ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή

Η απεργία της Παρασκευής έγινε, παρά τη λύσσα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας

Η απεργία της Παρασκευής έγινε, παρά τη λύσσα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας  Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαιρετίζει την μαχητική απεργιακή απάντηση της Παρασκευής 12/1/2018 ενάντια στο αντιλαϊκό αντεργατικό πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους, άνεργους, νέους, τα μέλη των πρωτοβάθμιων σωματείων που απήργησαν και διαδήλωσαν στους δρόμους της Αθήνας (και άλλων πόλεων) με τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις ταξικές ομοσπονδίες τους, αφού ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και Εργατικό Κέντρο Αθήνας είχαν αρνηθεί να προκηρύξουν απεργία. Καταδικάζουμε τη στάση της κυβέρνησης, που θορυβημένη από τις αντιδράσεις των αγωνιστικών δυνάμεων και της εργατικής βάσης δε διστάζει να χτυπάει με ΜΑΤ και χημικά τους διαδηλωτές των πρωτοβάθμιων σωματείων και να κατηγορεί τις ταξικές δυνάμεις για τραμπουκισμό! Αντιγράφοντας έτσι όχι μόνο την πολιτική αλλά και τις κατασταλτικές πρακτικές των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Είναι πολύ σημαντικό ότι η απεργία έγινε, παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια των "ρετιρέ" του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού να βοηθήσουν με κάθε τρόπο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να περάσει το νέο μνημονιακό σφαγείο της 3ης αξιολόγησης χωρίς αντίσταση, με ένα ....απογευματινό συλλαλητήριο τη Δευτέρα, ίσα για να βγει η υποχρέωση! Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, στα λιμάνια και σε άλλες ΔΕΚΟ που οδηγούνται στο ξεπούλημα, οι εκπαιδευτικοί, οι νοσοκομειακοί, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, απέδειξαν ότι, παρά την προδοτική στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, μπορούν να οργανώσουν και να συντονίσουν τον αγώνα τους από τα κάτω.   Καλούμε τους εργαζόμενους να συνεχίσουν με περισσότερη ορμή τον απεργιακό αγώνα. Να απομονώσουν τις συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΝΔ, του Κινήματος Αλλαγής (πρώην ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ) και ΣΥΡΙΖΑ, που σε αγαστή συνεργασία στα τριτοβάθμια και σε πολλά δευτεροβάθμια όργανα καταψηφίζουν οποιαδήποτε απεργιακή πρόταση ενάντια στο αντιδραστικό πολυνομοσχέδιο και τα μνημόνια διαρκείας. Καλούμε τις δυνάμεις της αριστεράς σε κοινή δράση για να οργανωθούν τέτοιες απεργίες και αντιστάσεις, με κοινή στάση στα σωματεία και τις Ομοσπονδίες, όπως έγινε στην απεργία της Παρασκευής που στηρίχτηκε και από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και από τις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς στα σωματεία.   Με αγωνιστική, ταξική ενότητα και ορμή, σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό, το κίνημα μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Αναδεικνύεται έτσι, παρά τις δυσκολίες, η δυνατότητα του ταξικού εργατικού κινήματος να ανοίξει έναν άλλο δρόμο στην ανάπτυξη της εργατικής πάλης, με το τιμόνι να βρίσκεται στα πρωτοβάθμια σωματεία, στις γενικές συνελεύσεις, στις επιτροπές αγώνα και στο συντονισμό τους, με κριτήριο τα δικαιώματα και τις ανάγκες εργαζομένων, ανέργων και νεολαίας για να μην περάσουν τα νέα μέτρα, για να πάρουμε πίσω ότι μας λεηλάτησαν.   Καλούμε σε αγωνιστική κλιμάκωση -στη μάχη ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας συμμετέχοντας στις απεργιακές συγκεντρώσεις των εργαζομένων στο εμπόριο την Κυριακή 14 Γενάρη -στις απεργιακές κινητοποιήσεις της Δευτέρας (12 μ) και την απογευματινή κινητοποίηση (6 μμ) στη Βουλή Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 15/01/2018 - 01:15

ΑΝΤΑΡΣΥΑ για αντισυνδικαλιστικό νόμο και απεργία

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 12 ΓΕΝΑΡΗ
Κάτω τα χέρια από τη ζωή και τη δράση των σωματείων!
Κάτω τα χέρια από τους αγώνες!

ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ!

Την Παρασκευή 12 Γενάρη απεργούμε και διαδηλώνουμε για να μην περάσει το πολυνομοσχέδιο που, με τη συναίνεση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, θέλει να καταργήσει τον πρωτοβάθμιο συνδικαλισμό και να ξεπουλήσει στους τραπεζίτες και στα κοράκια του κεφαλαίου τα σπίτια του λαού και τη δημόσια περιουσία.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί κάθε εργαζόμενη/ο, άνεργη/ο και νεολαίο να δώσει βροντερό παρόν στην απεργία, που οργανώνεται από τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις συνελεύσεις τους, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα με αποφασιστική ενωτική συμβολή των μαχόμενων δυνάμεων αριστεράς, των ταξικών δυνάμεων, μιας απεργίας "των κάτω" και "από τα κάτω".  

Απεργούμε και παλεύουμε:
γιατί πρέπει να υπερασπιστούμε το μοναδικό όπλο μας, το δικαίωμα μας στην απεργία, την οργάνωση, την συλλογική πάλη και δράση. Ενάντια στην καταστολή και τις διώξεις των αγωνιστών του κινήματος.
ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, στην παράδοση του δημόσιου πλούτου στους επιχειρηματικούς ομίλους
•    διεκδικώντας αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές, για ΣΣΕ εργασίας παντού, για μαζικές προσλήψεις,  για να πάρουμε πίσω όλα τα κλεμμένα.
•    ενάντια στους πλειστηριασμούς και την αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας από τράπεζες και κράτος.
•    για να σταματήσει η διαρκής φοροληστεία, για να καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ και κάθε είδους χαράτσια, για διαγραφή χρεών των λαϊκών οικογενειών.

Απεργούμε και παλεύουμε:
για να βάλουμε τέλος στο σύνολο των αντιλαϊκών νόμων και μέτρων, των μνημονίων που θα συνεχίζονται αιώνια αν δεν τους ανατρέψουμε
ενάντια στο δημοσιονομικό σφαγείο της ΕΕ και του ΔΝΤ, των πλεονασμάτων που βγαίνουν από το αίμα και τον ιδρώτα μας, για να τρέφουν τα κέρδη και τα επενδυτικά όνειρα των καπιταλιστών.
ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που συνεχίζει και κλιμακώνει την πιο "μαύρη" δεξιά πολιτική, δεν διστάζει να αφαιρέσει και τα πιο στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα για να πιάσει τους στόχους των δανειστών - ληστών. Γι αυτό παίρνει τα εύσημα της ΕΕ, των Αμερικάνων, του ΣΕΒ, της ΝΔ, όλης της αστικής, κοινοβουλευτικής "αντιπολίτευσης".

Παλεύουμε για να για να μη ζήσουμε το ζοφερό «μεταμνημονιακό μέλλον» που μας τάζει η κυβέρνηση, την κανονικότητα των αμέτρητων αντεργατικών νόμων που ήρθαν για να μείνουν, της δουλειάς των 300 ευρώ, της κατάργησης των δημοσιών παροχών και αγαθών, της απλήρωτης εργασίας, του συνεχούς 12ωρου και 14ωρου για ένα κομμάτι ψωμί, της δουλειάς την Κυριακή, της σφαγής των συντάξεων.

Για να ανοίξουμε έναν άλλο δρόμο στην κοινωνία που τα δικαιώματα του κόσμου της δουλειάς θα είναι πάνω από τα δικαιώματα του κεφαλαίου, των εκμεταλλευτών, των «επενδυτών». Για διαγραφή του χρέους, την έξοδο από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Απεργούμε για ολόκληρη και όχι για μισή ζωή, για να ζήσουμε σαν άνθρωποι και όχι να επιβιώνουμε σαν δούλοι.

Καταδικάζουμε τη λυσσαλέα προσπάθεια των ρετιρέ του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού να βοηθήσουν με κάθε τρόπο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να περάσει το νέο μνημονιακό σφαγείο της 3ης και 4ης αξιολόγησης χωρίς αντίσταση, με ένα .... απογευματινό συλλαλητήριο για να βγει η υποχρέωση.
Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΝΔ, του Κινήματος Αλλαγής (πρώην ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι) και ΣΥΡΙΖΑ, σε αγαστή συνεργασία στα τριτοβάθμια και πολλά δευτεροβάθμια όργανα, καταψηφίζουν την απεργία. Φοβούνται ότι έρχεται θύελλα, γι αυτό δεν θέλουν "να κουνηθεί φύλλο"!

Δεν θα μας εμποδίσουν! Οι απεργιακές αποφάσεις πληθαίνουν. Να φτάσει παντού το απεργιακό μήνυμα! Το μαχόμενο εργατικό κίνημα να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, χωρίς αναμονή.

Ο αντιαπεργιακός νόμος θα μείνει στα χαρτιά! Το δικαίωμα της απεργίας είναι αδιαπραγμάτευτο! Το έχουμε κατακτήσει με αμέτρητες θυσίες και αίμα! Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να το αγγίξει!
Οι εργαζόμενοι δεν θα παραδοθούν στις ορέξεις των αφεντικών και της τρόικας. Με αγωνιστική, ταξική ενότητα και ορμή, σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό, μπορούμε να νικήσουμε!.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς στο κίνημα σε κοινό αγωνιστικό μέτωπο για να στηρίξουμε την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος ενάντια σε κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, για να μην περάσουν τα νέα μέτρα για να πάρουμε πίσω όλα όσα μας λεηλάτησαν.
 
