρισμό» μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν γίνεται βασικά απέναντι στους παραπάνω κινδύνους. Εξάλλου, ο σεκταρισμός βαραίνει πολλές φορές ακόμα περισσότερο εκείνους που μιλάνε στο όνομα του αντισεκταρισμού. Η βιαστική και μονομερής Πρωτοβουλία κίνηση του ΣΕΚ ενάντια στην κλιματική αλλαγή είναι μια σεκταριστική περιχαράκωση απέναντι στις πραγματικές δυνάμεις του οικολογικού κινήματος, την πανελλαδική πρωτοβουλία ενάντια στις εξορύξεις κλπ. Η εναντίωσή του στη συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πολύ μεγάλη αντικατασταλτική διαδήλωση στα Προπύλαια (14/9) είναι μια στάση φοβίας απέναντι σε πραγματικά κινήματα, όπως ήταν και η περσινή του στάση απέναντι στη μεγάλη πορεία για τον Ζακ Κωστόπουλο. Η πολεμική του ενάντια στις διεθνιστικές αντισυγκεντρώσεις απέναντι στα μακεδονικά συλλαλητήρια πέρσι και πρόπερσι έδειχναν βαθιά περιφρόνηση για πρωτοβουλίες τις οποίες δεν ελέγχει.

Η εκστρατεία «ενάντια στον σεκταρισμό» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει, επομένως, κατά βάση να κάνει με τις υπαρκτές αγκυλώσεις και την ανάγκη για ενιαιομετωπικές τακτικές στη δράση, αλλά είναι έκφραση ενός πολιτικού προσανατολισμού που περιλαμβάνει:

α) πρωτοβουλίες κεντρικής πολιτικής συνεργασίας με τμήματα του ρεφορμισμού, όπως ήταν η προεκλογική διαπραγμάτευση με τη ΛΑΕ, φέρνοντας διαρκώς στο τραπέζι τη χρεοκοπημένη πολιτική μιας άνευ αρχών εκλογικίστικης μετωπικο-συμπορευσολογίας

β) μια ορισμένη αποχή από την κριτική του ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα της μάχης ενάντια στον βασικό εχθρό, τη ΝΔ

γ) μια πολιτική πίεσης σε θεσμικά όργανα και κρατικούς φορείς για να δώσουν την αιγίδα τους στο κίνημα (π.χ. η πρόταση να καλέσουν δημοτικά συμβούλια δεξιών δήμων στην πορεία για το περιβάλλον), που είναι σοβαρό πρόβλημα για την ανεξαρτησία του κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από το κράτος και αποτελεί κακοποίηση της τακτικής του ενιαίου μετώπου.

Η επιμονή μας ενάντια στη διαρκή ανακύκλωση σχεδίων για ευρύτερα πολιτικά μέτωπα (δηλαδή πολιτική συγχώνευση με τον ρεφορμισμό) δεν είναι τερατολογία ή αποκύημα φαντασίας. Στο ΠΣΟ του Σεπτέμβρη δεν κατατέθηκε μια συγκεκριμένη τέτοια πρόταση, ωστόσο η πολιτική λογική παραμένει. Στο πρόσφατο παρελθόν η κριτική μας συχνά απαξιώθηκε διότι «κανείς δεν λέει να πάμε με τη ΛΑΕ», κι όμως στο παρά πέντε των εκλογών έγινε η ντροπιαστική συνάντηση της μισής ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τη ΛΑΕ, χωρίς η άλλη μισή να το γνωρίζει. Θα ξαναέρθουν τέτοιες προτάσεις. Δεν πρέπει, άλλωστε, να παραβλέψουμε τη διαλυτική κατάσταση που επικρατεί στην αντικαπιταλιστική αριστερά διεθνώς ακριβώς λόγω της διαρκούς πίεσης για πολιτική συγχώνευση με τον ρεφορμισμό. Από αυτή την άποψη, η εισήγηση την οποία υπερψηφίσαμε έθετε πράγματι το βασικό επίδικο: την ανάγκη η αντικαπιταλιστική αριστερά να οικοδομήσει ένα αυτοτελές πολιτικό ρεύμα (το «και κοινωνικό» βέβαια δεν είναι σαφές τι σημαίνει). Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για το οποίο η ΠΑΑΕ έδωσε την κριτική της υποστήριξη στη εισήγηση που πρότεινε το ΝΑΡ, στο βαθμό που και ορισμένες βασικές τροποποιήσεις μας έγιναν δεκτές.

Και η πρόταση του ΝΑΡ, βέβαια, καταφεύγει σε μια επίσης δοκιμασμένη και αποτυχημένη λύση: έναν γύρο διαπραγματεύσεων με άλλες αντικαπιταλιστικές ή μισο-αντικαπιταλιστικές οργανώσεις. Σε ό,τι αφορά τις δυνάμεις που ανήκουν στην επαναστατική αριστερά, τις θέλουμε πράγματι (αντίθετα, κάποιες άλλες οριοθετούνται στρατηγικά εναντίον της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς), αλλά τα επιχειρήματα γύρω από το τραπέζι δοκιμάστηκαν και δεν επαρκούν. Μόνο αν πρωταγωνιστήσουμε σε συγκεκριμένες κοινές δράσεις θα πείσουμε.

Στο ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ, η διαμάχη για τον θεωρητικό ορισμό του ΣΥΡΙΖΑ (αστικός; ρεφορμιστικός;), παρότι έχει σημασία, αποδείχτηκε ότι δεν είναι το κρίσιμο ζήτημα. Μεταξύ άλλων, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχουν διαφορετικές παραδόσεις που χρησιμοποιούν και άλλη ορολογία. Βλέπουμε τελικά ότι οργανώσεις με αντιδιαμετρικούς χαρακτηρισμούς έχουν παρόμοια πρόταση για τη στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ: το ΣΕΚ π.χ. αφαίρεσε για πρώτη φορά από το κείμενό του τον χαρακτηρισμό «ρεφορμιστικός» για χάρη της συμμαχίας με την ΑΡΙΣ, η οποία είχε σημαία της τον αστικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα άλλα, όμως, η θεωρητική αυτή διαφορά δεν προκάλεσε κάποια διάσταση απόψεων μεταξύ τους ως προς τη στάση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, το ΕΕΚ, πχ, χαρακτήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ ρεφορμιστικό (ή αστικο-ρεφορμιστικό) αλλά στην πράξη δεν έβγαζε (τουλάχιστον μετά το 2015) πολιτικά συμπεράσματα πολύ διαφορετικά από αυτά του ΝΑΡ, που τον έλεγε αστικό.

Το ουσιαστικό θέμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κόμμα που προήλθε από την ρεφορμιστική αριστερά, πήρε λαϊκή και εργατική ψήφο χωρίς να οργανώσει ποτέ στο εσωτερικό του αξιόλογο τμήμα εργαζομένων, έγινε κυβέρνηση και εφάρμοσε καθαρόαιμη αστική πολιτική, και καθώς δεν είχε εσωτερικές αντιστάσεις άλλαξε ταχύτατα και η κοινωνική του σύνθεση και ο χαρακτήρας του. Σήμερα θέλει να παίξει τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ ως εναλλακτικός πυλώνας αστικής πολιτικής διαχείρισης απέναντι στη ΝΔ. Η ιδιαίτερη υπηρεσία που έχει να προσφέρει στην αστική τάξη σε σχέση με τη ΝΔ είναι ότι μπορεί να ενσωματώνει (τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό) την εργατική τάξη στην αστική ατζέντα. Το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι:

α) υπάρχει και πάλι ένας κίνδυνος εγκλωβισμού του κινήματος, που σήμερα δείχνει σημάδια αναζωογόνησης, στη λογική του δήθεν μικρότερου κακού. Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται σήμερα ικανός να οργανώσει κάποια παρέμβαση στο κίνημα, θα προσπαθήσει και πάλι να το εκπροσωπήσει εκλογικά στο όνομα του αγώνα για να πέσει η δεξιά.  Επομένως, η στρατηγική οριοθέτηση και η πολεμική στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι πιο αναγκαία και πιο δύσκολη από όταν ήταν κυβέρνηση και έδειχνε κάθε μέρα τον χαρακτήρα του (αντίθετα, το κείμενο ΣΕΚ-ΑΡΙΣ απαξιώνει αυτή την κριτική λέγοντας ότι είναι σαν να κουνάμε το δάχτυλο στον κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ).

β) δεν τίθεται κανένα θέμα «ενιαίου μετώπου» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να συγχέουμε το ενιαίο μέτωπο, που είναι μια τακτική κεντρικής πρακτικής συμφωνίας δράσης, από τα πάνω και από τα κάτω, με την επιμέρους ενιαιομετωπική τακτική σε σωματεία και χώρους (πχ να ψηφίσουμε μια απεργία ακόμα και με ΣΥΡΙΖΑίους ή ΠΑΣΟΚους συνδικαλιστές), η οποία είναι απαραίτητη (πχ απεργίες δασκάλων 2006, οι οποίες ψηφίζονταν μαζί με την ΠΑΣΚΕ). Στον βαθμό που το κείμενο ΣΕΚ-ΑΡΙΣ πραγματικά αποπνέει τον κίνδυνο ενός αντιδεξιού («ευρέος κοινωνικού») μετώπου με μορατόριουμ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει ένας δεύτερος λόγος για την κριτική μας στήριξη στο κείμενο του ΝΑΡ.

Την εισήγηση ΣΕΚ-ΑΡΙΣ, άλλωστε, ακόμα και αν δεν είχε τα σοβαρά πολιτικά προβλήματα που έχει, δεν θα μπορούσαμε να την ψηφίσουμε και λόγω του απολογισμού που κάνει για τα διαλυτικά φαινόμενα της άνοιξης. Είναι αστεία φαλκίδευση να αποκρύπτει κανείς τις μονομερείς ανακηρύξεις υποψηφίων και να παρουσιάζει την κατάσταση σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα απλώς και μόνο σαν διασπαστικές κινήσεις των άλλων (η εισήγηση του ΝΑΡ απέφευγε να επιστρέψει σε αυτό τον καταλογισμό ευθυνών). Επιπλέον, ο χυδαίος χειρισμός με την μυστική συνάντηση με ΛΑΕ δεν μπορεί να περάσει ως κάτι αποδεκτό.

Υπήρχαν, επομένως, σημαντικοί πολιτικοί λόγοι για την κριτική μας υποστήριξη στην πρώτη εισήγηση, χωρίς, ωστόσο, να έχουμε την αυταπάτη ότι το κείμενο αυτό περιγράφει έναν συνεκτικό πολιτικό προσανατολισμό ή ότι δίνει λύση στα προβλήματα.

Στα λεγόμενα ελληνοτουρκικά, για παράδειγμα, το κείμενο της εισήγησης που πλειοψήφησε παίρνει μια γραμμή ίσων αποστάσεων (άδικος ο ανταγωνισμός και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου), από την οποία δεν προκύπτει το βασικό πρακτικό πολιτικό καθήκον, που είναι η αποκάλυψη των εθνικών μύθων και η καταγγελία της επιθετικότητας της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους. Τα ΜΜΕ, οι εθνικιστές και τα αστικά κόμματα διατυμπανίζουν καθημερινά την «προκλητικότητα» της Τουρκίας. Με το να σιγοντάρει, ηθελημένα ή άθελα, την κυρίαρχη αυτή προπαγάνδα, η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν προσφέρει καθόλου καλές υπηρεσίες.

Μια χτυπητή έλλειψη και των δυο εισηγήσεων ήταν μια συγκεκριμένη και πλήρης αναφορά στις κινητοποιήσεις της περιόδου. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για ένα μέτωπο το οποίο, αν διακρινόταν από κάτι, ήταν οι ευαίσθητες κινηματικές του κεραίες, που το έφερναν να πρωταγωνιστεί στο δρόμο, ακόμα και αν πολλές φορές το πολιτικό του σχέδιο ήταν συγκεχυμένο. Ο κόσμος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βεβαίως, ήταν παρών στις κινηματικές δράσεις από τον Ιούλιο και μετά, και μερικές φορές πολύ μαζικά και πρωταγωνιστικά. Όμως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τέτοια δεν φαίνεται σήμερα ικανή να τις εντάξει στο σχέδιο δράσης της, παρά μόνο αποσπασματικά και κατά περίπτωση. Κι όμως, μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία θα μπορούσε να αποκτήσει και νέα πολιτική πνοή. Με αυτό το σκεπτικό, η ΠΑΑΕ επιχειρηματολόγησε και κατέθεσε την παρακάτω τροποποίηση, που υπερψηφίστηκε:

Παρότι η αμηχανία και η απογοήτευση δεν έχουν ξεπεραστεί, στο κίνημα εμφανίζονται σημαντικά σημάδια μιας νέας δραστηριότητας και αγωνιστικής διάθεσης. Οι αξιόλογες διαδηλώσεις για το άσυλο εν μέσω καλοκαιριού, οι μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην καταστολή και υπέρ των προσφύγων και των καταλήψεων στα Εξάρχεια και στα Προπύλαια, η ενωτική, φέτος, διαδήλωση στην επέτειο της δολοφονίας Φύσσα, η φετινή διαδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο, οι διεθνείς κινητοποιήσεις για το περιβάλλον που φαίνεται ότι φτάνουν και στη χώρα και μπορούν να συνδεθούν με τους εδώ αγώνες (εξορύξεις, ανεμογεννήτριες, νερό, καύση σκουπιδιών), η ΔΕΘ, η απεργία της 24/9 παρά την άρνηση της ΓΣΕΕ, η οποία οδήγησε στο να κληθεί και νέα απεργία στις 2/10, όλα αυτά είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικά σημάδια. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να πρωταγωνιστήσει σε αυτό τον νέο γύρο κινητοποιήσεων. Με ενωτική διάθεση, συστηματικά, χωρίς να στέκεται φοβικά σε αγώνες τους οποίους δεν έχει ξεκινήσει η ίδια, αλλά και με διακριτότητα της πολιτικής της πρότασης, συσπειρώνοντας γύρω της το πιο συνειδητό τμήμα των αγωνιστών και αγωνιστριών. Μόνο έτσι θα συμβάλει και στη βελτίωση της κατάστασης του κινήματος, αλλά και στην αλλαγή των συσχετισμών εντός του, υπέρ της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και εναντίον των ρεφορμιστικών και γραφειοκρατικών τάσεων.

Υπερψηφίστηκαν επίσης τροποποιήσεις της ΠΑΑΕ για το αντιφασιστικό και το εργατικό κίνημα. Ωστόσο, έχουμε επίγνωση ότι αυτά είναι μερεμέτια. Χρειάζεται μια σοβαρή διαδικασία πολιτικής συζήτησης, με ψυχραιμία αλλά και χωρίς να αποσιωπώνται τα πραγματικά προβλήματα. Το αν αυτή η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε μια ανασυγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε νέα βάση ή σε μια διάδοχη κατάσταση, σε κάτι νέο, δεν είναι σήμερα σαφές, οφείλουμε να το πούμε καθαρά. Δυστυχώς, η διαλυτική κατάσταση δεν επιτρέπει σήμερα μεγάλη αισιοδοξία για το πρώτο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όμως, είναι η σημαντικότερη εμπειρία του αντικαπιταλιστικού χώρους τις τελευταίες δεκαετίες, κι επομένως και η συζήτηση αυτή μπορεί να είναι επίσης εξαιρετικής σημασίας, πολύ περισσότερο από τις νέες πρωτοβουλίες που εμφανίζονται, εξαφανίζονται ή ανακυκλώνονται κάθε τόσο αριστερά και δεξιά, διότι δεν εκπροσωπούν τίποτα ουσιαστικό.

Από αυτή την άποψη, το να καθυστερήσει η συνδιάσκεψη μέχρι την άνοιξη (δηλαδή πάνω από ένα χρόνο αφότου η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σόκαρε τον κόσμο της με τις αντιπαραθετικές υποψηφιότητες στους δήμους!), παρότι έχει τη λογική να μην γίνει εν θερμώ και ρεβανσιστικά, αφήνει την κατάσταση παράλυσης να σέρνεται και προκαλεί δικαιολογημένη οργή στα μέλη και τους φίλους της. Η διαδικασία πρέπει να ξεκινήσει τώρα.

Η ΠΑΑΕ θα θέσει τον στόχο για την μετεξέλιξη (ή τη διαδοχή, αν αυτό γίνει αναπόφευκτο) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο, που δεν θα καταργεί τις διαφορετικές τάσεις και τη δημόσια εμφάνισή τους, αλλά θα έχει εσωτερική ζωή και διαδικασίες. Μπορεί να χρειαστούν διασπάσεις και διευρύνσεις για να γίνει αυτό – αλλά το βασικό είναι τι θέλουμε, αυτό προηγείται του πώς. Πώς χρειάζεται να οργανωθούμε για να παρέμβουμε αποτελεσματικά στην ταξική πάλη και να συμβάλουμε σε μια επαναστατική προοπτική. Με τι φυσιογνωμία, σε τι προγραμματική βάση. Δεν είναι σήμερα εποχή για αφηρημένη παναριστερή ανασύνθεση, αλλά για συγκεκριμένη αντικαπιταλιστική.

Για να συμβάλει στην κρίσιμη αυτή διεργασία, η Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική χρειάζεται να αναβαθμίσει τη λειτουργία και τον δημόσιο λόγο της. Αυτό και θα κάνουμε, προσκαλώντας σε αυτή την προσπάθεια, ισότιμα, όσους και όσες αντιλαμβάνονται με αυτό τον τρόπο το πρόβλημα της εποχής μας.

Categories: Παρεμβάσεις ΟργανωσεωνΗμερομηνία: 09/10/2019 - 22:15

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την πολιτική της φυσιογνωμία [του Παναγιώτη Μαυροειδή]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την πολιτική της φυσιογνωμία. Προϋποθέσεις ανάτασης της επαναστατικής αριστεράς

Άραγε υπάρχουν δυνατότητες και ποιες για την αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά στη νέα μετα-ΣΥΡΙΖΑ περίοδο, με τη ΝΔ στην κυβέρνηση, τη διάχυτη απογοήτευση στον ευρύτερο αριστερό κόσμο και την όλο και πιο έκδηλη κόπωση του λαϊκού παράγοντα;

Οφείλουμε να μείνουμε μακριά από μονότονες κοινοτοπίες και κενολογίες που ανά πάσα στιγμή μιλούν για «χαμένες ευκαιρίες» ή «τρένα που περνούν και τα κοιτάμε». Διότι, συνήθως η διάγνωση αυτών των «ευκαιριών» συνοδευόταν και από βιασύνες για ασυλλόγιστες πολιτικές επιλογές χωρίς αρχές.

Παρόλα αυτά, το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, έχει την άποψη πως η απάντηση στο ερώτημα, είναι θετική. Υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες, που δεν τις επικαλούμαστε παρηγορητικά, αλλά κυρίως τις προσεγγίζουμε δημιουργικά με τη λογική της αναζήτησης των πολιτικών προϋποθέσεων να εκδηλωθούν και αναπτυχθούν σε ανατρεπτική πολιτική κατεύθυνση, βασιζόμενοι σε μια όσο γίνεται ακριβή ανάλυση του κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού.

Ερώτημα πρώτο: Ο αντίπαλος πόλος, ο αστικός καπιταλιστικός κόσμος, σε Ελλάδα, Ευρώπη και όλο τον κόσμο, έχει άραγε ξεμπερδέψει με τα δαιμόνια των κρίσεών του και βαδίζει ακλόνητος, επιβεβαιώνοντας τον Frederic Jameson ότι «Είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού», ή μήπως, o τελευταίος οδηγείται από κρίση σε κρίση, χωρίς καμπές και ανατάξεις και οσονούπω θα καταρρεύσει από μόνος του; Είναι αλήθεια ότι η απαισιόδοξη πλευρά αρνείται να εντοπίσει τις άλυτες, εγγενείς αντιθέσεις και αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού, που οξύνονται διαρκώς και αναπτύσσουν τα κρισιακά του φαινόμενα και αδιέξοδα, σε διαφορετικές «πίστες» της αιματηρής κοινωνικά ανάπτυξης και προόδου του. Είναι ωστόσο επίσης προφανές ότι η δεύτερη προσέγγιση δεν είναι και ο καλύτερος οδηγός σκέψης για τους κομμουνιστές που επιλέγουν να αρνούνται το «τέλος της ιστορίας».

Το κεντρικό σημείο που πρέπει να γίνει αντικείμενο προβληματισμού είναι ότι ο καπιταλισμός και τα πολιτικά του συστήματα ανά τον κόσμο, βρίσκουν δρόμους να απαντούν με όλο και πιο αντιδραστικό τρόπο στην κρίση τους. «Επιλύοντάς» την ή, πιο σωστά, μετασχηματίζοντάς την και μεταφέροντάς την σε ένα όλο και πιο δυστοπικό πεδίο, με βαθύτερη συντριβή της εργατικής τάξης και άλλων λαϊκών στρωμάτων, με την απειλή καταστροφής του κοινωνικού πολιτισμού και του ίδιου του πλανήτη. Αυτή ακριβώς η δυνατότητά τους, φανερώνει τη «δική» μας κρίση, την κρίση εργατικής αντικαπιταλιστικής απάντησης και κομμουνιστικής εναλλακτικής. Με τον Τραμπ στις ΗΠΑ, τους ακροδεξιούς νεοφιλελεύθερους Μπολσονάρου και Μόντι σε Βραζιλία και Ινδία, αλλά και την ακροδεξιά (πολλών παραλλαγών) σε ισχυρή θέση σε σημαντικές καπιταλιστικές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία και η Ιταλία, η μεγάλη εικόνα προβάλει ανάγλυφη. Βεβαίως πίσω της υπάρχουν οι εικόνες των αντιστάσεων και αγώνων, αλλά το έλλειμμα στρατηγικής απάντησης στο σύγχρονο καθολικό καπιταλισμό, όντας κραυγαλέο, «δίνει χώρο», για διαρκείς αστικές αντεπαναστάσεις προς τα πίσω, αλλά και για μια αίσθηση συχνά όχι ακριβώς ταξικής διαπάλης, αλλά «μονόπλευρου ανηλεούς ταξικού πολέμου» της αστικής τάξης, όπως συχνά το περιγράφει ο Diego Fusaro.

