ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καρδίτσας για την προσαγωγή μαθητών του 4ου ΓΕΛ

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καρδίτσας για την προσαγωγή μαθητών του 4ου ΓΕΛ

Μπροστά στις νέες εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στην εκπαίδευση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η ΕΕ επιβάλλουν στον χώρο της παιδείας αντιδραστική μεταβολή, οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους με καταλήψεις πορείες και συγκεντρώσεις σπάνε τη κινηματική σιωπή και βάζουν με όρους μαζικούς τα αιτήματα τους, για ένα σχολείο στο ύψος των αναγκών τους, για μαθητική ζωή με δικαιώματα και ελευθερίες.
Μαθητές της πόλης μας ακολούθησαν τον δρόμο του αγώνα για να διεκδικήσουν τα αιτήματα τους.
Σε ένα υπό κατάληψη σχολείο της πόλης μας (4ο ΓΕΛ) στις 18/3/2019, μέρα πανελλαδικών κινητοποιήσεων η αστυνομία με το πρόσχημα δολιοφθορών μπήκε στο χώρο του σχολείου πίεσε τους μαθητές που βρίσκονταν στο χώρο να ανοίξουν το σχολείο και στο τέλος τους πήραν στο αστυνομικό τμήμα., δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το Λύκειο συμμετείχε στις διαδηλώσεις στην πόλη.
H ενέργεια αυτή της αστυνομίας έρχεται να επιβεβαιώσει το κυνήγι κάθε μαθητή – γονιού και εκπαιδευτικού που αμφισβητεί τις "επιταγές" του νέου σχολείου. Ας είναι καλά κάποιοι "πρόθυμοι" διευθυντές ή "αγανακτισμένοι" γονείς.

Η συγκεκριμένη κίνηση της αστυνομίας δεν «κατέβηκε από τον ουρανό», αλλά αντιθέτως εξυπηρετεί το τρέχον κυβερνητικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που εκτός του ότι για ακόμη μια φορά βάζει στο στόχαστρο την παιδεία δεν διστάζει να στέλνει την αστυνομία στα σχολεία, αναβιώνοντας τις πιο μαύρες εποχές του αστυνομικού κράτους. Είναι προφανές πως η κυβέρνηση και η αστυνομία θέλουν να μετατρέψουν τα σχολεία σε τόπους χειραγώγησης, ελέγχου και τρομοκράτησης των μαθητών, ώστε να καταπνίξουν την παραμικρή εστία αντίστασης.
Απέναντι σε αυτό τον αυταρχισμό και την καταστολή το κίνημα πρέπει να απαντήσει αλληλέγγυα μαζικά και δυναμικά. Όλοι οι μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και οι συλλογικότητες τους πρέπει να χτίσουν ένα κοινό μέτωπο απέναντι στις πολιτικές, που πέραν της υποβάθμισης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης επιδιώκουν και την αστυνομοκρατία μέσα στα σχολεία.
Η απάντηση στην κυβέρνηση και στους ένστολους προστάτες της πρέπει να είναι άμεση, μαζική και δυναμική

  • ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
  • Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
  • Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ Της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ THΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

ΥΓ. Σε απάντηση οι μαθητές σήμερα συνέχισαν την κατάληψη.

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΚΑΡΔΙΤΣΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 22/03/2019 - 15:15

Όχι στο φασισμό! Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων για τη ρατσιστική επίθεση στην Κόνιτσα

Όχι στο φασισμό! Ανακοίνωση για τη ρατσιστική επίθεση στην Κόνιτσα  

Μόνο οργή και αηδία προκαλεί η βάρβαρη επίθεση ενάντια στους νεαρούς Αφγανούς, από γνωστούς φασιστικούς κύκλους στην Κόνιτσα. Φασιστικοί κύκλοι που φωτίζονται από την ιερά δεξιά της τοπικής Εκκλησίας. 

Αυτοί οι φασιστικοί παρακρατικοί κύκλοι, με αυτό δολοφονικό τρόπο συμμετέχουν και παρεμβαίνουν στις εκλογές που έρχονται. Υπηρετώντας σκοτεινά συμφέροντα που έχουν ως στόχο να σπείρουν το ρατσιστικό φασιστικό μίσος, να κτυπήσουν την αλληλεγγύη μεταξύ των ντόπιων και των προσφύγων. 

Άραγε πόσους ψήφους θα φέρει στις εγκληματικές φασιστικές συμμορίες η εν λόγω ενέργεια στις εκλογές; 

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι το πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι πόλεμοι. Πρόβλημα είναι οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, όπως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι αδέρφια μας, αδέρφια στο αγώνα μας να τελειώνουμε με όλους τους παραπάνω.

 

  • Σύνορα ανοικτά σε πρόσφυγες και μετανάστες.
  • Ταξική αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες  . 
  • Θάνατο στο φασισμό 
  • Αντιπολεμικός, αντιφασιστικός συναγερμός 

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΙΩΑΝΝΙΝΩΝCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 22/03/2019 - 15:15

Ισόβια στους χρυσαυγίτες δολοφόνους του Σ.Λουκμάν

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την αντιφασιστική συγκέντρωση της Παρασκευής 22 Μάρτη, στις 9 πμ, έξω από το Εφετείο στη δίκη των, χρυσαυγιτών δολοφόνων του Σαχζάτ Λουκμάν, Δ. Λιακόπουλου και Χ. Στεργιόπουλου οι οποίοι είχαν καταδικαστεί, σε πρώτο βαθμό, σε ισόβια για ανθρωποκτονία από πρόθεση με το δικαστήριο να κρίνει ότι το κίνητρο της δολοφονίας ήταν ρατσιστικό.   Στη συνεδρίαση της Παρασκευής 22/3 θα γίνει η πρόταση του εισαγγελέα, καθώς και οι αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής. Το αντιφασιστικό κίνημα απαιτεί την ίδια ακριβώς ποινή και σε δεύτερο βαθμό. Η ισόβια καταδίκη των χρυσαυγιτών δολοφόνων είναι νίκη του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος που θα συνεχισθεί και με την παραδειγματική καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 21/03/2019 - 20:15

Aπό το όνειρο της εισόδου στην ΕΕ, στη συζήτηση για την έξοδο (Mε αφορμή το BREXIT) [του Παναγιώτη Μαυροειδή]

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στις δεκαετίες  70/80, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, έτρεχαν να μπουν τότε ΕΟΚ, εν μέσω των υποσχέσεων των ηγεσιών τους για διασφάλιση της δημοκρατίας και οριστική αποτροπή του ενδεχόμενου δικτατοριών.

Στη δεκαετία του 90, ήταν η σειρά χωρών της Ανατολικής Ευρώπης να ζητούν την είσοδό τους στην ΕΕ. Αυτή το φορά οι προσδοκίες αφορούσαν την υπόσχεση  οικονομικής ευημερίας.

Το 1999/2000 γινόταν το «μεγάλο βήμα» της Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης και της εισαγωγής του ευρώ. Η είσοδος  στη ζώνη του ευρώ παρουσιαζόταν ως η απόλυτη θωράκιση απέναντι στις οικονομικές κρίσεις.

Από το 2008 και το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και ειδικά της κρίσης στην ευρωζώνη, όλα έχουν γυρίσει ανάποδα.

Λαοί και χώρες συζητούν το ενδεχόμενο της εξόδου από την ευρωζώνη ή/και την ΕΕ ή αδιαφορούν για αυτήν.

  • Το 2015 ο ελληνικός λαός σήκωσε το γάντι της πρόκλησης και ψήφισε πανηγυρικά ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, παρά την απόλυτη σύνδεση ενός ΟΧΙ με τον κίνδυνο εξόδου από την ΕΕ, που έκανε η προπαγανδιστική μηχανή της ΕΕ. Η ταπεινωτική συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, είναι άλλο ζήτημα
  • Το 2016, οι Βρετανοί ψήφισαν υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ (BREXIT). Οι μανούβρες που γίνονται από την κυβέρνηση των Συντηρητικών και της ηγεμονικής μερίδας της αστικής τάξης στη χώρα να μείνει αυτή η επιλογή κενό γράμμα, είναι άλλης τάξης θέμα.
  • Το 2018 στο δημοψήφισμα στη Βόρεια Μακεδονία, ο λαός της χώρας αγνόησε το παραπλανητικό ερώτημα «θέλετε την ένταξη σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, με αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας μας;» και απείχε σε συντριπτικό ποσοστό. Δε θεώρησε ότι η είσοδος στην ΕΕ θα μπορούσε να υπερκεράσει την ταπείνωση με την επιβολή ονομασίας της χώρας από άλλη ισχυρότερη γειτονική χώρα. Ο «παράδεισος» της ΕΕ έχει γίνει κακόφημος ή τέλος πάντων είναι υπό συζήτηση

Πλέον, η  ίδια η ΕΕ αντί να θέτει όρους συμμόρφωσης και προϋποθέσεις για την είσοδο χωρών, απειλεί με  θεούς και δαίμονες τους λαούς σε χώρες που ζητούν  την έξοδο.

Τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της εξόδου χωρών από την ΕΕ δίνουν και παίρνουν. Η αλλαγή είναι ολοφάνερη, ανεξάρτητα από την κατάληξη  που κάθε φορά υπάρχει. Η ΕΕ και το καμάρι της, δηλαδή η ευρωζώνη και το ευρώ, είναι σε σοβαρή κρίση.

Έλεγε η Μέρκελ το 2011: «Το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα νόμισμα. Είναι η εγγύηση της ενωμένης Ευρώπης. Αν αποτύχει το ευρώ, αποτυγχάνει η Ευρώπη». Σήμερα, πράγματι συμβαίνουν και τα δύο.

Είναι στην επικαιρότητα η συζήτηση για το BREXIT και την τύχη που αυτό θα έχει. «Σκληρό» ή «μαλακό» BREXIT; Με συμφωνία με την ΕΕ ή χωρίς συμφωνία;

Οι Συντηρητικοί πηγαίνουν από ήττα σε ήττα στη Βουλή, αναζητώντας κατά βάση ένα «BREXIT χωρίς BREXIT», δηλαδή αποχώρηση με ταυτόχρονη πρόσβαση της Βρετανίας στην Ενιαία Αγορά και Τελωνειακή Ένωση.

Οι Εργατικοί μετεωρίζονται διαρκώς. Προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ μιας εργατικής εκλογικής βάσης που ψήφισε με φανατισμό και μαζικά υπέρ του BREXIT και της κομματικής μεσοαστικής και αστικής γραφειοκρατίας του κόμματος που αποκλείει κατηγορηματικά ένα «BREXIT χωρίς συμφωνία», ενώ βλέπει θετικά ένα νέο δημοψήφισμα με την ελπίδα να κερδίσει το στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ (REMAIN).

H αστική τάξη διχάζεται μεταξύ των φιλοδοξιών και αυταπατών για «ελευθερία κινήσεων» στην παγκόσμια αγορά στη βάση και της συμμαχίας με ΗΠΑ και τις σχέσεις με χώρες της πρώην Κοινοπολιτείας και του πανικού της απώλειας πρόσβασης στην Ευρωπαϊκή αγορά.

Όλα αυτά μπορούν να συνοψιστούν σε μια φράση: Πολιτική και κοινωνική κρίση που οδηγεί σε αδυναμία την ίδια την κυρίαρχη αστική τάξη να διαμορφώσει μια ενοποιητική στρατηγική για τα συμφέροντά της που ταυτόχρονα να μπορεί να την παρουσιάσει ως καθολικό «εθνικό συμφέρον». Αυτό ακριβώς προκαλεί κρίση στα κόμματά της και στις διεθνείς της συμμαχίες.

Η βαθιά αυτή κρίση έχει σαφέστατο ταξικό υπόβαθρο. Κυρίως καταγράφει το μίσος και την εχθρότητα της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των εργατογειτονιών στις αποβιομηχανοποιημένες περιοχές της χώρας. Το «πρόβλημα» με αυτό τον κόσμο που ψήφισε μαζικά BREXIT, είναι ότι δεν περιμένει τίποτα απολύτως από το REMAIN, ενώ μάλλον περιμένει ελάχιστα και από το BREXIT. Για αυτό και δεν εκβιάζεται, ούτε τρομοκρατείται εύκολα. Δεν υπάρχει αντικείμενο εκβιασμού.

Οι «κοσμοπολίτες» remainers  αντιθέτως, έχουν πολλά να χάσουν για αυτό και κα΄νουν θόρυβο. Μιλώντας περιφρονητικά για τον εργατόκοσμο των ερημοποιημένων εργατικών κοινοτήτων όπου πλέον αφθονούν η ανεργία ή οι uber-jobs, χρησιμοποιούν δύο κλασικές εκφράσεις: Αναφέρονται στους «left behind» (αυτούς που έχουν μείνει πίσω) ή σε “turkeys who voted for christmas” (γαλοπούλες που ψηφίζουν για την τύχη τους τα Χριστούγεννα). Το «πρόβλημα» είναι ότι, αυτοί οι χαρακτηρισμοί, λιγότερο προκαλούν το θυμό του φτωχού κόσμου που ψήφισε BREXIT και περισσότερο επιβεβαιώνει τις σκέψεις και φόβους του: Τόσο η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», όσο και ειδικότερα η ΕΕ που προσφέρουν κοσμοπολίτικη  λάμψη στα global centers του Λονδίνου, για αυτούς σημαίνει άθλιες κατοικίες, ανεργία, φτηνή και ευάλωτη εργασία, τρένα που δε περνούν στην ώρα τους, υποβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας. Αλλά σημαίνουν επιπλέον  περιφρόνηση προς την εργατική τάξη, τη ζωή και  κουλτούρα της, την εμπειρία της, καθώς θεωρείται συλλήβδην οπισθοδρομική, συντηρητική ή/και ρατσιστική. Όταν γη, άνθρωποι και εργασία, καθίστανται φτηνά εμπορεύματα, το να εμφανίζονται λαμπροί χορτάτοι και ασφαλείς άνθρωποι όπως ο Μπέγκαμ ή/και αστέρες της «αριστεράς» όπως ο Βαρουφάκης, να φωνάζουν για τους κινδύνους ενός BREXIT, τόσο πείθεται αυτός ο κόσμος ότι πρέπει να φωνάξει «Έξω» και «Όχι» στην ΕΕ, παρά το γεγονός ότι αδυνατούν να απαντήσουν στο ερώτημα «Μέσα και Ναι, σε ποιόν δρόμο;».

Είναι αλήθεια ότι για πρώτη φορά αυτός ο κόσμος, ένιωσε πως με την ψήφο υπέρ του BREXIT, έπαψε να είναι αόρατος και τουλάχιστον ταρακούνησε ένα κόσμο που όλο και περισσότερο όχι απλά δεν τον περιέχει, αλλά ρητά  τον αποκλείει.