Την Παρασκευή 12 Γενάρη  ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ
και ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ με συνέχιση της απεργίας και τη Δευτέρα 15 Γενάρη, μέρα ψήφισης του αντιδραστικού νόμου
-Να μην περάσει η αντιαπεργιακή ρύθμιση
-Να μην περάσουν τα μέτρα της τρίτης αξιολόγησης
-Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση στους χώρους δουλειάς
-Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 10/01/2018 - 16:30

Ο Ν. Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του λαού και της νεολαίας

Ο Ν. Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του λαού και της νεολαίας

Ζωντανή και άσβεστη παραμένει η μνήμη του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα που δολοφονήθηκε πριν 27 χρόνια από τους τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ με επικεφαλής τον πρόεδρό της στην Πάτρα, Γιάννη Καλαμπόκα.

Ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε στόχος των δολοφόνων γιατί υπερασπίστηκε με κάθε τρόπο, ακόμα και με τη ζωή του, τις μαθητικές καταλήψεις ενάντια στο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο του Β. Κοντογιαννοπούλου –που έγινε πασόκος μετά για να ξεπλυθεί- και της κυβέρνησης ΝΔ του Κων. Μητσοτάκη.

Η αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων, της ΕΕ έχει βασικό στήριγμα την κρατική και παρακρατική βία, προπαγάνδα και τρομοκρατία. Καθόλου τυχαία ο Κοντογιαννόπουλος, ένας από τους ηθικούς και πολιτικούς αυτουργούς της δολοφονίας, έγινε μετά βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Ούτε είναι τυχαίο ότι ο Μ. Αρβανίτης, ο δικηγόρος που υπερασπίστηκε το δολοφόνο Καλαμπόκα, είναι σήμερα βουλευτής της Χρυσής Αυγής.

Η φτηνή προσπάθεια καπηλείας του αγώνα και της θυσίας του Ν. Τεμπονέρα από την κυβέρνηση ή οποιονδήποτε άλλο, θα αποτυγχάνει πάντα. Γιατί θα αναμετριέται η  στάση και το παράδειγμά του με τις πράξεις όσων προσκύνησαν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και χτύπησαν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων και της νεολαίας.

Ο Ν. Τεμπονέρας, δάσκαλος και λαϊκός αγωνιστής, φωτεινό παράδειγμα μαχητικότητας και αλληλεγγύης, ζει στους αγώνες του σήμερα ενάντια στην κοινωνική βαρβαρότητα που επιβάλλουν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με ΕΕ, ΔΝΤ και κεφάλαιο. Είναι ταυτισμένος για πάντα με κάθε αγωνιστικό σκίρτημα της νέας γενιάς για μόρφωση, δουλειά, ζωή και ελευθερία.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 10/01/2018 - 01:00

Κάτω τα χέρια από τη λαϊκή κατοικία και περιουσία !

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Η “καλή” χρονιά από τις πρώτες μέρες της φαίνεται. Με 1800 προγραμματισμένους πλειστηριασμούς μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2018, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συνεχίζει τη λεηλασία της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας προκειμένου να την παραδώσει στις τράπεζες και τα ξένα funds. Μέσα στο 2017 ψήφισε την εφαρμογή ηλεκτρονικής πλατφόρμας για τους πλειστηριασμούς, ενώ λίγο πρίν από τη λήξη της χρονιάς, προκειμένου να τρομοκρατηθεί και να κατασταλεί το διογκούμενο λαϊκό κίνημα , ψήφισε το ιδιώνυμο αδίκημα και την αυτεπάγγελτη δίωξη των αγωνιστών που αντιστέκονται και παρεμβαίνουν στα ειρηνοδικεία όλης της χώρας, ενάντια στη διεξαγωγή των πλειστηριασμών.

Η επίθεση του μαύρου μετώπου κυβέρνησης – ΕΕ όμως δεν σταματά εδώ. Για να εξυπηρετηθούν τα προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης, μέσα στην εβδομάδα κατατίθεται πολυνομοσχέδιο που, μεταξύ άλλων αντιλαϊκών μέτρων (περικοπή προνοιακών επιδομάτων, επιτάχυνση διαδικασιών ιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας, κατάργηση του δικαιώματος των εργαζόμενων να παλεύουν ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές με τον αντιαπεργιακό νόμο που απαιτεί το 50% συν 1 για την προκήρυξη απεργίας κ.α.), επεκτείνει την κατάσχεση και τον εκπλειστηριασμό περιουσιακών στοιχείων για οφειλές άνω των 500 ευρώ προς το δημόσιο.

Το λαϊκό κίνημα όμως μέχρι τώρα έχει δείξει ότι δεν πτοείται και δεν τρομοκρατείται. Παρά τις μηνύσεις κατά αγωνιστών και την τροπολογία που απειλεί με διώξεις όποιον αντιστεκεται στους πλειστηριασμούς, συνεχίζει και θα συνεχίσει να παλεύει ενάντια στις επιδιώξεις της κυβέρνησης και της ΕΕ να προικοδοτήσουν τράπεζες και κεφάλαιο, ληστεύονται το λαϊκό εισόδημα και καταργώντας το δικαίωμα στη στέγη και την αξιοπρεπή διαβίωση.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει τις κινητοποιήσεις επιτροπών αγώνα και Συντονισμών που παλεύουν ενάντια στους πλειστηριασμούς και καλεί σε μαζική συμμετοχή στις συγκεντρώσεις στα Ειρηνοδικεία όλης της χώρας

  • ενάντια στους πλειστηριασμούς και την αρπαγή της λαϊκής περιουσίας από τράπεζες και κράτος

  • για την προστασία της λαϊκής κατοικίας με τη διαγραφή χρεών των λαϊκών οικογενειών και την επαναθεσμοθέτηση του ακατάσχετου της πρώτης κατοικίας

  • ενάντια στις διώξεις και την καταστολή του κινήματος και των αγωνιστών του

  • ενάντια στο πολυνομοσχέδιο και τα προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης

Αγώνας για την κατάργηση των μνημονίων, τη διαγραφή του χρέους, την απαλλαγή από τη θηλειά της Ε.Ε. και του ευρώ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 10/1 ΣΤΑ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΑ

Αθήνα 3:00 μ.μ. Ειρηνοδικείο Αθηνών

Θεσσαλονίκη 3:30 Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 08/01/2018 - 17:30

Ανακοίνωση Κλαδικής Δημοσίου για το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Με μια τροπολογία που κατέβηκε νύχτα πριν τις γιορτές, με αρχικό στόχο να ψηφιστεί την επόμενη μέρα, επιχείρησε η αδίστακτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υλοποιήσει την χρόνια απαίτηση του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων για την περιστολή του δικαιώματος στην απεργία. Η απόπειρα Τσίπρα-Αχτσιόγλου να ψηφίσουν στα γρήγορα την τροπολογία για την απαγόρευση των απεργιών απέτυχε, τουλάχιστον προσωρινά, κάτω από την οργισμένη αντίδραση των εργαζόμενων και των συνδικάτων και την άμεση κινητοποίηση που έγινε στις 5 Δεκέμβρη. Η αναμέτρηση όμως δεν τελείωσε, αφού η περιστολή του δικαιώματος στην απεργία αποτελεί ένα από τα προαπαιτούμενα για το περιβόητο «κλείσιμο» της 3ης αξιολόγησης και θα συμπεριληφθεί στο σχετικό σχέδιο νόμου.

Στη διάταξη, όπως (πρωτο)παρουσιάστηκε στη Βουλή, προβλέπεται ότι για να λάβει απόφαση ένα πρωτοβάθμιο σωματείο για απεργία θα πρέπει στη γενική συνέλευση να παρίσταται τουλάχιστον το 50% των οικονομικά τακτοποιημένων μελών του Σωματείου. Η στοχευμένη αυτή ενέργεια αποσκοπεί στο χτύπημα των πρωτοβάθμιων σωματείων, που είναι η βάση της οργάνωσης των εργαζόμενων. Σημαίνει την ουσιαστική ακύρωση του δικαιώματος των συνελεύσεων των εργαζομένων να αποφασίζουν απεργία. Σημαίνει χτύπημα στη συνδικαλιστική δράση στους χώρους δουλειάς. Το δικαίωμα στην απεργία δεν χαρίστηκε στους εργαζόμενους, αντιθέτως κερδήθηκε με αγώνες και αίμα! Η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση των εργαζομένων αποτελούσε πάντα πρόβλημα για τους καπιταλιστές και τα συμφέροντά τους και η απεργία ήταν και είναι το πιο δυνατό όπλο στα χέρια των εργαζόμενων για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους.

Μερικά ιστορικά στοιχεία

Οι αντιαπεργιακοί νόμοι έχουν μακρά ιστορία και πάντοτε είχαν διττό στόχο: από τη μια να κάνουν δύσκολη την απόφαση για απεργία γενικά και από την άλλη να χτυπήσουν τον μαχητικό συνδικαλισμό στη βάση της συνδικαλιστικής πυραμίδας, δηλαδή κατά κύριο λόγο στα πρωτοβάθμια σωματεία και τους συλλόγους.

Ακόμη και το μετεμφυλιακό κράτος από τη δεκαετία του 1950 προσθέτει στο οπλοστάσιο των διώξεών του και νόμους που περιόριζαν τη συνδικαλιστική δράση: Με το ν.3239/1955 επιβλήθηκε η αναγκαστική διαιτησία σε κάθε εργασιακή διαμάχη αν τη ζητούσε ένα από τα αντιμαχόμενα μέρη. Από τη στιγμή που η διαμάχη πήγαινε στη διαιτησία (εργαζόμενοι, εργοδότες, κράτος) απαγορευόταν η απεργία. Στην περίοδο της Χούντας οι ηγεσίες των συνδικάτων διορίζονταν από τους Συνταγματάρχες!