Αντιλαμβανόμαστε έντονα αυτή την πλευρά ως θετική πρόκληση και όχι ως έκφραση απογοήτευσης. Για να δούμε την πραγματικότητα και την ανάγκη να τεθεί επί τάπητος το ζήτημα μιας σύγχρονης κομμουνιστικής στρατηγικής, συγκροτημένης με τα υλικά της εργατικής και ευρύτερης κοινωνικής χειραφέτησης και με όρους ανατροπής του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Αυτή η διάσταση, βάζει πολλά «δια ταύτα» για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνολικά και τα ρεύματά της, για τις θεωρητικές και πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρουν.

Ερώτημα δεύτερο: Θα δώσει άραγε ο Κόρμπιν και το Κόμμα των Εργατικών στη Μεγάλη Βρετανία την απάντηση, είτε στην αδυναμία του βασικού κορμού της αστικής τάξης της χώρας για παραμονή στην ΕΕ, είτε στην επιλογή άλλων τμημάτων της για ένα «σκληρό» αστικό, εθνικιστικό, φιλοαμερικάνικο Brexit; Ποιο είναι άραγε το καθήκον της αντικαπιταλιστικής αριστεράς εκεί; Να τα δώσει όλα για μια κυβέρνηση των Εργατικών, επειδή έχουν στο πρόγραμμά τους και θετικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και παρά το γεγονός ότι θέτουν ως πρώτο στόχο του την «στήριξη των επιχειρήσεων», την αύξηση των δαπανών για το ΝΑΤΟ και την παραμονή στην ΕΕ; Το ίδιο ερώτημα βάζουν άλλοι για το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Σάντσεθ στην Ισπανία.

Και τι αναλογίες θα είχε αυτή η στάση στα «καθ’ ημάς» στην Ελλάδα; «Ότι έγινε έγινε» μήπως με το ΣΥΡΙΖΑ ως μνημονιακή κυβερνητική θητεία και απλά τώρα ελπίζουν ορισμένοι να διευρύνει τις γραμμές της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση της ΝΔ στο πλαίσιο ενός «αντιδεξιού μετώπου»; Η εικόνα ενός Τσακαλώτου στις απεργιακές συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, μοιάζει να προκαλεί… Αν ρητά ή υπόρρητα δυνάμεις της αριστεράς –δυστυχώς και εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με κλασικό αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα το ΣΕΚ- πάνε σε τέτοια κατεύθυνση, υπάρχει τεράστιο θέμα και θα είναι μια εντελώς λαθεμένη επιλογή που πρέπει να ηττηθεί πολιτικά.

Δεν πρόκειται απλά για κάποιο ερώτημα «τακτικής», όπως συνήθως κρύβεται εν μέσω εύηχων αναφορών σε ένα (ψευδεπίγραφο) «ενιαίο μέτωπο» ή και (δήθεν Γκραμσιανής εκδοχής) «διεκδίκησης ηγεμονίας». Πρόκειται για παραδοχή ήττας, ότι δηλαδή δεν γίνεται αντικαπιταλιστική ανατροπή, ότι δεν μπορούμε να πάμε με τον επαναστατικό δρόμο, ότι ο κομμουνισμός είναι πια υπόθεση του μακρινού μέλλοντος κι έτσι να περιοριστούμε σε μικρές, καθημερινές μάχες για «ό,τι σταματήσουμε» και σε συμμαχία με φορείς του ρεφορμισμού και της αστικής διαχείρισης για να παραμένουμε (έστω και κομπάρσοι) στο πολιτικό προσκήνιο. Η εξάρτηση και τελικά υποταγή στον «δημοκρατικό» πόλο του αστικού διπολισμού, έχει αποτελέσει ιστορικά καθοριστικό παράγοντα ενσωμάτωσης και αφοπλισμού της αριστεράς. Από την ουρά της ΕΔΑ στην Ένωση Κέντρου τη δεκαετία του 60, την Εθνική Αντιδικτατορική Δημοκρατική Ενότητα του ΚΚΕ-εσωτερικού, ως το «άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων» του ΚΚΕ και του αλήστου μνήμης συνθήματος «ΠΑΣΟΚ χωρίς αυταπάτες» πλειάδας ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς την ίδια περίοδο, πρόκειται για μια ολόκληρη πολιτική πορεία στην οποία η αριστερά, ως αριστερά της εργατικής αντικαθεστωτικής πολιτικής και της κομμουνιστικής προοπτικής, ξεδοντιάστηκε πολιτικά και απαξιώθηκε πολυποίκιλα.

Σχεδόν τριάντα (30) χρόνια μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», έχουμε τη διάψευση των ελπίδων και την χρεωκοπία της στρατηγικής της «υπαρκτής αριστεράς» από τη Βραζιλία και τη «ροζ παλίρροια» της Λατινικής Αμερικής ως το ΣΥΡΙΖΑ, τους podemos και γενικά την «κυβερνώσα» Ευρωπαϊκή αριστερά.

Κατά τη γνώμη μας η υπέρβαση αυτής της αρνητικής παράδοσης, είναι όρος της ανάτασης της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς στη νέα περίοδο.

Ερώτημα τρίτο: Έχουμε άραγε μπροστά μας απλά το καθήκον της ανάπτυξης και έντασης των αγώνων με μεγαλύτερο πείσμα, μιας και από άποψη πολιτικής κατεύθυνσης «πάμε καλά» και δεν «υπάρχει καμία ήττα ή υποχώρηση»; Εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτό είναι η μόνιμη επωδός των αναλύσεων του ΣΕΚ (και εσχάτως σε ένα κρεσέντο καιροσκοπισμού και της ΑΡΙΣ). Ή μήπως, αντίθετα, όλα είναι μαύρα και κατάμαυρα και συνεπώς, «μιας και αποτύχαμε», καλύτερα να τα διαλύσουμε όλα τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα (και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακόμη όπως στην ουσία ψιθυρίζει η Μετάβαση), για να βρεθούμε ίσως σε μια «νέα συνάντηση», αυτή τη φορά όχι στο «κατώτερο κοινό σημείο» κάποιου ρεφορμιστικού ρεύματος που ως αερόστατο θα μας σήκωνε να μας βάλει στο «κέντρο της πολιτικής ζωής» (και εντός της Βουλής…), αλλά στο απόλυτο μηδέν και στο πουθενά, μιας και «ηττήθηκαν όλα τα πολιτικά σχέδια»;

Ως ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση απορρίπτουμε κατηγορηματικά αυτό το αλληλοσυμπληρούμενο δίπολο απαντήσεων, ως ασύμβατο με την ανάγκη ανασυγκρότησης και ανάτασης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της αναγκαίας συμβολής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτό το στόχο. Αντίθετα, επιχειρούμε να προσδιορίζουμε πολιτικά όψεις και αιτίες της σημερινής ήττας και υποχώρησης της αριστεράς και του κινήματος στην Ελλάδα. Ο πρώτος στόχος είναι να εντοπιστούν οι προϋποθέσεις για να μη μετατραπεί σε στρατηγική ήττα. Αλλά και, η δεύτερη και σημαντική πλευρά, προσεγγίζουμε το ζήτημα με έγνοια στο πως, σκύβοντας στις αιτίες και τα χαρακτηριστικά αυτής της υποχώρησης, να αντληθεί πολύτιμη εμπειρία και γνώση που να δώσουν υλικό και ώθηση για τις δυνατότητες μιας αριστερής αντεπίθεσης με όρους εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

Στο πλαίσιο αυτό, γίνονται βασικές επισημάνσεις:

Υπάρχει ήττα μιας ορισμένης και πολύ συγκεκριμένης πολιτικής στρατηγικής που παρουσιάστηκε ως δρόμος της αριστεράς και της λαϊκής νίκης. Αναφερόμαστε όχι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνολικά στο ρεύμα της κυβερνώσας, «υπαρκτής» αριστεράς, από το PT του Λούλα και τους podemos, έως τη συμμαχία Αφρικανικού Κογκρέσου-ΚΚ Νότιας Αφρικής και την die Linke στη Γερμανία. Δεν απέτυχαν γενικά (αντιθέτως…), αλλά απέτυχαν ως δρόμοι της αριστεράς προς την εξουσία και σε ότι αφορά την εφαρμογή μιας πολιτικής προς όφελος των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων. Δεν πρόκειται για μια «έντιμη ήττα παρά τις καλές προθέσεις», αλλά για μια σταδιακή μετατόπιση και τελικά μετασχηματισμό τους σε λεγόμενες «κεντροαριστερές» αστικές πολιτικές δυνάμεις διαχείρισης του καπιταλισμού. Ειδικά όπου κυβέρνησαν και διαμέσου ακριβώς της διακυβέρνησης και της διαχείρισης της αστικής πολιτικής και αστικού κράτους, ο ξέπνοος ρεφορμισμός, σύντομα έδωσε τη θέση του στον αστικό σοσιαλ-φιλελευθερισμό. Το κοινωνικό και πολιτικό υπόδειγμα ήταν συγκεκριμένο και αποδείχθηκε αυταπάτη: Φιλολαϊκή παρέμβαση μέσω της διανομής και με βασικό μοχλό την κυβέρνηση, με απείραχτη την καπιταλιστική παραγωγή και χωρίς αμφισβήτηση τόσο της συνέχειας και συνολικής λειτουργίας του κράτους, όσο και των δεσμεύσεων ένταξης στο διεθνές καπιταλιστικό πλαίσιο (ΕΕ, ΔΝΤ κλπ)

Μαζί όμως με αυτή τη στρατηγική σαφώς και κατέρρευσε και ηττήθηκε σαφώς και η επιλογή συμπόρευσης ή και ανοιχτής ένταξης (πάντα στο όνομα ενός κατά το δοκούν κατανοημένου «ενιαίου μετώπου»), από μεριάς δυνάμεων που μιλούσαν στο όνομα της επανάστασης. Στα καθ΄ ημάς, μιλάμε για τις οργανώσεις ΚΟΕ, ΔΕΑ, Δίκτυο, Ανασύνταξη και άλλες. Όχι μόνο δεν «επέδρασαν» στη γραμμή των «μαζικών ρεφορμιστικών ρευμάτων» όπως στόχευαν, αλλά, αντίθετα, τμήματά τους απορροφήθηκαν πλήρως από αυτά και γενικά αδυνάτισαν πολιτικά.

Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και της περί τον ΣΥΡΙΖΑ εκδοχής του «ενιαίου μετώπου», δεν αποτελεί ωστόσο μόνο πεδίο θεωρητικού διαλόγου μεταξύ της μιας ή της άλλης δύναμης. Αυτή η αποτυχία (επαναλαμβάνουμε: ως δρόμων για την αριστερά και την υπέρβαση/ανατροπή του καπιταλισμού), είχε επώδυνα κοινωνικά και πολιτικά αποτελέσματα. Δεν έχασε μόνο η «υπόθεση της αριστεράς» γενικά, ώστε να συζητούν ασυννέφιαστα τα «αριστεροχώρια». Την ήττα αυτών των γελοιογραφιών αριστερής πολιτικής, τραγικών αυταπατών ή/και σκόπιμων συσκοτίσεων, την έφαγε στο κεφάλι ο ελληνικός λαός. Αφενός με τα βαριά «αριστερά» μνημόνια που χειροτέρευσαν τη θέση των λαϊκών στρωμάτων, αφετέρου και πολιτικά διότι έφεραν στην εξουσία ένα Μητσοτάκη (και τη ΝΔ) με «μεγάλη γλώσσα» και τέτοιους βαθμούς ελευθερίας στην εφαρμογή μιας ακρο-νεοφιλελεύθερης πολιτικής, που δε μπορούσε να φανταστεί ποτέ ο πατέρας του.

Επομένως, το πρόβλημα της στάσης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι θεωρητικό ζήτημα και μάλιστα παρελθούσης στιγμής, αλλά υπάρχει ανάγκη να τεθεί στη δημόσια πολιτική συζήτηση από μεριάς ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με ρητό στόχο την ήττα της πολιτικής του και του ρόλου του ως βασικού πυλώνα του νέου αστικού διπολισμού. Σε αντίθετη περίπτωση και με προβληματικές τοποθετήσεις υπέρ κάποιου «αντιδεξιού μετώπου και με ενιαίο μέτωπο με τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ», ανακυκλώνεται η ίδια γνωστή παλιατζούρα της χρεωκοπημένης αριστεράς όλων των εκδοχών: Δυναμώνει η κοινωνική δυσαρέσκεια από το κυβερνόν αστικό κόμμα, αναπτύσσονται σημαντικοί αγώνες εναντίον της πολιτικής του με σημαντική συμβολή της αριστεράς αλλά και παράλληλη ηγεμονία του αντιπολιτευόμενου πόλου, έως ότου γίνουν και πάλι εκλογές και η δυσαρέσκεια και ελπίδες εγκλωβιστούν σε αυτόν. Σαν χιλιοπαιγμένη ελληνική ταινία…

Άλλα πράγματα πρέπει να κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και γενικά η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά. Αυτά δεν μπορούν να περιορίζονται μόνο σε μια τυπική οργανωτική «περιφρούρησή» τους, ούτε σε μια μονότονη πολιτική αποκάλυψη για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, πρέπει να διεκδικηθεί η διαμόρφωση ανεξάρτητου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος, διακριτού από τον αστικό διπολισμό, με μαζικούς όρους πολυποίκιλης κοινωνικής και πολιτικής, πολιτισμικής πρακτικής, «από πάνω έως κάτω». Αυτό έχει πολλά «δια ταύτα» στο εργατικό κίνημα, στους αγώνες της νεολαίας, στις διεκδικήσεις σε πολιτικά μέτωπα όπως τα ζητήματα της παιδείας, της υγείας, του περιβάλλοντος, του εθνικισμού, της διαπάλης για τις ΑΟΖ.

Ανάγκη της εποχής είναι ένα περιεχόμενο και προγράμματα πάλης που να εκφράζουν με συνέπεια τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα σε όλα τα πεδία και να έρχονται σε αντίθεση με τοις κεντρικές ορίζουσες της αστικής πολιτικής (πρόγραμμα επιτροπείας έως το 2060, ανταγωνιστικότητα, «εθνική στρατηγική και ένταξη στους διεθνείς οργανισμούς κλπ) σε σύνδεση με το γενικότερο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα στόχων. Η στήριξη μιας τέτοιας κατεύθυνσης υπερβαίνει τις λογικές του «να μην χάσουμε τα λίγα που έχουμε», δεν «μασάει» τις ευθύνες των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ και έρχεται σε ρήξη με την πολιτική λογική του, και επιδιώκει να την «πετάει έξω από τους αγώνες». Αυτός είναι και ο δρόμος για ουσιαστική μετατόπιση κόσμου που είχε εναποθέσει ελπίδες στο ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, οι λογικές «δεν κουνάμε το δάχτυλο στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ» στο όνομα του να «μην ξύνουμε πληγές» του χθες και της οικοδόμησης «αντιδεξιού μετώπου», είναι εξαιρετικά προβληματικές. Τελικά, για να μπορέσουν να υπηρετηθούν, οδηγούνται στο να στηρίζουν ανεπαρκή πολιτικά περιεχόμενα και τυπικές μορφές δράσης, σε αποδεκτό πλαίσιο και τελικά στα όριά της πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αναπαράγουν την ρεφορμιστική ηγεμονία στην αριστερά και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα και οδηγούν σε μια κλασική ανακύκλωση του αστικού διπολισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

Θεωρούμε ατεκμηρίωτη την κριτική ότι αυτή η πολιτική κατεύθυνση της αντιπαράθεσης με τον αστικό διπολισμό, είναι δήθεν «αντιενωτική». Η οικοδόμηση ενός ισχυρού ανεξάρτητού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος «από πάνω έως κάτω», είναι όρος για μια πραγματική πλατιά πολιτική αγωνιστική ταξική ενότητα (ενιαίου εργατικού μετώπου) προς τις πολυποίκιλές ρεφορμιστικές δυνάμεις και ρεύματα. Διαφορετικά, δεν θα ήμασταν παρά θλιβεροί γυρολόγοι συγκεντρώσεων καθεστωτικών δυνάμεων και υποταγμένου συνδικαλισμού, που μαζεύουμε λίγες δεκάδες και τρέχουμε από δω και από κει, πιστεύοντας ότι «παρεμβαίνουμε».

Οι μορφές οικοδόμησης του τρίτου πόλου στην αριστερά, φυσικά και δεν ταυτίζονται μηχανιστικά στα πεδία δράσης. Ωστόσο η πολιτική ανεξαρτησία και από τους δύο πυλώνες του αστικού διπολισμού, είναι πάντα βασικό ζητούμενο, όπως και η εμπλοκή ευρύτερου αγωνιστικού δυναμικού.

Η συζήτηση για τον απολογισμό της προηγούμενης περιόδου, αφορά όμως και άμεσα και την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα ήταν υπερφίαλο να αναρωτηθούμε γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπόρεσε να αποτρέψει αυτή την ήττα. Δεν είχε αυτή τη δυνατότητα. Ωστόσο, πρέπει να συζητηθεί γιατί δεν κατάφερε στοιχειωδώς να κλονίσει την ηγεμονία των αντιλήψεων και των δυνάμεων που όρισαν και προδιέγραψαν αυτή την ήττα. Αλλά και γιατί, όχι μόνο δεν κέρδισε από την αποτυχία τους έστω περιορισμένα, αλλά υποχώρησε μαζί τους, δίνοντας μια εικόνα ότι κινείται παράλληλα. Έστω πιο αριστερά, τίμια και αγωνιστικά. Τα αρνητικά αποτελέσματα ευρωεκλογών και βουλευτικών εκλογών, φανερώνουν ανάγλυφα τα προβλήματα. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το ΚΚΕ, παρά το πολύ μεγαλύτερο μέγεθός του.

Δεν δικαιούμαστε να γινόμαστε άδικοι με τον αριστερό κόσμο και τον κόσμο γενικά, λέγοντας -αλά ΚΚΕ- ότι «δεν μας κατάλαβε», ούτε με τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρώντας ότι δεν δούλεψαν με πείσμα και ένταση.

Υπάρχουν πραγματικοί λόγοι για την αδύναμη θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οφείλουμε να τους θέσουμε ανοιχτά.

Πρώτα από όλα, παρά κάποια σημαντικά βήματα και θαρραλέες τοποθετήσεις που κυριολεκτικά έσωσαν την τιμή της αριστεράς όπως για παράδειγμα στο Μακεδονικό, όπου ΚΚΕ και ΛΑΕ συναγωνίζονταν σε κορώνες κατά του …αλυτρωτισμού των ακατανόμαστων γειτόνων, ενισχύοντας αντικειμενικά το εθνικιστικό ρεύμα, στη γενική περίπτωση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάθε άλλο βάθυνε προγραμματικά σε ότι αφορά μια εργατική αντικαπιταλιστική διέξοδο. Από μια ορισμένη άποψη, είχε και σχετική υποχώρηση και καταφυγή σε μια κυρίως συμβολική συνθηματολογία, με ταυτόχρονη προβολή άμεσων αιτημάτων (που ταιριάζουν περισσότερο σε αγωνιστικά συνδικάτα), μαζί και με μια αναντίρρητα αγωνιστική ασυμβίβαστη πρακτική. Ενδεικτικά αναφέρεται η σημαντική καθυστέρηση ενιαίων επεξεργασιών του μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε θέματα όπως η διαμάχη για τις ΑΟΖ, η εξέλιξη της ελληνοτουρκικής διαμάχης, η νέα επιθετική τακτική της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή, πάντα στο πλαίσιο της συμμαχίας θανάτου με ΗΠΑ, Ισραήλ, Αίγυπτο, το ενεργειακό και η οικολογική καταστροφή.