Τι θα γίνει όμως τελικά με το BREXIT;

Δεν έχει  μικρή σημασία να δούμε πριν από όλα τι ΔΕΝ έγινε με την ψήφο υπέρ του BREXIT.

  • Λίγο πριν το δημοψήφισμα του 2016, με επίσημη παρέμβασή τους ΟΟΣΑ, ΕΕ και ΔΝΤ, είχαν προβλέψει ότι στην περίπτωση ακόμη και της ψήφου υπέρ της BREXIT, η Βρετανία θα έμπαινε σε μια δίνη κρίσης βαθύτερης από αυτήν του 2008.
  • Ένα μήνα πριν στηθούν οι κάλπες, «μελέτη» του Υπουργείου Οικονομικών, ανακοίνωνε με κάθε σοβαρότητα και επισημότητα ότι και μόνο με εκλογικό αποτέλεσμα υπέρ του BREXIT, το ΑΕΠ θα έπεφτε από 3,6 έως 6% και η ανεργία θα αυξανόταν κατά 820.000 ανθρώπους.
  • Ο πολύς G. Osborne, έβγαζε και αυτός μια εκτίμηση από την κοιλιά του, ότι ακόμη  500.000 άνθρωποι θα έμπαιναν στις λίστες των ανέργων.

Τι έγινε δύο χρόνια μετά από αυτές τις δραματικές προειδοποιήσεις;

Τίποτα απολύτως!

Η Βρετανική οικονομία έκλεισε με 2,7% άνοδο το 2017 (αμέσως μετά δηλαδή), ενώ ανοδικά κινήθηκε  και το 2018, με τους γνωστούς βέβαια χαμηλούς ρυθμούς αναιμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης παγκόσμια και ακόμη πιο χαμηλούς στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Η ανεργία είχε συνακόλουθα μια οριακή πτώση, ενώ οι βιομηχανικές επενδύσεις στη χώρα αυξήθηκαν και δεν μειώθηκαν, αλλά και οι εξαγωγές είχαν τη μεγαλύτερη άνοδο μεταξύ των χωρών του G7 στο ίδιο διάστημα. Τα σενάρια καταστροφής, αποσκοπούσαν και αποσκοπούν  απλά στην τρομοκράτηση και βέβαια στην καταστροφή του BREXIT. Τα σενάρια αυτά έχουν πολλαπλασιαστεί έναντι της καταληκτικής ημερομηνίας για συντεταγμένη αποχώρηση (29 Μαρτίου).

H ζωή των εργαζομένων και των ανέργων, βελτιώθηκε μετά την ψήφο υπέρ του BREXIT; Η ερώτηση είναι ρητορική, ειρωνική από μεριάς των υποστηρικτών της ΕΕ, είναι όμως και πραγματική.

Το BREXIT έδειξε πως η ρήξη με την ΕΕ, είναι σαφώς εφικτή, χωρίς να έρθει κάποιος Αρμαγεδδών. Αυτό απαντά και στο ερώτημα της Ελλάδας του καλοκαιριού του 2015 και της υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΕ και τους δανειστές με αγνόηση του ΟΧΙ.

Στη Βρετανία το BREXIT και η ρήξη με την ΕΕ, δεν έφερε κάποια καταστροφή, ενώ στην Ελλάδα η μισή ψευδορήξη με την ΕΕ έφερε απλά τα capital controls με την πρωτοβουλία στα χέρια του αντιπάλου και πολύ περισσότερο η επιλογή της ΜΗ ρήξης έφερε το Τρίτο Μνημόνιο και την απογοήτευση.

Το BREXIT και η έξοδος γενικά μιας χώρας από την ΕΕ, δεν αποτελεί την αυτόματη λύση, αλλά μια ζωτική προϋπόθεση λύσης, δηλαδή εισόδου σε ένα άλλο δρόμο, όπου το ζητούμενο θα είναι η δουλειά για όλους με πλήρη δικαιώματα, η αξιοπρεπής ζωή σε ένα αλληλέγγυο κοινωνικό περιβάλλον, η δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία.

Η έξοδος είναι η αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για ένα αντικαπιταλιστικό δρόμο, ενάντια και έξω από τους νόμους και τους οργανισμούς του κεφαλαίου. Είναι μια επιλογή ρήξης που συμβάλει στην ωρίμανση των προϋποθέσεων για ρήξη με το αστικό πλαίσιο και την κεφαλαιοκρατική εξουσία γενικά, σε σοσιαλιστική, κομμουνιστική κατεύθυνση. Είναι ένας δρόμος διεθνιστικός, συνεργασίας των λαών, στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο και γενικότερα, που αλυσιδωτά μπορεί να  ακολουθηθεί και επιβληθεί.

Το «έξω» από την ΕΕ και το καπιταλιστικό πλαίσιο, αφήνει ενεργή την ελπίδα, ακόμη και όταν δεν είναι επαρκής η προετοιμασία για το «μέσα» σε ένα άλλο δρόμο. Αντίθετα, η παραμονή στο σφαγείο της ΕΕ, είναι απόφαση αργού θανάτου, χωρίς καμία ελπίδα.

Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς, ακόμη και αν συχνά ονομάζεται κομμουνιστική ή αντικαπιταλιστική, είδε στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ, την πρόοδο και τον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού ή έστω σε μια πιο «πολιτικά ορθή» ερμηνεία,την  «εν δυνάμει» διεθνοποίηση και  άρνηση του αστικού εθνικισμού.

Οι θεωρήσεις αυτές απέτυχαν παταγωδώς. Κοντά μισό αιώνα από τότε που το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα αναζητούσε την προγραμματική βάση κυβέρνησης  με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αποδεχόμενο τη ρητή απαίτηση του δεύτερου για στήριξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης και 16 χρόνια από τότε που στη Φλωρεντία της Ιταλίας η ευρωπαϊκή αριστερά ορκιζόταν πως «μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή», σήμερα στις δύο αυτές χώρες κάνει πάρτι η ακροδεξιά με Λεπέν και Σαλβίνι.

Η φανταστική «ευρωπαϊκή εργατική τάξη» ως δήθεν ενιαίο υποκείμενο που θα σχηματιζόταν στο πλαίσιο της ΕΕ, με δυνατότητες μετασχηματισμού της, δεν υπήρξε και δε θα υπάρξει ποτέ ως τέτοια μέσω της ΕΕ. Αντίθετα, η ΕΕ, ως συνασπισμένη πολιτική, οικονομική (τώρα και στρατιωτική) ένωση του κεφαλαίου, αποτέλεσε και αποτελεί ακριβώς την ακύρωση αυτών των δυνατοτήτων, ενώ παράλληλα κατακερματίζει τις εργατικές τάξεις με την προώθηση της ελαστικής εργασίας και  την επίθεση στις συλλογικές εκφράσεις της. Μεταφέρει το πεδίο από τη “διαπραγμάτευση”  της σχέσης μισθών/κερδών σε αυτό του “ανταγωνισμού” των κεφαλαίων, επιδιώκοντας την πλήρη ηγεμόνευσής της επί του κόσμου της εργασίας. Η ΕΕ δεν ασκεί απλώς «νεοφιλελεύθερες» πολιτικές που δυνητικά μέσω άλλων κυβερνήσεων ή και «ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής διακυβέρνησης» μπορούν να αλλάξουν, όπως αφελώς προτείνει και πάλι ο Βαρουφάκης, αλλά αποτελεί ακριβώς την συνεκτική οργάνωση του αμερικάνικου νεοφιλελεύθερου υποδείγματος στο πεδίο της Ευρώπης. Εξ αρχής και οργανικά.

Η ΕΕ ήταν και είναι πάντα αντιδραστική, ακριβώς γιατί διαστρέφει σε όφελος των πολυεθνικών και των καπιταλιστικών κερδών και με συντριβή των εργατικών τάξεων,  τις δυνατότητες και τάσεις διεθνοποίησης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Για αυτό ακριβώς  το πλαίσιό της, με την αναγόρευση του «ανταγωνισμού» ως κεντρικής αξίας, αποδεικνύεται εξίσου ευεπίφορο στην ανάπτυξη εθνικιστικών, ρατσιστικών,  φιλοπόλεμων και ακροδεξιών, μεταφασιστικών και νεοφασιστικών ρευμάτων. Η ΕΕ των δήθεν ανοιχτών συνόρων και της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίων, εμπρευμάτων και αντεργατικών συνταγών, είναι η ίδια ΕΕ που πνίγει χιλιάδες προσφύγων στη Μεσόγειο, που σκοτώνει διαδηλωτές στη Γαλλία, που φακελώνει τους πάντες.

Υπάρχει ωστόσο μια μεγάλη τομή στην πορεία της από την αφετηρία της Συνθήκης της Ρώμης το 1957. Στην πρώτη περίοδο,  οι προτεραιότητες για απομάκρυνση μιας νέας πολεμικής ανάφλεξης στην Ευρώπη, στερέωσης της Αμερικάνικης ηγεμονίας σε αυτήν και «άμυνας» απέναντι στο «υπαρκτό σοσιαλισμό», περνούσαν κυρίως  μέσα από την αστική σταθεροποίηση των κρατών μελών της σε εθνικό επίπεδο, κατά βάση με παραλλαγές κευνσιανισμού και αντίστοιχου κοινωνικού συμβολαίου.

Μετά την μεγάλη κρίση του 70 και την εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού ως απάντηση, αλλά και την σταδιακή είσοδο στο στάδιο ενός ολοκληρωτικού καπιταλισμού, εκκινεί μια δεύτερη περίοδος. Είναι μια πορεία μετασχηματισμών στην ΕΟΚ (ΕΕ), που τελικά μεταφέρουν όλο και πιο δυναμικά κρίσιμες λειτουργίες στο πεδίο των υπερεθνικών ρυθμίσεων και θεσμών. Η κρίση του 2008 συντάραξε την Ευρωπαϊκή Ένωση, την έπληξε πολιτικά, την καθήλωσε οικονομικά, αλλά ταυτόχρονα επιτάχυνε και κλιμάκωσε  την πορεία αντιδραστικών μετασχηματισμών με τη συγκρότηση της Οικονομικής Διακυβέρνησης, του Δημοσιονομικού Συμφώνου, του ESM, των μηχανισμών μόνιμης επιτήρησης και επιτροπείας όλων των χωρών, σαρώνοντας ταυτόχρονα “συμβόλαια” και καταχτήσεις μιας προηγούμενης εποχής.

Το οικοδόμημα της ΕΕ, στα μάτια των λαών της ορθώνεται πλέον απέναντί τους, όλο και πιο απροσπέλαστο, απόμακρο, εχθρικό και ανεξέλεγκτο, μη υποκείμενο στην παρέμβαση της ταξικής πάλης και κάθε είδους διεκδικήσεων.

Το ταξικό ένστικτο των λαϊκών στρωμάτων σε όλες τις χώρες τις Ευρώπης, οδηγεί στη διαπίστωση πως η υπεράσπιση  της λαϊκής κυριαρχίας σε κάθε χώρα, του δικαιώματος οι λαοί να καθορίζουν την τύχη τους και να μετέχουν της πορείας τους, αποτελεί καθοριστικό πεδίο ταξικής διαπάλης.

Η τάση αυτή είναι αναπτυσσόμενη, έστω ανισόμετρα και αποτελεί αποπροσανατολισμό ή/και προσβολή να περιγράφεται με όρους «ευρωσκεπτικισμού» ή και «εθνικιστικής αναδίπλωσης». Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο δώρο στην ακροδεξιά και δίνει φτερά στα μαύρα πανιά της. Είναι τραγικό, αλλά είναι η ίδια εκείνη η ευρωπαϊκή, κοσμοπολίτικη και τρελαμένη με την «ανοιχτότητα» αριστερά, που πανικόβλητη πλέον από την άνοδο της ακροδεξιάς, τρέχει να την αντιγράψει αναπαράγοντας τη ρητορική της «εθνικής κυριαρχίας» ή των «μέτρων κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης», με κορυφαία παραδείγματα του Μελανσόν στη Γαλλία και της Βάγκενετ στη Γερμανία. Η άλλη όψη του ίδιου (ευρωπαϊκού) νομίσματος.

Μας αξίζει κάτι καλύτερο…

Πηγή: Παντιέρα

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 21/03/2019 - 20:15

Συνέδριο ΓΣΕΕ: Αναμέτρηση γραφειοκρατικών μηχανισμών [του Βασίλη Συλαϊδή]

Συνέδριο ΓΣΕΕ: Αναμέτρηση γραφειοκρατικών μηχανισμών   του Βασίλη Συλαϊδή, Μέλος ΔΣ του ΕΚΑ και ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ   Από 14-17/3 είχε προγραμματισθεί να γίνει το 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα. Το συνέδριο ποτέ δεν ξεκίνησε. Στην πραγματικότητα, διαδραματίσθηκε μια σκληρή αντιπαράθεση μηχανισμών των μεγάλων παρατάξεων για να μοιράσουν τα κουκιά μακριά από τα προβλήματα των εργαζόμενων. Για την γραφειοκρατική-φιλοεργοδοτική-φιλοκυβερνητική ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ (κυρίως ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, εσχάτως κι η παράταξη ΕΑΚ που πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ) δεν χρειάζονται συστάσεις για τις ευθύνες της για το τι ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ στην ουσία σε όλο το διάστημα που η εργατική τάξη δέχεται πρωτοφανή επίθεση από το κεφάλαιο, ιδιαίτερα στα χρόνια των μνημονίων.    Αλλά και το ΠΑΜΕ, παρόλο που αυτοχαρακτηρίζεται «ταξικό», απαξιώνει να στηρίξει αγωνιστικές πρωτοβουλίες που δεν ελέγχει, σε πολλές δε περιπτώσεις συμμετέχει και συνδιαμορφώνει μια γραμμή συμβιβασμών και υποχωρήσεων ή απραξίας μαζί με τις ηγετικές παρατάξεις στη ΓΣΕΕ, όπως έκανε το 2016 για το νόμο Κατρούγκαλου, πιο πρόσφατα στις 14/11/2018, κι ακόμα πιο πρόσφατα δεν στήριξε πανεργατική κινητοποίηση για την Παγκόσμια Μέρα Γυναικών στις 8 Μάρτη (π.χ. στο ΕΚΑ και σε μια σειρά άλλα σωματεία). Σε πολλές δε περιπτώσεις –όπου το ευνοούν οι συσχετισμοί– εφαρμόζει εκλογικές πρακτικές που δεν διαφέρουν από των παρατάξεων της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Με τη στάση του βέβαια και την αντίδρασή του στην Καλαμάτα εμπόδισε να ξεκινήσουν οι νόθες διαδικασίες του συνεδρίου, αυτή όμως η αναμέτρηση μηχανισμών από μόνη της δεν βοηθάει την εργατική τάξη να κερδίσει σε αυτοπεποίθηση και μαχητικότητα, αντίθετα συντελεί σε ένα κλίμα απαξίωσης κι απογοήτευσης.    Οι εργαζόμενοι όμως δεν συνθηκολογούν, οι αγώνες πληθαίνουν για να «πάρουμε πίσω όλα όσα μας πήραν». Αυτό που χρειάζεται είναι αποτελεσματικός συντονισμός των αγώνων που ξεκινούν από τα κάτω με άμεση συμμετοχή των εργαζομένων, με ενότητα και χωρίς σεχταριστικούς αποκλεισμούς. Αυτό θα δημιουργήσει και τις προϋποθέσεις για την αναγκαία αναγέννηση κι ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, για διαμόρφωση κι ανάδειξη συσχετισμών στους εκπροσώπους που θα σέβονται και θα στηρίζουν τους αγώνες, τις διαδικασίες και πρωτοβουλίες της βάσης. Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 20/03/2019 - 20:15