Μετά την πτώση της χούντας, το εργατικό κίνημα είχε μαχητική παρουσία, προχωρώντας σε ντε φάκτο κατακτήσεις των δικαιωμάτων που του είχαν στερήσει οι συνταγματάρχες για 7 χρόνια: αυξήσεις στους μισθούς, βελτίωση των συνθηκών εργασίας, και ταυτόχρονα, το δικαίωμα στην απεργία, το συνδικαλισμό, ελευθερίες και δικαιώματα στους τόπους δουλειάς. Αυτό το εργατικό ξέσπασμα η κυβέρνηση Καραμανλή, με υπουργό εργασίας τον Λάσκαρη, προσπαθεί να το τσακίσει με τον ν. 330/1976, με τον οποίο χαρακτήριζε παράνομες όσες απεργίες δεν κηρύσσονται από τα επίσημα «αναγνωρισμένα σωματεία». Δηλαδή έβγαζε εκτός νόμου τις απεργίες των εργοστασιακών σωματείων και οι απεργοί απειλούνταν πλέον με απολύσεις και ποινές. Για να κηρυχτεί απεργία, έπρεπε υποχρεωτικά να προηγηθεί διαιτησία. Κατοχύρωνε την απεργοσπαστική δράση και το δικαίωμα λοκ-άουτ των εργοδοτών. Απαγόρευε τις απεργίες αλληλεγγύης, κάθε πολιτική απεργία και γενικότερα κάθε απεργία που δεν στρεφόταν ενάντια στο συγκεκριμένο εργοδότη και δεν είχε αποκλειστικά οικονομικά αιτήματα. Υποχρέωνε τους εργαζόμενους σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ να γνωστοποιούν τα αιτήματά τους 15 μέρες πριν από την κήρυξη της απεργίας.

Τα συνδικάτα απάντησαν με την κήρυξη 48ωρης γενικής απεργίας, με μαζική συμμετοχή και τεράστιες απεργιακές συγκεντρώσεις. Η ψήφιση του νόμου κατέστησε όλες τις απεργίες παράνομες και οδήγησε στην απόλυση 3000 εργατών και σε συλλήψεις και καταδίκες συνδικαλιστών.

Με το ν. 1264/1982 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχώρησε στη νομιμοποίηση κατακτήσεων που έκαναν οι εργάτες τα προηγούμενα χρόνια στους χώρους δουλειάς και το συνδικαλισμό. Ταυτόχρονα όμως ήταν και μια συνειδητή προσπάθεια για να δυναμώσει ο έλεγχος από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες πάνω στη βάση των εργατών, πράγμα που είχε χαθεί στην περίοδο της μεταπολίτευσης. Ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για την γραφειοκρατικοποίηση –σε κάποιες περιπτώσεις και «κρατικοποίηση»- του συνδικαλισμού, που ζήσαμε τα επόμενα χρόνια με την «κραταιά» ΠΑΣΚΕ –και αργότερα τη ΔΑΚΕ- στα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές που μεταπηδούσαν σε θέσεις… υπουργών!

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν άργησε να έρθει σε σύγκρουση με τη δύναμη του εργατικού κινήματος. Η απεργία των 42 ημερών στις τράπεζες το 1982 που διεκδικούσε ενιαίο μισθολόγιο, μαζί με δεκάδες ακόμη απεργίες σε χώρους κατά κύριο λόγο της Κοινής Ωφέλειας, αντιμετωπίστηκε από το ΠΑΣΟΚ με το άρθρο 4 του ν. 1365/1983, που όριζε ότι τα σωματεία μπορούν να κηρύξουν απεργία μόνο κατόπιν απόφασης που θα συγκέντρωνε το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών, μέσω μυστικής ψηφοφορίας. Η απεργία απαγορευόταν για χρονικό διάστημα παραπάνω των πέντε ημερών. Όμως και αυτή η πρόκληση δεν έμεινε αναπάντητη: οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ με εμπροσθοφυλακή τους τραπεζοϋπάλληλους αντέδρασαν σκληρά. Με απεργίες που θύμιζαν τις κινητοποιήσεις του 1976 ενάντια στον ν.330, ο νόμος ψηφίστηκε, αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε και ο εμπνευστής του, Γ. Αρσένης, μετά από λίγο αντικαταστάθηκε.

Στη δεκαετία του ’90 το χτύπημα στο συνδικαλισμό διεξάγεται κυρίως μέσω των ιδιωτικοποιήσεων. Οι συκοφαντίες «για τους προνομιούχους και βολεμένους των ΔΕΚΟ και του δημοσίου», που βρίσκονται συστηματικά από τότε στην φαρέτρα των αστών, στόχευαν στο να τσακιστούν οι κατακτήσεις και ο συνδικαλισμός των εργαζόμενων εκεί, που κρατούσαν συνολικά την εργατική αντίσταση σε απαράδεκτα για την άρχουσα τάξη επίπεδα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη (1990-1993) ιδιωτικοποίησε την ΕΑΣ (λεωφορεία της Αθήνας), αλλά μέσα από έναν τεράστιο αγώνα οι εργαζόμενοι στην ΕΑΣ κατάφεραν την επανακρατικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών. Η διακυβέρνηση Σημίτη και μετά του Καραμανλή συνέχισαν αυτήν την προσπάθεια χτυπήματος των πιο γερών συνδικαλιστικά κομματιών μέσω των ιδιωτικοποιήσεων. Είχαμε την πώληση της Ιονικής παρά την μεγάλη απεργία των 45 ημερών, τις μετοχοποιήσεις ΔΕΚΟ, το σπάσιμο μεγάλων επιχειρήσεων της Κοινής Ωφέλειας σε θυγατρικές, την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής. Στο ξεπούλημα της Ολυμπιακής φάνηκε με καθαρό τρόπο τι επεδίωκαν: δέκα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης, απλά δεν υπάρχει συνδικαλισμός στις αερομεταφορές, ενώ το «δημόσιο μονοπώλιο» -που ήταν δήθεν απαράδεκτο για τους κανόνες της ΕΕ- έχει αντικατασταθεί από το –εντελώς αποδεκτό για τους κανόνες της ΕΕ- ιδιωτικό μονοπώλιο.

Παρόλα αυτά, το συνδικαλιστικό κίνημα έφτασε μέχρι την εποχή των Μνημονίων με μεγάλες δυνάμεις. Το 2001 η επίθεση Σημίτη-Γιανίτση στο ασφαλιστικό αποκρούστηκε με γενική απεργία. Στα χρόνια του (νεότερου) Καραμανλή χιλιάδες συμβασιούχοι οργανώθηκαν συνδικαλιστικά και κέρδισαν μονιμοποιήσεις. Έτσι φτάσαμε στις μεγάλες μάχες των τελευταίων εφτά χρόνων. Εν μέσω ξεσπάσματος της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα κλιμακώθηκε με κύριο όπλο την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και διαπραγματεύσεων, την ελαστικοποίηση της εργασίας, την ανεργία.

 

Η εμμονή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της άρχουσας τάξης της χώρας για την αυστηροποίηση των όρων κήρυξης απεργίας από τα σωματεία φανερώνει ότι υπάρχουν ακόμα αντιστάσεις από τους εργαζόμενους, τις οποίες θέλουν να εξουδετερώσουν, ενόψει και των χειρότερων μέτρων που φέρνουν. Για να πετύχουν τα τεράστια αιματοβαμμένα πλεονάσματα, χρειάζονται ακόμα μεγαλύτερες περικοπές και μέτρα λιτότητας –όσο κι αν προσπαθούν να τα χρυσώσουν με «κοινωνικά μερίσματα». Έχουν μπροστά τους έναν τεράστιο κατάλογο ιδιωτικοποιήσεων από το νερό και την ενέργεια, μέχρι τα τρένα και τα λεωφορεία. Έρχεται νέα μείωση του αφορολόγητου, επανυπολογισμός και μείωση των συντάξεων, κόψιμο των επικουρικών συντάξεων (ήδη συνέβη στους συνταξιούχους της Εθνικής Τράπεζας!), επιδρομή κατασχέσεων και πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, περισσότερες περικοπές στα νοσοκομεία και τα σχολεία. Αυτά και άλλα είναι τα μέτρα που θα κληθούν να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν το επόμενο διάστημα.

Η αντιαπεργιακή τροπολογία που ετοιμάζεται θα κάνει στην πράξη αδύνατη τη λήψη απόφασης απεργίας σε πολλά πρωτοβάθμια σωματεία «ευρύτερης περιφερείας», πανελλαδικά ή μεγάλα επιχειρησιακά, σωματεία που έχουν μέλη σε διαφορετικούς εργασιακούς χώρους ή που έχουν μεγάλο ποσοστό προσωπικού ασφαλείας (π.χ. σωματεία όπως των εμποροϋπαλλήλων, του επισιτισμού, εκπαιδευτικών, εργαζόμενων στις συγκοινωνίες, στις τράπεζες, στα νοσοκομεία κ.λπ.). Προφανώς και πολιτικός στόχος για κάθε σωματείο είναι να κάνει συνέλευση με όλα του τα μέλη! Κανένας δεν θέλει συνελεύσεις που δεν είναι μαζικές –πρώτα από όλα γιατί καμία ολιγομελής συνέλευση δεν παίρνει απόφαση για απεργία. Όμως, καθένας μπορεί να αντιληφθεί τη δυσκολία να συγκεντρωθούν το σύνολο σχεδόν των χιλιάδων μελών σε μια συνέλευση, για να ψηφίσουν πάνω από τους μισούς το αν θα αγωνιστούν απεργιακά. Ειδικά όταν υπάρχουν πραγματικές δυσκολίες (υπέρογκο κόστος μετακίνησης, μείωση του προσωπικού τέτοια που αναγκάζει τους μισούς τουλάχιστον να είναι προσωπικό ασφαλείας κ.ά.). Η απαίτηση να έχουν το 50%+1 των οικονομικά τακτοποιημένων μελών, για να θεωρηθεί νόμιμη η απόφαση για απεργία, πρακτικά εκμηδενίζει την δυνατότητα των ίδιων των εργαζομένων μέσω της συνέλευσής τους –δηλαδή της μόνης πραγματικά δημοκρατικής διαδικασίας- να πραγματοποιήσουν μια απεργία. Ακόμη και με απλή αποχή από τη συνέλευση θα είναι εύκολο για τους πολέμιους της απεργίας, είτε «φίλους» του εργοδότη είτε λ.χ. τα διευθυντικά και ανώτερα στελέχη της Διοίκησης, να αποτρέπουν την απόφαση για απεργία. Οι μόνοι που θα μπορούν να κηρύξουν απεργία θα είναι οι δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις –για τις οποίες δεν αλλάζει τίποτα. Όχι μόνο δεν «χτυπιέται» η δύναμη των επαγγελματιών συνδικαλιστών της ΓΣΕΕ, αλλά αντιθέτως τα πρωτοβάθμια σωματεία θα πρέπει να παρακαλάνε τις Ομοσπονδίες και τη ΓΣΕΕ για «κάλυψη» στην απεργία.