Ακόμη μεγαλύτερο είναι το έλλειμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ότι αφορά την στρατηγική ενόραση. Και μόνο το γεγονός ότι αυτοπεριορίζεται ως κατά βάση «αντικαπιταλιστική» δύναμη, σε μια εποχή που από μεριάς του αστικού κόσμου ξεκάθαρα κυριαρχεί η στρατηγική, αποτελεί πρόβλημα. Σε εποχή αλλεπάλληλων κοινωνικών αντεπαναστάσεων, ο ελληνικός αστισμός είναι παράλληλα έτοιμος να διεκδικήσει το μονοπώλιο κάθε έννοιας επανάστασης, ταυτίζοντάς την με τα δικά του συμφέροντα (πχ με αφορμή τα 200 χρόνια από το 1821). Η ανάταση της αριστεράς προϋποθέτει να μιλήσει με σύγχρονους όρους για κοινωνική επανάσταση ανατροπής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και για καθολική κομμουνιστική χειραφέτηση που θα απαντά στη ρίζα όλων των κοινωνικών ζητημάτων σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Τέλος, μια τρίτη πλευρά στα καθ΄ ημάς, είναι ότι η σημερινή αδύναμη θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγράφει και τις ταλαντεύσεις με το ΣΥΡΙΖΑ που είχαν οργανώσεις της (ή εντός οργανώσεών της) εξ αρχής. Οργανώσεις που αποχώρησαν είχαν σοβαρές ταλαντεύσεις και το πλήρωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά προβληματικές είναι και οι προσεγγίσεις ρευμάτων και οργανώσεων που σήμερα δρουν εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έκφραση αυτών των ταλαντεύσεων ήταν και η στάση απέναντι και στις αριστερορεφορμιστικές διασπάσεις από το ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες από αυτές τις τάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιμετωπίστηκαν όχι πολιτικά, με αρχές και με τον αναγκαίο συνδυασμό αντιπαράθεσης και κοινής δράσης, αλλά εντελώς ευκαιριακά και κατά βάση με εκλογικούς όρους. Υποτίθεται πως θα ήταν το όχημα για να «διεμβολιστεί» η «βάση του ΣΥΡΙΖΑ». Είναι ενδεικτικό ότι η Μετάβαση θεωρώντας τη συνεργασία με τη ΛΑΕ, σχεδόν σαν τη μαγική λύση για την εκλογική επιτυχία (τραγική ειρωνεία!), δεν δίστασε να αποχωρήσει από την συντριπτική πλειοψηφία των αντικαπιταλιστικών κινήσεων σε Περιφέρειες και Δήμους, συγκροτώντας μάλιστα συχνά και ψηφοδέλτια μαζί με τη ΛΑΕ, που «γέρνουν» στη διαχείριση. Για να μη θυμίσουμε εκείνη την απόπειρα πραξικοπηματικής επιβολής γενικής εκλογικής συνεργασίας με τη ΛΑΕ, κυριολεκτικά στο παραπέντε των βουλευτικών εκλογών που επιχείρησαν από κοινού ΣΕΚ, Μετάβαση και ΑΡΙΣ…

Η συνειδητοποίηση αυτών των προβλημάτων, η θαρραλέα αυτοκριτική σε προωθητική κατεύθυνση, ο ανοιχτός δημοκρατικός διάλογος με πολιτικούς και συντροφικούς όρους στην πορεία προς την 5η Συνδιάσκεψη, με αναζωογόνηση των Επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και με ποικίλες πρωτοβουλίες συσπείρωσης και διαλόγου με το ευρύτερο δυναμικό και οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς, αποτελούν το δρόμο για να μετασχηματιστούν οι υπαρκτές δυνατότητες σε πραγματικότητα.

Ως ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση είμαστε υποχρεωμένοι αλλά και αποφασισμένοι να συμβάλλουμε σε αυτή την κατεύθυνση. Επιμένουμε να βλέπουμε την υπέρβαση δυσκολιών και αντιφάσεων, ακόμη και σοβαρών λαθών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε κατεύθυνση τρίτου πόλου στην αριστερά, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής επαναστατικής στόχευσης. Αυτή είναι η δική μας δέσμευση και το πολιτικό «όριο», αφήνοντας στην άκρη λογικές αναχωρητισμού και παραίτησης. Σε αυτή την προσπάθεια πιστεύουμε ότι οι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα κρίνουν και θα καθορίσουν τους όρους ενός προωθητικού μετασχηματισμού της.

*μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το κείμενο στηρίζεται σε τοποθέτηση στην πρόσφατη συνεδρίαση του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

πηγή: narnet.gr

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 09/10/2019 - 22:00

Ανατρεπτική Απάντηση στη νέα Πολιτική Περίοδο [του Δημήτρη Δεσύλλα]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Μετά τις 4πλές εκλογές (Μάη – Ιούλη ’19) βρισκόμαστε σε νέα πολιτική περίοδο, που την συνδιαμορφώνουν σε αλληλεπίδραση:

1. Η έξαρση της συνολικής αντεργατικής – πολεμικής – τρομοκρατικής εκστρατείας Κεφαλαίου – ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Κυβερνήσεων κάθε απόχρωσης και παραλλαγής.

Αυτό δείχνουν: Οι εμπορικοί πόλεμοι του Τράμπ, η απειλή παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης και νέας κρίσης, η νέα, πολύπλευρη, ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μέση Ανατολή, η όξυνση του μεταναστευτικού προβλήματος, η καπιταλιστική περιβαλλοντική καταστροφή, οι λαϊκοί αγώνες απέναντι σ’ όλα αυτά. Αγώνες μαζικοί μεν – πολιτικά ανεπαρκείς δε! Οφείλουμε να βλέπουμε και τις δύο πλευρές, να σκεφτόμαστε ποιοτικά, όχι ποσοτικά!

2. Η ραγδαία και ποιοτική κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης στη χώρα μας με την νέα κυβέρνηση της ΝΔ. Που καθοδηγεί την επίθεση με το δικό της, ιδιαίτερο, συνολικό, πολιτικό και ιδεολογικό σχέδιο. Ο Μητσοτάκης στη μετεκλογική συνάντησή του με τη Μέρκελ τής δήλωσε:

«Θα προχωρήσουμε μόνοι μας τις μεταρρυθμίσεις – διάβαζε αντιδραστικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις – πιο γρήγορα και πιο βαθειά απ’ ό,τι μέχρι τώρα μας επέβαλλαν τα μνημόνια».

Είναι πολύ συνεπής σε αυτό, πολλά τα παραδείγματα (κατάργηση ασύλου και αστυνομοκρατία, απολύσεις χωρίς δικαιολόγηση και χωρίς αποζημίωση, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, νέες φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις κ.α.).

Η Ν.Δ. δεν συνεχίζει απλώς στον αντιλαϊκό δρόμο που χάραξε και έστρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως λέει το ΚΚΕ). Ούτε φυσικά μπορεί να αντιμετωπιστεί με «αντιδεξιά – αντιΝΔ μέτωπα» μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ. Μέτωπα σαθρά, που την επίθεση της ΝΔ δεν αντιμετωπίζουν, τον ΣΥΡΙΖΑ τον ξεπλένουν και κυρίως την ανατρεπτική αριστερά την ακυρώνουν, δηλαδή τριπλό το κακό σε βάρος των εργαζομένων και του λαϊκού κινήματος.

3. Η ολοκλήρωση της μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε μεγάλο και σύγχρονο αστικό αρχηγικό κόμμα της Κεντροαριστεράς, στην πορεία προς το μετεκλογικό, 3ο Συνέδριό του. Κόμμα της νεοσυντηρητικής σοσιαλδημοκρατίας (όχι ρεφορμιστικό, όχι του παλιού «κράτους πρόνοιας» που δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα). Κόμμα ισχυρός πυλώνας του νέου αστικού πολιτικού διπολισμού (ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ και δορυφόροι τους) και όχι απλώς του δικομματισμού, Κόμμα, όπως το ίδιο δηλώνει, «της υπεύθυνης, τεκμηριωμένης, εποικοδομητικής, συναινετικής αντιπολίτευσης», δηλαδή της ανύπαρκτης, της «μαϊμού» αντιπολίτευσης!

Στις βουλευτικές εκλογές της 7/7/19, ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τον Βαρουφάκη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, πήραν αθροιστικά ποσοστό μεγαλύτερο από τις εκλογές του Γενάρη 2015 και μάλιστα σε πολύ πιο δεξιά εκδοχή.

Στους φοιτητές και στη νεολαία 17 – 34 ετών, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 40% και ο Βαρουφάκης 6% – περισσότερο απ’ ότι ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζί. Παρά το 4ετές και πρόσφατο αντιλαϊκό κυβερνητικό παρελθόν τους, καθήλωσαν το ΚΚΕ και λεηλάτησαν τους μισούς ψήφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (από 46.096 ψήφους – 0,85% τον Σεπτέμβρη του 2015, πήρε 23.185 ψήφους – 0,41% τον Ιούλη του 2019)! Γεγονός που πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά για το συνολικό πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα που εκπέμψαμε στις εκλογές. Ξαναπαίζει τώρα το εκβιαστικό δίλημμα «Τσίπρας για να φύγει ο Μητσοτάκης» και πρέπει να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη νέα λεηλασία της Αριστεράς.

4. Η ανυποληψία, πλήρης χρεωκοπία και βαθειά κρίση του υποταγμένου και αστικοποιημένου συνδικαλισμού (εργοδοτικού – κρατικού – κυβερνητικού). Συνθήκη που καθιστά καταστροφική τη συνέχιση της πολιτικής «ουράς» απέναντι σ’ αυτόν. Κυρίως όμως επιβάλλει την άμεση και έμπρακτη συμβολή μας στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και μαζικού λαϊκού κινήματος.

Όσο η αδικία, η εκμετάλλευση και καταπίεση θα βαθαίνουν, οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες θα γίνονται και θα δυναμώνουν. Ποιοι αγώνες όμως; Με ποιο πολιτικό περιεχόμενο; Με ποια πολιτική προοπτική; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα.

5. Η τραγική ανεπάρκεια και απουσία, σε Ελλάδα και Ευρώπη, μιας αυτοτελούς και μαζικής Επαναστατικής – σύγχρονα Κομμουνιστικής Αριστεράς. Επομένως και η ανυπαρξία Αριστερής Ανατρεπτικής Αντιπολίτευσης απέναντι στη βάρβαρη επίθεση ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Κυβερνήσεων – Κεφαλαίου, συνολικά απέναντι στην αστική πολιτική, με σύγχρονη απελευθερωτική προοπτική. Το ΚΚΕ ούτε μπορεί, ούτε θέλει να συμβάλει σ’ αυτό, για γνωστούς λόγους.

Με βάση όλα τα προηγούμενα, το πολιτικό «δια ταύτα» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όλων των συνιστωσών της και όλων των αγωνιστών της στη νέα πολιτική περίοδο είναι να συμβάλλουν έμπρακτα, ενωτικά και δημιουργικά:

α. Στην άμεση ανάπτυξη νικηφόρων ενωτικών αγώνων για την απόκρουση και ΑΝΑΤΡΟΠΗ της αντιλαϊκής πολιτικής της ΝΔ και γενικότερα της βάρβαρης επίθεσης ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ – Κεφαλαίου. Αγώνες υπεράσπισης και βελτίωσης της ζωής και της θέσης των εργαζομένων και της νεολαίας. Που απαιτούν ανεξαρτησία αντί για ουρά και συμπλήρωμα στον υποταγμένο – αστικοποιημένο συνδικαλισμό.

β. Στην αποδοκιμασία και καταδίκη της συναινετικής «μαϊμού» αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνολική αποδυνάμωση του αστικού πολιτικού διπολισμού, με μια μαχητική Ανατρεπτική Αριστερή Αντιπολίτευση.

Για να γίνουν όμως αυτά χρειάζονται τέσσερις (4) προϋποθέσεις:

1. Ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και μαζικού λαϊκού κινήματος.

2. Ανατρεπτική Κοινή Δράση όλης της μαχόμενης αριστεράς μέσα σε αυτό, με ισοτιμία, ειλικρίνεια, επαρκές, αναγκαίο και προωθητικό κοινό πολιτικό περιεχόμενο.

3. Οικοδόμηση μαζικού μετώπου – πόλου της αντικαπιταλιστικής – αντιιμπεριαλιστικής – ανατρεπτικής αριστεράς. Συμβολή σ’ αυτό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με ανασυγκρότησή της, με υπέρβαση των ανεπαρκειών και των αντιφάσεών της.

4. Αυτοτελής πολιτική – οργανωτική συσπείρωση των πρωτοπόρων συνειδητών δυνάμεων του σύγχρονου Κομμουνιστικού Προγράμματος και Κόμματος της εποχής μας. Επίκαιρο καθήκον όχι μόνο για το ΝΑΡ (στα 30 χρόνια της ρήξης του 1989) αλλά και για όσους αγωνιστές, εντός και εκτός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κατανοούν και θέλουν να συμβάλλουν σε αυτό το στρατηγικό καθήκον!

Αθήνα 29/9/2019

Δημήτρης Δεσύλλας
Μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τοποθέτηση του Δημ. Δεσύλλα στο ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (29/9/19)

Πηγή: Παντιέρα

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 09/10/2019 - 22:00

Ανεπιθύμητος o Πομπέο - Ολες και όλοι το Σάββατο 5 Οκτώβρη στις 12 μεσ. στα Προπύλαια.

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η επίσκεψη στην Ελλάδα του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, είναι μία ανοικτή πρόκληση και απειλή για τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού και για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή.    Ο υπουργός Εξωτερικών του Ντόναλντ Τραμπ έρχεται για να υπογράψει, με την κυβέρνηση της ΝΔ  τη νέα Αμοιβαία Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) που στόχο έχει να μετατρέψει όλη την Ελλάδα μια απέραντη αμερικανική στρατιωτική βάση.     Η Συμφωνία προβλέπει τη μετατροπή του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης σε μια νέα Σούδα για να μπορούν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να μετακινούν τις στρατιωτικές δυνάμεις τους από τη Μεσόγειο προς την Ανατολική Ευρώπη και τη Βαλτική μέσα από χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, την αναβάθμιση του στρατιωτικού αεροδρομίου της Λάρισας, τη δημιουργία “εκπαιδευτικής βάσης” για ελικόπτερα στο Στεφανοβίκειο Μαγνησίας, την περαιτέρω αναβάθμιση της Σούδας που αποτελεί το βασικό ορμητήριο της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η Ελλάδα σαν αντάλλαγμα θα αποκτήσει πρόσβαση στα αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, που σταθμεύουν στη Λάρισα, για την επιτήρηση του Αιγαίου και την “αναχαίτιση” των προσφύγων.  Μιλιταρισμός και ρατσισμός πάνε χέρι - χέρι.   Δεν ξεχνάμε ότι η "αναβάθμιση της Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας - ΗΠΑ" είχε ήδη ξεκινήσει από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με μπροστάρη τον πρώην ΥΠΕΞ Κοτζιά. Αναπόσπαστο τμήμα της "αναβαθμισμένης αμυντικής συνεργασίας" αποτελεί ο στρατηγικός, αντιδραστικός και επιθετικός άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου, που κάτω από την αμερικάνικη μπαγκέτα επιδιώκει να επιβληθεί σε όλη την περιοχή, εξασφαλίζοντας τα μέγιστα οφέλη στον ενεργειακό και γεωπολιτικό ανταγωνισμό, στην διεκδίκηση των ΑΟΖ και των δρόμων μεταφοράς, για τις αστικές τάξεις των χωρών αυτών. Η Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία άνοιξε το δρόμο για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, αποτελούσε μια από τις βασικές συνιστώσες του νέου “αμυντικού” συμφώνου Ελλάδας-ΗΠΑ.    Με την υπογραφή της νέας συμφωνίας η ελληνική διπλωματία προσπαθεί να αξιοποιήσει τις προσωρινές αντιθέσεις ανάμεσα  στη τούρκικη αστική τάξη και τις ΗΠΑ για να "πάρει κεφάλι” στην κούρσα του ανταγωνισμού για τον ρόλο του "σταθμάρχη” του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο.  Όμως ο ρόλος του "σταθμάρχη" σε μια περίοδο κλιμάκωσης των ανταγωνισμών και των πολεμικών εντάσεων στην ευρύτερη περιοχή, με την κατάσταση με το Ιραν να διολισθαίνει σε επικίνδυνα μονοπάτια, απειλεί να οδηγήσει σε πολεμικές περιπέτειες με την εμπλοκή και της Ελλάδας.    Όχι στη νέα Αμοιβαία Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας ΗΠΑ που κλιμακώνει επικίνδυνα τη διπλωματική και στρατιωτική ένταση στην περιοχή θυσιάζοντας την ειρήνη στο βωμό των συμφερόντων της ελληνικής άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού. Έξω οι βάσεις του θανάτου. Έξω η Ελλάδα απο το ΝΑΤΟ. Να σταματήσουν οι εξορύξεις στη Μεσόγειο.   Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί την εργατική τάξη και τη νεολαία να δώσουν δυναμικό παρών στην διαδήλωση ενάντια στην επίσκεψη Πομπέο και την Αμοιβαία Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας, το Σάββατο 5 Οκτώβρη στις 12 μεσ. στα Προπύλαια. Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 03/10/2019 - 18:30

Απόφαση του Π.Σ.Ο. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ 29/9/2019

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -


 

ΑΠΟΦΑΣΗ Π.Σ.Ο. ΑΝΤΑΡΣΥΑ 29/9/2019

Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

  1. Η νέα πολιτική κατάσταση στην χώρα μας σφραγίζεται από την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία συνεχίζει και κλιμακώνει την επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα στον δρόμο της ευρωμνημονιακής επιτροπείας και της εξυπηρέτησης των πιο επιθετικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή, που ακολούθησε και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Βασικά ζητήματα στα οποία ξεδιπλώνεται η πολιτική της ΝΔ είναι:

  • νέος γύρος σκληρής επίθεσης στα εργασιακά (βλ πολυνομοσχέδιο)

  • Χτύπημα δημοκρατικών κατακτήσεων (κατάργηση ασύλου, αστυνομοκρατία, άκρατος ρατσισμός με εκκενώσεις καταλήψεων προσφύγων / Εξάρχεια κλπ)

  • Υποταγή των πάντων (περιβάλλον, δικαιώματα κλπ) στο κέρδος και τους επενδυτές.

  • Πλήρης ευθυγράμμιση με την τυχοδιωκτική ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, σε μια περίοδο που η περιοχή μυρίζει μπαρούτι.

  • Ένταση της πολιτικής και ιδεολογικής αντιδραστικής επίθεσης στην αριστερά.

Η ΝΔ βάζει τρεις αλληλένδετους στόχους σαν κυβέρνηση. Ο πρώτος, να πετύχει ρυθμούς ανάπτυξης τέτοιους που να μπορούν να κάνουν πιο κερδοφόρες τράπεζες, κατασκευαστικές -τις λεγόμενες «ατμομηχανές» του ελληνικού καπιταλισμού μαζί με τον τουρισμό και τον εφοπλισμό- και άλλες επιχειρήσεις. Η «συνταγή» είναι η μείωση της φορολόγησης των κερδών και οι ιδιωτικοποιήσεις. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της επίθεσης είναι η ιδιωτικοποίηση των πρώην ΔΕΚΟ με ναυαρχίδα το ξεπούλημα των «φιλέτων» της ΔΕΗ, αλλά και ολόκληρων κομματιών του Δημοσίου όπως η Υγεία και η Παιδεία.

Ο δεύτερος στόχος είναι η περεταίρω μείωση του εργατικού κόστους. Οι διατάξεις του «αναπτυξιακού» νομοσχέδιου που χτυπούν ότι έχει απομείνει από τη δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης και σύμβασης και στοχεύουν στα ίδια τα συνδικάτα και το δικαίωμα στην απεργία, είναι κομμάτι αυτής της επιδίωξης. Η εκστρατεία του «νόμου και της τάξης» με την ένταση της καταστολής και την επίθεση στο άσυλο έρχεται να συμπληρώσει αυτή την επίθεση και να την καλύψει ιδεολογικά.

Αυτός είναι κι ο τρίτος στόχος της κυβέρνησης: το ιδεολογικό χτύπημα στην Αριστερά και συνολικότερα στη ριζοσπαστικοποίηση που διαμορφώθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίστηκε και στη διάρκεια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουν την ήττα των ιδεών της Αριστεράς, που έφτασαν να αμφισβητούν βασικές πλευρές της κυρίαρχης πολιτικής.

Ταυτόχρονα η ΝΔ επιδιώκει να συγκροτήσει συμμαχίες και να οικοδομήσει το δικό της μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων. Απευθύνεται στα μικρά και μεσαία στρώματα με την υπόσχεση των φορολογικών ελαφρύνσεων και επιδιώκει να ηγηθεί αυτή στην πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.

Συνολικά, το πρόγραμμα της ΝΔ θέτει ως στόχο την ανασυγκρότηση της ηγεμονίας της κυρίαρχης τάξης σε όλα τα επίπεδα, της επιστροφής στην «κανονικότητα» και την «ομαλότητα». Το πρόβλημα, ωστόσο, για τη ΝΔ και την άρχουσα τάξη είναι ότι οι επιθυμίες τους βρίσκονται αντιμέτωπες με την πραγματικότητα.

Εντούτοις η πολιτική της υπέρ του κεφαλαίου, η υλοποίηση των ματωμένων πλεονασμάτων και των άλλων ευρωμνημονιακών δεσμεύσεων και η ορατή προοπτική μιας νέας κρίσης καθιστούν όλο αυτό το σχέδιο έωλο.

  1. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στην κατεύθυνση της ολοκλήρωσης και εμβάθυνσης του αστικού του χαρακτήρα, βαδίζοντας προς το νέο κόμμα της λεγόμενης «κεντροαριστεράς». Από τα πρώτα του βήματα διακήρυξε μια «μαχητική» και «θεσμική» αντιπολίτευση ξεκαθαρίζοντας ότι θα κινηθεί μέσα στα όρια των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει και της πολιτικής που υλοποιούσε. Έχει αναδειχθεί στον δεύτερο πυλώνα του αστικού διπολισμού με στήριξη στην πολιτική της αστικής τάξης αλλά και με προσπάθεια να ηγεμονεύει στην αριστερά.

Η αντιπολιτευτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνοψιστεί στη φράση του Τσίπρα στη ΔΕΘ περί «μαχητικής» αλλά «εποικοδομητικής» αντιπολίτευσης. Το μαχητική περιορίζεται σε άσφαιρα πυρά για επιμέρους χειρισμούς, την ίδια στιγμή που το «εποικοδομητική» κυριαρχεί και σημαίνει αποδοχή των στόχων και των βάσεων του «προγράμματος επιτροπείας» το οποίο άλλωστε ψήφισε. Στην ουσία ο ΣΥΡΙΖΑ «καλωσορίζει στην πραγματικότητα» την κυβέρνηση της ΝΔ, της εύχεται να ολοκληρώσει τις «επιτυχίες» του (απ’ τα αιματοβαμμένα πλεονάσματα μέχρι τις Πρέσπες και την ρατσιστική Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας) και λέει στο κόσμο που τον ψήφισε να περιμένει μέχρι να έρθει ξανά η ώρα της κάλπης.