Τί φταίει για την κρίση στην ΓΣΕΕ; [του Τάσου Αναστασιάδη]

Τί φταίει για την κρίση στην ΓΣΕΕ;   του Τάσου Αναστασιάδη, Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια   Το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα δεν πραγματοποιήθηκε. Μπορεί οι καταγγελίες να δίνουν και να παίρνουν για «τραμπουκισμούς» από την μία μεριά και «εργοδοτικές μαφίες» από την άλλη, αλλά αυτό είναι μονάχα η επιφάνεια και δεν μπορεί να εξηγήσει από μόνο του το γεγονός. Πρόκειται για μια εξέλιξη στην οποία πρέπει να μείνουμε γιατί υπάρχουν πολλοί «καλοθελητές», έτοιμοι να δώσουν τις λάθος εξηγήσεις. Ξανά και ξανά ακούγονται φωνές «…για τον κόσμο που έχει απογοητευτεί από τα συνδικάτα…», που «...στρέφει την πλάτη του σε αυτά…». Λίγο πολύ μια προσπάθεια να ρίξουν τις ευθύνες στους εργαζόμενους που τάχα έχουν κουραστεί και απογοητευτεί και απομακρύνονται από το συνδικαλιστικό κίνημα. Η αλήθεια όμως βρίσκεται μακριά από αυτές τις επιφανειακές εξηγήσεις. Στην πραγματικότητα η μη πραγματοποίηση του συνέδριου της ΓΣΕΕ είναι ένα καθαρό δείγμα της κρίσης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που υπάρχει τα τελευταία χρόνια.   Το πρώτο στοιχείο για να εξηγήσουμε αυτήν την κρίση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας έχει να κάνει με το ότι η ηγεσία των συνδικάτων ουσιαστικά έχει αποδεχτεί τα μνημόνια. Έχει αποδεχτεί όλη την επιχειρηματολογία της άρχουσας τάξης ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση παρά μόνο η αποδοχή των πολιτικών που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις τα τελευταία δέκα χρόνια (μαζί και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), με την ελπίδα ότι η ανάκαμψη της οικονομίας θα δώσει περιθώρια για να βελτιωθεί στο μέλλον η κατάσταση της εργατικής τάξης.    Η ανατροπή των μνημονίων δεν είναι στην ατζέντα της και έχουμε δει με τον πιο καθαρό τρόπο την άρνηση της ΓΣΕΕ να στηρίξει την οποιαδήποτε μάχη δίνει ο κόσμος της δουλειάς για τα δικαιώματά του. Στο μεγάλο ξεπούλημα των ιδιωτικοποιήσεων, η ηγεσία της ΓΣΕΕ αντί να συντονίσει τις διάσπαρτες αντιστάσεις, άφησε τον κάθε χώρο να δίνει μόνος του τις μάχες. Ακόμη και στη μάχη ενάντια στον νόμο για τα Συνδικάτα και το δικαίωμα στην απεργία, αρνήθηκε να οργανώσει την οποιαδήποτε σύγκρουση.    Στην πραγματικότητα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία πολιτικά, βρίσκεται μίλια δεξιότερα από τον κόσμο στους χώρους δουλειάς. Η προσπάθειά τους ήταν να κάνουν από τα δεξιά αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, προσπαθώντας να  βάλουν στην ατζέντα τους κάθε είδους Πατούληδες με την «κοινωνική συμμαχία». Όμως και αυτό το σχέδιο ναυάγησε, και η «κοινωνική συμμαχία» παρέμεινε ένα άδειο κουφάρι.    Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ότι πλέον  η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, δεν έχει την εύκολη δυνατότητα των παζαριών με τις κυβερνήσεις. Η συνδικαλιστική ηγεσία και κατά κύριο λόγο η ΠΑΣΚΕ, για δεκαετίες είχε αναλάβει τον ρόλο του ενδιάμεσου, ανάμεσα στις εργατικές διεκδικήσεις και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε το μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολίτευσης. Ο νόμος 1264 που έφερε το ΠΑΣΟΚ το 1982 δυνάμωσε την «διαπραγματευτική δύναμη» των συνδικαλιστικών ηγεσιών.    Οι γραφειοκράτες είχαν την πρόσβαση στα υπουργεία και ήταν σε μια συνεχή διαπραγμάτευση για να μπορούν να μαγειρεύουν συμβιβασμούς, να φρενάρουν τις αντιπαραθέσεις όταν ξεσπούσαν, και να διατηρούν την εργασιακή ειρήνη. Αυτή η δυνατότητα έχει περιοριστεί ακόμη και για τα υψηλά κλιμάκια της γραφειοκρατίας. O εύκολος δρόμος του παζαρέματος έχει κλείσει. Η μόνη δυνατότητα για να κερδίσεις πράγματα για τους εργαζόμενους υποχρεωτικά έρχεται μέσα από τη σύγκρουση με τις πολιτικές της άρχουσας τάξης και των κυβερνήσεων, αλλά αυτόν τον δρόμο η δεξιά πολιτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας τον κρατάει κλειστό.   Και δεν υπάρχει προς το παρόν καμία δύναμη στο επίπεδο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που να μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό επίπεδο, παρόλο που δεν είναι αμελητέες, δεν έχουν την δύναμη να αντικαταστήσουν την ΠΑΣΚΕ σε αυτόν τον ρόλο του επίσημου συνομιλητή και διαπραγματευτή με τους υπουργούς. Και αυτό το στοιχείο εντείνει την κρίση στους κόλπους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.   Το τρίτο στοιχείο που χρειάζεται να μείνουμε είναι το γεγονός ότι ο κόσμος στους χώρους δουλειάς συνεχίζει να αγωνίζεται για να ξηλώσει τις μνημονιακές πολιτικές. Δέκα χρόνια μνημονίων, και τέσσερα χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν καταφέρει να τσακίσουν τη δύναμη της εργατικής τάξης και την εργατική αντίσταση. Αντίθετα παραμένει η μαχητική διάθεση μεγάλου κομματιού κόσμου που συγκρούεται με τους μνημονιακούς περιορισμούς και παραμένει με το βλέμμα στραμμένο στην αριστερά.    Σε κάθε ευκαιρία οι εργαζόμενοι βγαίνουν μαζικά στους δρόμους και παλεύουν. Πριν ένα μήνα είχαμε μια τεράστια κινητοποίηση των εργαζόμενων στα ΕΛΤΑ ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. Πριν λίγες βδομάδες είχαμε τους εργαζόμενους στην Τράπεζα Πειραιώς να γεμίζουν την Μεσογείων στην απεργιακή τους διαδήλωση ενάντια στις απολύσεις. Το προηγούμενο καλοκαίρι είχαμε την απεργία στην Cosco για την Συλλογική Σύμβαση. Τους προηγούμενους μήνες είχαμε την απεργία στο Ωνάσειο, τις απεργίες των εργολαβικών στη ΔΕΣΦΑ για την μονιμοποίηση τους. Ο κατάλογος αυτός δεν έχει τέλος και όσο η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βρίσκεται μακριά από αυτή τη διάθεση των εργαζόμενων, αυτό μεγαλώνει την κρίση της.    Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να καταλάβουμε την κρίση που υπάρχει στους κόλπους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να εξηγήσουμε τις εξελίξεις στο τελευταίο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Όμως πάνω απ’ όλα για να δυναμώσουμε τον συνδικαλισμό στους χώρους δουλειάς. Με καθαρό προσανατολισμό σύγκρουσης με τα μνημόνια και την πολιτική που συνεχίζει να εφαρμόζει η κυβέρνηση, προβάλλοντας την εναλλακτική διέξοδο των εργατών. Με την στήριξη όλων των απεργιακών μαχών που συνεχίζουν να δίνουν οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο δουλειάς, το άπλωμα και τον συντονισμό. Με τη συγκρότηση ομάδων μαχητικών εργατών από τα κάτω σε κάθε χώρο δουλειάς που οργανώνουν τους χώρους τους και κλιμακώνουν τις μάχες. Αυτή την προσπάθεια κάνει ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια και το Συντονιστικό των Νοσοκομείων τα τελευταία χρόνια και αποδίδει. Έτσι φτάσαμε στην οργάνωση της απεργιακής 8 Μάρτη, έτσι έχουμε να συνεχίσουμε την επόμενη περίοδο. Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 20/03/2019 - 20:15

Πολιτική πρόταση της Μετάβασης για τις Ευρωεκλογές

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

1. Οι εξελίξεις στην ΕΕ, η κρίση της, ο επικίνδυνος άξονας «εμβάθυνσης της ΕΕ» μεταξύ Γερμανίας/Γαλλίας, η άνοδος ακροδεξιών, νεοφασιστικών ρευμάτων διεθνώς καθιστούν την παρέμβαση της μαχόμενης και ανατρεπτικής Αριστεράς στη συγκεκριμένη εκλογική μάχη περισσότερο επιτακτική. Κινούμενη με οδηγό την προσπάθεια για την όσο το δυνατόν μαζικότερη συγκέντρωση δυνάμεων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να συμβάλει στην προσπάθεια συγκρότησης μιας πλατειάς, μαζικής και μαχητικής συμμαχίας των δυνάμεων της ανατρεπτικής Αριστεράς εν όψει των ευρωεκλογών.

2. Στην κατεύθυνση συγκέντρωσης, όλων των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων που αγωνίζονται

- για μια λαϊκή ρήξη και έξοδο της χώρας από την ΕΕ

- ενάντια στην ευρωζώνη, το ευρώ και την ΕΕ που κατανοούν ότι η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται

- για τη διάλυση της ΕΕ και την ισότιμη, ειρηνική συνεργασία των λαών της Ευρώπης

- από εργατικές, λαϊκές και ριζοσπαστικές θέσεις υπέρ των εργαζόμενων και του λαού

3. Στην Ελλάδα της κρίσης, της λεηλασίας των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων από τις μνημονιακές πολιτικές, των κατευθύνσεων της ΕΕ είναι κρίσιμο και καθοριστικό να εκφραστεί ένα τέτοιο ρεύμα. Θα είναι υποχώρηση εάν στην Ελλάδα των υψηλότερων ποσοστών αμφισβήτησης του ευρωμονόδρομου, δεν καταφέρει να υπάρξει μία μετωπική συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων που κινούνται στην παραπάνω κατεύθυνση, δίνοντας πνοή και έκφραση στο υπαρκτό ρεύμα αντίστασης, ανυπακοής και ανατροπής που εμφανίζεται και παρεμβαίνει στο εργατικό κι ευρύτερα λαϊκό και μαζικό κίνημα. Εάν δεν συμβεί αυτό, την αντι-ΕΕ πάλη θα την ενσωματώσει κυρίως η Ακροδεξιά.

4. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να είναι βασικός στυλοβάτης αυτής της προσπάθειας στη βάση της οποίας μπορούμε να υπερβούμε το δίπολο ΣΥΡΙΖΑ/ΝΔ, να αντιπαλέψουμε την Ακροδεξιά και το αναδυόμενο νεοφασιστικό ρεύμα στην Ελλάδα. Παράλληλα η προσπάθεια αυτή μπορεί να δώσει οξυγόνο στο κίνημα, απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της αποχής και της αποστράτευσης και της περιγραφής ενός νέου δρόμου για την επόμενη μέρα των εκλογών.

5. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να προωθήσει ένα τέτοιου είδους εγχείρημα, και όχι να συνεχίσει σε έναν δρόμο όπου η εναντίωση στην ΕΕ και τις πολιτικές της διχάζει αντί να ενώνει. Στις μέρες μας απαιτείται να συνδυάζεται η αναγκαία αντιφασιστική συσπείρωση δυνάμεων με το κύριο μέτωπο: την εναντίωση με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του πυρήνα της ΕΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του. Στη σημερινή φάση δεν αρκεί μια «κομματική» κάθοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή μιας «ΑΝΤΑΡΣΥΑ plus», όπως λέγεται, λογική η οποία θα μετρά απώλειες και ήττες. Απόδειξη, η διάλυση υφισταμένων μετωπικών προσπαθειών όπως η ΔιΕΕξοδος.

6. Χρειάζεται η πολιτική – εκλογική απεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τη ΛΑΕ, τη Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά, το Σύλλογο Κορδάτο, τον Εργατικό Αγώνα, το ΕΕΚ, άλλες αριστερές δυνάμεις και ανένταχτους αγωνιστές για τη συγκρότηση μιας πολιτικής εκλογικής κίνησης «από τα κάτω», στηριγμένης στις νεότερες γενιές, που θα εκφραστεί σε ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο αριστερού «Όχι» και λαϊκής εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ. Σε κάτι τέτοιο θα  έπρεπε να συμβάλει και το ΚΚΕ, αλλά η πολιτική του κινείται σήμερα σε αντιμετωπική πορεία.

7. Η εκλογική πολιτική πρόταση του Π.Σ. της ΛΑΕ, στο βαθμό που είναι ειλικρινής και συνεπής και όχι μια επικοινωνιακή κίνηση, μπορεί να αξιοποιηθεί στην παραπάνω κατεύθυνση, με προϋποθέσεις τη σαφή διάκριση από θολά και ψηφοθηρικά «πατριωτικά μέτωπα», τη δημοκρατική συλλογική εκπροσώπηση ενάντια σε τάσεις αρχηγισμού, τη δημιουργία μιας κίνησης – ψηφοδελτίου και όχι μιας εκλογικής συγκόλλησης κορυφών. Με αυτό τον τρόπο μια συνεργασία μπορεί να αποκτήσει αξιοπιστία, να πετύχει αποτελέσματα που θα σπάσουν το εκλογικό όριο και να βοηθήσει το λαϊκό αντι-ΕΕ κίνημα στη χώρα μας και στις άλλες χώρες της ΕΕ.