Γι’ αυτό είναι γελοία η προσπάθεια των απολογητών του ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάσουν την αντιαπεργιακή ρύθμιση ως δήθεν «εκδημοκρατισμό» της απόφασης για απεργία. Είναι προφανές ότι οι «θεσμοί» δεν κόπτονται για τον «εκδημοκρατισμό» του συνδικαλισμού. Κανένα πρόβλημα δεν έχουν όταν οι κυβερνήσεις που έχουν εκλεγεί από το 25% του συνόλου των ψηφοφόρων περνούν τα μνημόνια με συνοπτικές διαδικασίες στο κοινοβούλιο ή όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ δεν λογοδοτούν σε κανένα εκλογικό σώμα και καταδικάζουν ολόκληρους λαούς στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Κανένα πρόβλημα δεν έχουν να υπάρχει και να διατηρεί τα προνόμιά του ο εργοδοτικός και ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, που θα κρατά τους εργαζόμενους μακριά από διεκδικήσεις. Κανένα πρόβλημα δεν έχουν με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές σαν την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που –σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των πραγματικών εργαζομένων– πήραν θέση υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα!

Γνώριζε τον εχθρό σου και τον εαυτό σου και θα βγεις νικητής στο αποτέλεσμα 100 μαχών

Στην πολιτική που καταληστεύει την πλειοψηφία των εργαζόμενων, που μεταφέρει το κόστος της κρίσης στους πολλούς για να διατηρήσουν οι λίγοι τα προνόμια, τον πλούτο και την εξουσία τους, μόνο η οργανωμένη συλλογική δράση μπορεί να φέρει εμπόδια και να αποσπάσει νίκες. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και πολλών ομοσπονδιών, ο γραφειοκρατικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός της πλειοψηφίας της ΑΔΕΔΥ ούτε μπόρεσε ούτε θέλησε να εμποδίσει την κατρακύλα στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Οι μεγάλες κινητοποιήσεις στα χρόνια των μνημονίων έγιναν από την εμπλοκή των ίδιων των εργαζόμενων, κι όταν αυτοί οργανώθηκαν μέσω συνελεύσεων και απεργιακών επιτροπών, πήραν τον αγώνα στα χέρια τους, οργάνωσαν την αλληλεγγύη, πέρα από τη λογική της ανάθεσης στους «επαγγελματίες» του συνδικαλισμού. Αντίθετα, η γραφειοκρατία των συνδικάτων, με την άρνησή της να διαμορφώσει όρους ανατροπής της επίθεσης και τους αποσπασματικούς αγώνες, συνέβαλε και αυτή τα μέγιστα στην καλλιέργεια της απογοήτευσης, της αδράνειας και σε μεγάλο βαθμό του συμβιβασμού, ενώ πολλές φορές με τη στάση της λοιδόρησε τη συλλογική οργάνωση και δράση και συνέβαλε στον εκφυλισμό της έννοιας του συνδικαλισμού ως «προνόμιο» κάποιων βολεμένων που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και όχι του συνόλου των εργαζόμενων. Όλα αυτά προστίθενται στην άθλια κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας, με την ανεργία και τη μετανάστευση να μεγαλώνουν, με την επίθεση των εργοδοτών να εντείνεται, με την κακοπληρωμένη και μαύρη εργασίας και τις συνεχείς απολύσεις εργαζομένων που αντιστάθηκαν, συνδικαλιστών, ακόμη και εγκύων –παρότι τυπικά αυτό αντιβαίνει στους ισχύοντες νόμους.

Παρόλα αυτά, οι εργατικοί αγώνες δεν σταμάτησαν ούτε κάτω από την απογοήτευση που έσπειρε η «πρώτη φορά αριστερά», ούτε εξαιτίας της συμβιβαστικής τακτικής των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών. Οι εργαζόμενοι στη βάση των συνδικάτων έχουν αποκτήσει εμπειρία από τους αγώνες τους όλα αυτά τα χρόνια. Γι’ αυτό η κυβέρνηση και οι «θεσμοί» χρειάζονται τη νέα αντιαπεργιακή επίθεση ενάντια στα συνδικάτα.

Δεν είναι τυχαίο ότι με τον αντιαπεργιακό νόμο που θέλουν να περάσουν, αυτά που πλήττονται είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία και όχι οι ομοσπονδίες και οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Καθόλου τυχαία δεν είναι, επίσης, η απαράδεκτη στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ σε σχέση με την απάντηση στον αντιαπεργιακό νόμο –και συνολικά στο νομοσχέδιο της τρίτης αξιολόγησης- με την άρνησή τους να κηρύξουν απεργία ακόμα και κατά την ημερομηνία ψήφισής του. Είναι σαφές ότι οι πραγματικές μάχες θα δοθούν στη βάση των εργαζόμενων, από αυτούς που βιώνουν την εργασιακή κόλαση καθημερινά, και όχι από τον κάθε Παναγόπουλο. Από μαζικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς. Από εργαζόμενους και εργαζόμενες που θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, που θα δώσουν ξανά στο συνδικαλισμό το πραγματικό νόημά του, που θα διεκδικήσουν δημοκρατία στα σωματεία, σε σύγκρουση με το συνδικαλισμό της συναλλαγής και της υποταγής, κόντρα στις επιταγές κυβερνήσεων, δανειστών και εργοδοτών.

-Να μην περάσει ο αντιαπεργιακός νόμος

-Να μην περάσουν τα μέτρα της τρίτης αξιολόγησης

-Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση στους χώρους δουλειάς

-Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων

-Απεργιακές κινητοποιήσεις με μαζικότητα, διάρκεια και οργάνωση, κόντρα στις υποταγμένες και γραφειοκρατικές ηγεσίες και τους επαγγελματίες του συνδικαλισμού

Να προχωρήσουμε άμεσα σε Γενικές Συνελεύσεις που θα αποφασίσουν απεργίες ενάντια στα μέτρα της τρίτης αξιολόγησης και την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία

ΑΝΤΑΡΣΥΑ δημοσίου Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 08/01/2018 - 17:00

Να αλλάξει το κίνημα ρότα και ρυθμό [του Μιχάλη Ρίζου]

ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΙΖΟΣ

Η κυβέρνηση φέρνει άμεσα τα νέα μέτρα και το αντιαπεργιακό

To 2018 δεν θα είναι μια «κανονική» χρονιά. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχοντας ολοκληρώσει τρία χρόνια «βρόμικης δουλειάς», αρχίζει και εξαντλεί τα αποθέματα πολιτικής ανοχής από τους εργαζόμενους και τη φτωχολογιά. Όσο κι αν προσπαθεί η Αχτσιόγλου να (ξανα)τάξει αύξηση του μισθού πείνας, ο Πολάκης να (ξανα)απειλήσει για την αντιδεξιά του πρόθεση με σκάνδαλα τύπου ΚΕΕΛΠΝΟ κι ο Τσίπρας να (ξανα)φέρει το σαπισμένο πρότυπο του «σφάξε με αγά μου να πάρω το κοινωνικό μέρισμα». Με ψίχουλα δεν φτιάχνεις ψωμί! Από την άλλη μεριά, τα πράγματα δεν περιμένουνε. Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στη μνημονιακή (ή «μεταμνημονιακή» κατά ΣΥΡΙΖΑ) Ελλάδα δεν έχουν τελειώσει, το «ματωμένο» αντεργατικό σύμφωνο κυβέρνησης – Ε.Ε. – δανειστών ισχύει μέχρι το 2060. Όπως ο Μεφιστοφελής απέναντι στον Φάουστ, η ελληνική αστική τάξη και το καθεστώς επιτροπείας ζητούν όλο και περισσότερα «προαπαιτούμενα». Μέχρι την άνοιξη πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η 4η αξιολόγηση (με 82 εξίσου σκληρές νομοθετικές ρυθμίσεις). Και μέχρι τον Ιούνιο πρέπει να έχει αποσαφηνιστεί (με «πρόγραμμα» = νέο σφαγείο) η στρατηγική της βιώσιμης ανάκαμψης, το πως δηλαδή θα πληρώσει ακόμα πιο άγρια ο λαός την ανάπτυξη και τον επενδυτικό «μεσαίωνα» που προσδοκούν.