Χρειάζεται γι' αυτό ανειρήνευτη πάλη με τον ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική του και τις οργανωμένες πολιτικές και συνδικαλιστικές του εκφράσεις και όχι λογικές «ενιαίου μετώπου» και συμμαχικής στάσης απέναντί τους. Μόνο έτσι και σε συνδυασμό με την πρωτοπόρα συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην αντιπαράθεση με τη κυβέρνηση της ΝΔ, θα κερδίζεται μέσα στην πάλη η βάση που τον στηρίζει και θα μετατοπίζεται προς τα αριστερά αντί να ηγεμονεύεται από τον ΣΥΡΙΖΑ όλη η αριστερά.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η διαπάλη με τον ΣΥΡΙΖΑ αρκεί για να γεννηθεί μια νέα ελπίδα στους εργαζόμενους. Στην ουσία μπροστά μας μπαίνει η ανάγκη οργάνωσης ενός νέου ανώτερου σε περιεχόμενο και μορφές κύκλου αγώνων του μαζικού κινήματος, η ανάγκη στόχων με βάση τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα που σπάνε τα όρια της αστικής πολιτικής και των συμφωνημένων «στόχων» της επιτροπείας και του κεφαλαίου, σύνδεσης με την συνολική αντικαπιταλιστική πολιτική προοπτική, ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού λαϊκού κινήματος και στρατηγικού επανεξοπλισμού της μαχόμενης αριστεράς.

  1. Σε όλο τον πλανήτη έχει ανοίξει μια τεράστια συζήτηση για τις προοπτικές της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Σχεδόν όλα τα στοιχεία των βασικών μεγάλων οικονομιών (ΗΠΑ, ΕΕ, Νοτιανατολική Ασία) καθώς και των αναπτυσσόμενων χωρών δείχνουν ισχυρά σημεία ένταξης της παγκόσμιας οικονομίας σε ένα νέο κύκλο ύφεσης.

Μια νέα ύφεση σε μια φάση που δεν έχουν ξεπεραστεί οι ήδη βαρύτατες συνέπειες της κρίσης του 2008 και με δοκιμασμένα πλέον μια σειρά εργαλεία υπέρβασής της, υπογραμμίζει την αδυναμία του σύγχρονου καπιταλισμού να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του κόσμου. Επιβεβαιώνει τον «δομικό» χαρακτήρα της κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η σύγχρονη επαναστατική κομμουνιστική αριστερά οφείλει να παρέμβει με στρατηγικό στίγμα και περιεχόμενο.

Παράλληλα βλέπουμε να οξύνεται η πολιτική αστάθεια σε μια σειρά μεγάλες χώρες της ΕΕ. (Ισπανία, Ιταλία) ενώ η υπόθεση του Brexit απειλεί να βυθίσει στην πολιτική κρίση όχι μόνο την Αγγλία αλλά όλη την Ευρώπη! Αυτή η παρατεταμένη πολιτική αστάθεια αντανακλά στο πολιτικό πεδίο την αδυναμία αξιόπιστης υπέρβασης της οικονομικής κρίσης του συστήματος, τους φόβους νέας ύφεσης και τις συνεπακόλουθες αντιφάσεις και αντιθέσεις που αναπτύσσονται στα πλαίσια των ανταγωνισμών.

  1. Οι γεωπολιτικοί και οικονομικοί ανταγωνισμοί οξύνονται. Ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ- Κίνας, και η πρωτοφανής όξυνση του πολεμικού κινδύνου είναι δύο μόνο κορυφαία παραδείγματα για την όξυνση των ανταγωνισμών.

Ιδιαίτερα η περιοχή μας μυρίζει μπαρούτι. Στον Περσικό κόλπο οι φόβοι πολεμικής ανάφλεξης οξύνονται με βασική ευθύνη του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του. Οι συνεχιζόμενες πολεμικές επιχειρήσεις και οι εντεινόμενες απειλές δημιουργούν νέες γενιές ξεριζωμένων και προσφύγων, την ίδια στιγμή που η συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας συνεχίζει να τους απαγορεύει τις μετακινήσεις και η Ν.Δ. ανακοινώνει την πρόθεσή της για την κατάργηση της δευτεροβάθμιας επιτροπής ασύλου, ενώ οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε στρατόπεδα και ο εγκλεισμός μονιμοποιούνται.

Κλιμακώνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική ολιγαρχία σε έναν άδικο και τυχοδιωκτικό ανταγωνισμό και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Ιδιαίτερα η πρόσδεση του ελληνικού καπιταλισμού στο άρμα των ΗΠΑ στο όνομα της διεκδίκησης κυρίαρχης θέσης στην εκμετάλλευση των ΑΟΖ, των υδρογονανθράκων και των δρόμων μεταφοράς τους στην Ανατολική Μεσόγειο απειλεί να οδηγήσει άμεσα σε εμπλοκή στις πολεμικές περιπέτειες στην περιοχή μας.

Συνολικά μπορεί η πορεία προς μια νέα ύφεση να μην προχωράει με τον ίδιο ρυθμό παντού, αλλά παντού αλληλοτροφοδοτείται με την πολιτική αστάθεια και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

  1. Το καλοκαίρι που μας πέρασε επανήλθε με ένταση το ζήτημα της περιβαλλοντολογικής καταστροφής. Οι εκτεταμένες πυρκαγιές στις μεγαλύτερες δασικές εκτάσεις του πλανήτη (Σιβηρία, Αμαζόνιος, Αφρική), οι θεαματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής (λιώσιμο πάγων στην Γροιλανδία, νέα ρεκόρ καύσωνα κ.α.), έχουν ανοίξει τη συζήτηση διεθνώς και στη χώρα μας για το μέλλον του πλανήτη. Τα φαινόμενα αυτά συνδέονται και με τα εντεινόμενα κρούσματα περιβαλλοντικών καταστροφών που ζήσαμε έντονα και στην Ελλάδα με το Μάτι και την Μάνδρα πέρυσι, τη Χαλκιδική και τα Χανιά φέτος, τα οποία δεν αποτελούν απλές συμπτώσεις. Είναι τα αποτελέσματα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, που υπακούει μόνο στον κανόνα της κερδοφορίας.

  2. Η ήττα της Χρυσής Αυγής, με την αποτυχία της να ξαναμπεί στη Βουλή και το κλείσιμο των κεντρικών της γραφείων, είναι μια πολύ σημαντική νίκη του αντιφασιστικού και ταξικού κινήματος. Η νίκη αυτή σε καμία περίπτωση δεν αντισταθμίζεται από την άνοδο της ακροδεξιάς του Βελόπουλου. Ασφαλώς, δεν χωράει κανένας εφησυχασμός, απαιτείται αποφασιστικότητα και δράση για να ξεριζωθεί οριστικά ο φασισμός.

  3. Άρα στην επόμενη περίοδο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει:

Για την υπεράσπιση και βελτίωση της ζωής των εργατικών λαϊκών στρωμάτων και των δικαιωμάτων τους. Για την ανατροπή της αντεργατικής - αντιλαϊκής επίθεσης της κυβέρνησης της ΝΔ, του προγράμματος της διαρκούς επιτροπείας και της πολεμικής απειλής. Τη συνολική αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, και του αστικού πολιτικού συστήματος.

Με την δύναμη της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος και μιας ισχυρής αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει με τρόπο που δεν θα δημιουργηθούν νέες αυταπάτες συμμαχίας με τον ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα του «μετώπου κατά της δεξιάς», του «μικρότερου κακού», των «κυβερνητικών λύσεων». Αποκαλύπτουμε και αντιπαρατιθέμαστε στη συναινετική του «αντιπολίτευση».

Υπερασπίζουμε και αναπτύσσουμε τους πολιτικούς στόχους του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, συνδέοντάς τους με τις διεκδικήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας. Πείθουμε για την αναγκαιότητά τους. Λέμε όχι στον καπιταλιστικό μονόδρομο, των κρίσεων, της φτώχιας, των πολέμων, της οικολογικής καταστροφής, του νέου σκοταδισμού. Το μέλλον μας είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή και η επαναστατική προοπτική.

 

Β. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟ ΕΡΧΟΜΕΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

  1. Οι βουλευτικές εκλογές του Ιούλη αποτύπωσαν μια συντηρητική πολιτική στροφή και μια σημαντική χειροτέρευση του συσχετισμού δυνάμεων. Το αστικό πολιτικό σύστημα πραγματοποίησε ένα σημαντικό βήμα για τη σχετική σταθεροποίησή του, με την ανάδειξη ενός νέου αστικού διπολισμού και με τη συμπίεση των δυνάμεων της Αριστεράς. Σε σημαντικά τμήματα των εργαζόμενων ενισχύθηκε η αίσθηση ότι δεν υπάρχει «εναλλακτική», οι «μειωμένες προσδοκίες», η λογική του «μικρότερου κακού». Πάνω σε αυτή την βάση διατήρησε ο ΣΥΡΙΖΑ σε υψηλά επίπεδα την πολιτική του επιρροή και μειώθηκε η αριστερά.

  2. Ωστόσο, αυτή η πολιτική σταθεροποίηση, στο επίπεδο του κομματικού πολιτικού συστήματος δεν έχει τη διάσταση που θέλει η αστική τάξη, ούτε αντιστοιχεί σε μια «κοινωνική σταθεροποίηση». Πρώτον γιατί η καπιταλιστική κρίση και οι αντιθέσεις υπονομεύουν διαρκώς την όποια προοπτική σταθεροποίησης. Δεύτερο γιατί η Ελλάδα βρίσκεται δεμένη στις ασφυκτικές ευρωμνημονιακές υποχρεώσεις και στο μηχανισμό εξυπηρέτησης του άδικου δημόσιου χρέους, την ίδια ώρα που και το ιδιωτικό χρέος είναι εκρηκτικό. Τρίτο γιατί οι εργαζόμενοι κατανοούν ότι ο «ευρωμονόδρομος» και συνολικότερα η αστική πολιτική στην περίοδο της κρίσης δεν έχει μέσα της κάποια θετική προοπτική για αυτούς, δεν θα οδηγήσει σε καλυτέρευση της θέσης τους. Και τέλος επειδή εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες αντίστασης.

  3. Παρότι η αμηχανία και η απογοήτευση δεν έχουν ξεπεραστεί, στο κίνημα εμφανίζονται σημαντικά σημάδια μιας νέας δραστηριότητας και αγωνιστικής διάθεσης. Οι αξιόλογες διαδηλώσεις για το άσυλο εν μέσω καλοκαιριού, οι μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην καταστολή και υπέρ των προσφύγων και των καταλήψεων στα Εξάρχεια και στα Προπύλαια, η ενωτική, φέτος, διαδήλωση στην επέτειο της δολοφονίας Φύσσα, η φετινή διαδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο, οι διεθνείς κινητοποιήσεις για το περιβάλλον που φαίνεται ότι φτάνουν και στη χώρα και μπορούν να συνδεθούν με τους εδώ αγώνες (εξορύξεις, ανεμογεννήτριες, νερό, καύση σκουπιδιών), η ΔΕΘ, η απεργία της 24/9 παρά την άρνηση της ΓΣΕΕ, η οποία οδήγησε στο να κληθεί και νέα απεργία στις 2/10, όλα αυτά είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικά σημάδια. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να πρωταγωνιστήσει σε αυτό τον νέο γύρο κινητοποιήσεων. Με ενωτική διάθεση, συστηματικά, χωρίς να στέκεται φοβικά σε αγώνες τους οποίους δεν έχει ξεκινήσει η ίδια, αλλά και με διακριτότητα της πολιτικής της πρότασης, συσπειρώνοντας γύρω της το πιο συνειδητό τμήμα των αγωνιστών και αγωνιστριών. Μόνο έτσι θα συμβάλει και στη βελτίωση της κατάστασης του κινήματος, αλλά και στην αλλαγή των συσχετισμών εντός του, υπέρ της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και εναντίον των ρεφορμιστικών και γραφειοκρατικών τάσεων.

  4. Σε ότι αφορά την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το αποτέλεσμα των δύο εκλογικών μαχών ήταν αρνητικό. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχασε το 1/3 των ψήφων της από τις ευρωεκλογές, αδυνατώντας να εκφράσει μια διαφορετική ποιότητα παρέμβασης για την αντικαπιταλιστική αριστερά και συνολικά για την αριστερά.

Παρά το γεγονός ότι στις δημοτικές και τις περιφερειακές εκλογές (που είχαν πολιτικό χαρακτήρα, ειδικά οι δεύτερες) την επέλεξε ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι αριστερών και αγωνιστών, αυτό δεν έγινε στις εθνικές εκλογές και τις ευρωεκλογές, πράγμα που αποτυπώνει ορισμένα ευρύτερα όρια της προσπάθειάς μας. Τα όρια αυτά αφορούν:

  • Τις προγραμματικές και πολιτικές ανεπάρκειες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την αδυναμία να γειώσει, συγκεκριμενοποιήσει και αναπτύξει το πολιτικό της πρόγραμμα που έμεινε πίσω στις αρχικές διατυπώσεις της κρίσης.

  • Τις ταλαντεύσεις στη μετωπική τακτική δηλαδή το αν υπάρχουν δυνατότητες πολιτικών / εκλογικών συνεργασιών με τα ρεφορμιστικά ρεύματα και συνολικότερα για το αν θα συμβάλει με συνέπεια στην οικοδόμηση ενός αυτοτελούς αντικαπιταλιστικού κοινωνικοπολιτικού ρεύματος, ή θα καθηλώνεται στην αναζήτηση κάποιου ρεφορμιστικού πολιτικού ρεύματος ως οχήματος για να «αναρριχηθεί» προς το πολιτικό σκηνικό, με «συμμαχίες κορυφής». Η ταλάντευση αυτή οδήγησε σε λαθεμένες κινήσεις «απεύθυνσης στην ΛΑΕ» λίγες μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές πράγμα που οδήγησε σε σοβαρή σύγχυση και απογοήτευση το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και έπαιξε αρνητικό ρόλο και στο εκλογικό αποτέλεσμα.

  • Την ένταση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της πράγμα που έχει σοβαρή αντανάκλαση στην εμπιστοσύνη των αγωνιστών κα στην προοπτική της.

  • Την σοβαρή υποχώρηση στην δημοκρατική της λειτουργία, την τάση μετατροπής σε ένα ανταγωνιστικό άθροισμα οργανώσεων χωρίς διαδικασίες και ρόλο της βάσης της. Η όξυνση της αντιπαράθεσης των διαφορετικών σχεδίων επιταχύνει την παράλυση και τελικά τη διάλυσή της στην πράξη.

Είναι προφανές ότι η κατάσταση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπορεί να μείνει «ως έχει». Άμεσο και επιτακτικό είναι πλέον το ζήτημα της αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης. Στόχος του ΠΣΟ είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απαντώντας θετικά στο ερώτημα αυτό, να ξεπεράσει αυτή τη κατάσταση στηριγμένη στη θέληση της πλειοψηφίας των μελών της και να διαμορφώσει το δρόμο της ανάπτυξης, του μετασχηματισμού της, για τη συμβολή της σε ένα ανώτερο και πιο μαζικό αντικαπιταλιστικό πόλο με βάση και τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης.

  1. Το προηγούμενο διάστημα μέσα στον κόσμο του κινήματος και της αριστεράς αναπτύχθηκε μια πολύ σημαντική διαπάλη και τέθηκαν στρατηγικά ερωτήματα. Είναι δυνατόν να βελτιωθεί ριζικά η θέση των εργαζόμενων μέσα στα πλαίσια του ευρωμνημονιακού σφαγείου; Είναι ρεαλιστική μια πολιτική που στηρίζεται στο «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή»; Μπορεί να υπάρξει «άλλος δρόμος» εντός της ΕΕ και αν απαιτείται ρήξη είναι ρεαλιστική μια πορεία ρήξης με την ΕΕ και τις δυνάμεις του κεφαλαίου; Με ποιο πρόγραμμα και ποια αριστερά μπορούμε να προχωρήσουμε σε έναν τέτοιο δρόμο;

Η εξέλιξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έκρινε ότι ο δρόμος της υποταγής στην κυρίαρχη πολιτική, εντός των πλαισίων της, με «κοινωνική ευαισθησία» είναι αδιέξοδος και οδηγεί στην ήττα. Επιβεβαίωσε ότι απαιτείται μια πολιτική ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και την ΕΕ.

Παράλληλα όμως κρίθηκαν και οι διάφορες λογικές συμμετοχής ή ενίσχυσης ή συμμαχίας ή κριτικής στήριξης στον ΣΥΡΙΖΑ, που ακολούθησαν πλήθος δυνάμεων της αριστεράς (ΔΕΑ, ΚΟΕ, Ανασύνταξη, Πρωτοβουλία των 1000 κλπ), στο όνομα της «ενότητας», του «ενιαίου μετώπου» της «πολιτικής μαζών» ή της «πλατιάς επίδρασης». Πουθενά αυτή η πολιτική δεν έφερε ανακατατάξεις σε όφελος της αριστεράς, αλλά ενίσχυσε τελικά τα διαχειριστικά σχέδια.

Η εξέλιξη της ΛΑΕ επιβεβαίωσε ότι στην σημερινή εποχή δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη «γραμμή» ανάμεσα στην αντικαπιταλιστική λογική και την γραμμή του «κομμουνιστικού ρεφορμισμού» του ΚΚΕ.

Το ζήτημα επομένως που τίθεται σήμερα μπροστά σε όλο τον κόσμο του κινήματος και της αριστεράς είναι η σαφής απάντηση στο ερώτημα αν η αντικαπιταλιστική αριστερά θα παλεύει να οικοδομήσει ένα αυτοτελές κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα, το οποίο φυσικά θα επικοινωνεί και θα επιδιώκει συμμαχίες με κάθε ριζοσπαστική τάση του κινήματος, ή αν θα ακολουθεί, θα «διαλύεται» και τελικά θα «συγχωνεύεται» με τα ρεφορμιστικά ρεύματα στο όνομα της επίδρασης σε αυτά!

Η αντικαπιταλιστική αριστερά απευθύνεται με όρους αυτοτέλειας στα πολυποίκιλα ρεφορμιστικά ρεύματα και τα καλεί σε κοινή δράση, σε λογική ταξικής αγωνιστικής ενότητας για την υπεράσπιση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων και την ανατροπή της επίθεσης. Δεν επιδιώκει πολιτικο- προγραμματικές και εκλογικές συνεργασίες μαζί τους αναζητώντας ένα μέσο όρο ανάμεσα στο αντικαπιταλιστικό και το ρεφορμιστικό πρόγραμμα.

Το επόμενο διάστημα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες για το άνοιγμα μιας πλατιάς συζήτησης τόσο στο εσωτερικό της όσο και στο πλατύ μάχιμο κοινωνικό και πολιτικό δυναμικό που επιμένει στην ανάγκη αυτοτελούς μετωπικής συγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς για τους όρους της αντίστασης και της ανατροπής της επίθεσης σήμερα και συνολικά για το περιεχόμενο, τους δρόμους και τα χαρακτηριστικά της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. 

Στην συζήτηση αυτή δεν ξεκινάμε από το μηδέν, όπως κάποιες δυνάμεις υποστηρίζουν υπεκφεύγοντας από τα βασικά σημεία – αιχμές ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Στηριζόμαστε πάνω στις πολιτικές και προγραμματικές κατακτήσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και τη γνώση ότι αυτές δεν επαρκούν, στην εμπειρία από την «άνοδο και την πτώση» της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ, από την κρίση των ρεφορμιστικών σχεδίων που επιχείρησαν να κάνουν κριτική από «αριστερά», χωρίς να υπερβούν τον πολιτικό και προγραμματικό τους ορίζοντα, στις ανάγκες της ταξικής πάλης στην νέα περίοδο. Είμαστε αντίθετοι με το κλίμα παραίτησης, υποχώρησης, αγνωστικισμού και τελικά μιας νέας «ενωτολογίας», που καταλήγει στο «να ενωθούμε για να υπάρχουμε» και που τελικά αναπαράγει την ηγεμονία του αστικά ανασυγκροτημένου ΣΥΡΙΖΑ.

  1. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η δημοκρατική λειτουργία και η οργανωτική ανασυγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με στόχο την επανασυσπείρωση του δυναμικού της και τη συμμετοχή των μελών της στον καθορισμό της πολιτικής και της δράσης της. Είναι ο μόνος δρόμος για να μην μετεξελιχθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ένα άθροισμα οργανώσεων και μια φανέλα που θα την χρησιμοποιεί κάθε οργάνωση κατά το δοκούν. Είναι ο μόνος δρόμος για να υλοποιούνται συλλογικά και αποτελεσματικά οι αποφάσεις της.

Στην κατεύθυνση αυτή το ΠΣΟ δεσμεύει την ΚΣΕ να κάνει συγκεκριμένα βήματα στην υλοποίηση των αποφάσεων της 4ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αφορούν την λειτουργία των τοπικών και κλαδικών επιτροπών, την διοργάνωση πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, αναζήτησης γραφείων κλπ.

  1. Βασικό περιεχόμενο αυτής της πολιτικής πρότασης είναι:

α) Ο κλονισμός - ανατροπή της κλιμακούμενης αντεργατικής, αντιλαϊκής επίθεσης διαρκείας, της μόνιμης επιτροπείας και της πολεμικής απειλής, που προωθούνται από την κυβέρνηση της ΝΔ, τις δυνάμεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, με την στήριξη όλου του αστικού πολιτικού τους συστήματος. Ανάδειξη του βαθιά αντιδραστικού χαρακτήρα της κυβέρνησης της Ν.Δ.- ανατρεπτικός αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση και τους σχεδιασμούς της.