8. Στα πλαίσια αυτά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει να παρέμβει αυτοτελώς με τη δική της πρόταση για μια αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ σε μια επαναστατική πορεία συνεργασίας των λαών της Ευρώπης, με το δικό της πρόγραμμα και την ιδιαίτερη εκλογική της διακήρυξη.

Categories: Παρεμβάσεις ΟργανωσεωνΗμερομηνία: 20/03/2019 - 20:00

Η τέχνη της συνωμοσιολογίας και οι αυτόνομοι λειτουργοί της [του Μάνου Σκούφογλου]

Η τέχνη της συνωμοσιολογίας και οι αυτόνομοι λειτουργοί της

(μια απάντηση στο περιοδικό Antifa / πόλεμος ενάντια στον φόβο)

Διαβάσαμε πρόσφατα ένα άρθρο με τίτλο «Περί της αλληλεγγύης σε λαούς που δεν γνωρίζουμε και περί των αντίστοιχων ιεραρχιών» στο περιοδικό Antifa / πόλεμος ενάντια στον φόβο. Το συγκεκριμένο άρθρο, γραμμένο σε ένα ύφος που υποδηλώνει καραμπινάτη ναρκισσιστική διαταραχή, αγγίζει ορισμένες αλήθειες, τις οποίες όμως καταφέρνει να καταστρέψει τελείως, στήνοντας μια απίθανη θεωρία συνωμοσίας που κατά τη γνώμη των συγγραφέων αποδεικνύει, λίγο-πολύ, μια συμπαιγνία μεταξύ των αριστερών οργανώσεων που διοργάνωσαν πρόσφατα πορεία αλληλεγγύης στη Βενεζουέλα και του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που πλουτίζει από τη μεταφορά πετρελαίου.

Ξεκινάμε από ό,τι είναι αληθές στο άρθρο: είναι αλήθεια ότι το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, παρότι ανήκει ιστορικά και στρατηγικά στο ευρωνατοϊκό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει δουλειές και με χώρες που βρίσκονται σε ρήξη με αυτό το μπλοκ, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, περιλαμβανομένης της Βενεζουέλας∙ είναι αλήθεια ότι ένα κόμμα της ρεφορμιστικής αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, κατέληξε να κυβερνά για τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου και να διαγκωνίζεται με τη ΝΔ για τα μάτια των εφοπλιστών∙ και είναι αλήθεια ότι η πολιτική λογική του λαϊκού μετώπου οδηγεί ρεφορμιστικές ηγεσίες όπως αυτή της ΛΑΕ να αναζητά συμμάχους σε μερίδες της αστικής τάξης και σε καπιταλιστικά κράτη που υποτίθεται ότι αντιτίθενται στον βασικό εχθρό, τον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό, όπως αποδεικνύει και η πρόσφατη συνάντηση του Λαφαζάνη, του Ήσυχου και της Βαλαβάνη με τον πρέσβη της Ρωσίας.

Το ότι κάτι δεν πάει καλά με τη συλλογιστική των συγγραφέων, όμως, φαίνεται με το καλημέρα, όταν ξεκινούν χαρακτηρίζοντας την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη ΛΑΕ και γενικότερα τους διοργανωτές του συλλαλητηρίου για τη Βενεζουέλα «εθνικοσοσιαλιστές», δηλαδή ναζί. Πρώτα από όλα, είναι τουλάχιστον απογοητευτικό για μια συλλογικότητα που προσδιορίζεται βασικά ως αντιφασιστική να μην μπορεί να ξεχωρίσει έναν ναζί. Είναι γενικότερη πρακτική στο κίνημα να αποκαλούνται φασίστες όλοι όσοι αισθάνεται κανείς ότι τον καταπιέζουν, από τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου και τον Τσίπρα μέχρι τον δάσκαλο που του έβαλε κακό βαθμό ή τον διαχειριστή της πολυκατοικίας που τον πιέζει για τα κοινόχρηστα – και είναι μια πρακτική που αποτυγχάνει τελείως να κατανοήσει το φαινόμενο του φασισμού, τις κοινωνικές του ρίζες και τον τρόπο αντιμετώπισής του. Αυτό είναι και ειδικότερα ένα χαρακτηριστικό πολιτικό πρόβλημα του χώρου τον οποίο εκπροσωπεί το συγκεκριμένο περιοδικό, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι κάθε μορφή κυριαρχίας και κάθε συμπεριφορά που την αναπαράγει είναι φασισμός.

Αν η κοινωνία είναι κατά πλειοψηφία φασιστική, τότε το μόνο που μένει είναι μια ηρωική μειοψηφία να την αποκαλύψει και να δώσει τον μοναχικό της αγώνα εναντίον όλων. Όμως ο φασισμός είναι μια ειδική πολιτική μορφή του καπιταλιστικού κράτους, που προϋποθέτει ένα κίνημα των μικροαστών απελπισμένων από την αστική δημοκρατία και επικρατεί μόνο εφόσον η εργατική τάξη αποδειχτεί ανίκανη να τον αποτρέψει και εφόσον σημαντικές μερίδες του μεγάλου κεφαλαίου τον επιλέξουν ως βέλτιστη λύση για τα συμφέροντά τους. Σκοπός του φασισμού δεν είναι η ταξική κυριαρχία γενικώς, αλλά η πλήρης διάλυση και εξατομίκευση της εργατικής τάξης. Για αυτό τον λόγο ο αντιφασισμός είναι αφενός επιτακτικός, αφετέρου εφικτός, με τη μαχητικότητα και τη μαζικότητα των εργαζομένων και των καταπιεσμένων στρωμάτων, δηλαδή της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Ας είναι, οι συναγωνιστές του περιοδικού έχουν κάθε δικαίωμα να μην κατανοούν τον φασισμό και τον ναζισμό, παρότι δίνουν πραγματικούς αγώνες ενάντια στους φασίστες. Αυτό που δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν είναι να συκοφαντούν άλλες μερίδες του κινήματος με τις οποίες διαφωνούν. Η πρακτική της αναγόρευσης του διαφωνούντα σε φασίστα δεν είναι καινούρια, είναι βγαλμένη από τις χειρότερες παραδόσεις που εμφανίστηκαν ιστορικά στο κίνημα, με αποκορύφωμα τις σταλινικές εκκαθαρίσεις. Βλέπουμε, ωστόσο, ότι και ο αυτόνομος χώρος δεν είναι καθόλου άμοιρος σταλινικών πρακτικών. Με την ίδια ευκολία που ορισμένοι στην αριστερά συχνά τσουβαλιάζουν τους «αναρχοαυτόνομους» κολλώντας τους τη ρετσινιά του ασφαλίτη, οι αυτόνομοι συγγραφείς του περιοδικού ισχυρίζονται ανερυθρίαστα, για παράδειγμα, ότι το ΣΕΚ έχει αναλάβει την «πολιτική εκπροσώπηση των φρουρών των ελληνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης». Θλιβερό.

Ο αυτόνομοι συγγραφείς, έπειτα, επιδεικνύουν τις ικανότητές τους στην κοινωνιολογία, εξηγώντας ότι οι αριστερές οργανώσεις, συλλήβδην, είναι ταξικά ιεραρχικές. Διευθύνονται από τη μεσαία τάξη, από την οποία η βάση άγεται και φέρεται. Στον αγώνα της να διατηρήσει το προνόμιό της, η μεσαία τάξη που διοικεί τις εργατικές οργανώσεις διατηρεί ζηλότυπα το μονοπώλιο της γνώσης. Ταυτόχρονα, έχει αντικειμενικό συμφέρον να συμπλέει με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, αν και οι συγγραφείς αναγνωρίζουν γενναιόδωρα ότι οι ηγέτες «δεν είναι ανάγκη να πληρώνονται από τους Έλληνες εφοπλιστές», κάτι που ωστόσο είναι σίγουροι ότι θα ήθελαν διακαώς.

Δεν θα κάνω υποθέσεις για το σε ποια τάξη ανήκουν οι ίδιοι οι συγγραφείς του περιοδικού, αν και, κρίνοντας από τη γλώσσα τους, δυσκολεύομαι να φανταστώ πάνω στο πληκτρολόγιό τους τα μουτζουρωμένα δάχτυλα κάποιου εργάτη στη γραμμή παραγωγής. Οι αφορισμοί τους, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι πιο ενδιαφέροντες ή πρωτότυποι από τους αντίστροφους αφορισμούς, σύμφωνα με τους οποίους οι «αναρχοαυτόνομοι» είναι τα παιδιά των βορείων προαστίων που αράζουν στα Εξάρχεια. Έχει αποδειχτεί ότι αντικαπιταλιστικές οργανώσεις, κομμουνιστικές ή αναρχικές, έχουν κατά κανόνα αυξημένη αναλογία μικροαστικών στρωμάτων και διανοουμένων στις τάξεις τους σε μη επαναστατικές περιόδους. Ο λόγος δεν είναι κάποια μεταφυσική ιδιότητα της δομής των αριστερών οργανώσεων, αλλά το γεγονός ότι η καπιταλιστική κανονικότητα περιορίζει δραστικά τα περιθώρια δράσης της εργατικής τάξης - για αυτό τον λόγο το φαινόμενο είναι εξίσου διαδεδομένο και στις αυτόνομες και αναρχικές ομάδες, αν όχι περισσότερο, λόγω των σαφώς πιο περιορισμένων ιστορικών δεσμών τους με το εργατικό κίνημα. Η βασική ασπίδα προστασία που έχουν οι εργαζόμενοι ενάντια στην πολιτική επιβολή και την ιδεολογική κηδεμονία του καπιταλιστικού συστήματος είναι οι αντικαπιταλιστικές οργανώσεις, αυτές δηλαδή που η ατομιστική δεισιδαιμονία των συγγραφέων του άρθρου δαιμονοποιεί. Αναπαράγοντας με ζήλο την φιλελεύθερη κοινοτοπία που βλέπει τις οργανώσεις ως μηχανισμούς αλλοτρίωσης της ατομικότητας, οι συγγραφείς βάζουν απλώς το δικό τους μικρό λιθαράκι στην εξατομίκευση και αποπολιτικοποίηση των καταπιεσμένων.

Ασφαλώς είναι απαραίτητη η δημοκρατική, «από τα κάτω», λειτουργία των αντικαπιταλιστικών οργανώσεων για να μην αυτονομηθεί οποιαδήποτε ηγεσία, και δυστυχώς αυτό πράγματι πολλές φορές δεν συμβαίνει. Όμως η γραφειοκρατία δεν είναι κάτι έμφυτο στη δομή της οργάνωσης. Το κρίσιμο στοιχείο είναι τελικά η σχέση κάθε οργάνωσης με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, το κράτος και τη διαχείρισή του. Λόγοι στοιχειώδους τιμιότητας θα επέβαλαν στους συγγραφείς να δουν ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι οργανώσεις της, όσα άλλες αδυναμίες και αν έχουν, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με επιχειρήσεις και χρηματοδότες, ούτε με τη διαχείριση του κράτους σε κεντρικό ή τοπικό επίπεδο, κι επομένως κάθε σύγκρισή τους με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τελείως αβάσιμη.

Οι συγγραφείς του άρθρου, παρόλα αυτά, έχουν ένα δικό τους σενάριο για τη σχέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Η ιστορία πάει περίπου ως εξής: το 2005, ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚ συνάντησε τον Τσάβες στο περιθώριο του Παγκόσμιου Κοινωνικού φόρουμ στο Καράκας∙ το 2007 ο Τσίπρας επισκέφθηκε τη Βενεζουέλα και μίλησε για το ενδεχόμενο φθηνής τροφοδοσίας του Δήμου Καισαριανής, που τότε είχε συριζαίο Δήμαρχο, με φτηνό πετρέλαιο∙ ο ίδιος αυτός δήμαρχος είχε βρεθεί σε μια συνδιάσκεψη που είχε οργανώσει στο Λονδίνο ο τότε δήμαρχος Κεν Λίβινγκστον (τον οποίο οι συγγραφείς του άρθρου για κάποιο λόγο χαρακτηρίζουν «ακροαριστερό») σχετικά με το βενεζολάνικο πετρέλαιο∙ στο Λονδίνο επίσης εδρεύουν οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες∙ στο Λονδίνο επίσης εδρεύει η αδερφή οργάνωση του ΣΕΚ SWP∙ το 2005 δίπλα στο ηγετικό στέλεχος του ΣΕΚ όταν αυτό είδε τον Τσάβες πόζαρε κάποιος που πιθανόν ήταν Άγγλος. Και κάπως έτσι, το άρθρο καταλήγει περίπου στο ό,τι η αλληλεγγύη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στη Βενεζουέλα είναι στην πραγματικότητα αλληλεγγύη στους Έλληνες εφοπλιστές. Σε αυτή την ψεκασμένη συνωμοσιολογία η λογική δεν έχει καμία θέση, και δεν χρειάζεται να έχει, αφού το συμπέρασμα των συγγραφέων είναι προκατασκευασμένο.

Εάν υπάρχει τελικά κάποιο πολιτικό επιχείρημα στο άρθρο του Antifa / πόλεμος ενάντια στο φόβο, πέραν της ακατάσχετης συνωμοσιολογίας, πρακτορολογίας και συκοφαντίας, είναι ότι «η αλληλεγγύη σε χώρες μακρινές για τις οποίες η βάση δεν γνωρίζει χριστό» είναι όπλο στα χέρια των μικροαστών ηγετών και λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Είναι εκπληκτικό να βλέπει κανείς από έναν χώρο που θέλει να είναι διεθνιστικός να υπερασπίζεται με σθένος την πιο στενόμυαλη επικέντρωση αποκλειστικά και μόνο στην τοπική δράση και, τελικά, στο εθνικό πλαίσιο. Με αυτή τη λογική, είναι επιζήμια η υπεράσπιση της εργατικής τάξης οποιασδήποτε άλλης χώρας, ιδίως μάλιστα αν μιλάει κάποια ξένη γλώσσα που δεν μπορεί να γνωρίζει ο καθένας. Ευτυχώς, ούτε η βάση ούτε η ηγεσία των περισσότερων αντικαπιταλιστικών οργανώσεων έχουν μια τόσο ακραία σωβινιστική άποψη, όσο και αν το πατριωτικό παραμορφωτικό πρίσμα δεσπόζει δυστυχώς στην αντίληψη μεγάλου τμήματος της αριστεράς, αλλά τελευταία και της αναρχίας. Για αυτό ενημερώνονται, μαθαίνουν και προσφέρουν την αλληλεγγύη τους στους καταπιεσμένους των άλλων χωρών, κοντινών ή μακρινών. Η διεθνιστική αλληλεγγύη ήταν και είναι η ψυχή της παγκόσμιας εργατικής τάξης.