Το «σήμα» στην κυβέρνηση και όλο το αστικό πολιτικό σύστημα έχει δοθεί: «Καμιά άλλη καθυστέρηση, προχωρήστε σε ότι έχει συμφωνηθεί, ανεξάρτητα από αντιδράσεις ή κόστος». Γι αυτό κλιμακώνουν πολύμορφα την αντιλαϊκή επίθεση: Τροπολογία – ιδιώνυμο για όποιον αγωνίζεται ενάντια στους πλειστηριασμούς, ψήφιση προϋπολογισμού ληστείας του εργατικού εισοδήματος, πλεόνασμα (αλίμονο!) 4,6 δισ. ευρώ, αρκετά πάνω από το στόχο. Και, το κυριότερο, η ψήφιση του πακέτου της 3ης αξιολόγησης (μαζί με τον αντιαπεργιακό διάταγμα), αμέσως μετά τα Φώτα (για να μας τα αλλάξουνε!).

Το εργατικό κίνημα, όμως, δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Πρωτοπόρες δυνάμεις και ταξικά σωματεία, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κράτησαν τα πανό του αγώνα, όλη την προηγούμενη βασανιστική περίοδο της προσμονής, των αυταπατών, της απογοήτευσης. Τώρα όμως είναι η ώρα το κίνημα να αλλάξει ρότα, ρυθμό και ταχύτητα. Ο αντίπαλος συσπειρώνεται και κινητοποιεί όλες τις εφεδρείες του γιατί ανησυχεί. Σε ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ οι παρατάξεις ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν την πρόταση για απεργία ενάντια στα νέα μέτρα.

Σε ποια κατεύθυνση πρέπει να ανασυγκροτηθεί το μαζικό κίνημα;

Καταρχήν πολιτική: Το μέτωπο απέναντι σε κυβέρνηση – καθεστώς επιτροπείας (Ε.Ε. κλπ) πρέπει να είναι πιο ισχυρό και καθαρό. Γιατί τα μνημόνια και οι αξιολογήσεις δεν έχουν τέλος. Ανατροπή αυτής της πολιτικής, της επιτροπείας ΕΕ-ΔΝΤ, διαγραφή χρέους, ρήξη με κεφάλαιο και κέρδη. Ήττα, ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και όσων τη στηρίζουν. Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις – εθνικοποιήσεις τραπεζών και κλάδων στρατηγικής σημασίας. Με έντονη ανάδειξη της εργατικής, δημοκρατικής πάλης, του δίκιου που είναι «ο νόμος του εργάτη» και που πάει να καταργηθεί πλήρως (απαγόρευση-ποινικοποίηση απεργιών, ληστείες μισθών, συντάξεων, σπιτιών, τροπολογία για φυλακίσεις). Ιδιαίτερη όμως ανάδειξη απαιτούν και ορισμένα βασικά και ενοποιητικά για όλη την τάξη αιτήματα: μόνιμη δουλειά για όλους, απαγόρευση απολύσεων, παράταση και μετατροπή σε αορίστου χρόνου όλων των συμβάσεων, μείωση χρόνου εργασίας, αυξήσεις μισθών και συντάξεων – κάλυψη όλων των απωλειών των μνημονίων, ΣΣΕ εργασίας παντού, ρήξη με τα κέρδη, όχι στους νέους μποναμάδες – πρόκληση στο κεφάλαιο.
Οι μάχες αυτές απαιτούν και άλλο πολιτικό πνεύμα. Πιο μαχητικό, πιο φρέσκο. Η πρόταση για «απεργία όταν …. η κυβέρνηση φέρει το πολυνομοσχέδιο για ψήφιση» δεν πείθει, δεν κλιμακώνει, δεν εξεγείρει. Τι θα πει όταν; Η εργατική τάξη έχει πειστεί ότι εντός της Βουλής δεν αλλάζουν τα πράγματα, ζητά ένα σχέδιο προοπτικής, όχι απεργίες με το κοινοβουλευτικό ημερολόγιο και τον αμυντισμό της «διαμαρτυρίας, όταν ψηφίζονται». Η λογική αυτή φέρνει μεγαλύτερη απογοήτευση και τροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο. Η απάντηση πρέπει να είναι άμεση (οργανωμένη φυσικά) και με επιθετικό πλαίσιο αιτημάτων. Που συνοψίζεται στα: Συσπείρωση και ανεξάρτητο αγωνιστικό σχέδιο των ταξικών δυνάμεων, με μπλοκ πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα, συλλογικοτήτων, συντονισμών κλπ. και όχι εξάρτηση από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κλπ σε μορφές, περιεχόμενο, προοπτική. 48ωρη λαϊκή δράση και κινητοποίηση (π.χ. στις 10-11 Γενάρη), όπου η πρώτη μέρα θα περιλαμβάνει αγωνιστικές δραστηριότητες για τα λαϊκά αγαθά (ιδιωτικοποιήσεις πχ ΔΕΗ, υγεία, παιδεία, λαϊκή κατοικία – πλειστηριασμοί) και η δεύτερη απεργία, περικύκλωση της Βουλής κλπ.

Απαιτείται τέλος μεγαλύτερη δουλειά, προσανατολισμός και λογική κοινής δράσης με όλες τις ταξικές δυνάμεις, κυρίως στα πρωτοβάθμια σωματεία. Με συνελεύσεις, πρωτοβουλίες, δράση να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Να σπάσουν την τρομοκρατία και την απεργοσπασία, να συντονιστούν στο κίνημα και σε ταξικά κέντρα αγώνα. Με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, βασικές ομοσπονδίες δεν υπάρχει μέλλον. ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ πρέπει να υπερβούν τις «αυταπάτες» της «πίεσης-αποκάλυψης» στις συμβιβασμένες ηγεσίες για να ξεδιπλωθούν αγώνες. Η εργατική βάση και οι οργανώσεις της πρέπει τώρα να μιλήσουν.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 30.12.2017

http://prin.gr/?p=18345

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 08/01/2018 - 16:30

Ενεργειακή Φτώχεια, υπέρογκες αυξήσεις τιμών και καταστροφή του Περιβάλλοντος έφερε η Απελευθέρωση Ηλεκτρικής Ενέργειας [των Κ.Ασαλουμίδη, Σ.Πράσσου]

Ενεργειακή Φτώχεια, υπέρογκες αυξήσεις τιμών και καταστροφή του Περιβάλλοντος έφερε η Απελευθέρωση Ηλεκτρικής Ενέργειας

Ασαλουμίδης Κων/νος*

Πράσσος Στέφανος*

Με οδηγίες της ΕΕ, συμμόρφωση των πολιτικών δυνάμεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ και αιτιολογία την Απελευθέρωση Ηλεκτρικής Ενέργειας και τον ανταγωνισμό που θα έφερναν φθηνότερες τιμές, καλύτερες υπηρεσίες και νέες θέσεις εργασίας, την τελευταία εικοσαετία έγιναν τεράστιες παρεμβάσεις στην παραγωγή, μεταφορά, διανομή και εμπορία της Η/Ε στη Χώρα μας. Αυτές οι παρεμβάσεις αντί για αυτά που υπόσχονταν έφεραν εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα: Τεράστια αύξηση τιμών, ενεργειακή φτώχεια (700.000 νοικοκυριά αδυνατούν να πληρώσουν το λογαριασμό ρεύματος) και μείωση των θέσεων εργασίας. Παρότι έγιναν επενδύσεις άνω των 50 δις Ευρώ (επιδοτούμενες από την ΕΕ, τους πολίτες και τους καταναλωτές) και διπλασιάστηκε η εγκατεστημένη ισχύς στη Χώρα μας, κάνουμε 30% εισαγωγές ρεύματος και επί πλέον κινδυνεύουμε, και αυτόν το Χειμώνα, από γενικευμένα Μπλακ άουτ λόγω έλλειψης Ηλεκτρικής Ενέργειας!

Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Ποιος κέρδισε και ποιος έχασε; Τι αλλαγές έγιναν στο νομοθετικό πλαίσιο; Τι ρόλο παίζει το μίγμα καυσίμου;  Αντικαθιστούν οι ΑΠΕ το λιγνίτη και το Φυσικό Αέριο; Ποιος καταστρέφει το Περιβάλλον και τι μέτρα χρειάζονται για την προστασία του; Σε αυτά θα προσπαθήσουμε να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις μέσα από 3 άρθρα που θα καλύπτουν, κατά το δυνατόν, όλο το φάσμα της Ηλεκτρικής Ενέργειας.

Δεν θεωρούμε ότι είμαστε κάτοχοι της «απόλυτης αλήθειας», αντιθέτως θέτουμε τις απόψεις μας στο δημόσιο διάλογο επιδιώκοντας να υπάρξει αντίλογος αλλά και άλλες προτάσεις για ένα τεράστιο ζήτημα όπως είναι το δημόσιο αγαθό της Ηλεκτρικής Ενέργειας. 

 

Το Ιστορικό της Απελευθέρωσης Ηλεκτρικής Ενέργειας στην Ελλάδα και η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ

Το πολιτικό πλαίσιο για την απελευθέρωση ενέργειας και την ιδιωτικοποίηση των κρατικών εταιρειών ενέργειας τέθηκε για πρώτη φορά από τη συνθήκη του Μάαστριχτ στα πλαίσια της απελευθέρωσης κλάδων της οικονομίας μεταξύ αυτών και της Ηλεκτρικής Ενέργειας (άρθρο 129 β). Με τη «λευκή βίβλο» το 1993 και τις αλλεπάλληλες οδηγίες που εξέδωσε η ΕΕ, τα επόμενα χρόνια, εξειδικεύτηκαν όλα τα ζητήματα για να περάσουμε στην Απελευθέρωση που στην ουσία σήμαινε το πέρασμα της ενέργειας στα χέρια των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων της Ευρώπης. Τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια της Κέρκυρας και του Έσσεν το 1994 ενέκριναν 14 έργα προτεραιότητας για τις μεταφορές και 10 για τον τομέα της ενέργειας.

Στη Χώρα μας από το 1990 ακόμα ψηφίστηκε ο νόμος 1914/90 που έδινε για πρώτη φορά το δικαίωμα στο Κεφάλαιο να κατασκευάσει μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής Ενέργειας αλλά τότε ήταν υποχρεωμένοι να πουλάνε το ρεύμα που παράγουν στη ΔΕΗ.