β) Ο πολιτικός αγώνας για την ήττα της πολιτικής και των στόχων του συμφωνημένου «προγράμματος» μεταμνημονιακής επιτροπείας μέχρι το 2060 (αιματηρά πλεονάσματα, αποπληρωμή του χρέους κλπ), ως προϋπόθεση για την ικανοποίηση λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων. Η επαναφορά στην «ημερήσια διάταξη» των βασικών στόχων του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης της εξόδου από ευρώ / ΕΕ και της στάσης πληρωμών / μη αναγνώρισης / μονομερούς διαγραφής του χρέους.

γ) Η πάλη για άμεση εδώ και τώρα βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης και του λαού με μέτρα που στοχεύουν στο «να χάσει πλούτο και δύναμη το κεφάλαιο». Η απόρριψη αντιλήψεων «ταξικής συνεργασίας», «κοινωνικών εταίρων» και αταξικής «παραγωγικής ανασυγκρότησης» μέσα στον καπιταλισμό. Η προβολή του στόχου των εθνικοποιήσεων του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

δ) Η πάλη για την ειρήνη, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ, τον ευρωστρατό, την αυταρχικοποίηση και στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης, τον εθνικισμό και τον επιθετικό ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης, με την δημιουργία των τυχοδιωκτικών αντιδραστικών αξόνων στην περιοχή και την πλήρη ένταξη της στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ για την προώθηση των συμφερόντων της στην περιοχή. Πάλη ενάντια στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό για τις ΑΟΖ και τους δρόμους μεταφοράς που είναι άδικος και επιθετικός και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Όχι στις εξορύξεις που φέρνουν οικολογική καταστροφή, ανταγωνισμούς, πολέμους.

ε) Η καταδίκη της πολιτικής και της συναινετικής «αντιπολίτευσης» του ΣΥΡΙΖΑ. Απόρριψη των κυβερνητικών και ευρύτερα των διαχειριστικών αυταπατών γύρω από νέες εκδοχές «αριστερών» ή άλλων κυβερνήσεων και «εκδημοκρατισμού του κράτους» .

στ) Όχι στον καπιταλιστικό μονόδρομο των κρίσεων, της φτώχιας, των πολέμων, της οικολογικής καταστροφής, του νέου σκοταδισμού. Το μέλλον μας είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή και η οικοδόμηση μιας νέας απελευθερωτικής κομμουνιστικής κοινωνίας.

Με βάση τους παραπάνω άξονες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ανοίξει το επόμενο διάστημα ένα πλατύ συντροφικό διάλογο με τις δυνάμεις και τους αγωνιστές που αναζητούν μια αριστερή αντικαπιταλιστική διέξοδο στη σημερινή κατάσταση με στόχο την συσπείρωση των ευρύτερων δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής πάλης και προοπτικής στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού πόλου.

Στην συζήτηση αυτή δεν περισσεύει κανένας. Προετοιμάζουμε πλατιά απεύθυνση σε όλο το δυναμικό που αναζητά σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, ανεξάρτητα από την στάση που κράτησε στις εκλογές, που δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη και οριστική. Αναπτύσσουμε πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και προς τον κόσμο του κινήματος και προς οργανωμένες δυνάμεις (πχ πρωτοβουλία των 4, Κομμουνιστικός Συντονισμός, Κόκκινο Νήμα, ΕΕΚ κλπ) επιδιώκοντας να βαθύνουν τα συμπεράσματα του μαχόμενου δυναμικού από την εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ να ενισχύεται έμπρακτα η αντικαπιταλιστική λογική και να διαμορφώνεται η πεποίθηση ότι είναι δυνατός ένας ισχυρός αντικαπιταλιστικός πόλος.

  1. Για το εργατικό και λαϊκό κίνημα

Κομβικής σημασίας καθήκον για τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η συμβολή τους στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος που θα βάζει μπροστά τα εργατικά αιτήματα ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης – κεφαλαίου-ΕΕ, θα διεκδικεί ριζική βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων και το ξήλωμα όλου του αντιδραστικού ευρωμνημονιακού καθεστώτος, με σχέδιο για τη γενίκευση όλων των μικρών και μεγάλων αγώνων που έχουν ξεκινήσει. Για να πάρουμε σήμερα πίσω όσα μας έκλεψαν τα χρόνια των μνημονίων.

Παλεύουμε:

- Για την κατάργηση όλων των μνημονίων μακράς διαρκείας (με σταθμούς το 2023 και το 2060) καθώς και της συνεχιζόμενης ενισχυμένης ευρωκηδεμονίας.

- Για την άμεση κατάργηση των 714 ψηφισμένων μνημονιακών εφαρμοστικών νόμων που διατηρούνται σήμερα ολοζώντανοι.

- Για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Μετατροπή όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας σε συμβάσεις αορίστου χρόνου χωρίς προϋποθέσεις. Απαγόρευση απολύσεων. Αγώνας ενάντια στα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας.

- Για προσλήψεις με μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων καταρχήν. Απαγόρευση των απολύσεων, κρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο των επιχειρήσεων που απειλούν με απολύσεις και κλεισίματα.

- Για δουλειά με πλήρη δικαιώματα. ΣΣΕ εργασίας παντού. Αυξήσεις μισθών-αποδοχών τώρα. Κανένας μισθός κάτω από 800 ευρώ καθαρά. Άμεση επαναφορά όσων μας έκλεψαν με τα μνημόνια.

- Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, κάτω τα χέρια από ΔΕΗ, συγκοινωνίες, ΕΥΔΑΠ και όλα τα δημόσια αγαθά-«φιλέτα» που έχουν βάλει στο μάτι τα αρπακτικά της αγοράς. Κρατικοποίηση των εταιρειών που έχουν ιδιωτικοποιηθεί -Μείωση του χρόνου (και των ετών) εργασίας τώρα. Για να δουλέψουν οι άνεργοι, για να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο πλούτο που παράγουμε. Για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας, για να καλύψουμε τις ανάγκες μας, για να χάσει το κεφάλαιο.

- Κάτω τα χέρια από τις συντάξεις και τα ταμεία μας που μπαίνουν στο μνημονιακό Προκρούστη για ακόμα μια φορά.

- Παλεύουμε για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού και της νεολαίας. Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα, η αντιαπεργιακή νομοθεσία θα μείνει στα χαρτιά. Συνδικάτα ελεύθερα από κράτος-κυβερνήσεις και εργοδότες. Με πλήρη και διευρυμένα δικαιώματα στη συνδικαλιστική δράση, την απεργία, τον συλλογικό και μαζικό αγώνα. Κάτω τα χέρια από το άσυλο. Παλεύουμε ενάντια στην αυταρχική πολιτική επιβολής του «Νόμου και Τάξης» που ακολουθεί η κυβέρνηση με την όξυνση των επιθέσεων απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό και τη νεολαία

- Κλιμακώνουμε την αντιφασιστική πάλη. Για να μπουν στη φυλακή οι νεοναζί δολοφόνοι και να διαλυθεί η ναζιστική συμμορία. Ταυτόχρονα, δυναμώνουμε την πάλη ενάντια στην ρατσιστική κλιμάκωση της κυβέρνησης της ΝΔ που βαδίζει στα χνάρια του «Ξένιου Δία» των Σαμαρά-Δένδια στήνει νέες Μόριες και Αμυγδαλέζες. Παλεύουμε ενάντια στην ΕΕ-φρούριο και τη ρατσιστική πολιτική της ΕΕ.

- Ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή που φέρνει η καπιταλιστική ανάπτυξη και η υποταγή των πάντων στην καπιταλιστική κερδοφορία. Αναδεικνύουμε τον ταξικό χαρακτήρα των αιτιών και των επιπτώσεων που έχει η κλιματική αλλαγή. Παλεύουμε για την ανάγκη ανάπτυξης ενός κινήματος που δεν θα μένει στο σύμπτωμα αλλά θα στρέφεται ενάντια στις αιτίες που οδηγούν στην περιβαλλοντική καταστροφή, που θα διαχωρίζεται από τις ΜΚΟ που έχουν τις δικές τους σκοπιμότητες, και που παράλληλα θα αποκαλύπτει και θα καταγγέλλει το ρόλο όλων όσων (αστικά κόμματα, δήμοι, περιφέρειες ) με την πολιτική τους ευθύνονται για την παράδοση των δημόσιων χώρων στο κεφάλαιο, για την οικοδόμηση κάθε σπιθαμής ελεύθερου χώρου, την έλλειψη προστασίας των δασών, για τη ρύπανση της θάλασσας, για την εμπορευματοποίηση των πάντων, για το βιασμό του φυσικού περιβάλλοντος

Επιδιώκουμε την ενότητα όλων των αγωνιζόμενων τμημάτων των εργαζομένων στη δράση, ενάντια στα ξεπουλήματα, την υποταγή και τον συστημικό τελικά ρόλο του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού, αξιοποιώντας κάθε ρήγμα και ευκαιρία για να βγουν απεργιακές κινητοποιήσεις και να αλλάξουν στην πράξη οι συσχετισμοί εντός του εργατικού κινήματος.

Στο πλαίσιο αυτό παίρνουμε πρωτοβουλίες με μαζικές διαδικασίες βάσης, συνελεύσεις, οριζόντιο συντονισμό σωματείων, επιτροπών αγώνα και συσπείρωση πρωτοπόρων ταξικών δυνάμεων για να οργανώνονται αγώνες που θα ξεπερνούν τα όρια που βάζει ο γραφειοκρατικός εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός.

Παράλληλα κινούμαστε με φιλοδοξία για μια νέα φάση συντονισμού σωματείων, επιτροπών αγώνα και συνδικαλιστών, παίρνοντας υπόψη τις αναβαθμισμένες δυνατότητες που υπάρχουν (βλ πχ σχετική πρόταση και της ΠΕΝΕΝ), τη συσπείρωση δυνάμεων που έγινε στη ΔΕΘ και αντίστοιχες διεργασίες που προκύπτουν σε κλάδους και χώρους δουλειάς.

Οι δυνάμεις μας σε όλα τα όργανα του εργατικού κινήματος προτείνουν την κλιμάκωση της πάλης ενάντια στο νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο και τα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης για τις οικονομικές-ασφαλιστικές και άλλες διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος .

 

  1. Συμβάλλουμε στον ανεξάρτητο συντονισμό των περιφερειακών και δημοτικών κινήσεων.

Συνεχίζουμε να στηρίζουμε το συντονισμό των περιφερειακών και δημοτικών αριστερών, αντικαπιταλιστικών, αντιδιαχειριστικών κινήσεων με σταθερότητα στη συμμετοχή και συμβολή της κάθε μιας κίνησης, επιδιώκοντας να ενταχτούν σε αυτόν και οι νέες κινήσεις. Συμβάλλουμε στην κοινή στάση τους αναβαθμίζουμε τις κοινές θέσεις τους με συναντήσεις τους, ημερίδες και επεξεργασίες και τις κοινές δράσεις τους με πρωτοβουλίες αγωνιστικών κινητοποιήσεων και καμπάνιες για τα θέματα των αναδιαρθρώσεων στα πεδία της εργασίας, του χώρου, των ιδιωτικοποιήσεων, της εμπορευματοποίησης, των λαϊκών αναγκών. Με βάση και την απόφαση της Συνδιάσκεψης το επόμενο διάστημα οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλλουν στη λειτουργία των κινήσεων για την αντικαπιταλιστική παρέμβαση στην πόλη από τη σκοπιά του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, της δράσης, της φυσιογνωμίας τους και της συσπείρωσης δυνάμεων, τη μαχητική παρουσία και δράση τους για τα κεντρικά και τοπικά προβλήματα, τη συλλογική δημοκρατική λειτουργία τους, τη σύγκρουσή τους με τις αντιλαϊκές πολιτικές περιφερειακών- δημοτικών αρχών, κυβέρνησης. Επιδιώκουμε τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση στις κινήσεις αγωνιστών του κινήματος και δυνάμεων που αποδεσμεύονται από διαχειριστικές και ρεφορμιστικές λογικές

  1. Καλούμε άμεσα και μετά την απόφαση του ΠΣΟ μάχιμες συνελεύσεις των Τοπικών και Κλαδικών Επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την οργάνωση της δράσης μας.

Παίρνουμε μέτρα και οργανώνουμε την πορεία προς την Πέμπτη Συνδιάσκεψη η οποία θα γίνει το αργότερο την άνοιξη του 2020, με το άνοιγμα της πλατιάς συντροφικής συζήτησης στις Τ.Ε και Κ.Ε. που πρέπει να συνοδευτεί με το θαρραλέο άνοιγμα στις δυνάμεις και τους αγωνιστές που αναζητούν σε μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

*Από αμέλεια δεν τηρήθηκαν και αυτή τη φορά οι καταστατικές δεσμεύσεις της δημοσιοποίησης της ώρας, του χώρου και της θεματολογίας για τη σύγκλησή του ΠΣΟ. Η ΚΣΕ και το ΠΣΟ αναγνωρίζουν την ευθύνη τους, ζητούν συγγνώμη από τα μέλη και τους φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και δεσμεύονται πως θα προσπαθήσουν να μην επαναληφθεί

Tags: ΠΣΟCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 03/10/2019 - 18:30

Θεσσαλονίκη : Συγκέντρωση ενάντια στην επίσκεψη του υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ και τη συμφωνία για τις βάσεις, Σάββατο 5/10

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΟΜΠΕΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!

 

Η επίσκεψη του Αμερικάνου υπουργού εξωτερικών Πομπέο στη χώρα μας αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός και όχι μια απλή επίσκεψη «διπλωματικού» χαρακτήρα. Ο Πομπέο έρχεται να επιβλέψει, να επιτηρήσει και να υλοποιήσει μια σειρά επιδιώξεις του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Όλα αυτά σε πλήρη σύμπνοια με την κυβέρνηση της ΝΔ, που συνεχίζει ατόφια την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: υποταγή στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό – εμπλοκή της χώρας μας στα πολεμικά σχέδια.

Συγκεκριμένα επίσκεψη Πομπέο στοχεύει στα εξής:

  • Να επιβεβαιώσει την επέκταση των βάσεων του θανάτου και την εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά σχέδια. Ήδη είναι σε ισχύ παλιότερες συμφωνίες τόσο για επέκταση των ήδη υπαρχουσών βάσεων (όπως η Σούδα) αλλά και η δημιουργία νέων σε όλη την Ελληνική επικράτεια (όπως Αλεξανδρούπολη, Λάρισα αλλά και η αποθήκευση των πυρηνικών στον Άραξο), ενώ το Αιγαίο έχει παραδοθεί μόνιμα στο ΝΑΤΟϊκό στόλο. Όλη αυτή η επιχείρηση μετατροπής της χώρας σε μια απέραντη στρατιωτική βάση, συντελείται σε μια περίοδο όξυνσης της πολιτικής των ΗΠΑ σε όλα τα μέτωπα αλλά ειδικά απέναντι στο Ιράν (πολιτική που έσπευσε να στηρίξει η κυβέρνηση ΝΔ στην υπόθεση του ιρανικού εμπορικού πλοίου). Μάλιστα, στη νέα συμφωνία για τις βάσεις προβλέπεται δυνατότητα επ’ αόριστου επέκτασης παραμονής και λειτουργίας μέσω υπουργικών αποφάσεων, «συντομεύοντας» έτσι τις διαδικασίες και παρακάμπτοντας το πολιτικό τους κόστος. Έτσι, η χώρα μας μετατρέπεται από την αστική τάξη σε συμμέτοχη στο ξαναμοίρασμα του κόσμου από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σε τμήμα των πολεμικών τους σχεδίων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το λαό μας και τους λαούς όλης της περιοχής.

  • Να να προωθήσει τα ΝΑΤΟΪκά Αμερικανικά σχέδια στα Βαλκάνια και τη Ν.Α. Μεσόγειο. Για να προωθηθούν οι θέσεις των ΗΠΑ έναντι των άλλων ιμπεριαλιστών (Κίνα, Ρωσία αλλά και ΕΕ σε κάποιες περιπτώσεις), προωθούνται μια σειρά συμφωνίες ώστε να σφραγιστούν τα Βαλκάνια από τη ρώσικη επιρροή αλλά και να μετατραπεί η Ν.Α. Μεσόγειος σε «ΝΑΤΟΪκή λίμνη», και η Κύπρος σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Την επιδίωξη αυτή υπηρετεί τόσο η συμφωνία των Πρεσπών και η ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, όσο και η προσπάθεια «επίλυσης» του Κυπριακού και η προώθηση στρατιωτικής συμφωνίας με την Κύπρο. Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η συγκρότηση «Οργανισμού Ασφάλειας της Ν.Α. Μεσογείου» υπό τις ΗΠΑ και προσωπικά του Πομπέο, που στόχο έχει την υλοποίηση όλων των παραπάνω. «Οργανισμός» που αποτελεί συνέχεια και αναβάθμιση της συνεργασίας της ελληνικής αστικής τάξης με το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνο Ισραήλ (που καθημερινά μακελεύει τον Παλαιστινιακό λαό) και το στρατιωτικό καθεστώς της Αίγυπτο. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εκδηλώνονται οι επικίνδυνες επιδιώξεις και οι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο, δημιουργώντας μεγάλους πολεμικούς κινδύνους για τους δύο λαούς.

  • Να αρπάξει τον πλούτο που έχει παράξει ο λαός μας, εκμεταλλευόμενος το νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων. Σε συνέχεια μιας σειράς επαφών και με τον υπουργό εμπορίου των ΗΠΑ, οι Αμερικάνοι συμμετέχουν άμεσα τόσο στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και των παραγωγικών πηγών, όσο και στην επιβολή νέων σχέσεων εργασιακού Μεσαίωνα και δημιουργίας «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών» σύγχρονης σκλαβιάς για τους εργαζόμενους. Ήδη έχει συμφωνηθεί η πώληση ναυπηγείων σε Σκαραμαγκά και Σύρο, η παραχώρηση κοιτασμάτων στην ExxonMobil ,αλλά και η αγορά πολεμικού εξοπλισμού από τις ΗΠΑ αξίας πολλών δις –τη στιγμή που ο λαός μας ζει στην εξαθλίωση.

Αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη συγκρότησης αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, για την αποτροπή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, της εμπλοκής της χώρας μας σε αυτά, την ανάγκη αντίστασης στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, και το καθήκον της διεθνιστικής αλληλεγγύης με όλους τους λαούς της περιοχής, καλούμε σε:

 

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΠΟΜΠΕΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΟΚΤΩΒΡΗ | 12.00 | ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 

  • ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΥΠ. ΕΞ. ΤΩΝ ΗΠΑ ΠΟΜΠΕΟ!

  • ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ!

  • ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!

  • ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ!

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΠΟΜΠΕΟ

Categories: ΕκδηλώσειςΔρασεις-Εκδηλωσεις: Δρασεις-ΕκδηλωσειςΗμερομηνία: 05/10/2019 - 15:45

Κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην κινητοποίηση ενάντια στον αναπτυξιακό νόμο και τις εξορύξεις, Τρίτη 1/10 Σύνταγμα

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Όχι στις εξορύξεις και την παράδοση των θαλασσών στις πετρελαϊκές εταιρείες

Όχι στον “αναπτυξιακό” νομοσχέδιο και στην αντιπεριβαλλοντική πολιτική κεφαλαίου – ΕΕ και των κυβερνήσεων

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε μαζική συμμετοχή στην κινητοποίηση ενάντια στον αναπτυξιακό νομο και την αντιπεριβαλλοντική πολιτική και τις εξορύξεις.

Η κυβέρνηση της ΝΔ δίνει “Γη και Ύδωρ” στο κεφάλαιο με το νομοσχέδιο για την “ανάπτυξη” που καταστρέφει και σκοτώνει και με την κύρωση των συμβάσεων στη Βουλή την Τρίτη 1/10 που δίνουν το πράσινο φως στις πετρελαϊκές εταιρείες Total, ExxonMobil, Repsol Exploracion, ΕΛΠΕ για έρευνες υδρογονανθράκων σε τέσσερεις θαλάσσιες περιοχές στο Ιόνιο και την Κρήτη. Για τα κέρδη των πολυεθνικών του πετρελαίου με τις εξορύξεις, εντείνεται η καταστροφή του περιβάλλοντος και στρώνεται το έδαφος για την ένταση ανταγωνισμών και πολεμικές συγκρούσεις στην περιοχή μας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί στη συγκέντρωση στις 6μμ στο Σύνταγμα, στο Υπ. Οικονομίας και Ανάπτυξης, αναδεικνύοντας την αντιπεριβαλλοντική πλευρά του νομοσχεδίου για την “ανάπτυξη” και την ασυδοσία για το κεφάλαιο καθώς εκτός από την αντεργατική και αντισυνδικαλιστική του πλευρά, το πολυνομοσχέδιο- έκτρωμα περιλαμβάνει και σειρά μέτρων που διευκολύνουν άνευ όρων και με φαστ τρακ διαδικασίες τους “στρατηγικούς” επενδυτές. Δίνει δυνατότητα για κάθε είδους υπερβάσεις όρων δόμησης και ελέγχων για προστασία της φύσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς και διευκόλυνση των επιδοτήσεων των «επενδυτών» που καταστρέφουν ανεπανόρθωτα το περιβάλλον και επιβαρύνουν τις ζωές μας.

Καλεί σε πορεία προς τη Βουλή για τη συμμετοχή στην κινητοποίηση ενάντια στις εξορύξεις που αποφάσισε η πανελλαδική συνέλευση των πρωτοβουλιών ενάντια στις εξορύξεις.

Όλοι ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1/10, στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ - στις 6 μμ στο Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης και πορεία στη Βουλή

Categories: ΕκδηλώσειςΠεριβαλλονΔρασεις-Εκδηλωσεις: Δρασεις-ΕκδηλωσειςΗμερομηνία: 01/10/2019 - 19:00

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λέσβου: Να ανατραπεί η εγκληματική πολιτική κυβερνήσεων – ΕΕ κατά των προσφύγων. Συγκέντρωση Τρίτη 1/10, 6:00μμ, πλ. Σαπφούς.