 

Μάνος Σκούφογλου

Μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

 

 

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 19/03/2019 - 17:45

Καταγγελία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στη σπίλωση του σ. Κυριακάκη

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης μια απαράδεκτη και πλήρως συκοφαντική εικόνα του συντρόφου μας Γ. Κυριακάκη από σελίδα με εμφανώς προβοκατόρικο τίτλο.

Το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί σοβαρό πολιτικό ζήτημα και σπιλώνει το πρόσωπο και τη δράση ενός μέλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με μακρόχρονη συνεισφορά στο κίνημα και την αντικαπιταλιστική αριστερά.

Ως ΚΣΕ συμπαραστεκόμαστε στο σύντροφο Γ. Κυριακάκη και καταγγέλλουμε το συγκεκριμένο περιστατικό. Δηλώνουμε πως στεκόμαστε αποφασιστικά απέναντι σε αυτόν τον απαράδεκτο και εκτός αριστεράς πολιτισμό ο οποίος αντί της δημόσιας πολιτικής συζήτησης με αρχές και συντροφικό τρόπο, προτάσσει την αναπαραγωγή ενός νοσηρού κλίματος, φανατισμού, προσωπικών αναφορών και ανταλλαγή κατηγοριών. .

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι οργανώσεις, οι δυνάμεις και οι αγωνιστές/στριές της δεν έχουν καμία σχέση με τέτοιες απαράδεκτες μεθόδους, ούτε πέφτουν στις παγίδες τους, συνδέοντας με αυτές οργανώσεις ή αγωνιστές της. 

Η ΚΣΕ καλεί όλα τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καταδικάσουν τη συγκεκριμένη ενέργεια, καθώς και κάθε είδους αναπαραγωγή του κλίματος που αυτή διαμορφώνει, ακυρώνοντας έτσι στην πράξη τους νοσηρούς σκοπούς αυτής και κάθε άλλης αντίστοιχης ενέργειας.

Η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 15/03/2019 - 22:15

Συμπαράσταση στους διωκόμενους για το κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς – Οι δίκες δεν λυγίζουν τους αγωνιστές

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ – ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΔΕΝ ΛΥΓΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τη στοχοποίηση του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και τις ποινικές διώξεις αγωνιστών που συμμετείχαν στις 29-11-2017 στην κινητοποίηση στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Μέρα η οποία στιγματίστηκε από την άγρια καταστολή σε όλα τα Ειρηνοδικεία της χώρας, με χρήση χημικών και δακρυγόνων στον κλειστό χώρο των δικαστικών αιθουσών του Ειρηνοδικείου Αθηνών σε βάρος διαδηλωτών αποτυπώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο το αυταρχικό πρόσωπο της Κυβέρνησης και της επίθεσης στους εργαζομένους και εργατικό λαϊκό κίνημα. Σαν συνέχεια λοιπόν της αντιδημοκρατικής και αυταρχικής ψήφισης και υλοποίησης των ηλεκτρονικών πλέον πλειστηριασμών, με την ανοχή της Εισαγγελίας και τις ευλογίες τραπεζιτών-κυβέρνησης, στο σήμερα επιστρατεύονται οι ασφαλίτικοι μηχανισμοί δίνοντας ρεσιτάλ δικονομικής και συνταγματικής αυθαιρεσίας ‘’ταυτοποιώντας’’ από μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαδηλωτές για να αποδώσουν σε βάρος τους αξιόποινες πράξεις.

Η δικογραφία των διώξεων όσων συμμετείχαν στην κινητοποίηση στις 29-11-2017 στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, αναδεικνύει ανάγλυφα την αδιαφάνεια των ταυτοποιήσεων, καθώς την ομολογημένη αδυναμία της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών υποκαθιστούν ανώνυμα, αχρονολόγητα και ανυπόγραφα υπομνήματα, τα οποία συσχετίζουν συγκεκριμένα πρόσωπα με αυτούς που εικονίζονται στα βίντεο από την κινητοποίηση. Ο χαφιεδισμός αναβιώνει και επιβραβεύεται. Υπομνήματα επιχειρησιακής αναφοράς καταγράφουν όλους τους πολιτικούς φορείς που συμμετέχουν στην κινητοποίηση, ενώ φερόμενοι ως παθόντες αστυνομικοί, που την ημέρα του συμβάντος δήλωναν ότι δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν κανένα, με περισσή άνεση, έξι μήνες μετά, αναγνωρίζουν δεκάδες διαδηλωτές ο καθένας σε φωτογραφίες από βίντεο.

Απλές μικροκακώσεις αναβαθμίζονται σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες, οι βιαιοπραγίες των ΜΑΤ χαρακτηρίζονται βιαιοπραγίες των αγωνιστών, η ομολογημένη από μέρους τους χρήση, τριών τουλάχιστον, βομβών δακρυγόνου μέσα στον κλειστό χώρο του Ειρηνοδικείου αποσιωπάται και αντί να αναζητούνται ποινικές ευθύνες για αυτό, αντιστρέφονται και αποδίδονται στους διαδηλωτές, ενώ η ασφάλεια αναζητά από νοσοκομεία πληροφορίες για διαδηλωτές που κατά την πληροφόρησή της κατέφυγαν εκεί μετά τη χρήση των δακρυγόνων. Συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα βαφτίζονται υποκινητές της κινητοποίησης στην οποία μεθοδευμένα και σκόπιμα επιχειρείται να δοθεί μια διάσταση πολιτικού παιχνιδιού προσωπικοτήτων και να αποσιωπηθεί ο μαζικός κοινωνικός χαρακτήρας της και η υποστήριξή της από δεκάδες συλλογικοτήτων, σωματείων, φοιτητικών συλλόγων, συλλογικοτήτων γειτονιάς κ.λ.π. Παράλληλα διατυπώνεται κατηγορία διατάραξης δημόσιας υπηρεσίας χωρίς οι εκπρόσωποι της τελευταίας να έχουν εμφανιστεί και να έχουν υποβάλει οποιοδήποτε αίτημα, τη στιγμή κατά την οποία καθ’ ομολογίαν του επικεφαλής των  αστυνομικών, οι πλειστηριασμοί διενεργήθηκαν όλοι και οι συμβολαιογράφοι έδωσαν συγχαρητήρια στους αστυνομικούς για τη στάση τους.

Στο διαμορφωμένο πολιτικό σκηνικό και τη δοσμένη πολιτική συγκυρία η αυταρχική θωράκιση του κράτους και η πολιτική στοχοποίηση σε βάρος κινητοποιούμενων λαϊκών στρωμάτων αποτελεί την πεπατημένη που θα ακολουθείται από δω και στο εξής για να μην ανοίξει ρουθούνι. Έτσι λίγο πριν κατατεθεί η τελική πρόταση της Κυβέρνησης για τη διευθέτηση των κόκκινων δανείων και την αρπαγή της μόνιμης κατοικίας, η Κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε μέσο να κάμψει τις κοινωνικές αντιστάσεις. Στο αντιλαϊκό έργο Κυβέρνησης-Ε.Ε-Κεφαλαίου-Τραπεζών ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και η νεολαία δε θα είναι απλοί θεατές, αλλά θα γίνουν ο χειρότερος τους εφιάλτης.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ, ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ!

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

ΚΑΤΩ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-Ε.Ε-ΤΡΑΠΕΖΩΝ.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ-ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 15/03/2019 - 20:15

Όχι άλλα κυβερνητικά δώρα στη Χρυσή Αυγή

Το Σχέδιο Νόμου Ποινικού Κώδικα, που δόθηκε στην δημοσιότητα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, αποτελεί ένα σκανδαλώδες κυβερνητικό δώρο προς την διωκόμενη εγκληματική ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Μέσω της τροποποίησης του άρθρου 187 Π.Κ., περί Εγκληματικής Οργάνωσης, το αδίκημα της Διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης υποβιβάζεται σε ένταξη σε εγκληματική οργάνωση και το ελάχιστο όριο της ποινής των 10 ετών παύει να υφίσταται και μετατρέπεται σε μέγιστο. Η εξίσωση της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής με τα εκτελεστικά όργανα σημαίνει την ατιμωρησία του Μιχαλολιάκου και της υπόλοιπης ηγεσίας.    Πρόκειται για μία ευθεία παρέμβαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πριν την τελευταία στροφή της τετράχρονης δίκης της Χρυσής Αυγής με προφανή στόχο να "ρίξει στα μαλακά" την ηγεσία και συνολικά 20 από τους 68 κατηγορουμένους, που κατηγορούνται για την Διεύθυνση Εγκληματικής Οργάνωσης με συντριπτικό αποδεικτικό υλικό ενάντιά τους.   Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλει την επιχειρούμενη τροποποίηση και καλεί σε αντιφασιστικό ξεσηκωμό για να μην περάσει. Η συγκεκριμένη τροποποίηση δεν έχει τη παραμικρή σχέση με τις δημοκρατικές και δικαιωματικές ευαισθησίες κατά των τρομονόμων. Αντίθετα, το Σχέδιο Νόμου Ποινικού Κώδικα τους ενισχύει σκανδαλωδώς.    Τέσσερα χρόνια από το ξεκίνημα της δίκης, δεν ξεχνάμε ότι η αυτή ξεκίνησε εξαιτίας της δράσης του αντιφασιστικού κινήματος και αυτό το κίνημα θα σταθεί εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια ατιμωρησίας και κουκουλώματος και σε κάθε προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να εκμεταλευτεί την προεκλογική περίοδο για να χύνει το ρατσιστικό και αντιφασιστικό δηλητήριο στις γειτονιές μας.   Καλούμε σε μαζική συμμετοχή στον διεθνή αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό ξεσηκωμό το Σάββατο 16 Μάρτη με συλλαλητήριο στην Αθήνα στην Ομόνοια στις 3μμ και προσυγκέντρωση στη πλ. Βικτωρίας στις 2 μμ.  Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 14/03/2019 - 23:00

Κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκδηλώσεις της ημέρας δράσης κατά του ρατσισμού και του φασισμού στις 16 Μάρτη

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει τη διεθνή καμπάνια για ημέρα δράσης κατά του ρατσισμού και του φασισμού το Σάββατο 16 Μάρτη. Αυτή η πρωτοβουλία έχει σημαντικό ρόλο και σημασία στη κοινή πάλη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Σε μία περίοδο που ο ρατσισμός γίνεται "επίσημη πολιτική" των κυβερνήσεων της "πολιτισμένης" Ευρώπης και του Τραμπ και στρώνει το δρόμο για την άνοδο της ακροδεξιάς και της φασιστικής απειλής, το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα έχει τη δύναμη να ανατρέψει αυτή τη πολιτική, να φράξει το δρόμο στην ακροδεξιά και στους φασίστες, να υποδεχθεί τους πρόσφυγες και μετανάστες παλεύοντας από κοινού για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Στην Ελλάδα και στην ΕΕ, η 16 Μάρτη αποκτά ακόμα ιδιαίτερη σημασία γιατί δίνει τη δυνατότητα, δύο μήνες πριν τις ευρωεκλογές του Μάη, να στείλουμε από παντού το μήνυμα ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ - ΑΝΟΙΚΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

Στις 16 Μάρτη διαδηλώνουμε έναντια στις κυβερνήσεις της Ευρώπης που τάχα "ανησυχούν" για την άνοδο του ρατσισμού, του εθνικισμού και του φασισμού. Είναι αυτές που με τις ρατσιστικές συμφωνίες τους με Τουρκία και Λιβύη χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες πνίγονται στη Μεσόγειο ή είναι φυλακισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα και έξω από τα σύνορα της ΕΕ, είναι αυτές που πριμοδοτούν φασιστικά και ακροδεξιά κόμματα να μπαίνουν σε κυβερνήσεις, είναι αυτές που αγκαλιά με το ΝΑΤΟ, για τα κέρδη των καπιταλιστών, αναζωπυρώνουν τους εθνικισμούς και την πολεμική απειλή.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υλοποιεί στο ακέραιο αυτές τις πολιτικές. Έχουμε γυρίσει στις εποχές των Σαμαροβενιζέλων και του Δένδια με επιχειρήσεις σκούπα στους δρόμους ενάντια στους μεταναστάτες και πρόσφυγες, με ρατσιστικά εγκλήματα από την Αστυνομία και δολοφονίες μεταναστών σε Α.Τ., με τον παρακρατικό μηχανισμό Αστυνομίας και Συνοριοφυλακής να επαναπροωθεί παράμονα μετανάστες στα σύνορα, με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να έχουν γεμίσει με μετανάστες και πρόσφυγες. Αυτή η πολιτική στρώνει το δρόμο στη ΝΔ και νομιμοποιεί τις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις των αφεντικών και της Χρυσής Αυγής. Η ΝΔ, έχοντας αγκαλιάσει όλο τον ακροδεξιό συρφετό, μας απειλεί με ακόμα περισσότερο "νόμο και τάξη". Να τους σταματήσουμε!

Απαιτούμε να ανοίξουν τα σύνορα, να μετακινούνται ελεύθερα οι πρόσφυγες από τα νησιά προς την ενδοχώρα και την Ευρώπη. Να αποκτήσουν άσυλο και στέγη βάζοντας τέλος στον αποκλεισμό στα στρατόπεδα και στις απελάσεις που επέβαλε η κυβέρνηση και η ΕΕ. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, ίσα δικαιώματα για όλους. Μαζί ενωμένοι παλεύουμε για να πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψαν τα μηνόμια.

Στις 16 Μάρτη διαδηλώνουμε για να απαιτήσουμε ότι η δίκη των νεοναζί της Χρυσής Αυγής θα επιταχυνθεί, θα ολοκληρωθεί και θα στείλει επιτέλους τους δολοφόνους στη φυλακή. Δεν ανεχόμαστε η ΕΡΤ και τα ΜΜΕ να προβάλλουν αυτή την εγκληματική ναζιστική συμμορία σαν να είναι άλλο ένα "νόμιμο πολιτικό κόμμα". Δεν θα τους επιτρέψουμε να παριστάνουν τους «ξεπλυμένους πατριώτες» από το "πλυντήριο" των εθνικιστικών συλλαλητηρίων για να ξαναβγούν στους δρόμους τα δολοφονικά τάγματα εφόδου. Δεν ανεχόμαστε να λειτουργούν ακόμα τα Γραφεία-ορμητήρια στις γειτονιές για να συνεχίζουν τις ρατσιστικές και δολοφονικές επιθέσεις.