Η πρώτη διερεύνηση για ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ έγινε από την Κυβέρνηση του Κων/νου Μητσοτάκη την περίοδο 1990-93 αλλά σκόνταψε στα ιδιοκτησιακά, αφού στην περιουσία της ΔΕΗ ήταν επενδυμένα τα αποθεματικά του ασφαλιστικού των εργαζομένων της ΔΕΗ, οπότε έπρεπε πρώτα να λυθεί αυτό το ζήτημα και μετά να προχωρήσουν στην ιδιωτικοποίηση.

Η καταλήστευση των αποθεματικών του Ασφαλιστικού των εργαζομένων με τη συμμετοχή της ΓΕΝΟΠ και των άλλων εργοδοτικών συνδικάτων

Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ είχαν ασφάλιση στον εργοδότη (ν 4491/1966). Δηλαδή ο εργοδότης που ήταν η ΔΕΗ παρακρατούσε από τους εργαζόμενους τις ασφαλιστικές εισφορές που τους αναλογούσαν με την υποχρέωση να τους καλύπτει τον κλάδο υγείας και τις συντάξεις. Τα λεφτά που περίσσευαν, και τότε ήταν πάρα πολλά λόγω μειωμένων δαπανών και ελάχιστων συνταξιούχων, τα έκανε επενδύσεις στην επιχείρηση. Έτσι οι εργαζόμενοι στην ουσία ήταν και συνιδιοκτήτες της ΔΕΗ. 

Η τότε κυβέρνηση, Μητσοτάκη, ανέθεσε σε δυο αγγλικές εταιρείες (WYATT και PRUDENTIAL) την εκπόνηση αναλογιστικής μελέτης που να δείχνουν το ύψος των ασφαλιστικών αποθεματικών των εργαζομένων της ΔΕΗ. Προς έκπληξη των κυβερνώντων η πρώτη αναλογιστική μελέτη έβγαλε ως αποθεματικά του ασφαλιστικού των εργαζομένων 1,2 τρις δραχμές και η δεύτερη που βγήκε το 1994, και πάρθηκε ως βάση, 3,2 τρις δραχμές. Αυτό ήταν γι αυτούς ένα τεράστιο εμπόδιο γιατί το ποσό ήταν τεράστιο αλλά το κυριότερο πρόβλημα ήταν ότι αποτελούσαν περιουσία μέσα στην περιουσία της ΔΕΗ και ήταν αδύνατο να διαχωριστεί. Επίσης ο νόμος 4491 του 1966 (με τον οποίο δημιουργήθηκε το ασφαλιστικό της ΔΕΗ) προέβλεπε πως αν κάποτε αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς στη ΔΕΗ οι ασφαλισμένοι μπορούν να πάρουν όλα τα αποθεματικά (που θα υπήρχαν τότε) του ασφαλιστικού τους πίσω. Η αστική τάξη με τις κυβερνήσεις τους από τότε έψαχναν τον τρόπο να υπερβούν αυτό το εμπόδιο.

Το ΠΑΣΟΚ όταν ήρθε στην εξουσία έκανε τον νόμο 2244/1994 που έδινε άδειες για κατασκευή μονάδων ηλεκτρικής ενέργειας τις οποίες επιδοτούσε κιόλας με 50%  η ΕΕ. Αυτή η επιδότηση απαγορευόταν για τη ΔΕΗ. Επίσης αυτός ο νόμος υποχρεώνει τη ΔΕΗ να αγοράζει το ρεύμα από τους ιδιώτες παραγωγούς σε εγγυημένες τιμές αλλά και να τους παραχωρεί δωρεάν τα δίκτυα.

Σταθμός στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ αλλά και στην πλήρη ενσωμάτωση της ΓΕΝΟΠ και της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος της ΔΕΗ όπως εκφραζόταν τότε από τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ –ΔΑΚΕ- ΣΑΔ ήταν η ψήφιση του Νόμου 2773/1999 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Τον καταψήφισε το ΚΚΕ. Ο νόμος έγινε για να ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία η Ευρωπαϊκή οδηγία 92 του 1996 που προέβλεπε την κατάργηση των κρατικών μονοπωλίων στην ηλεκτρική ενέργεια και τη δημιουργία μη κρατικών φορέων διαχείρισης των δικτύων μεταφοράς ρεύματος.

Ο νόμος αυτός ψηφίστηκε αφού προηγήθηκε η πιο προδοτική για τους εργαζόμενους συμφωνία μεταξύ της Κυβέρνησης, της ΔΕΗ και της ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε ότι οι εργαζόμενοι, μέσω της ΓΕΝΟΠ που τους εκπροσωπεί, χαρίζουν την ασφαλιστική περιουσία τους στη ΔΕΗ με «αντιπαροχή» την κάλυψη των ασφαλιστικών τους ελλειμμάτων από το Κράτος. Δηλαδή το ποσό των ασφαλιστικών τους εισφορών που επικαιροποιήθηκε τότε και ήταν 4,8 τρις δραχμές  θα αναγραφόταν απλά και από αυτό θα αφαιρούνταν κάθε φορά τα ποσά που χρειαζόταν για την κάλυψη των συντάξεων και του κλάδου υγείας αφού πλέον είχε αλλάξει και η σχέση εργαζομένου –συνταξιούχου και οι εισφορές δεν έφταναν. Δηλαδή το Ασφαλιστικό Ταμείο που δημιουργήθηκε με αυτόν το νόμο ήταν μείον 200δις δραχμές το χρόνο από την αρχή αφού δεν μπήκε μέσα ούτε μια δραχμή παρά την ύπαρξη ασφαλιστικών αποθεματικών κοντά στα 5 τρις δραχμές!!!

Υπήρξαν ισχυρές αντιδράσεις από 8 μεγάλα σωματεία που κάλυπταν την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, μεταξύ αυτών και της ΕΤΕ/ΔΕΗ που αριθμούσε τότε 8.000 μέλη. Όμως και αυτό άλλαξε με ένα πραξικόπημα της ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ στην ΕΤΕ/ΔΕΗ η οποία ξαφνικά με έναν «μετανοημένο» υπέρ βρέθηκε να υποστηρίζει οριακά την συμφωνία.

Το κυριότερο όλων δεν ήταν τα κλεμμένα αποθεματικά αλλά αφού πλέον δεν υπήρχαν αποθεματικά εργαζόμενων στην περιουσία άνοιγε διάπλατα ο δρόμος για την μετοχοποίηση, την πλήρη ιδιωτικοποίηση, και τη διάλυση της ΔΕΗ με τη σύμφωνη μάλιστα γνώμη της ηγεσίας του Συνδικαλιστικού κινήματος.

Ο νόμος 2773/1999 προέβλεπε: Την μετοχοποίηση της ΔΕΗ, την μετατροπή της σε ανώνυμη εταιρεία, την δημιουργία Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ) και την αθρόα έκδοση αδειών για κατασκευή επιδοτούμενων μονάδων παραγωγής ρεύματος από ιδιώτες.

Η Απελευθέρωση ηλεκτρικής ενέργειας υπόσχεται ανταγωνισμό, χαμηλότερες τιμές Η/Ε, καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών, νέες θέσεις εργασίας και καθαρότερο περιβάλλον. Θα δούμε παρακάτω τι από όλα αυτά έγινε 20 χρόνια μετά αλλά προς το παρόν παρακολουθούμε να κατασπαράζουν μια δημόσια επιχείρηση που είχε 7,4 εκατομμύρια πελάτες και τζίρο 6 δις ευρώ ετησίως

Ακολούθησε η μετοχοποίηση του 49% της ΔΕΗ έναντι 600 δις δραχμών, ποσό που αντιστοιχεί στο 1/8 των καταγραμμένων, επικαιροποιμένων ασφαλιστικών αποθεματικών των εργαζομένων, που θυμίζουμε ότι ήταν 4,8 τρις δραχμές! Από τα 600 μόνο τα 150 δις δραχμές μπαίνουν στα ταμεία της ΔΕΗ για να γίνει «στάχτη» και το επιχείρημα των κυβερνητικών συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΑΔ ότι «η ΔΕΗ έπρεπε να μπει στο χρηματιστήριο για να αντλήσει χρήματα για επενδύσεις». Η ΔΕΗ μόνο το 2004 είχε καθαρά κέρδη 600δις ευρώ όσο και το τίμημα του πουλήματος της μισής ΔΕΗ. Οι παραπάνω συνδικαλιστές γυρόφερναν στους εργασιακούς χώρους ως «ντίλερ» σε μια «αγωνιώδη προσπάθεια» να πείσουν τους εργαζόμενους να αγοράσουν μετοχές!!!

Στη συνέχεια με μια σειρά νόμους, τροποποιήσεις νόμων, προεδρικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις και ενσωματώσεις των οδηγιών της ΕΕ «μπήκε το νερό στο αυλάκι  της ιδιωτικοποίησης». Η ΔΕΗ έγινε Α.Ε, απαγορεύτηκε να κατασκευάζει νέες μονάδες παρά μόνο για αντικατάσταση παλιών, (συνήθως έκλεινε λιγνιτικές και άνοιγε φυσικού αερίου) «απελευθερώθηκαν» όλες οι λειτουργίες της, παραγωγή, μεταφορά, διανομή και πλέον μπορεί ο καθένας βιομήχανος να παράγει και να πουλάει ρεύμα.

Όμως αυτό έγινε με τέτοιο περίπλοκο τρόπο ώστε σε όλα τα παραπάνω να εμπλέκεται η ΔΕΗ, το κράτος και η ΕΕ ενισχύοντας με μυθικά ποσά τους ιδιώτες και επιβεβαιώνοντας το ρόλο τους ως «συλλογικός καπιταλιστής».