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Δεν έχει τέλος η ανθρώπινη φρίκη στο κολαστήριο της Μόριας, όπου στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες 13.000 άνθρωποι. Μία γυναίκα νεκρή έβγαλαν από τα αποκαΐδια οι ίδιοι οι πρόσφυγες χθες, ενώ υπήρχαν αρκετοί ακόμα τραυματίες. Πριν μερικές μέρες φορτηγό είχε πατήσει και σκοτώσει πεντάχρονο προσφυγόπουλο, που βρισκόταν μέσα σε χαρτόκουτο. Πρόκειται για έγκλημα διαρκείας, που οφείλεται στην απαράδεκτη ρατσιστική συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας, με την οποία υψώνονται αιματοβαμμένα τείχη στους πρόσφυγες, με δεκάδες χιλιάδες να εγκλωβίζονται στην Ελλάδα και ειδικά στα νησιά. Για την τραγική κατάσταση στην Μόρια, στο Βαθύ της Σάμου και στα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών τεράστιες ευθύνες έχει η Ε.Ε. και οι ελληνικές κυβερνήσεις, της ΝΔ που κλιμακώνει τη ρατσιστική πολιτική, μιλώντας τώρα για αποτροπή εισόδου των προσφύγων στη χώρα, και του ΣΥΡΙΖΑ που συμφώνησε και υλοποίησε την Κοινή Δήλωση Ε.Ε.-Τουρκίας και όλη την αντιδραστική πολιτική της ΕΕ. Αποτροπή σημαίνει θανατηφόρα ναυάγια στη θάλασσα (όπως πρόσφατα στις Οινούσσες με πέντε παιδιά και δύο ενήλικες νεκρούς) ή νεκρούς στον Εβρο και φυλακισμένους σε όλη τη χώρα. ΝΑΤΟ, ΕΕ, πολυεθνικές, αστικές τάξεις πρώτα βομβαρδίζουν τους λαούς ή λεηλατούν τη χώρα τους, μετά τους πουλάν ακριβά το ταξίδι της σωτηρίας, τους εκμεταλλεύονται και τους χρησιμοποιούν για να εκβιάσουν (όπως ο Ερντογάν) και στη συνέχεια τους πνίγουν στην Μεσόγειο και τους φυλακίζουν στα «κέντρα υποδοχής». Ιδιαίτερα προκλητική είναι η στάση της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία έστειλε διμοιρίες ΜΑΤ από την Αθήνα στην Λέσβο και στην Μόρια(!), αντί να βοηθήσει τους απελπισμένους και εξοργισμένους πρόσφυγες. Η ΝΔ αντιμετωπίζει το προσφυγικό βασικά σαν πρόβλημα καταστολής, γι’ αυτό το ανέθεσε στο υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη», ενώ κινητοποιεί και τις Ένοπλες Δυνάμεις. Η εκκένωση καταλήψεων που παρείχαν στέγη σε πρόσφυγες είναι αποκαλυπτική. Αίσθηση προκαλεί και ο σιγαστήρας των ΜΜΕ μπροστά στο συγκλονιστικό χθεσινό συμβάν και στη διαρκή τραγωδία της Μόριας και των άλλων ΚΥΤ. Αλλά κι όταν αναφερθούν τα συστημικά ΜΜΕ αναδεικνύουν τις ευθύνες των… προσφύγων και των μεταναστών και συμβάλλουν στην ανάπτυξη ξενοφοβικών και ρατσιστικών αντιλήψεων. Η κατάσταση είναι εκρηκτική, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κτηνώδης, ενώ έρχονται νέα αντιπροσφυγικά μέτρα από την κυβέρνηση της ΝΔ, στο όνομα του πλήθους των προσφύγων, που επιβάλλει η πολιτική της ΕΕ, η οποία δεν αμφισβητείται βεβαίως. Σήμερα απαιτείται να αναπτυχθεί η πάλη εργαζομένων, νεολαίας και προσφύγων/μεταναστών για: ·         Κατάργηση της ρατσιστικής συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες του πολέμου, της οικονομικής καταστροφής και των αντιδραστικών καθεστώτων. ·         Να κλείσουν η Μόρια και όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τώρα. ·         Διαμονή των προσφύγων στις πόλεις, σε ανθρώπινες συνθήκες ζωής, με όλα τα δικαιώματα σε εργασία, μόρφωση, υγεία κλπ. ·         Να πέσουν τα τείχη της ΕΕ, να καταργηθούν οι συμφωνίες «Δουβλίνο» για το προσφυγικό. Οι πρόσφυγες να μπορούν να ταξιδέψουν στις χώρες που επιθυμούν. ·         Στοπ στην αστυνομική καταστολή κατά προσφύγων και μεταναστών, όχι στις επιχειρήσεις αποτροπής σε θάλασσα και στεριά που θα προκαλέσουν πλήθος νεκρών. Κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις και τις δομές αλληλεγγύης.   Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λέσβου καλεί σε συγκέντρωση - πορεία που διοργανώνουν οι Συλλογικότητες Λέσβου, την Τρίτη 1/10 στις 6:00 το απόγευμα στην πλατεία Σαπφούς. Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΛΕΣΒΟΥCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 02/10/2019 - 09:00

Όχι άλλοι νεκροί στις Μόριες !

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ και της ΕΕ είναι ένοχη για τη φωτιά στη Μόρια με τους δύο νεκρούς, μια γυναίκα και ένα παιδί. Αυτή η ρατσιστική πολιτική, που εγκαινίασε ο ΣΥΡΙΖΑ με την συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, έχει μετατρέψει σε κολαστήριο τη ζωή χιλιάδων προσφύγων, με τα κλειστά σύνορα, τη FRONTEX, τους πνιγμούς στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, τον εγκλωβισμό στα νησιά και τα δεκάδες στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη τη χώρα.   Την ίδια ώρα, ο Χρυσοχοϊδης στέλνει τα ΜΑΤ για να διώχνουν οικογένειες προσφύγων από τις καταλήψεις στέγης στα Εξάρχεια και να καταστείλουν τους πρόσφυγες που διαμαρτύρονται. Η κυβέρνηση, οι Δήμαρχοι και περιφερειάρχες της ΝΔ σπέρνουν το ρατσιστικό δηλητήριο, τροφοδοτώντας ανοικτά την ακροδεξιά και τους φασίστες.   Το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μπορεί να τους σταματήσει και χρειάζεται τη συμμετοχή και συμπαράσταση όλων μας.   Όχι άλλες Μόριες, να κλείσουν τώρα όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα νησιά και στην ενδοχώρα. Άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες σε σπίτια και ξενοδοχεία μέσα στις πόλεις και όλα τα προσφυγόπουλα στα σχολεία. Ανοιχτά σύνορα. Να καταργηθούν οι ρατσιστικές συμφωνίες της ΕΕ με Τουρκία και Λιβύη που έχουν μετατρέψει το Αιγαίο και τη Μεσόγειο σε υγρό τάφο χιλιάδων αθώων προσφύγων. Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 30/09/2019 - 20:00

3ο Φεστιβάλ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσπρωτίας

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

3ο Φεστιβάλ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσπρωτίας

Στις 20 και 21 του Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε στην Ηγουμενίτσα το 3ο φεστιβάλ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δυο μέρες πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Φίλοι και συναγωνιστές σύντροφοι και συντρόφισσες στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις το διήμερο φεστιβάλ.

Την πρώτη μέρα ο Άγγελος Χάγιος ανέπτυξε τις θέσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών του
εκφραστών, στο πλούσιο διάλογο που αναπτύχθηκε, φάνηκε η αναγκαιότητα ενίσχυσης του μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η δεύτερη μέρα είχε σαν στόχο να προβληματίσει αλλά και να βοηθήσει στην ανάπτυξη ενός κινήματος σε σχέση με τις περιβαλλοντικές συνέπειες του
αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους. Στόχο τον οποίο και πέτυχε. Ο Κώστας Σκορδούλης καθώς και ο Ταξιάρχης Κωστόγιαννης ανέλυσαν τον μαύρο πρόσωπο
του κεφαλαίου το οποίο μέσα από τους υπόγειους και υπέργειους πόρους κερδοφορεί σε βάρος των λαών και του περιβάλλοντος.

Και τα δυο βράδια οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με υπέροχη μουσική (παραδοσιακό ηπειρώτικο γλέντι και έντεχνο και λαϊκό τραγούδι)

ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσπρωτίας

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣCategories: ΕκδηλώσειςΔρασεις-Εκδηλωσεις: Δρασεις-ΕκδηλωσειςΗμερομηνία: 28/09/2019 - 00:00

ΤΕ Ανατολικής Αττικής : Να προχωρήσει ο Δήμος Μαρκοπούλου σε δημόσια διαχείριση απορριμμάτων φιλική στον άνθρωπο και το περιβάλλον ΤΩΡΑ!

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Να προχωρήσει ο Δήμος Μαρκοπούλου σε δημόσια διαχείριση απορριμμάτων φιλική στον άνθρωπο και το περιβάλλον ΤΩΡΑ!

 

Η άθλια και επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία κατάσταση που ζήσαμε το καλοκαίρι με τα βουνά σκουπίδια και τη μετατροπή των δρόμων σε ανεξέλεγκτες χωματερές είναι η κορυφή ενός προβλήματος με βαθιές ρίζες και όχι απλά κάποια περιστασιακή αδυναμία του δήμου. Εγκαταλείπουν και απαξιώνουν δημόσιες υπηρεσίες όπως το δημοτικού σύστημα αποκομιδής και εμφανίζουν ως λύση για την κατάρρευση του μηχανισμού και του εξοπλισμού του τους ιδιώτες.

 

  1. Οι περικοπές των Μνημονίων προς τους Δήμους, η επιδίωξη του Κλεισθένη να επιβάλλει την επιχειρηματική λειτουργία και την ιδιωτικοποίηση λειτουργιών των Δήμων και ευρύτερα του δημοσίου, σε συνδυασμό με την αδιαφορία της προηγούμενης δημοτικής αρχής και την ένθερμη υιοθέτηση και υλοποίηση αυτής της πολιτικής από όλες σχεδόν τις δημοτικές παρατάξεις που όλα αυτά τα χρόνια εμπλέκονται και συμμετέχουν στη διοίκηση του δήμου τη μια ως πλειοψηφία και την άλλη ως μειοψηφία, οδήγησαν στα χαλασμένα οχήματα, στην έλλειψη πόρων για επισκευές, στο ελλιπές προσωπικό, αλλά και διευκόλυναν τις πρόσφατες κλοπές 2 οχημάτων. Έτσι η εκρηκτική κατάσταση που δημιουργήθηκε στους δρόμους της πόλης σε Πόρτο Ράφτη και Μαρκόπουλο έκανε να φαντάζει “σωτηρία” η ανάθεση μεγάλου μέρους της αποκομιδής σε ιδιώτες.

  • Πως ένας δήμος με ακριβά δημοτικά τέλη (που υποτίθεται πως είναι ανταποδοτικά, βρίσκεται χωρίς χρήματα για τις υπηρεσίες καθαριότητάς του ;

  • Πόσα χρήματα διατέθηκαν τόσο από την παλιά όσο και από τη νέα διοίκηση του Δήμου για την αποκομιδή των απορριμμάτων ;

Μόνο το Σεπτέμβριο διαβάζουμε απόφαση που διαθέτει 268χιλ ευρώ για μεταφορά απορριμμάτων στη Φυλή.

Ενώ δηλαδή δεν υπάρχουν χρήματα για επιδιορθώσεις μηχανημάτων, εξοπλισμό και προσωπικό στο δήμο βρίσκονται χρήματα για αναθέσεις μέρους του έργου σε ιδιώτες αλλά και σε διάφορες φιέστες.

Ενώ είναι γνωστή η μεγάλη αύξηση των κατοίκων στις περιόδους των διακοπών και αυτές οι κατοικίες πληρώνουν δημοτικά τέλη όλο το χρόνο και ο προγραμματισμός προβλέπεται να γίνεται με βάση αυτό καμία πρόβλεψη δεν υπήρξε.

2. Τεράστια σημασία επίσης έχει και το θέμα με το λατομείο στη Μερέντα όπου συχνά επαναλαμβάνονται καταγγελίες συμπολιτών μας για παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων – άγνωστου περιεχομένου (καθώς είναι ανεξέλεγκτο είναι πιθανό ότι θα περιλαμβάνει και επικίνδυνα απόβλητα) ενώ συχνές είναι και οι φωτιές που προκύπτουν στην περιοχή και επιβεβαιώνουν έμμεσα την παράνομη αυτή δραστηριότητα.

  1. Φυσικά όταν δεν έχουν εξασφαλίσει τα στοιχειώδη για μια πόλη καθαρή δεν υπάρχει καμία απολύτως ουσιαστική προσπάθεια για μια άλλη διαχείριση των απορριμμάτων με βάση την ανακύκλωση, επαναχρησιμοποίηση, κομποστοποίηση φιλική στον άνθρωπο και το περιβάλλον.

 

Τα απορρίμματα, η περιφέρεια και η κυβέρνηση

Καθόλου τυχαία αυτή η εικόνα είναι εικόνα που εμφανίζεται με μικρότερη η μεγαλύτερη ένταση στους περισσότερους δήμους. Είναι κομμάτι της συνολικής διαχείρισης των απορριμμάτων σε επίπεδο περιφέρειας Αττικής που όλα τα προηγούμενα χρόνια συνεχίζει την αποκομιδή με σύμμικτα σκουπίδια που καταλήγουν στη χωματερή της Φυλής και δημιουργούν μια ωρολογιακή βόμβα σε βάρος της υγείας των κατοίκων και του περιβάλλοντος πρώτα στη Δυτική Αττική και με επιβάρυνση σε ολόκληρη την Αττική.

Όλες οι διοικήσεις στην περιφέρεια και οι κυβερνήσεις μαζί με την ΕΕ αντιμετωπίζουν τη διαχείριση των απορριμμάτων ως χρυσοφόρα επιχείρηση για τους ιδιώτες στους οποίους αναθέτουν βήμα-βήμα όλο και μεγαλύτερο μέρος της διαχείρισης των απορριμμάτων. Η ΕΕ υποτίθεται ότι δίνει οδηγίες και ρήτρες για την προώθηση της ανακύκλωσης αλλά προωθεί την ιδιωτικοποίηση του συστήματος. Καθόλου τυχαία το ζήτημα των απορριμμάτων αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά ζητήματα συζήτησης στην πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Μέρκελ καθώς μεγάλα είναι τα γερμανικά συμφέροντα που ενδιαφέρονται για την εξασφάλιση της διαχείρισης των απορριμμάτων και των κερδών τους. Η ανακύκλωση στην Ελλάδα, για παράδειγμα, έχει ανατεθεί αποκλειστικά σε ιδιωτικές εταιρίες – οι οποίες ανακυκλώνουν μόνο ότι έχει εύκολο και άμεσο κέρδος - και η κατάληξη είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια ανακυκλώνεται μόνο το 5 % του συνολικού όγκου των απορριμμάτων σε επίπεδο Αττικής ενώ ακόμα και το 50% από αυτά που μαζεύονται στους μπλε κάδους για ανακύκλωση επιστρέφουν στη Φυλή και θάβονται. Η κομποστοποίηση – δηλαδή η διαχείριση του οργανικού μέρους των απορριμμάτων – είναι ανύπαρκτη και όπως γίνεται καταλήγει σε κακής ποιότητας κομπόστ που είναι κατάλληλο μόνο για επιχώσεις και όχι ως εδαφοβελτιωτικό. Συνεχίζεται μια καταστροφική διαχείριση που εκτός από περιβαλλοντικά κοστίζει και οικονομικά ενώ τα σχέδια για την ευρύτερη ιδιωτικοποίηση των απορριμμάτων θα οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη επιβάρυνση με αύξηση τελών προς τους πολίτες. Ακόμη χειρότερα η νέα κυβέρνηση της ΝΔ μαζί με την περιφέρεια ετοιμάζουν νέα σχέδια προώθησης της ιδιωτικοποίησης που θα δημιουργεί νέες χωματερές, θα αναθέτει νέα εργοστάσια διαχείρισης σύμμικτων απορριμμάτων σε ιδιώτες, θα αυξάνουν και το ποσοστό για την καύση των απορριμμάτων που έχει ανυπολόγιστες περιβαλλοντικές επιπτώσεις με τις διοξίνες που εκλύονται στην ατμόσφαιρα και είναι υπεύθυνες για μολύνσεις καρκίνους κλπ.

 

Δεν θυσιάζουμε τις ζωές μας και το περιβάλλον για το κέρδος – Υπάρχει άλλη διαχείριση

Όλα αυτά τα χρόνια αποδείχτηκε ότι η διαχείριση των απορριμμάτων από τους ιδιώτες σημαίνει ότι θα προτάσσεται το κέρδος πάνω από τη ζωή των κατοίκων και του περιβάλλοντος. Ότι είναι χρήσιμο για τον άνθρωπο και το περιβάλλον δεν μπορεί να μπαίνει στον Προκρούστη των περικοπών και του οικονομικού κόστους ενώ ότι είναι κερδοφόρο για τις επιχειρήσεις να έχει απόλυτη προτεραιότητα.

Είναι υπόθεση των κατοίκων του δήμου να υπερασπίσουμε τη ζωή μας και το περιβάλλον ενάντια σ αυτά τα σχέδια. Με το κίνημά μας να απαιτήσουμε από τη δημοτική αρχή :

 

  1. Να εξασφαλίσει πόρους για την αποκατάσταση επαρκούς δημοτικού μηχανισμού σε μηχανήματα, εξοπλισμό και μόνιμο προσωπικό με αξιοπρεπείς όρους εργασίας για την πλήρη και αποκλειστική αποκομιδή των απορριμμάτων στο Δήμο χωρίς αναθέσεις σε ιδιώτες. Τα χρήματα για τους ιδιώτες να διατεθούν για την ενίσχυση με μόνιμο τρόπο του δημοτικού δημόσιου συστήματος.

  2. Να δεσμευτεί ότι να υπάρξει αυστηρώς έλεγχος για να μην υπάρχει καμιά παράνομη δραστηριότητα απόθεσης απορριμμάτων στη Μερέντα.

  3. Να εκκινήσει ο δήμος μια άλλη διαχείριση απορριμμάτων στην κατεύθυνση της ανακύκλωσης κομποστοποίησης επαναχρησιμοποίησης ώστε να περιορίσει δραστικά τον όγκο του σύμμικτου σκουπιδιού που πηγαίνει με μεγάλο κόστος και θάβεται στη Φυλή. Να απαιτήσει και να εξασφαλίσει χρηματοδότηση από το κράτος και την περιφέρεια για να είναι δημόσιο, πλήρως εξοπλισμένο, με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό.

Να προχωρήσει η οργάνωση της ανακύκλωσης εγκαταλείποντας τα σχέδια ιδιωτικοποίησης που την υπονομεύουν. Με χωριστά ρεύματα διαλογής στην πηγή, προμήθεια οχημάτων και κάδων με το μέγιστο πληθυσμό (τουριστική περίοδο) και με πρόσληψη μονίμου προσωπικού με αξιοπρεπείς όρους εργασίας.

Παλιές και νέες λειτουργίες αποκλειστικά δημόσιες.

Για παράδειγμα, μια άμεση μικρή μονάδα κομποστοποίησης σε περιοχή του Δήμου όπου θα κατευθύνονταν όλα τα οργανικά (αυτοκίνητα συλλογής, καφέ κάδους επαρκείς για να καλύπτονται όλες οι γειτονιές, έκταση σε περιφερειακό σημείο του Δήμου όπου θα πηγαίνουν τα οργανικά αλλά και όλα τα κλαδέματα, μόνιμο προσωπικό και μέτρα για την ενημέρωση των κατοίκων). Αυτό και μόνο θα μπορούσε να μειώσει δραστικά κατά 40 έως 50% των όγκο των απορριμμάτων που απομένουν (καθώς τα οργανικά είναι το μεγαλύτερο μέρος των απορριμμάτων και κινούνται από 40-50%) χωρίς να υπολογίζουμε το μέρος των ανακυκλούμενων απορριμμάτων. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οργανωθεί σε συνεργασία με γειτονικούς δήμους για να εξασφαλιστεί η καλύτερη στήριξή του και βιωσιμότητα του και να απαιτηθεί να χρηματοδοτηθεί από την περιφέρεια και την κυβέρνηση με όρο ότι είναι μικρή με περιορισμένο ανώτατο όγκο μόνο για την περιοχή – όχι στα γιγάντια έργα για πολλούς δήμους, με όφελος για το Δήμο και τους δημότες με μείωση των τελών.

Ανάληψη κόστους υποδομής, συλλογής και μεταφοράς των απορριμμάτων από εμπορικές βιοτεχνίες και υγειονομικού ενδιαφέροντος επιχειρήσεις για τα απορρίμματά τους χωρίς επιβάρυνση όλων μας.

 

Αυτά τα μέτρα είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία, την ποιότητα ζωής των κατοίκων και τη σωτηρία του περιβάλλοντος και πρέπει να μην τα αφήσουμε στην τύχη τους. Να γίνουν αντικείμενο πάλης πλατιάς πρωτοβουλίας κατοίκων που θα πάρουμε την τύχη στα χέρια μας και θα πιέζουμε την δημοτική αρχή και κάθε υπεύθυνο για την εφαρμογή τους.

Είναι επίσης αναγκαίο να έρθουμε σε συνεργασία με άλλα κινήματα από άλλες περιοχές για να δυναμώσουμε ένα κίνημα που θα μπορεί να εναντιωθεί στα σχέδια της νέας κυβέρνησης και της περιφέρειας για συνέχιση της διαχείρισης των σύμμικτων απορριμμάτων και της δημιουργίας χωματερών (ΧΥΤΑ) όλων των προηγούμενων χρόνων από περιφερειακές αρχές και κυβερνήσεις.