Στις 16 Μάρτη διαδηλώνουμε ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στην απειλή του πολέμου στην Μ. Ανατολή και τα Βαλκάνια. Είμαστε ενάντια στην αντιδραστική εξωτερική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης που, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, γίνεται ο «στρατηγικός εταίρος» των ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια που με τον αντιδραστικό άξονα Ελλάδας – Ισραήλ – Αιγύπτου - Κύπρου επιδιώκει ανταλλάγματα που θα αναβαθμίσουν τη θέση του ελληνικού καπιταλισμού στην περιοχή. Διεθνιστικό ΟΧΙ στη Συμφωνία των Πρεσπών. Οι εργάτες και οι λαοί των Βαλκανίων είναι αδέρφια μας.

Στις 16 Μάρτη, διαδηλώνουμε για τη δολοφονία του Ζάκ/Zackie Κωστόπουλου γιατί η μάχη για την υπεράσπιση της διαφορετικότητας και η σύγκρουση με τον σεξισμό και την καταπίεση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ εξακολουθεί να είναι στη πρώτη γραμμή.

Η μεγαλειώσης αντιρατσιστική – αντιφασιστική διαδήλωση των 250.000 στο Μιλάνο το Σάββατο 2 Μάρτη μας δείχνει το δρόμο.

Όλες/οι μαζί να στείλουμε το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να τους αφήσουμε να μας διαιρέσουν. Το μέλλον ανήκει σε όλους εμάς. Στο κόσμο της δουλειάς ανεξάρτητα φύλου, χρώματος, θρησκείας, σεξουαλικών προτιμήσεων. Για μία κοινωνία χωρίς ρατσισμό, φασισμό, πολέμους, σεξισμό και διακρίσεις.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σας καλεί το Σάββατο 16 Μάρτη:

Αθήνα, Ομόνοια στις 3 μμ, με προσυγκέντρωση στη Πλ. Βικτωρίας στις 2 μμ.

Θεσσαλονίκη, Άγαλμα Βενιζέλου στις 12 μ.

Χανιά, Πλατεία Αγοράς στις 12 μ

Ξάνθη, Κεντρική Πλατεία στις 4 μμ

Γιάννενα, μπροστά από το κτήριο της Περιφέρειας στις 12 μ

Βόλος, Άγιος Νικόλαος στη 1 μμ

Πάτρα, Πλατεία Γεωργίου στις 12 μ

Ηράκλειο, Λιοντάρια στις 12 μ

Categories: ΕκδηλώσειςΔρασεις-Εκδηλωσεις: Δρασεις-ΕκδηλωσειςΗμερομηνία: 16/03/2019 - 22:45

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης για την απώλεια του σ. Ανέστη Ταρπάγκου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης αποχαιρετά με θλίψη τον αγωνιστή της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος Ανέστη Ταρπάγκο που έφυγε χθες από τη ζωή. Ο Ανέστης Ταρπάγκος συμμετείχε στους Λαμπράκηδες και μετά έζησε για αρκετά χρόνια στη Γαλλία, όπου πήρε μέρος στα κινήματα που ακολούθησαν το Μάη του ‘68. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσ-ΑΑ, συμμετείχε στο ΝΑΡ τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυσή του και πρωτοστάτησε στη δημιουργία του χώρου μαρξιστικού διαλόγου Espace Marx. Έπειτα στρατεύτηκε κριτικά με το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο διαχωρίστηκε αμέσως μετά την υπογραφή του 3ου Μνημονίου και προσχώρησε στις τάξεις της ΛΑΕ.

Η θεωρητική συνεισφορά του Ανέστη ήταν πλούσια, με συγγραφικό έργο αλλά και με την τακτική αρθρογραφία του στο περιοδικό «Θέσεις» και σε άλλα έντυπα της ευρύτερης ριζοσπαστικής αριστεράς. Αντίστοιχη ήταν όμως και η προσφορά του στο εργατικό κίνημα, ιδίως με την ίδρυση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, ενώ για την ταξική του στράτευση ανταμείφθηκε με απολύσεις και συκοφαντίες από τα αφεντικά του κατασκευαστικού κλάδου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης αποχαιρετά τον Ανέστη Ταρπάγκο με την υπόσχεση ότι θα παραμείνει πιστή στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του και εκείνος. Εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας στην αγαπημένη του Μυρσίνη, στους συγγενείς και στους οικείους του.

 

 

 

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 14/03/2019 - 17:15

Μπροστά στο 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ: Συνδικάτα-επιχειρήσεις κόντρα στους εργάτες [των Σ.Κοιλάκου, Δ.Γκόβα]

Ανάλυση:

Σύλβια Κοιλάκου

Δημήτρης Γκόβας

Μπροστά στο προγραμματισμένο συνέδριο της ΓΣΕΕ ο υπαρκτός συνδικαλισμός αναδύει οσμή σαπίλας, νοθείας, παρακμής και εξυπηρέτησης των εργοδοτικών και κυβερνητικών συμφερόντων. Δεν πρόκειται απλά για «γραφειοκρατία», αναπτύσσεται πια ο «επιχειρηματικός συνδικαλισμός», με κορωνίδα την ΓΣΕΕ ΑΕ! Αυταπάτη κάθε λογική αλλαγής αυτού του συνδικαλισμού μέσω των θεσμών του. Απαιτείται ανεξάρτητος ταξικός αγώνας.

Σήψη και δυσωδία από τον βαλτωμένο συνδικαλισμό

Όσα διαδραματίστηκαν στο συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων και στα τελευταία συνέδρια εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών επιβεβαιώνουν τις νοθείες, τον εκφυλισμό, αλλά κυρίως τις γνωστές αμαρτωλές σχέσεις του καθεστωτικού συνδικαλισμού με το κεφάλαιο, το κράτος και τους μηχανισμούς τους. Όλα δείχνουν ότι το επικείμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ (14-17 Μάρτη στην Καλαμάτα) θα γίνει σε κλίμα έντονης πόλωσης, αλλά κυρίως σήψης και δυσωδίας.

Τα πρόσφατα συνέδρια των συνδικαλιστικών οργανώσεων αποτυπώνουν ωστόσο ελάχιστη συνδικαλιστική πυκνότητα στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και το γεγονός ότι οι μηχανισμοί του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού παραμένουν ισχυροί. Αναπαράγονται σε κλάδους που καταγράφεται καπιταλιστική ανάπτυξη και κυριαρχούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις εταιρείες τζόγου και τα καζίνο, τις ναυτιλιακές εταιρείες, τον επισιτισμό-τουρισμό, τα σούπερ μάρκετ, το εμπόριο τροφίμων, τις εταιρείες φύλαξης και σεκιούριτι, την ενέργεια κ.ά., ενώ εξακολουθεί να κυριαρχεί στις τράπεζες και τις πρώην ΔΕΚΟ. Επίσης καταγράφεται συρρίκνωση ή στασιμότητα των συνδικαλισμένων εργατών σε παραδοσιακούς κλάδους της οικονομίας, όπου έχει ισχυρή παρουσία το ΠΑΜΕ. Ταυτόχρονα το ΠΑΜΕ καταγράφει ανάπτυξη σε νέους κερδοφόρους κλάδους, όπως οι τηλεπικοινωνίες κ.ά. Ελπιδοφόρες, αλλά μικρές ακόμα παραμένουν οι απόπειρες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε μια σειρά νέους κλάδους που παρεμβαίνει.

Η ΠΑΣΚΕ παραμένει βασικός εκφραστής του υποταγμένου συνδικαλισμού, ιδιαίτερα στις πρώην ΔΕΚΟ, εκμεταλλευόμενη και τους δεσμούς της με το κράτος, τις διοικήσεις και τα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Η ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ-ομάδα Βασιλόπουλου) αποτελεί ανερχόμενο πόλο, ενώ έχει την στήριξη της κυβέρνησης και της εργοδοσίας (σούπερ μάρκετ, ναυτιλιακές εταιρείες κ.ά.). Η ΔΑΚΕ σημειώνει σταθερότητα ενώ η Ενότητα -Νέα Πορεία (διάσπαση της ΔΑΚΕ) που εκπροσωπεί τον καθαρόαιμο εργοδοτικό συνδικαλισμό στις τράπεζες, στον ΟΤΕ, στις εταιρείες σεκιούριτι κ.ά. δείχνει δυναμική.

 

Η ενότητα της εργατικής τάξης προϋποθέτει διάσπαση από τα αστικά συμφέροντα και ρήξη με την Λερναία Ύδρα του αστικοποιημένου συνδικαλισμού

 

Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει η ΓΣΕΕ για να βοηθήσει τους εργαζόμενους; Ήταν μια από τις ερωτήσεις πρόσφατης έρευνας που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ. «Πιο δυναμική διεκδίκηση με απεργίες και κινητοποιήσεις» απάντησε το 60%, ενώ, πάνω από 90% επέλεξε «την συμβουλευτική υποστήριξη, την επαγγελματική κατάρτιση και τις ειδικές μελέτες». Το συμπέρασμα της έρευνας ήταν πως οι εργαζόμενοι δίνουν προτεραιότητα στην παροχή χρηστικών υπηρεσιών από την ΓΣΕΕ. Βέβαια μπορούσε κανείς να συμπεράνει πως οι εργαζόμενοι θεωρούν την ΓΣΕΕ πιο κατάλληλη να οργανώνει σεμινάρια παρά απεργίες και αγώνες. Ωστόσο η έρευνα επιχειρεί την ιδεολογική τεκμηρίωση του σύγχρονου ρόλου της ΓΣΕΕ. Της «ΓΣΕΕ ΑΕ», με περίπου 100 μόνιμους εργαζόμενους, με δεκάδες «ειδικούς συνεργάτες» με ελαστική εργασία, αλλά κυρίως με χιλιάδες «ωφελούμενους». Το ΙΝΕ, το ΚΕΚ και το ΚΑΝΕΠ της ΓΣΕΕ αποτελούν «ντίλερ» εργασίας μέσω προγραμμάτων επιταγής εισόδου στην εργασία, voucher, προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας και ευρωπαϊκών κονδυλίων εκατομμυρίων. Πρόκειται για επιχειρηματικά project που διαχειρίζεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ και τα οποία προωθούν το σύγχρονο δουλεμπόριο της εργατικής τάξης μέσα από την παροχή μαθητείας και φθηνής εργασίας σε επιχειρήσεις. Αντίστοιχα αρκετά εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες έχουν μετατραπεί σε χρυσοφόρα εργαλεία προσπορισμού κρατικών και κοινοτικών κονδυλίων. Πολλές από αυτές τις δραστηριότητες υλοποιούνται μαζί με τους «κοινωνικούς» εταίρους, την ΓΣΕΒΕ, την ΕΣΕΕ, τον ΣΕΤΕ, τον ΣΕΒ.

Οι «επιχειρηματικός συνδικαλισμός» της ΓΣΕΕ αποτελεί το επιστέγασμα της μετατροπής της σε ένα νέο «συνδικαλιστικό» πρότυπο πλήρως προσδεδεμένο στο κεφάλαιο, στο κράτος και στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Η ΓΣΕΕ και οι μεγάλες ομοσπονδίες προσιδιάζουν απόλυτα στα πιο εξωνημένα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Αναλαμβάνουν μάλιστα και πολιτικές πρωτοβουλίες για την χάραξη κοινής «εθνικής γραμμής» εργαζομένων, εργοδοτών και κυβέρνησης. Σε αυτό το πλαίσιο κάνουν συναντήσεις με τους θεσμούς, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Χαρακτηριστικές είναι οι σύγχρονες φιγούρες «συνδικαλιστών», όπως ο Δ. Καραγεωργόπουλος, της ΠΑΣΚΕ, που είναι γραμματέας Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων της ΓΣΕΕ, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, αντιπρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο Καζίνο Ρίου και ταυτόχρονα εργοδότης σε εταιρεία παροχής υπηρεσιών σε καζίνο. Αυτός ο συνδικαλισμός παράγει συνδικάτα παραγωγής αντιπροσώπων για τα συνέδρια, όπου ψηφίζουν διευθυντικά στελέχη ομίλων, μέλη ΔΣ εταιρειών και εργοδότες. Σωματεία φτιαγμένα από την εργοδοσία, με πρόσφατο παράδειγμα το σωματείο του μεγαλοξενοδόχου Α. Ανδρεάδη, επίτιμου προέδρου του ΣΕΤΕ, όπου αποδείχτηκαν αδιαμφισβήτητες νοθείες. Στο φως έρχονται ακόμα καραμπινάτα παραδείγματα κερδοσκοπίας και διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Απίστευτο και όμως αληθινό είναι το παράδειγμα του Εργατικού Κέντρου Φθιώτιδας που διαλύθηκε λόγω οικονομικών ατασθαλιών από ευρωπαϊκά προγράμματα, περί το 1 εκατ. ευρώ. Μετά την «χρεοκοπία» ξαναστήθηκε ως «Εργατικό Κέντρο Περιφέρειας Φθιώτιδας», αλλάζοντας απλώς ΑΦΜ, όπως ακριβώς κάνουν οι εταιρείες. Σκάνδαλα από τη διαχείριση των προγραμμάτων καταγράφηκαν επίσης στα Εργατικά Κέντρα Κοζάνης, Χανίων κ.ά.

Αυτός ο συνδικαλισμός που έρχεται στην επιφάνεια σε κάθε συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική ελίτ. Πρόκειται για ένα καλολαδωμένο εργοδοτικό και κρατικό λόμπι, που πρεσβεύει έμπρακτα την αντίληψη πως για να σωθούν οι εργαζόμενοι πρέπει πρώτα και κύρια να σωθεί η καπιταλιστική κερδοφορία.

Το πάντρεμα «συνδικαλισμού» και επιχειρηματικότητας οδηγεί αναπόφευκτα στην περίφημη «κοινωνική συμμαχία» με την εργοδοσία και στην «πανεθνική μέρα δράσης» στις 30 Μάη, όπου οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μας καλούσαν να υπογράψουμε «συμβόλαιο θανάτου» με τις «αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις» του κεφαλαίου. Λίγους μήνες νωρίτερα, στις 12 Γενάρη 2018, όταν ψηφιζόταν ο αντισυνδικαλιστικός νόμος, η ΓΣΕΕ αρνήθηκε να κηρύξει απεργία, καθήκον το οποίο ανέλαβαν όλες οι ταξικές δυνάμεις, αποδεικνύοντας πως μπορούν να προκηρύσσουν και να οργανώνουν απεργίες. Τον Νοέμβριο η ΓΣΕΕ επιδόθηκε σε ανοιχτή απεργοσπασία, προκειμένου να μην υπάρχει εργατική πίεση σε μια κρίσιμη πολιτικά περίοδο. Ήδη από την κολασμένη περίοδο του δημοψηφίσματος δεν μπορεί να έχει κανείς αμφιβολία για την ταξική θέση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.