Ο «Πολιορκητικός κριός» για την άλωση της ηλεκτρικής ενέργειας είναι η αλλαγή του μίγματος καυσίμου κυρίως από τον άνθρακα στο φυσικό αέριο, στην αιολική ενέργεια και τα Φωτοβολταϊκά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι Το μίγμα καυσίμου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα αλλά πρωτίστως πολιτικό και γεωπολιτικό.

Ας δούμε όμως και δυο ακόμα σταθμούς στην πορεία της πλήρους παράδοσης της Ηλεκτρικής Ενέργειας στους ιδιώτες:

  1. Με την οδηγία 77 του 2001 της ΕΕ αποφασίζεται να ενισχυθούν από τα κράτη με γενναίες επιδοτήσεις οι ΑΠΕ που θα γίνονται αυστηρά μόνο από ιδιώτες. Η χαρά του Ευρωπαϊκού Κεφαλαίου, Γερμανών, Γάλλων και ισπανών κυρίως Βιομηχάνων που κατασκευάζουν χιλιάδες ανεμογεννήτριες και πάνελ φωτοβολταϊκών. Αλλά και οι ντόπιοι καπιταλιστές παίρνουν τον «όβολό τους» για την εγκατάσταση. Ο Ευρωπαϊκός καπιταλισμός παίρνει βαθιά ανάσα και γεμίζει άχρηστα παλιοσίδερα και καθρεφτάκια τα βουνά και τους κάμπους όλων των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο. Το 85% των εσόδων από την κατασκευή των ΑΠΕ πάει στο Ευρωπαικό κατασκευαστικό Κεφάλαιο. Ταυτόχρονα επιβάλει μεγάλους δασμούς για αυτά που εισάγονται στην ΕΕ, κυρίως στα Κινέζικα.

 

Η ΕΕ είναι ενάντια στον «προστατευτισμό» των επιχειρήσεων;

 

Η Χώρα μας ακολουθεί τον κανόνα. Πάνω από 6.000 ΜW εγκατεστημένη ισχύς από ΑΠΕ (αιολική + Φωτοβολταϊκά) που δεν μπορεί να δώσει ούτε μια ΚW/h όταν τη χρειαστούμε. Οι ξένοι και έλληνες μεταπράτες κερδίζουν αμύθητα ποσά από τις ΑΠΕ αφού για εγκατάσταση 1 ΜW αιολικού η τιμή ξεπερνά το 1,5 πολλές φορές και τα 2 εκατομμύρια Ευρώ! 

  1. Σταθμός επίσης είναι η προσπάθεια ενσωμάτωσης της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 72 του 2009 που προβλέπει τη διάσπαση των κρατικών εταιρειών και τον ιδιοκτησιακό διαχωρισμό των δικτύων μεταφοράς και διανομής. Η πλειοψηφία της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, πριν ακόμα αποφασίσει η Κυβέρνηση και η ΔΕΗ, σε έκτακτο συνέδριο αποφασίζει με πλειοψηφία την διάσπαση τριχοτόμηση της ΔΕΗ που όπως φάνηκε ολοκάθαρα πλέον ήταν απαραίτητη για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Στο συνέδριο της ΓΕΝΟΠ υπέρ της απόφασης για τριχοτόμηση ψηφίζουν η ΠΑΣΚΕ με πρόεδρο τον Νίκο Φωτόπουλο, η ΣΑΔ παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ και η μισή ΔΑΚΕ. Η άλλη μισή ΔΑΚΕ ψηφίζει κατά, η ΠΑΣΚΕ έχει κάποιες διαρροές αλλά η παράταξη του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει ενωμένη υπέρ της διάλυσης!!! Σε ενσωμάτωση αυτής της οδηγίας περίπου ένα χρόνο αργότερα η τότε κυβέρνηση των Κουίσλιγκ, «υλοποιώντας την απόφαση της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ», με τον νόμο 4001/2011 ψηφίζει την διάσπαση της ΔΕΗ με τη δημιουργία δύο θυγατρικών του ΑΔΜΗΕ (Δίκτυα Υψηλής Τάσης) και του ΑΔΜΗΕ (Δίκτυα Χαμηλής Τάσης)! Ο ΑΔΜΗΕ, που αποτελεί φυσικό μονοπώλιο και δεν τον παραχώρησε ούτε ο Ντάισεμπλουμ στη χώρα του έχει ήδη πάρει τον δρόμο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση με καταρχήν πώληση 24% σε κινέζικη εταιρεία. Η σαλαμοποίηση της ΔΕΗ στέφεται με απόλυτη επιτυχία.

Τα «καλά» της απελευθέρωσης της Ηλεκτρικής Ενέργειας

Σε ότι αφορά τις υποσχέσεις της ΕΕ και των κυβερνήσεων για τα οφέλη της απελευθέρωσης τώρα τα ξέρουμε από πρώτο χέρι:

  • Αντί για την υποσχόμενη μείωση των τιμών είχαμε αύξηση της καθαρής τιμής του ρεύματος κατά 110% και πληρώνουμε σχεδόν έναν ακόμα λογαριασμό μέσω των ρυθμιζόμενων χρεώσεων για ενίσχυση των «αιματοβαμμένων» από τον «ανταγωνισμό» βιομηχάνων. Πληρώνουμε για τα δίκτυα, για τις ΑΠΕ ακόμα και την Κοινωνική πολιτική του κράτους μέσω ΥΚΩ
  • Για την καλύτερη ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών μιλά ο βίος και η πολιτεία των «energa και Hellas Power» που έκλεψαν όχι μόνο το ρεύμα αλλά και τα χαράτσια και τα πήγαν για επενδύσεις στην Ελβετία.
  • Οι νέες θέσεις εργασίας έγιναν 10.000 μειώσεις θέσεων εργασίας και μετατροπή άλλων τόσων σε ελαστικές και απλήρωτες μορφές εργασίας στους εργολάβους και στο δουλεμπόριο. Οι εργαζόμενοι στην ενέργεια πλήρωσαν την απελευθέρωση με μειώσεις μισθών, κατάργηση των ΣΣΕ, καταστροφή των εργασιακών σχέσεων και με μεγάλη αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων» κυρίως των σοβαρών και των θανατηφόρων «δυστυχημάτων».
  • Το ενδιαφέρον όμως όλο βρίσκεται στον «ανταγωνισμό»: Οι πρώτες μονάδες φυσικού αερίου που έγιναν από τον Λάτση και τον Μυτιληναίο για τις δικές τους ανάγκες Διυλιστήρια και Αλουμίνα της Ελλάδας αντίστοιχα αλλάζουν άδειες (συμπαραγωγοί) και πουλάνε ακριβά στη ΔΕΗ και αγοράζουν φτηνά για τις ανάγκες τους. Μοιράζονται έτσι κέρδη μισού δις ετησίως από τη ΔΕΗ και έχουν τζάμπα ρεύμα πάλι από τη ΔΕΗ!!!
  • ΟΤΣ- για να μπορούν να μπουν στα δίκτυα με υψηλότατες τιμές. ΑΔΙ- για να πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν τα εργοστάσιά τους (ψυχρή εφεδρεία). ΕΤΜΕΑΡ για να παίρνουν επιδοτήσεις 3% επί της κατανάλωσης επειδή λένε πως μας σερβίρουν ρεύμα «βιολογικής καλλιέργειας». ΜΑΜΚ -Μηχανισμός Ανάκτησης Μεταβλητού Κόστους για να επιδοτούνται οι παραγωγοί από μονάδες φυσικού αερίου, αν το κόστος είναι μεγαλύτερο από ότι υπολόγιζαν. ΣΗΘΥΑ- για να μπορούν να παίρνουν επιδοτήσεις των ΑΠΕ και αυτοί που καίνε φυσικό αέριο αλλά ξαναχρησιμοποιούν τα καυσαέρια!!!
  • Για να παίρνουν οι ιδιώτες που δραστηριοποιούνται στην ενέργεια από τη ΔΕΗ φθηνό ρεύμα πολύ κάτω του κόστους εφευρέθηκαν οι δημοπρασίες ενέργειας (ΝΟΜΕ). Στη δημοπρασία σκοτώνονται οι ιδιώτες (20 λεπτά ανέβασαν την ΜW/h στην πρώτη δημοπρασία και αγόρασαν 37,2 ενώ το κόστος για τη ΔΕΗ είναι 60 και στη λιανική πωλείται 70 έως 80 Ευρώ η ΜW/h
  • Και τέλος αν δεν θέλουν οι πελάτες να πάνε στους ιδιώτες γιατί τους θεωρούν μπαταχτσήδες τους στέλνει η ΔΕΗ με το ζόρι πακέτο αφού το πελατολόγιό της αποφασίστηκε από ΕΕ και κυβέρνηση να μειωθεί 50%

Που είναι τελικά αυτός ο ανταγωνισμός; Ποιος ανταγωνίζεται ποιόν; Και σε τι ακριβώς ωφελείται ο οικιακός καταναλωτής ηλεκτρικής ενέργειας; Τίποτα!, όλα είναι «ρυθμιζόμενα». Εγγυημένες τιμές πολύ πάνω από την τιμή πώλησης. Επιδοτήσεις για όταν παράγουν, επιδοτήσεις και για όταν δεν παράγουν. Το Κεφάλαιο μέσα από τον νεοφιλελευθερισμό κλέβει καθαρά τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα με συνεργό το κράτος και την ΕΕ.

 Και ενεργειακή ένδεια, εκτός των άλλων έφερε η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Τα αποτελέσματα της απελευθέρωση ηλεκτρικής ενέργειας φάνηκαν καθαρά τον Γενάρη του 2017 και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Στη χώρα έγινε λεηλασία του δημόσιου πλούτου και δημιουργήθηκε ενεργειακή φούσκα. Πρόκειται για σκάνδαλο ισότιμο με το Χρηματιστήριο που το χρυσοπληρώνει ο πτωχευμένος ελληνικός λαός.