Σ αυτή την κατεύθυνση καλούμε και τους πολίτες να ενεργοποιηθούν και θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις. 

ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ανατολικής Αττικής

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΑΝΑΤ ΑΤΤΙΚΗΣCategories: ΑνακοινώσειςΠεριβαλλονΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 24/09/2019 - 17:45

Μερική δικαίωση για τη συνδικαλίστρια ζωή Πετροπούλου, αγώνας μέχρι την οριστική!

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η Ζωή Πετροπούλου, συνδικαλίστρια, μέλος των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υπέστη εκδικητική, αυταρχική και αυθαίρετη δίωξη από την προηγούμενη δημοτική αρχή του Δήμου Τριφυλίας. Η Ζωή Πετροπούλου διώχθηκε και απομακρύνθηκε από τη θέση της προϊσταμένης της Διεύθυνσης Διαχείρισης Απορριμμάτων, Ανακύκλωσης, Περιβάλλοντος & Πρασίνου γιατί είχε καταγγείλει την παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων, που απειλεί τον υδροφόρο ορίζοντα και το περιβάλλον της περιοχής, την ενοικίαση απορριμματοφόρων σε άθλια κατάσταση από ιδιωτική εταιρεία και τις άθλιες συνθήκες εργασίας, που μάλιστα οδήγησαν στον ακρωτηριασμό εποχιακής εργάτριας καθαριότητας.

Κάτω και από την πίεση της πολιτικής και συνδικαλιστικής αντίδρασης στην απαράδεκτη αυτή δίωξη, η σημερινή δημοτική αρχή επανέφερε τη Ζωή Πετροπούλου στην υπηρεσία της. Η δικαίωση αυτή είναι μια νίκη. Όχι όμως καθολική, γιατί οι εγκάθετοι της προηγούμενης δημοτικής αρχής, με τις μαρτυρίες των οποίων στήθηκε η δίωξη, εξακολουθούν να επιβραβεύονται και γιατί εξακολουθεί να εκκρεμεί μήνυση εναντίον της Ζωής Πετροπούλου από εγκάθετο ο οποίος έχει αποδεδειγμένα σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή.

Οι πολιτικές και συνδικαλιστικές διώξεις δεν θα περάσουν. Ο αγώνας και η αλληλεγγύη στη Ζωή Πετροπούλου θα συνεχιστεί έως την τελική δικαίωση και την απαλλαγή της στο δικαστήριο.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 24/09/2019 - 17:30

Ανακοίνωση ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την απεργία 24ης Σεπτέμβρη

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

 

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Ενάντια στο πολυνομοσχέδιο που καταργεί εργατικά δικαιώματα και δίνει γη και ύδωρ στους επενδυτές

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε μάχη ενάντια στο αντιδραστικό δήθεν «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο με το οποίο επιχειρείται να συντριβούν τα όποια εργατικά δικαιώματα και δίνει «γη και ύδωρ» στους επενδυτές, με διατάξει καταστροφικές για το περιβάλλον ακόμα και την δημόσια υγεία. Ταυτόχρονα προχωράει σε πρωτόγνωρες διαδικασίες ηλεκτρονικού φακελώματος των συνδικάτων, χτύπημα των ζωντανών γενικών συνελεύσεων, επιβεβαιώνοντας ότι τα αντεργατικά μέτρα πάνε χέρι – χέρι με την καταστολή.

Ενδεικτικά με το προτεινόμενο πολυνομοσχέδιο

Σε ότι αφορά τα εργασιακά ζητήματα:

  • Επιχειρεί την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ καθιερώνοντας πλήθος εξαιρέσεων. Έτσι από τις κλαδικές ΣΣΕ εξαιρούνται οι επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν «σοβαρά οικονομικά προβλήματα», καθιερώνονται οι «τοπικές συμβάσεις» σε περιοχές με «οικονομικά προβλήματα» ενώ σε ότι αφορά τις πολύ περιορισμένες έτσι κι αλλιώς δυνατότητες επεκτασιμότητας προστίθεται ότι πρέπει να ελέγχονται οι «επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα»!!!

  • επανέρχονται οι περίφημες «ενώσεις προσώπων» που διασπούν και υπονομεύουν τον ρόλο των επιχειρησιακών σωματείων

  • προστίθενται νέοι περιορισμοί για την προσφυγή των εργαζόμενων στον ΟΜΕΔ καθώς εξαλείφεται ουσιαστικά η δυνατότητα μονομερούς προσφυγής καθώς για την προσφυγή του το σωματείο θα πρέπει να αποδεικνύει «υπαρκτό λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος συνδεόμενο με την λειτουργία της ελληνικής οικονομίας»!!! (άρθρο 53)

  • αφήνει ορθάνοιχτη την δυνατότητα ηλεκτρονικού φακελώματος των εργαζόμενων καθιερώνοντας τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες ακόμα και για τις αποφάσεις για την κήρυξη απεργίας. Και όλοι ξέρουμε ότι η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν είναι μυστική!!

  • ενισχύει την μερική απασχόληση, καθώς εργοδότης και μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, οποιοδήποτε χρόνο εργασίας ο οποίος θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η προσαύξηση κατά 12% επί της συμφωνηθείσας αμοιβής για κάθε επιπλέον ώρα εργασίας, είναι ποσοστό πολύ μικρότερο σε σχέση με αυτό που ορίζεται ως προσαύξηση για την υπερωρία στην πλήρη απασχόληση και απλά διευκολύνει την επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας!.

«Γη και ύδωρ» στους «επενδυτές»

  • Με το πολυνομοσχέδιο ορίζονται «παρεκκλίσεις» για «στρατηγικούς επενδυτές» από τους ισχύοντες όρους και περιορισμούς δόμησης για λόγους «υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος, εφόσον κρίνεται απαραίτητο για την πραγματοποίηση της επένδυσης.»

- «Εκ των υστέρων» οι έλεγχοι.. Πρώτα θα γίνεται η μισή επένδυση  και μετά θα «ελέγχεται» και μάλιστα από… ιδιώτες.. Μετά από αίτηση του φορέα του επενδυτικού σχεδίου, δύναται να πιστοποιηθεί η υλοποίηση του 50% αυτού και να ενεργοποιηθεί η διαδικασία καταβολής της ενίσχυσης, χωρίς εξέταση του αιτήματος από την υπηρεσία, κατ’ επιλογή του φορέα.

- Ιδιώτες στον έλεγχο και την πιστοποίηση επενδύσεων. Στο εξής, η πιστοποίηση και ο έλεγχος θα γίνεται όχι μόνο από δημοσίους αλλά και από ιδιωτικούς φορείς (φυσικά ή νομικά πρόσωπα) εγκεκριμένους από το Εθνικό Σύστημα Υποδομών Ποιότητας. Αυτό σημαίνει ότι τράπεζες, ιδιωτικές επιχειρήσεις κ.α. θα μπορούν να δημιουργούν τις δικές τους εταιρείες πιστοποίησης και να ελέγχουν στη συνέχεια ακόμα και τις… δικές τους επενδύσεις!

Η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να κάνει πράξη τις διακηρύξεις του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ «σαρώστε τα αντικίνητρα για τις επενδύσεις». Τα «αντικίνητρα» είναι τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και η προστασία του περιβάλλοντος. Οι εξαγγελίες της ΝΔ ότι θα φέρει τις επενδύσεις και θα μειώσει τα πλεονάσματα που απαιτεί η ΕΕ μέσα από την «ανάπτυξη» πάνε περίπατο. Με τον καπιταλισμό παγκόσμια να βρίσκεται στα πρόθυρα ενός νέου κραχ, η κυβέρνηση της ΝΔ το μόνο τρόπο που έχει για να κρατήσει ψηλά τα κέρδη του κεφαλαίου είναι να τσακίσει ακόμη περισσότερο τους μισθούς, τα ωράρια και τα δικαιώματα των εργαζόμενων, να πολλαπλασιάσει τα περιβαλλοντικά εγκλήματα.

Απέναντι σε αυτή την επίθεση η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει «υπεύθυνα» και «εποικοδομητικά» στη ρότα των ευρωμνημονιακών δεσμεύσεων, του προγράμματος μεταμνημονιακής επιτροπείας» και των αντεργατικών επιθέσεων που εφάρμοσε ως κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση σφιχταγκαλιάστηκε με τραπεζίτες, Λάτσηδες, Μπόμπολες και COSCO, ξεκίνησε επιθέσεις ενάντια στο δικαίωμα στην απεργία όπως η περίφημη διάταξη για το 50%+1 για να παρθεί απόφαση.

Η εργατική τάξη και ο λαός έχουν κάθε συμφέρον να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική. Να διεκδικήσουν πλήρη επαναφορά των ΣΣΕ, ριζικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος! Να διεκδικήσουν την διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους, κατάργηση των ματωμένων πλεονασμάτων, και συνολικά του προγράμματος της επιτροπείας. Να ακυρώσουν με τον αγώνα τους το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, από τη ΔΕΗ και την ενέργεια μέχρι το νερό που είναι «απαράδεκτα φθηνό», να επιβάλλουν σταμάτημα των απολύσεων, μονιμοποίηση των συμβασιούχων, μαζικές προσλήψεις.

Η προκήρυξη της απεργίας από δεκάδες ΕΚ, Ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία καθώς και την ΑΔΕΔΥ και ο εκ των υστέρων διασπαστικός και απεργοσπαστικός ρόλος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και συνολικά του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού δείχνει ότι μόνο ο δρόμος της από τα κάτω οργάνωσης των αγώνων μας, κόντρα στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τον άθλιο ρόλο της μπορεί ν ανοίξει προοπτικές για το εργατικό κίνημα!

Η απεργία της 24 Σεπτέμβρη είναι η πρώτη μεγάλη πανεργατική απάντηση στην κυβέρνηση της ΝΔ. Η επιτυχία της να γίνει βήμα για την κλιμάκωση των απεργιών και των αγώνων μας μέχρι τη νίκη!

 

Όλοι / όλες στην απεργία και στις συγκεντρώσεις διαδηλώσεις των ταξικών σωματείων

.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 23/09/2019 - 18:00

ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γαργαλιάνων-Κυπαρισσίας-Φιλιατρών : Η αρχή της δικαίωσης

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ

 

Είχαμε δεσμευθεί πως θα επανέλθουμε στον πρέποντα χρόνο για το ζήτημα της εκδικητικής, αυταρχικής, αυθαίρετης δίωξης, από τη δημοτική αρχή Κατσίβελα, της συντρόφου μας Ζωής Πετροπούλου προϊσταμένης Διεύθυνσης Διαχείρισης Απορριμμάτων, Ανακύκλωσης, Περιβάλλοντος & Πρασίνου του Δήμου Τριφυλίας. Η Ζωή Πετροπούλου διώχθηκε διότι ερευνούσε παρανομίες, διότι προσπαθούσε να υπηρετήσει και ν΄ ασκήσει τα καθήκοντά της, με σημείο αναφοράς το δημόσιο συμφέρον.

Ήρθε λοιπόν, ο χρόνος. Η συντρόφισσα μας Ζωή Πετροπούλου επανήλθε στην υπηρεσία της από τη σημερινή δημοτική αρχή. Η δικαίωση της δεν είναι όμως καθολική, είναι λειψή διότι οι εγκάθετοι με των οποίων τις μαρτυρίες στήθηκε όλη αυτή η συγκεκριμένη διοικητική πρακτική – σκευωρία, παραμένουν στα πόστα τους. Με θέσεις επιβράβευσης μάλιστα, για τις οποίες δεν έχουν καν τα απαραίτητα προσόντα. Επιπλέον εκκρεμεί και μήνυση στα δικαστήρια, σε βάρος της συντρόφου μας Ζωής Πετροπούλου από συγκεκριμένο εγκάθετο υπάλληλο, δημιούργημα του μαύρου παρακράτους (σχέσεις με φασίστες, Χ.Α. κλπ).

Είμαστε δίπλα στη συντρόφισσά μας Ζωή Πετροπούλου. Θα είμαστε μαζί της και στο δικαστήριο. Μια χούφτα είναι ο τόπος μας και γνωριζόμαστε όλοι. Με λειψές – συμβιβαστικές αποφάσεις δε λύνονται προβλήματα.

 

Φιλιατρά, 19 Σεπτέμβρη 2019

Τ.Ε. ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 23/09/2019 - 12:15

24 του Σεπτέμβρη: μια διαφορετική απεργία [του Παντελή Αυθίνου]

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

24 του Σεπτέμβρη: μια διαφορετική απεργία

Σε απεργία με de facto πανεργατικό πανελλαδικό χαρακτήρα εξελίσσεται η 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση της 24ης του Σεπτέμβρη. Την ομόφωνη απόφαση του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, που πρώτο κήρυξε απεργιακή κινητοποίηση, ακολούθησε η επίσης ομόφωνη απόφαση της ΑΔΕΔΥ και στην συνέχεια οι αποφάσεις ακόμα 24 Εργατικών Κέντρων –μεταξύ τους και του Πειραιά, της Πάτρας, του Λαυρίου, της Εύβοιας, της Λάρισας- και 14 Ομοσπονδιών ανάμεσα τους και η ΟΤΟΕ, η ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ, η ΠΟΣΠ-ΕΡΤ, η ΟΙΕΛΕ, η ΠΝΟ, η ΟΜΕ-ΟΤΕ. Η συμμετοχή των εργαζομένων στα Λεωφορεία, στα Τρόλεϊ και στον ΗΣΑΠ με 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση, και του Σωματείου του ΜΕΤΡΟ και του Τραμ, αλλά και των δημοσιογραφικών ενώσεων με στάσεις εργασίας, συμπληρώνει την εικόνα της απεργίας και την μετατρέπει στην πρώτη αποφασιστική μάχη του εργατικού κινήματος με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

«Αναπτυξιακό Πολυνομοσχέδιο»: προκλητική νεοφιλελεύθερη επίθεση

Πραγματικά η πρόκληση της ΝΔ προς τον κόσμο της εργασίας είναι μεγάλη. Το αποκαλούμενο «αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο», αποτελεί πραγματική επιτομή του νεοφιλελευθερισμού. Κατάργηση κάθε περιβαλλοντικού ελέγχου, κάθε ελέγχου προστασίας της πολιτιστικής κληρονομίας –ακόμα και αυτών των δήθεν ελέγχων που υπάρχουν στην τρέχουσα νομοθεσία- στο όνομα της απελευθέρωσης των επενδύσεων. Κατάργηση κάθε ελέγχου και διαφάνειας στην χρήση των κρατικών επιδοτήσεων από τις επιδοτούμενες επιχειρήσεις, με την εισαγωγή της δυνατότητας ανάθεσης αυτών των ελέγχων σε άλλες ιδιωτικές επίσης επιχειρήσεις. Η κερδοφορία του κεφαλαίου –που υποτίθεται ότι ήταν σε διωγμό από τις ούτως ή άλλως ανεπαρκείς υπάρχουσες κρατικές ρυθμίσεις- περνάει μέσα από την καταστροφή του περιβάλλοντος και την λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο λογοδοτούν και τα μέτρα που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις και πρώτα απ’ όλα τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η δυνατότητα εξαίρεσης από τις κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις των επιχειρήσεων ενός κλάδου ή μιας περιοχής που υποτίθεται ότι αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, οδηγεί ευθέως στην δημιουργία ειδικών ζωνών υπερεκμετάλλευσης των εργαζομένων. Επιπλέον καθιστά πρακτικά αδύνατη την προσφυγή στην διαιτησία –έναν θεσμό που μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων είχε αποκτήσει μια σχετική αυτοτέλεια από το κράτος και ενώ λάμβανε φυσικά κυρίως υπόψη του τα συμφέροντα της εργοδοσίας, εξασφάλιζε ταυτόχρονα ένα μίνιμουμ προστασίας για τους/τις πιο αδύναμους/ες εργαζόμενους/ες.

Οι εργασιακές ρυθμίσεις αποτελούν ουσιαστικά επανανομοθέτηση των μνημονιακών διατάξεων που θεσπίστηκαν το 2012 με το δεύτερο μνημόνιο των Σαμαρά-Βενιζέλου και καταργούσαν στην πράξη τις συλλογικές συμβάσεις. Αυτές οι διατάξεις –που διατηρήθηκαν και με το τρίτο μνημόνιο της κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- είχαν πάψει να είναι σε ισχύ από τον Αύγουστο του 2018 με το τέλος του τρίτου μνημονίου.

Η εκ νέου νομοθέτηση τους δείχνει ότι τα μνημόνια ήταν στην πραγματικότητα απαίτηση και της ελληνικής άρχουσας τάξης και δεν επιβλήθηκαν αποκλειστικά από τους δανειστές. Δείχνει ακόμα την ανάγκη των ελλήνων καπιταλιστών για ένα νέο γύρω επιθέσεων ενάντια στην εργατική τάξη, μπροστά στην συνδυασμένη πίεση που ασκούν, τόσο η κρίση των μη εξυπηρετούμενων τραπεζικών δανείων, όσο και η νέα διεθνής και ευρωπαϊκή οικονομική αστάθεια. Γι’ αυτό και συνοδεύονται και από επιπλέον ρυθμίσεις για ηλεκτρονικό μητρώο συνδικάτων και δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για την λήψη αποφάσεων από τα συνδικαλιστικά όργανα. Ρυθμίσεις που συνιστούν νέες παρεμβάσεις του κράτους και προσπάθεια κυβερνητικού ελέγχου της εσωτερικής ζωής των συνδικάτων.

Επείγουσα ανάγκη η απεργία

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η κήρυξη της 24ωρης απεργίας αποτελούσε ζήτημα ζωής ή θανάτου για το εργατικό κίνημα. Και τα ρήγματα στο εσωτερικό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, οι συγκρούσεις που έχουν ξεσπάσει ανάμεσα στα πολιτικοσυνδικαλιστικά ρεύματα που την συγκροτούν, ο κίνδυνος που συνιστούν και για την ίδια σαν κοινωνικό στρώμα τα μέτρα κατά των ΣΣΕ, μαζί με την αστάθεια στο πολιτικό σκηνικό (που σηματοδοτείται από την επιστροφή της σύγκρουσης ανάμεσα στην ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ γύρω από τα σκάνδαλο NOVARTIS), έδωσαν την ευκαιρία στα εργατικά κέντρα και τις ομοσπονδίες να κινηθούν πέρα από τα όρια που θέλει να θέσει η πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Αρχικά το δίδυμο Παναγόπουλου – Κιουτσούκη δεν ήθελε καμία απεργιακή κινητοποίηση. Με πρόσχημα το γεγονός ότι η σημερινή ηγεσία της ΓΣΕΕ είναι διορισμένη και δεν μπορεί να κηρύξει απεργία, κλαψούρισε λίγο για τις διατάξεις του νομοσχεδίου και σιώπησε. Εξάλλου τα μέτρα για το ηλεκτρονικό μητρώο και την ηλεκτρονική ψηφοφορία είναι και για τα ανώτερα στρώματα της γραφειοκρατίας εργαλείο ελέγχου της ζωής των συνδικάτων συνολικά.

Όμως στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, η στροφή της ΕΑΚ (παράταξη στην οποία συμμετέχουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ) άλλαξε την ισορροπία των δυνάμεων, διαμόρφωσε απεργιακή πλειοψηφία –μαζί με ΠΑΜΕ,ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ(διάσπαση της ΔΑΚΕ),ΕΜΕΙΣ(διάσπαση της ΠΑΣΚΕ) και ΑΤΕ-ΕΚΑ (αντικαπιταλιστική αριστερά)- και υποχρέωσε και το μπλοκ ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ να συμφωνήσει. Με την ίδια περίπου διαδικασία διαμορφώθηκε η κατάσταση και στην ΑΔΕΔΥ, όπου μετά από μια μικρή αψιμαχία μεταξύ της απεργιακής πλειοψηφίας ΠΑΜΕ- ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ)-ΜΕΤΑ (ΛΑΕ)-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ (αντικαπιταλιστική αριστερά)-Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή (διάσπαση της ΠΑΣΚΕ) από την μια πλευρά, και ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ από την άλλη, τελικά λήφθηκε ομόφωνη απόφαση για απεργία στις 24/9.

Οι προσπάθειες του δίδυμου Παναγόπουλου – Κιουτσούκη στην συνέχεια να ανακόψει αυτήν την εξέλιξη, προτείνοντας πρώτα διασπαστική ημερομηνία απεργίας για τις 25 του Σεπτέμβρη και στην συνέχεια, νέα διασπαστική ημερομηνία στις 2 του Οκτώβρη, έπεσαν στο κενό. Η μια μετά την άλλη, μια σειρά από δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις προσχώρησαν στην απεργία της 24ης του Σεπτέμβρη ακολουθώντας την απόφαση του ΕΚΑ.

Η απεργία της 24ης του Σεπτέμβρη, έχει προκαλέσει ήδη αποτελέσματα πριν καν πραγματοποιηθεί. Ενώ η κυβέρνηση σχεδίαζε να φέρει το νομοσχέδιο στην Βουλή στις 24/9, ενώ είχε δημιουργήσει κλήμα στα ΜΜΕ γύρω από αυτό, τελικά μετέφερε την κατάθεση του για τις 2 Οκτωβρίου. Προσπαθεί έτσι να καταστήσει «πρόωρη» την απεργία, δίνοντας την ευκαιρία και στην πλειοψηφία της Διοίκησης της ΓΣΕΕ να ελέγξει πάλι την κατάσταση.

Για το εργατικό κίνημα όμως η αναβολή αυτή είναι ευκαιρία για αντεπίθεση. Τώρα είναι η ώρα να δουλέψουμε για την επιτυχία της απεργίας στις 24/9 και να πιέσουμε τις ηγεσίες των εργατικών κέντρων και των ομοσπονδιών για κλιμάκωση με στόχο την οριστική απόσυρση του νομοσχεδίου.