Δεν είναι πρώτη φορά στην ιστορία του εργατικού κινήματος που η εργοδοσία και το κράτος βάζουν χέρι στη ΓΣΕΕ και στα συνδικάτα. Το ταξικό εργατικό κίνημα έχει αντιμετωπίσει και παλιότερα κρατικές παρεμβάσεις, διαφθορά συνδικαλιστικών ηγεσιών, «κίτρινα» συνδικάτα, βία ενάντια σε ταξικούς συνδικαλιστές, ακόμα και την δια νόμου «κατάργηση» της πάλης των τάξεων από τον αλήστου μνήμης υπουργό Εργασίας της ΝΔ Κ. Λάσκαρη. Αξίζει να μελετηθεί η εμπειρία από την Ενωτική ΓΣΕΕ και το εργατικό ΕΑΜ. Από την κίνηση των 115 Συνεργαζόμενων Εργατοϋπαλληλικών Οργανώσεων (ΣΕΟ-115) που διοργάνωσαν απεργίες και συνέβαλαν στις κινητοποιήσεις των Ιουλιανών. Από την δημιουργία των ΣΑΔΕΟ (Συνεργαζόμενες Αγωνιστικές Δημοκρατικές Εργατοϋπαλληλικές Οργανώσεις), το 1977, όταν ταξικά συνδικάτα βρέθηκαν εκτός του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος.

Σήμερα, όποιος θεωρεί πως έχει μέλλον ο αγώνας για την αλλαγή των συσχετισμών και οι μάχες μηχανισμών στο τερατούργημα της ΓΣΕΕ και στα νόθα συνέδρια, είναι μακριά νυχτωμένος. Μάλιστα είναι μάχη αρκετά επιζήμια όταν επιχειρεί να προσδώσει ταξικό επικάλυμμα στον αστικοποιημένο – κρατικό συνδικαλισμό. Όσοι δεν θέλουν να μετατραπούν σε ακολουθητές του σχεδιασμού τής ΓΣΕΕ και των εργοδοτών, πρέπει να γράψουν τις νέες σελίδες της ταξικής αναγέννησης των συνδικάτων.

Τι να κάνουν λοιπόν οι «κάτω» και κυρίως οι ταξικές δυνάμεις, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, εκεί που η πάλη με την εργοδοσία είναι σκληρή; Σήμερα διαμορφώνεται ένα μικρό αλλά υπαρκτό ρεύμα που δεν θέλει να πάει όπως συνήθως, αλλά κατανοεί πως δεν μπορεί να λειτουργεί ως ομάδα πίεσης στον καθεστωτικό συνδικαλισμό. Το ρεύμα αυτό εκφράζεται σε μικρούς και μεγάλους αγώνες που έχουν πιο μαχητικά χαρακτηριστικά. Σημαντικός σταθμός ήταν η συσπείρωση πρωτοβάθμιων σωματείων για την διακλαδική απεργία βάσης την 1η Νοέμβρη 2018, που έδειξε έναν άλλο δρόμο χωρίς τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ.

Το ανεξάρτητο ταξικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα χρειάζεται να κάνει συγκεκριμένα βήματα για την ταξική ανασυγκρότηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων. Με την πεποίθηση ότι η ενότητα της εργατικής τάξης προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα τη διάσπαση από τα αστικά συμφέροντα, πρέπει να προχωρήσει στην συγκρότηση ενός άλλου Κέντρου Αγώνα. Που θα υλοποιεί ένα διαφορετικό αγωνιστικό σχέδιο, αποφασισμένο από τα σωματεία και τις συνελεύσεις, ανεξάρτητα από το πρόγραμμα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Με αιτήματα που θα καλύπτουν τις εργατικές ανάγκες κόντρα στις προτεραιότητες των μνημονίων και τα κέρδη του κεφαλαίου, σε ρήξη με τα ασφυκτικά όρια της ΕΕ και του χρέους.

Μάχες συσχετισμών ή τομή στην εργατική πάλη;

Δεν ΠΑΜΕ μακριά χωρίς πραγματικό αγώνα και κοινή δράση

Η επίκληση στον ταξικό συνδικαλισμό και πόλο δεν κάνει από μόνη της τη διαφορά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΠΑΜΕ, που διαφοροποιείται από τον υποταγμένο συνδικαλισμό, κυρίως στα αιτήματα και τους στόχους που προβάλλει, τουλάχιστον εξαγγελτικά. Η στάση του καθορίζεται από τα όρια της πολιτικής του ΚΚΕ. Δηλαδή, από την άρνηση πολιτικών στόχων ανατροπής, την τακτική των ελεγχόμενων αγώνων «χαμηλής έντασης», την κυριαρχία κοινοβουλευτικών κριτηρίων ακόμα και για ζωτικά εργατικά αιτήματα, (πχ προτάσεις τροπολογιών και νόμων στο κοινοβούλιο) χωρίς πραγματικό αγώνα.

Η στάση του ΠΑΜΕ απέναντι στην ΓΣΕΕ, αποτυπώθηκε ανάγλυφα τον περασμένο Νοέμβρη, όπου αποδείχτηκε ότι έκανε προτάσεις πίεσης με ψεύτικες απεργιακές ημερομηνίες που οδήγησαν σε τραγελαφικές καταλήξεις. Δύο απεργίες (8 και 14/11) ακύρωσε μέσα από πρωτοσέλιδα του Ριζοσπάστη, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια συλλογικές αποφάσεις εργαζόμενων, για να συρθεί (στις 28/11) στο απεργοσπαστικό σχέδιο της ΓΣΕΕ. Παράλληλα επιτέθηκε σε όσους «είπαν και έκαναν» την απεργία της 1η Νοέμβρη. Στις 30 Μάη επιχείρησε να προσδώσει ταξικό πρόσημο στην «πανεθνική μέρα δράσης» της «κοινωνικής συμμαχίας», συσκοτίζοντας τον χαρακτήρα της.

Η κεντρική γραμμή του παραμένει η πάλη «για την αλλαγή των συσχετισμών» και η μάχη των μηχανισμών στην ΓΣΕΕ και στα όργανα του υποταγμένου συνδικαλισμού. Δίνει την μάχη για συνδικάτα «αποκούμπι» γιατί «δεν μπορούν να αλλάξουν τώρα τα πράγματα», αλλά «ο λαός πρέπει να βγάλει συμπεράσματα». Στα συνδικάτα που ελέγχει, κυριαρχεί η γραφειοκρατική διαχείριση ενώ συμμετέχει σε αναλογικά προεδρεία με τον καθεστωτικό συνδικαλισμό. Στην ανάγκη της κοινής δράσης απαντά με συκοφαντίες, επιθετικές ανακοινώσεις και ψέματα ενάντια στις δυνάμεις των ταξικών σχημάτων και της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς. Δίνει μάχες οπισθοφυλακών αντί να παίρνει τολμηρές πρωτοβουλίες για αποφασιστικούς αγώνες.

Πρώτα ελπιδοφόρα βήματα σε άλλη πορεία

Το τελευταίο διάστημα καταγράφονται ελπιδοφόρα αλλά αδύναμα στιγμιότυπα εργατικών αγώνων. Η διακλαδική απεργία της 1η Νοέμβρη 2018 και η εργατική διαδήλωση για τις συλλογικές συμβάσεις στις 16 Φεβρουαρίου 2019, έδειξαν τις δυνατότητες ενός δημοκρατικού οριζόντιου συντονισμού των σωματείων. Έναν μαχητικό δρόμο δείχνουν τα απεργιακά μπλόκα σε εμπορικές αλυσίδες και πολυκαταστήματα για την κυριακάτικη αργία, καθώς και μια σειρά μικροί αγώνες ενάντια σε δυστυχήματα-δολοφονίες, απολύσεις, ξυλοδαρμούς και απειλές εργοδοτών. Σημαντική παρακαταθήκη αφήνει ο αγώνας των αναπληρωτών ενάντια στην «μισή δουλειά- μισή ζωή», που αμφισβήτησε τις συμβολικές διαδηλώσεις και αναζήτησε δικές του μορφές για να αποφασίζει, να έχει λόγο, να ρισκάρει και να συγκρούεται. Οι εργαζόμενοι φαίνονται διατεθειμένοι να ανοίξουν τον βηματισμό τους όταν υπάρχει ένα αγωνιστικό σχέδιο που ορίζουν οι ίδιοι, με μορφές και αιτήματα που θα εμπνέουν.

Το ανεξάρτητο ταξικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα πρέπει να κάνει ουσιαστική στροφή στους χώρους και τους κλάδους. Να δώσει την μάχη της αλλαγής των συσχετισμών μέσα στην εργατική τάξη, να «χτίσει» βαθύτερες σχέσεις με τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια της. Να οργανώσει συνδικαλιστικά τον κόσμο της εργασιακής περιπλάνησης και της ελαστικής εργασίας, που αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης του σύγχρονου δουλεμπόριου των ΕΣΠΑ. Να δημιουργήσει ένα Κέντρο Αγώνα, μέσα από μαζικές συνελεύσεις, με οριζόντια διασύνδεση των πρωτοβάθμιων σωματείων και των επιτροπών αγώνα. Να συγκροτήσει νέες μορφές συνδικαλιστικής οργάνωσης της εργατικής τάξης, ενάντια στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό, δηλαδή στην αστική πολιτική και τους εκπροσώπους της στα συνδικάτα. Να χτίσει όργανα ταξικής ενότητας, ελεύθερα και ακηδεμόνευτα από κράτος-εργοδοσία.

 

εφημερίδα ΠΡΙΝ, 8-9.3.2019

http://prin.gr/?p=24782

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 14/03/2019 - 17:00

Εκδήλωση ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Άγ.Στέφανος Σάββατο 16/3

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βόρειας Αττικής διοργανώνει το Σάββατο 16/3/19 στις 18:00' στο Πνευματικό κέντρο Αγ.Στεφάνου (Πεντζερίδη 1, Αγ. Στέφανος) εκδήλωση με θέμα: "Ο Φασισμός & ο Νεοφασισμός στην Ελλάδα & στον κόσμο". ΑΝΤΑΡΣΥΑ Στα βόρεια.. Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΒΟΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣCategories: ΕκδηλώσειςΔρασεις-Εκδηλωσεις: Δρασεις-ΕκδηλωσειςΗμερομηνία: 16/03/2019 - 20:30

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Εύβοιας για τη συνδικαλιστική δίωξη της προέδρου ΕΛΜΕ Ευβοίας σ.Χαράς Νίκα

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ

ΕΛΜΕ ΕΥΒΟΙΑΣ ΧΑΡΑΣ ΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΦΙΜΩΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΉΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

Η επίθεση της κυβέρνησης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων και του λαού κλιμακώνεται. Στο στόχαστρο έχει μπει εδώ και καιρό η δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι μαθητές και οι καθηγητές. Στα πλαίσια της δημοσιονομικής πολιτικής της μείωσης στο ελάχιστο του κόστους των κοινωνικών κατακτήσεων, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υλοποιεί μια πολιτική υποβάθμισης της Παιδείας, υπηρετώντας έτσι τις επιθυμίες του κεφαλαίου που επιδιώκει να πλουτίσει από την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. Μόνοι αντίπαλοι σε αυτή την προσπάθεια που ενορχηστρώνεται από ΕΕ-Κυβέρνηση-Κεφάλαιο, είναι οι αγωνιστές εκπαιδευτικοί και μαθητές που με τους αγώνες τους προσπαθούν να προστατεύσουν ό,τι έχει απομείνει από τις κατακτήσεις δεκαετιών και να διεκδικήσουν μια παιδεία που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες του λαού.

Δεν μας προκαλεί λοιπόν καμία έκπληξη το γεγονός ότι η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ με σύμπλευση της παράταξης της ΝΔ χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς του Υπουργείου Παιδείας, που με τη στήριξη των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και την Εύβοια επιχειρεί να ποινικοποιήσει, και να φιμώσει την ελεύθερη συνδικαλιστική έκφραση.

Ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καταδικάζουμε απερίφραστα την προσπάθεια χτυπήματος της ελεύθερης συνδικαλιστικής έκφρασης που εκφράζεται με την επίθεση στο πρόσωπο της προέδρου της ΕΛΜΕ Ευβοίας Χαράς Νίκα.

Όπως αναφέρουν οι καθηγητές στο κείμενό τους: «Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να παρεμποδιστεί η ομαλή διεξαγωγή των αρχαιρεσιών της ΕΛΜΕ Εύβοιας στις περιοχές του νομού τον Δεκέμβριο του 2018, η Κυβέρνηση μέσω του Υπουργείου και των στελεχών του στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης επανέρχεται. Αυτή τη φορά στοχοποιούν τη συνδικαλιστική δράση και προσωπικά την πρόεδρό της ΕΛΜΕ Εύβοιας με την διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης εναντίον της, για την υλοποίηση συλλογικών αποφάσεων του συνδικαλιστικού φορέα που εκπροσωπεί. Η ενέργεια αυτή είναι συνέχεια της καταστολής με την οποία στο παρελθόν η Κυβέρνηση αντιμετώπισε τους διεκδικητικούς αγώνες εργαζομένων και συνταξιούχων και πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2019, τους εκπαιδευτικούς που αγωνίζονται για το στοιχειώδες δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά. Απέναντι στις αντιδράσεις που δημιουργεί η αντιεκπαιδευτική πολιτική η απάντηση του Υπουργείου είναι η προσπάθεια εκφοβισμού των εκπαιδευτικών με την ποινικοποίηση της ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης και έκφρασης. Προσπάθειες κάθε είδους που εντέχνως θέλουν να περιορίσουν τον έλεγχο των παραλείψεων της διοίκησης δεν πρόκειται να μας αποθαρρύνουν να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα όλων των εκπαιδευτικών, μονίμων και αναπληρωτών, για να υπάρχουν εκπαιδευτικοί από την αρχή της σχολικής χρονιάς ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο σημείο του Νομού και όλης της επικράτειας, για Δημόσιο Δωρεάν σχολείο που να χωρά όλα τα παιδιά και όλους τους εκπαιδευτικούς.»