Αυτή δεν μπορεί παρά να είναι η δουλειά των αγωνιστών της βάσης του εργατικού κινήματος. Με εργαλείο έναν γνήσιο συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών, μπορούμε να διαμορφώσουμε το δίκτυο των συνδικάτων που θα πάρουν επάνω τους αυτόν τον αγώνα, που θα ξεπεράσουν τον έλεγχο και θα βάλουν στο περιθώριο την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, που θα ανανεώσουν την λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος σε γνήσια δημοκρατικές αρχές, με τον απόλυτο έλεγχο στα χέρια της εργατικής βάσης.

Για την ανασυγκρότηση των συνδικάτων από τα κάτω

Αυτός είναι εξάλλου και ο μόνος δρόμος για την εξυγίανση και την ανασυγκρότηση της ΓΣΕΕ σε νέες βάσεις κάτω από τον έλεγχο των ίδιων των εργαζομένων.

Σήμερα, γύρω από το ζήτημα της διεξαγωγής του Συνέδριου της ΓΣΕΕ συγκρούονται δύο πτέρυγες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που η κάθε μια έχει τις δικές της –διαφορετικής φύσης- ευθύνες για την ήττα του εργατικού κινήματος την περίοδο 2010-2018.

Από την μία μεριά η πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, που αποδέχτηκε τα μνημονιακά μέτρα, διεκδίκησε την συνδιαχείριση στην εφαρμογή τους, συντάχτηκε με το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015 και με την συμμετοχή και των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ από το 2016 και μετά, έβαλε σε πρώτο πλάνο την αποκατάσταση της κερδοφορίας του κεφάλαιου, σε βάρος της αποκατάστασης του εργατικού μισθού και των εργατικών δικαιωμάτων.

Από την άλλη το ΠΑΜΕ, που με την τακτική του ασφυκτικού ελέγχου της απομόνωσης και της μετατροπής των εργατικών αγώνων σε πηγή άντλησης κοινοβουλευτικής επιρροής για το ΚΚΕ, δεν κατόρθωσε να προσφέρει μιαν αποτελεσματική γραμμή για την οργάνωση της εργατικής αντίστασης και οδήγησε σε αποτυχία σημαντικούς αγώνες όπως οι καταλήψεις στην Ελληνική Χαλυβουργία και στο Ledra Marriott.

Με τον ίδιο τρόπο το ΠΑΜΕ επιχείρησε να μετατρέψει το θέμα της απαλλαγής της ΓΣΕΕ από την χρεοκοπημένη ηγεσία του μπλοκ ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, σε αποκλειστικά κομματική υπόθεση των δικών του δυνάμεων. Αντί για ένα μαζικό κίνημα διαμορφωμένο στην βάση των Γενικών Συνελεύσεων των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων, που θα κινητοποιούσε τα ίδια τα μέλη των συνδικάτων για την εκκαθάριση της νοθείας και την αποχώρηση των εργοδοτών «συνδικαλιστών» από την διοίκηση της ΓΣΕΕ, προτίμησε την στενή παραταξιακή κινητοποίηση, δίνοντας έτσι το πολιτικό περιθώριο στο κράτος να παρέμβει σαν «διαιτητής» διορίζοντας αυτό διοίκηση.

Ανεξάρτητα λοιπόν από την τελική κατάληξη που θα έχει το ζήτημα της διεξαγωγής του Συνέδριου της ΓΣΕΕ και το modus vivendi στο οποίο θα καταλήξουν ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ, ο πραγματικός δρόμος για την ανασυγκρότηση των συνδικάτων και της ίδιας της ΓΣΕΕ μπορεί να είναι μόνο από τα κάτω, από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της βάσης, από ένα γνήσιο δίκτυο συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Η επιτυχία της απεργίας στις 24/9 και η αποτυχία των σχεδιασμών της πλειοψηφίας της Διοίκησης της ΓΣΕΕ θα είναι το πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση.

Παντελής Αυθίνος

Τ.Ε. Καλλιθέας

Μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 23/09/2019 - 11:45

Κλαδική Επιτροπή Δημοσίου: Κάλεσμα στην απεργία 24/9

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ ΙΣΟΠΕΔΩΝΕΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

 

Ο αναπτυξιακός νόμος που φέρνει η κυβέρνηση της Ν.Δ. έρχεται να προστεθεί σε ένα καταιγισμό αντεργατικών και αντιδημοκρατικών μέτρων της πρόσφατα εκλεγμένης κυβέρνησης, αλλά και στους νόμους των μνημονίων της τελευταίας δεκαετίας, τους νόμους καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος και ισοπέδωσης εργατικών κατακτήσεων και ελευθεριών. Η στρατηγική ξεπεράσματος της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος των εργαζόμενων και της λαϊκής πλειοψηφίας, που εφαρμόστηκε  από όλες τις  κυβερνήσεις των τελευταίων δέκα χρόνων μνημονίων παραμένει και εντείνεται και στη δήθεν «μεταμνημονιακή περίοδο».

 

Τα βάρη για τους-τις εργαζόμενους-ες -Τα δώρα για το κεφάλαιο!

 

  • Αποδυναμώνουν τις Κλαδικές Συμβάσεις Εργασίας θεσπίζοντας εξαιρέσεις για επιχειρήσεις που δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και σε ολόκληρες γεωγραφικές ενότητες, με την καθιέρωση Ειδικών Οικονομικών Ζωνών.
  • Χτυπάνε το απεργιακό δικαίωμα και τη συλλογική ζωή και δράση των συνδικάτων με την καθιέρωση ηλεκτρονικών ψηφοφοριών, γιατί φοβούνται τη ζωντανή επικοινωνία μεταξύ των εργαζόμενων. Σε συνδυασμό με την προϋπόθεση του 50%+1 της προηγούμενης κυβέρνησης υψώνουν τέτοια εμπόδια στη λειτουργία των πρωτοβάθμιων σωματείων που κάνουν πρακτικά σχεδόν αδύνατη τη νόμιμη λήψη απόφασης για απεργία. Επίσης σε δεύτερο χρόνο οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες πιθανόν να χρησιμοποιηθούν για το φακέλωμα μη αρεστών συνδικαλιστών.
  • Επεκτείνουν την ελαστική εργασία, με την «δυνατότητα» εργαζόμενος και εργοδότης να «συμφωνούν» σε μετατροπή της πλήρους απασχόλησης σε μερική ή σε κάθε μορφή εκ περιτροπής για ορισμένο ή αόριστο χρόνο και θεσπίζοντας την φτηνή για τον εργοδότη υπερωρία στη μερική απασχόληση.
  • Με τις αλλαγές στο ασφαλιστικό που εξήγγειλε στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός θα υπάρξει ΑΜΕΣΑ πρόβλημα στην καταβολή των συντάξεων και μεγάλη μείωση των συντάξεων των μελλοντικών συνταξιούχων.
  • Με τη συνηθισμένη ρητορική κατά της «κρατικής γραφειοκρατίας» προωθούν το «Επιτελικό Κράτος» καταργώντας τον κρατικό έλεγχο, τυπικά και ουσιαστικά, στην εγκατάσταση και λειτουργία των επιχειρήσεων και παραχωρώντας την αρμοδιότητα του ελέγχου σε ιδιώτες (ορκωτούς λογιστές, μηχανικούς)… Ο σοφός λαός αυτό το λέει: «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει»!...  Θεσπίζουν πειθαρχική ποινή τουλάχιστον τριών μηνών παύσης για τους υπαλλήλους του δημοσίου που δεν γνωμοδοτούν για τις αδειοδοτήσεις μέσα σε ασφυκτικά χρονικά όρια. Επιδιώκουν και επιβάλλουν την άρση κάθε περιορισμού στην ανεξέλεγκτη δράση του κεφαλαίου διαμορφώνοντας παράλληλα κρατικές υπηρεσίες κομμένες και ραμμένες στις ανάγκες του καπιταλιστικού κέρδους.  Ας μην περιμένουμε να δείξουν την ίδια ευαισθησία για τις κοινωνικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση). Η καπιταλιστική ανάπτυξη περνάει μέσα από τη διάλυση των κρατικών παροχών και την ιδιωτικοποίησή τους. Στο βωμό του κέρδους πρέπει να θυσιαστούν τα πάντα: συνδικαλιστικές ελευθερίες, εργατικό εισόδημα, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, δημόσια υγεία και παιδεία, φυσικό περιβάλλον.

 

            Απαντάμε με προειδοποιητική απεργία στις 24 Σεπτεμβρίου – να πάρουν πίσω τα αντεργατικά μέτρα!

 

Διεκδικούμε:

  • Σταθερή εργασία για όλους-όλες με δικαιώματα και μισθούς που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας, με μείωση του εργάσιμου χρόνου και των ορίων συνταξιοδότησης. Προσλήψεις στο δημόσιο. Να σπάσει ο κανόνας 1/5.
  • Ελεύθερο συνδικαλισμό των εργαζόμενων, χωρίς κρατικές και εργοδοτικές παρεμβάσεις. Να αρθεί το μέτρο του 50%+1 της προηγούμενης κυβέρνησης για να παρθεί μια απόφαση συλλόγου.
  • Προστασία των αδυνάτων και ενίσχυση των κρατικών κοινωνικών υπηρεσιών – όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και στην εμπορευματοποίηση της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης, του φυσικού περιβάλλοντος.
  • Διαγραφή του χρέους, έξοδο από την ΕΕ, κατάργηση της δημοσιονομικής επιτήρησης.
  • ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ στην απεργία την ΤΡΙΤΗ 24 Σεπτέμβρη, στις αγωνιστικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

 

Σεπτέμβρης 2019

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κλαδική Επιτροπή Δημοσίου

Tags: ΚΛΑΔΙΚΕΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 20/09/2019 - 21:00

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης για την κλιματική αλλαγή

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

Η πρόσφατη καταστροφική πυρκαγιά στον Αμαζόνιο αποτελεί τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία  καθώς ο Αμαζόνιος αποτελεί τον μεγαλύτερο ταμιευτήρα άνθρακα και τον μεγαλύτερο παραγωγό οξυγόνου στον πλανήτη. Δεν πρόκειται για "φυσικό φαινόμενο". Είναι αποτέλεσμα του καταστροφικού χαρακτήρα του καπιταλισμού, ιδιαίτερα κάτω από την κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων ακροδεξιών κυβερνήσεων τύπου Μπολσονάρο. Ο Αμαζόνιος και ολόκληρος ο πλανήτης  είναι θύμα της κλιματικής αλλαγής και της πολιτικής που βάζει πάνω απ όλα το κέρδος και την καπιταλιστική "ανάπτυξη".  Είναι θύμα της εξορυκτικής βιομηχανίας,  των πολυεθνικών που εκμεταλλεύονται την γη, του κατασκευαστικού κεφαλαίου που ετοιμάζεται με φαραωνικά τεχνικά έργα να κομματιάσει και να διαλύσει το πιο σπουδαίο πνεύμονα της γης!

Η λύση δεν θα έρθει από τους G7 και την "πολιτισμένη Ευρώπη". Είναι οι ίδιοι και οι πολιτικές τους, υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων και πολυεθνικών, που ευθύνονται για την καταστροφή του πλανήτη. Μπορεί, π.χ., ο Μακρόν να παριστάνει στα λόγια τον πολέμιο του Μπολσονάρο και της κλιματικής αλλαγής αλλά γαλλικές εταιρίες συμμετείχαν στα έργα για την αποψίλωση του Αμαζόνιου και η Γαλλία είναι μία από τις χώρες που ξοδεύει δισεκατομμύρια κάθε χρόνο σε επενδύσεις ορυκτών καυσίμων. Για την αύξηση της κερδοφορίας τους δεν λογαριάζουν ούτε τις ζωές των εργαζόμενων, ούτε προφανώς το περιβάλλον. Ο μόνος που μπορεί να δώσει μια απάντηση είναι ο εργαζόμενος λαός που διαδηλώνει ενάντια στην τυφλή και αλόγιστη καταστροφή προς όφελος του καπιταλιστικού κέρδους. 

Στη χώρα μας, ο αγώνας ενάντια στην κλιματική αλλαγή συνδέεται με την πάλη ενάντια στην πολιτική της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ που συνεχίζει και βαθαίνει την υποταγή της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στις προτεραιότητες του κεφαλαίου και της Ε.Ε.. Όσο κι αν το παίζουν ευαίσθητοι, δεν διστάζουν να προωθούν τις έρευνες για τις εξορύξεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ για τα συμφέροντα των μεγάλων εταιριών των υδρογονανθράκων (EXXON MOBIL, TOTAL, ΕΛΠΕ κ.α), αδιαφορώντας για τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η πολιτική τόσο για το περιβάλλον όσο και για την ειρήνη των λαών της περιοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι το αναπτυξιακό νομοσχέδιο της κυβέρνησης απαλλάσσει τις επενδύσεις από γραφειοκρατικά εμπόδια, διευκολύνει την οικοδόμηση των ελεύθερων χώρων και αμφισβητεί ακόμα και τις χαρακτηρισμένες ως δασικές περιοχές, χωρίς καμιά πρόνοια για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού πλούτου. Όπως τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις των εργαζόμενων είναι ένα εμπόδιο στην «ανάπτυξή» τους, το ίδιο συμβαίνει και με το περιβάλλον.

Εδώ και μήνες τα κινήματα καλούν σε κλιμάκωση του αγώνα για το περιβάλλον με μια συντονισμένη παγκόσμια ημέρα δράσης την Παρασκευή 20 Σεπτέμβρη απευθύνοντας και έκκληση στα συνδικάτα να προχωρήσουν σε παγκόσμια απεργιακή κινητοποίηση με κεντρικό αίτημα την άμεση λήψη μέτρων για τη σωτηρία του πλανήτη. Η νέα τεράστια οικολογική καταστροφή αναβαθμίζει ακόμα περισσότερο αυτή την πρωτοβουλία.  Όλες και όλοι μαζί στους δρόμους  ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Γιατί ο αγώνας ενάντια στην δολοφονική  εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης είναι ενιαίος. Η πάλη για τον επιβίωση του πλανήτη δεν έχει αποτέλεσμα αν δεν στρέφεται και ενάντια  στο καθεστώς της εκμετάλλευσης που την δημιουργεί. Ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό περνάει και μέσα από την υπεράσπιση του περιβάλλοντος από τον οδοστρωτήρα του καπιταλιστικού κέρδους. Παράλληλα, ο αγώνας για την προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να δοθεί σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, με συντονισμό όλων των συλλογικοτήτων που αντιστέκονται στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Ο αγώνας ενάντια στις εξορύξεις στις Σκουριές και στις ανεμογεννήτριες στο Βέρμιο, η πρωτοβουλία ενάντια στον αγωγό ΤΑΠ και η πάλη που εξελίσσεται ενάντια στην καύση απορριμμάτων, έχουν δώσει δείγματα μαζικής αντίστασης απέναντι στην αντιπεριβαλλοντική πολιτική των κυβερνήσεων και της Ε.Ε., που θυσιάζουν πρόθυμα τη φύση στο όνομα των επενδύσεων και των κερδών του κεφαλαίου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης καλεί τον κόσμο της πόλης να συμμετέχει μαζικά σε αυτόν τον αγώνα με πρώτο βήμα τη συγκέντρωση και διαδήλωση την Παρασκευή 20 Σεπτέμβρη στις 7μμ στο άγαλμα Βενιζέλου.

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 20/09/2019 - 21:00

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Ο καπιταλισμός καταστρέφει τον πλανήτη! Όλοι/ες στην διαδήλωση την Παρασκευή 20 Σεπτέμβρη, 6.00μμ, στο Σύνταγμα.

ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή -

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Ο καπιταλισμός καταστρέφει τον πλανήτη! Όλοι/ες στην διαδήλωση την Παρασκευή 20 Σεπτέμβρη, 6.00μμ, στο Σύνταγμα.

Στις 20 του Σεπτέμβρη ενώνουμε τις φωνές μας με τα εκατομμύρια που θα διαδηλώσουν σε δεκάδες χώρες ενάντια στην καταστροφή του πλανήτη . Το διεθνές κίνημα συντονίζει τις δράσεις του ενόψει της συνόδου του ΟΗΕ για το κλίμα στις 23/9, έχοντας ως βασικό σύνθημα «Αλλάξτε το σύστημα, όχι το κλίμα».

Η καπιταλιστική «ανάπτυξη» έχει οδηγήσει στην υπερθέρμανση του πλανήτη, με τους επιστήμονες να προειδοποιούν ότι αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα αντιμετώπισης οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για την ίδια τη βιωσιμότητα του. Οι αιτίες της υπερθέρμανσης είναι γνωστές και αφορούν στη χρήση των ορυκτών καυσίμων, στην υπερχειλίζουσα αστικοποίηση, στην αποψίλωση των δασών, στη ρύπανση των θαλασσών , στην αλλαγή των διατροφικών συνθηκών. Για όλα τα παραπάνω ευθύνεται το κυνήγι του κέρδους και ο ανταγωνισμός των καπιταλιστών, μαζί με τις πολιτικές των κυβερνήσεων που τους στηρίζουν. Ο Τραμπ και ο Μπολσονάρο αρνούνται την κλιματική αλλαγή, ενώ και οι πιο «ευαίσθητοι» Ευρωπαίοι ηγέτες συνεχίζουν να επιδοτούν με δεκάδες δις δολάρια τις εταιρίες ορυκτών καυσίμων.

Την ίδια τακτική ακολουθούν η άρχουσα τάξη και η κυβέρνηση της και στην Ελλάδα που ετοιμάζονται να παραδώσουν στις πολυεθνικές για εξορύξεις ολόκληρες περιοχές από την Ήπειρο και το Ιόνιο μέχρι την Κρήτη και την Κύπρο, βάζοντας σε κίνδυνο όχι μόνο το περιβάλλον αλλά και την ειρήνη στην περιοχή.

Την ίδια πολιτική ακολουθούν σε όλα τα ζητήματα, από την τσιμεντοποίηση των ελεύθερων χώρων και την παράδοσή τους στα επιχειρηματικά συμφέροντα μέχρι την καταστροφή των ρεμάτων, και από τη διαχείριση των σκουπιδιών με τους ΧΥΤΑ και την καύση σκουπιδιών στο Βόλο μέχρι την παράδοση των βουνών στις ΒΑΠΕ των Μυτηλιναίων που στο όνομα της πράσινης ανάπτυξης κάνουν μπίζνες καταστρέφοντας τα δάση.

Απέναντι στις προσπάθειες του Μητσοτάκη να ξεπουλήσει τη ΔΕΗ, το νερό, τις συγκοινωνίες παλεύουμε να μείνουν δημόσιες και τον έλεγχό τους να τον έχουν οι εργαζόμενοι. Έτσι μπορεί να διασφαλιστεί ότι το νερό, η ενέργεια, η συγκοινωνία θα είναι φτηνές, ποιοτικές και δεν θα βλάπτουν το περιβάλλον.

 

- Όχι στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, της ενέργειας, των συγκοινωνιών, του νερού.

  •  

- Οχι στην καύση και σε όλες τις καταστροφικές πολιτικές και τεχνολογίες διαχείρισης των απορριμάτων. Μείωση των πλαστικών και των πολυτελών αγαθών. Αποκλειστικά δημόσια αποκομιδή και διαχείριση των απορριμάτων χωρίς καμία μόλυνση του περιβάλλοντος.

- Όχι στις"επενδύσεις", όπως στο Ελληνικό ή στις Σκουριές, που καταστρέφουν το περιβάλλον και την πόλη.

 

Μόνο αν φύγει ο παράγοντας του κέρδους από τη μέση, θα μπορέσουμε συνολικά και παγκόσμια να στραφούμε σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας, θα μπορέσουμε να θρέψουμετον πληθυσμό της γης χωρίς να καταστρέφουμε το έδαφός της, θα μπορέσουμε να προστατέψουμε τον πλανήτη μας που είναι το σπίτι μας.

Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι ήδη εδώ και δεν βαραίνουν όλους το ίδιο. Οι πιο αδύναμοι είναι αυτοί που είναι τα θύματα των οικολογικών καταστροφών. Από την Αφρική που ολόκληρες πόλεις εξαφανίζονται με τους κατοίκους να παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης μέχρι τις πλημμύρες της Μάντρας που οι άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους μην έχοντας άλλες εναλλακτικές, οι πολιτικές γύρω από την κλιματική αλλαγή αφήνουν στην μοίρα τους τους πιο ευάλωτους. Για αυτό ο αγώνας ενάντια στην κλιματική καταστροφή πρέπει να είναι αγώνας και ενάντια στο σύστημα που, όπως επεσήμανε ο Μαρξ, καταστρέφει και τις δύο πηγές του κοινωνικού πλούτου, την εργασία και τη φύση.

 

Παίρνουμε έμπνευση από το παγκόσμιο κίνημα της νεολαίας για το περιβάλλον και με σταθμό τις 20 Σεπτέμβρη δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να ενισχύσουμε, να απλώσουμε και να δυναμώσουμε τις αντιστάσεις και να επιβάλλουμε τις λύσεις των από τα κάτω.

Με προοπτική μια κοινωνία απαλλαγμένη απ το ανταγωνιστικό κυνήγι της καπιταλιστικής συσσώρευσης, μια κοινωνία όπου κριτήριό της θα είναι η ικανοποίηση των αναγκών κι όχι το κέρδος, ο σοσιαλισμός.

 

 

Categories: ΑνακοινώσειςΠεριβαλλονΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 19/09/2019 - 19:15

Pages

Subscribe to Εργατική Δημοκρατία aggregator - ΑΝΤΑΡΣΥΑ