Καλούμε όλο το λαό της Εύβοιας να καταδικάσει τις απόπειρες περιορισμού της ελεύθερης συνδικαλιστικής έκφρασης και να σταθεί αποφασιστικά, τώρα και στο μέλλον, ενάντια σε κάθε προσπάθεια ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης. Ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ δηλώνουμε ότι θα βρεθούμε μαζί στο δρόμο του αγώνα για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά και το δικαίωμα να παλεύουμε για αυτή.

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΕΥΒΟΙΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 10/03/2019 - 20:00

Να σταματήσει η συμμετοχή ελληνικών εταιριών στην κοινοπραξία κατασκευής τραμ στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΣΤΗ ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΡΑΜ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ   Η αποκάλυψη ότι, με τις ευλογίες του υπουργού Μεταφορών Σπίρτζη και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχουν ελληνικές εταιρίες, συμπεριλαμβανομένης της δημόσιας ΣΤΑ.ΣΥ και της ιδιωτικής ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, σε διεθνή κοινοπραξία που στοχεύει να αναλάβει έργο υποδομών (τραμ) στην κατεχόμενη, από το κράτος του Ισραήλ, Ανατολική Ιερουσαλήμ είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο.     Το "έργο υποδομής" εντάσσεται πλήρως στην παράνομη απόπειρα προσάρτησης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ στο κράτος του Ισραήλ και της μετατροπής της σε πρωτεύουσα του. Η γραμμή του τραμ που θέλουν να κατασκευάσουν ελληνικές εταιρίες ξεκινά και τελειώνει πέρα από την Πράσινη Γραμμή της εκεχειρίας του 1949, που ορίζει την Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, θα διασχίζει τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς σ' αυτά.    Η ελληνική κυβέρνηση υιοθετεί πλήρως τη γραμμή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη περιοχή και μετατρέπεται στο πιο πιστό σύμμαχο του μαντρόσκυλου των ιμπεριαλιστών στη περιοχή της Μέσης Ανατολής, του κράτους του Ισραήλ. Η "πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική Τσίπρα" δεν περιλαμβάνει μόνο κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με το Ισραήλ και τη συνεργασία για τις ΑΟΖ, που έχουν οδηγήσει σε μια επικίνδυνη όξυνση των ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και ευθεία επίθεση στο δικαίωμα του λαού της Παλαιστίνης για δικό τους κράτος.    Η εργατική τάξη και ο λαός στην Ελλάδα έχει διαλέξει μεριά. Είναι με τον Παλαιστινιακό λαό, με την παλιαστινιακή αντίσταση και τον αγώνα της ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και τους ιμπεριαλιστές συμμάχους του. Απαιτούμε από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την άμεση απόσυρση των ελληνικών εταιριών από την κοινοπραξία. Καμία συνεργασία με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ. Καλούμε τους εργαζόμενους στη ΣΤΑΣΥ και στη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ να ακολουθήσουν το παράδειγμα του σωματείου εργαζομένων της ισπανικής εταιρίας κατασκευής τραίνων CAF, το οποίο ψήφισε τον Γενάρη ενάντια στη συμμετοχή της εταιρίας στην κατασκευή του τραμ στην Ιερουσαλήμ καλώντας την εταιρία να αποσυρθεί. Αλληλεγγύη στη Παλαιστίνη μέχρι τη νίκη! Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 08/03/2019 - 02:00

ΤΕ Καλλιθέας: Η δημοτική αρχή της Καλλιθέας συγχαίρει τη Χρυσή Αυγή

ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καλλιθέας

Η δημοτική αρχή της Καλλιθέας συγχαίρει τη Χρυσή Αυγή

Με μια απίστευτη αλλά και προκλητική ανακοίνωση η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής Καλλιθέας Άννα Φιαννάκου-Πάσχου ευχαριστεί και συγχαίρει την “Ελληνική Αυγή”, την δημοτική παράταξη δηλαδή της Χρυσής Αυγής, για το φιλανθρωπικό της έργο!

Δεν πρόκειται για μια πολιτική γκάφα της αντιδημάρχου, ούτε φυσικά για άγνοια. Η δράση της Χρυσής Αυγής έχει γίνει πια γνωστή σε ολόκληρη τη χώρα – και όχι μόνο. Ολόκληρη η ηγεσία της βρίσκεται αυτή τη στιγμή υπόδικη για δολοφονίες και άλλα εγκλήματα και όχι φυσικά για το “ανθρωπιστικό” της έργο. Τα μέλη της φασιστικής οργάνωσης, οι οπαδοί της και οι ομοϊδεάτες τους έχουν διαπράξει τα τελευταία χρόνια πλήθος επιθέσεων εναντίον μεταναστών/στριών, προσφύγων και αγωνιστών/στριών στην Καλλιθέα και στη γύρω περιοχή, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, λίγα μέτρα μόλις πιο πέρα από τα όρια του δήμου της Καλλιθέας. Η δημοτική αρχή δεν μπορεί λοιπόν να επικαλεστεί το ελαφρυντικό της άγνοιας, όταν “συγχαίρει” το τοπικό παράρτημα της φασιστικής, δολοφονικής οργάνωσης. Εδώ, πρόκειται για κάτι άλλο.

Το “φλερτ” της δημοτικής παράταξης του δημάρχου με τους φασίστες λογοδοτεί, κατ' αρχάς, σε μια σκοπιμότητα: την εκλογική υποστήριξη που μπορούν να του προσφέρουν οι φασίστες, εάν ο νυν δήμαρχος Κάρναβος περάσει στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών που θα γίνουν τον Μάιο. Οι ευχαριστίες και τα συγχαρητήρια προς τους φασίστες της “Ελληνικής Αυγής”, η παρουσία του δημάρχου στην “τελετή” μίσους που οργάνωσαν στου Μακρυγιάννη τον περασμένο Δεκέμβρη ακροδεξιοί και φασίστες για να τιμήσουν τη μνήμη των χιτών συνεργατών των ναζί (την “τελετή” μίσους “κόσμησε” με την παρουσία του και ο Μιχαλολιάκος), η ανοχή για την παρουσία της “Ελληνικής Αυγής” (εάν όχι πρόσκλησή της) κατά τη διάρκεια εθελοντικής αιμοδοσίας που οργάνωσε ο δήμος Καλλιθέας, είναι μερικά σαφή δείγματα γραφής αυτών των πολιτικών προτιμήσεων της δημοτικής αρχής. Μιας επίδειξης πολιτικής φιλίας απέναντι στους φασίστες, η οποία εξηγεί και την επιμονή των φασιστών τα τρία τελευταία χρόνια, να επιδιώκουν να παραβρεθούν στις εορταστικές εκδηλώσεις του δήμου Καλλιθέας της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου, κατά τα δύο τελευταία χρόνια, παρά τις αντιδράσεις του αντιφασιστικού και δημοκρατικού κινήματος που το απέτρεψε επανειλημμένα.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερο. Ο δήμαρχος της Καλλιθέας επιδιώκει να αναδείξει τους φασίστες της “Ελληνικής Αυγής” όχι μόνο σε ρυθμιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής του δήμου, αλλά και σε βασικό συντελεστή μιας πολιτικής συμμαχίας ολόκληρης της δεξιάς πολυκατοικίας, με την οποία θα εκφραστούν και θα υλοποιηθούν τα συμφέροντα του τοπικού κεφαλαίου και θα προωθηθούν ακόμα πιο δυναμικά οι νεοφιλελεύθερες επιθέσεις εναντίον των λαϊκών δικαιωμάτων. Σ' αυτή τη στρατηγική που σχεδιάζει η δημοτική αρχή, οι φασίστες της “Ελληνικής Αυγής” έχουν έναν κρίσιμο ρόλο να παίξουν: αφενός να συμβάλουν στη διαμόρφωση πλειοψηφιών στο δημοτικό συμβούλιο που θα προκύψει μετά τις εκλογές και αφετέρου να αναλάβουν τα φασιστικά τάγματα εφόδου το έργο της καταστολής και της τρομοκράτησης του λαού της Καλλιθέας, σε μορφές και διαστάσεις που δεν μπορούν να ανατεθούν στους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Αυτή η πολιτική της δημοτικής αρχής αποθρασύνει ακόμα περισσότερο τους φασίστες. Το θράσος τους έφτασε μέχρι του σημείου να υποβάλουν μήνυση εναντίον των επικεφαλής της δημοτικής παράταξης της Λαϊκής Συσπείρωσης Καλλιθέας, επειδή σε ανακοίνωση της παράταξης με την οποία καταγγέλλονταν η ανοχή του δημάρχου απέναντι στους φασίστες, υπήρχε ο χαρακτηρισμός “φασίστες” και “ρατσιστές”... για τους φασίστες και τους ρατσιστές της “Ελληνικής Αυγής”.

Η ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καλλιθέας καταγγέλλουμε αυτή την προκλητική και χυδαία προσπάθεια “ξεπλύματος” της Χρυσής Αυγής που επιχειρεί η δημοτική αρχή της Καλλιθέας με τις “ευχαριστίες” που απευθύνει στο τοπικό παράρτημα της δολοφονικής, φασιστικής οργάνωσης. Καταγγέλλουμε επίσης την προσπάθεια τρομοκράτησης που επιχειρείται με τις μηνύσεις εναντίον των αντιφασιστών και εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στους συναγωνιστές και τις συναγωνίστριες που μηνύθηκαν.

Καλούμε τον λαό της Καλλιθέας, μετανάστες/στριες και ντόπιους/ες σε παράσταση διαμαρτυρίας στο δημοτικό συμβούλιο που θα συνεδριάσει την Τετάρτη 6/3 στις 7.00μμ καθώς επίσης στο μεγάλο αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στις 16/3.

  • Ισόβια στη φυλακή οι νεοναζί δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής
  • Σύνορα και πόλεις ανοιχτές για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

 

 

 

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΚΑΛΛΙΘΕΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 06/03/2019 - 21:30

Ξεσκεπάζοντας την «ευρωπαϊκής» κοπής δημαγωγία Βαρουφάκη…[του Παναγιώτη Μαυροειδή]

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο πρώην Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και βασικός αρχιτέκτονας της διαπραγμάτευσης της πλάκας με την τρόικα, το πρώτο εξάμηνο του 2015, Γιάνης Βαρουφάκης, περιφέρεται από σαλόνι σε σαλόνι στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, σε κλασικά celebrity shows, κορδώνοντας τη ράχη του για τη «μεγάλη σύγκρουση» που έκανε με το «κατεστημένο» της Ευρώπης.

Προεισαγωγικά λοιπόν, ας θυμίσουμε ποια ήταν η παρθενική του αντίδραση και τοποθέτηση όταν ξεκίνησε εκείνη η περίφημη «διαπραγμάτευση».

Ήταν περίπου στις 4 Φλεβάρη του 2015, μόλις 10 μέρες από τις βουλευτικές εκλογές που είχε κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Διοικητής της ΕΚΤ Μ. Ντράγκι δήλωνε εκβιαστικά ότι η ΕΚΤ θα έκοβε τη ρευστότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ήταν η πρώτη επίσημη απειλή για την περίπτωση που η νέα κυβέρνηση δεν διασφάλιζε ότι η Ελλάδα θα συνέχιζε να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις της έναντι των συμφωνημένων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις μέσω των Μνημονίων.

Να πως απάντησε ο Γ. Βαρουφάκης, σύμφωνα και με όσα ο ίδιος αναφέρει ρητά στο γνωστό βιβλίο αυτοδιαφήμισής τους «Adults in the room”.

“Ξεκίνησα την απάντησή μου εκφράζοντας τον μεγάλο και γνήσιο σεβασμό μου για τον τρόπο με τον οποίο ο Ντράγκι είχε πασχίσει από την πρώτη ημέρα της προεδρίας του να κάνει ό, τι χρειάστηκε για να σώσει το ευρώ, τηρώντας όσο το δυνατόν περισσότερο τις καταστατικές αρχές και κανόνες της τράπεζάς του. Αυτή η εξειδικευμένη πράξη εξισορρόπησης ήταν που είχε εξασφαλίσει στο να αγοράσουν οι ευρωπαίοι πολιτικοί το χρόνο που χρειάζονταν για να δράσουν ενιαία, να αντιμετωπίσουν την κρίση σωστά και έτσι να αμβλύνουν τις αδύνατες περιστάσεις στις οποίες βρισκόταν η ΕΚΤ. (Ήταν πράξη) υπεύθυνη για την σωτηρία των οικονομιών της Ευρωζώνης που κινδύνευαν, χρησιμοποιώντας τα απαραίτητα μέσα που είναι διαθέσιμα σε οποιαδήποτε κανονική κεντρική τράπεζα . . . Δυστυχώς, οι πολιτικοί δεν χρησιμοποίησαν το χρόνο που αγοράσατε (σσ ο Ντράγκι) για μας με σύνεση, σωστά; Έχετε κάνει μια φανταστική δουλειά για να διατηρήσετε την Ευρωζώνη ενωμένη καθώς και για να κρατήσετε την Ελλάδα στο ευρώ, ειδικά το καλοκαίρι του 2012.

Αυτό θα σας θέσω σήμερα είναι να συνεχίζετε να το κάνετε το ίδιο τους επόμενους μήνες, παρέχοντας στους πολιτικούς μας τον απαραίτητο χρόνο και νομισματικό χώρο για να επιτύχουμε μια εύχρηστη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της Ευρωομάδας (…) ». (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας)

Με λίγα λόγια, εξαρχής, μήνες πριν το «αδιέξοδο» του καλοκαιριού του 2015, ο λαλίστατος Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ:

Πρώτο: έδινε συγχαρητήρια στον Ντράγκι που έσωζε την κυβέρνηση Σαμαρά (ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ) το 2012 και την ευρωζώνη από πιθανή έξοδο της Ελλάδας.

Δεύτερο: παρακαλούσε δουλικά τον Ντράγκι να συνεχίσει τον ίδιο δρόμο, με στόχο την σωτηρία της Ευρωζώνης (που τόσο αγαπάει άλλωστε) και εκλιπαρώντας απλά για κάποιο «χρόνο» στην πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να «κανονίσει» τα ζητήματα.

Την αρχή για αυτό τον «διακανονισμό», την έκανε ο ίδιος μόλις 20 μέρες αργότερα, όταν υπέγραφε τη συμφωνία υποταγής του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου του 2015 και παρέδινε «γη και ύδωρ» στους πιστωτές.

Αυτά, μόνο για αρχή, διότι ασφαλώς και πρέπει να επανέλθουμε, μιας και το θράσος και η υποκρισία στον Γιάνη περισσεύουν…

Πηγή: Παντιέρα

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 06/03/2019 - 21:15

Pages