Ας δούμε αναλυτικά: 

Με την κακοκαιρία που έπληξε όλη τη χώρα, το δίμηνο Δεκέμβριος 2016  Ιανουάριος 2017, χρειάστηκαν επιπλέον από τις συνηθισμένες, για τις μνημονιακές εποχές που ζούμε, ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος (η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας στη Χώρα έχει μειωθεί 25% σε σχέση με το 2010).

 Το ηλεκτρικό σύστημα τις έδωσε, αλλά αγκομαχώντας, «στραγγίζοντας» τα υδροηλεκτρικά, με γενικό συναγερμό στο «βρώμικο λιγνίτη» και κάνοντας εισαγωγές ρεύματος, αλλά το κυριότερο είναι ότι με μεγάλη δυσκολία αποφεύχθηκε γενικό μπλακ άουτ παρότι την τελευταία εικοσαετία έχουν «επενδυθεί» στην παραγωγή Ηλεκτρικού ρεύματος γύρω στα 50 δις Ευρώ!

Είχαμε επισημάνει εδώ και λίγο καιρό ότι η Χώρα μας μπορεί στο μέλλον να έχει εγκατεστημένη ισχύ ακόμα και 150.000 ΜW αλλά μια δεδομένη στιγμή που θα χρειαστεί 10 GW/h να μην τις έχει και να χρειαστεί εισαγωγές που κι αυτές δεν υπάρχουν γιατί στα δύσκολα ο καθένας κοιτάει το «σπίτι» του και οι κερδοσκόποι καπιταλιστές που ως γνωστόν δεν έχουν ούτε σπίτι, ούτε πατρίδα, φροντίζουν μόνο να γεμίζουν τα πορτοφόλια τους.

Η αιχμή της ζήτησης, το επίμαχο δεκαήμερο του Γενάρη 2017, έφτασε τις 9,5 GW/h και κινδυνέψαμε τρεις φορές με μπλακ άουτ παρότι έχουμε εγκατεστημένη ισχύ πάνω από 22 GW ! Δηλαδή έχουμε εγκατεστημένη υπερδιπλάσια ισχύ από όση χρειαστήκαμε!!!

 Στο κοντινό παρελθόν, πριν τη θεσμοθέτηση της Απελευθέρωσης Ηλεκτρικής Ενέργειας, όταν υπήρχε κρατικό μονοπώλιο, της ΔΕΗ, το 75% καλύπτοντα από λιγνιτική παραγωγή και δεν είχαν εισέλθει ακόμα στην Ηλεκτρική Ενέργεια οι «ιδιώτες επενδυτές» με το Φυσικό αέριο και τις ΑΠΕ, το σύστημα ανταπεξέρχονταν σχετικά άνετα μόνο με ανταλλαγές ρεύματος (δίναμε τον Χειμώνα και παίρναμε το Καλοκαίρι) κυρίως με τους Βόρειους γείτονες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνης της εποχής είναι ότι στους μεγάλους καύσωνες, όπου στην αιχμή χρειάστηκαν 11.800 MW έχοντας τότε συνολική εγκατεστημένη ισχύ μόνο 12.000 MW το ηλεκτρικό σύστημα της Χώρας  ανταπεξήλθε.

Όμως τι συνέβη το κρίσιμο δεκαήμερο του Γενάρη του 2017 στην Ευρώπη και στην Ελλάδα;

  • Κλείνουν 8 μονάδες πυρηνικών στη Γαλλία και μία στο Βέλγιο. Ο λόγος που προβάλλεται είναι ο έλεγχος ποιότητας υλικών.
  • Η Βουλγαρία «κλείνει τα σύνορα» και απαγορεύει εξαγωγές ρεύματος σε Ελλάδα και Ρουμανία για να ανταπεξέλθει στη δική της ζήτηση.
  • Βγαίνουν εκτός, για μετασκευές, μέσα στο χειμώνα, 2 μονάδες του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου ισχύος 600 ΜW. Παθαίνει σοβαρή ζημιά η 4η μονάδα και μικρότερη η 3η του ΑΗΣ Καρδιάς.
  • Παρουσιάζεται έλλειψη Φυσικού Αερίου για τη λειτουργία των μονάδων ηλεκτροπαραγωγής. Οι ποσότητες που έρχονται μέσω των δυο αγωγών δεν επαρκούν και για τις μονάδες και για την οικιακή κατανάλωση. Τα καράβια που μετέφεραν υγροποιημένο Φυσικό αέριο δεν μπορούν να μετακινηθούν λόγω θαλασσοταραχής.
  • Οι ΑΠΕ δε δίνουν ούτε μία ΚW/h αφού, όπως «δικαιολογείται» ο ΑΔΜΗΕ τα Φωτοβολταικά έχουν σκεπαστεί από χιόνι και ο άνεμος που θα γύριζε τα «φουρφούρια» «απεργεί».
  • Τα Ορυχεία λιγνίτη είναι εγκαταλειμμένα στην τύχη τους και υπολειτουργούν αφού πριν λίγους μήνες τους ζητήθηκε να μειώσουν δαπάνες (κυρίως μισθολογικές) γιατί «δε θα χρειαζόμασταν πλέον ρεύμα από λιγνίτη». Με βάση τη μειωμένη ζήτηση από λιγνίτη έγιναν το ίδιο διάστημα 1000 απολύσεις εργαζομένων σε εργολάβους. Επίσης το ίδιο διάστημα είχε ανεβεί στο Λεκανοπέδιο ο Υφυπουργός ΥΠΕΚΑ και παρακάλεσε τη ΔΕΗ και την Τοπική Κοινωνία να δείξουν κατανόηση για τη μείωση της λιγνιτικής παραγωγής που θα έπρεπε πλέον να μην ξεπερνά το 30% της συνολικής ζήτησης!
  • Οι κερδοσκόποι «επενδυτές» της Η/Ε παρά την απαγόρευση των εξαγωγών κάνουν λαθρεμπόριο εξάγοντας ρεύμα προς Βορά και Τουρκία αφού η τιμή του εκεί ξεπέρασε τα 500 ευρώ/ΜW/h στη χοντρική όταν στην Ελλάδα παίζει από 50 μέχρι 150 ευρώ/ΜW/h στη χοντρική και κοστίζει από 70 έως 80 ευρώ/ΜW/h στη λιανική.
  • Γίνεται «σπάσιμο» της διακοψιμότητας των μεγάλων βιομηχανιών παρότι έχουν πάρει μπόνους μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος με την συμφωνία ότι θα κάνουν μείωση ισχύος όταν του ζητηθεί.

Όταν όμως συνέβησαν όλα αυτά και χρειαστήκαμε ρεύμα, όλοι έστρεψαν το βλέμμα τους στην «πολύπαθη» ΔΕΗ και πιο συγκεκριμένα στα υδροηλεκτρικά (δεν εντάσσονται στις ΑΠΕ) και στο λιγνίτη που πριν λίγους μήνες δήλωναν ότι δεν τον χρειάζονται και έπαιρναν δραστικά μέτρα για τη μείωση της παραγωγής των λιγνιτικών Σταθμών και των Ορυχείων.  Τον Μάη του 2016 η λιγνιτική παραγωγή έπεσε στο 25% του συνόλου της κατανάλωσης Ηλεκτρικής Ενέργειας στη Χώρα και η διεύθυνση των Ορυχείων αντίστοιχα μείωνε τις εργάσιμες μέρες των λιγνιτωρύχων κι ας είχαν ωράριο εργασίας «συνεχούς πυράς».

Το πρόβλημα όμως δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη συγκυρία αλλά είναι γενικότερο και θα το ξαναβρούμε πολλές φορές μπροστά μας και πιθανά να παρουσιαστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε τα «φαινόμενα τύπου Καλιφόρνιας» να αλλάξουν ονομασία και να λέγονται «φαινόμενα τύπου Ελλάδας ή τύπου ΕΕ».

Αυτά είναι τα απότοκα της Απελευθέρωσης Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας. Είναι η αναρχία στην παραγωγή ως αποτέλεσμα της θεμελιώδους καπιταλιστικής αντίφασης ανάμεσα στον Κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της.

«..Κανείς δεν ξέρει πόσα από τα προϊόντα του έρχονται στην αγορά, πόσα από αυτά χρησιμοποιούνται, κανείς δεν ξέρει αν το μεμονωμένο προϊόν ανταποκρίνεται σε μια πραγματική ανάγκη, αν θα καλύψει το κόστος του ή αν καν θα πουληθεί. Στην καπιταλιστική παραγωγή, κυριαρχεί αναρχία...» (Φ. Ένγκελς «Αντι Ντύρινγκ»).

 

Απελευθέρωση ή Ενεργειακός σχεδιασμός

Οι εξελίξεις στην Ηλεκτρική Ενέργεια το προηγούμενο διάστημα ήταν δραματικές και έβαλαν ξανά «επί τάπητος» νέα δεδομένα και καταστάσεις που καθιστούν αναγκαία μια δημόσια συζήτηση για τον ενεργειακό σχεδιασμό της Χώρας μας. Αναγκαίο επίσης είναι να τοποθετηθούν με σαφήνεια και όχι με μισόλογα και ανέξοδα συνθήματα, τα συνδικάτα και οι πολιτικές δυνάμεις, ειδικότερα αυτές που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

 

*Ασαλουμίδης Κων/νος: Εργαζόμενος στο Ορυχείο Νοτίου Πεδίου, Πρόεδρος του ΣΕΕΝ «Εργατική Αλληλεγγύη»

*Πράσσος Στέφανος: Συνταξιούχος, πρώην εργαζόμενος στο Ορυχείο Καρδιά και πρώην Πρόεδρος του ΣΕΕΝ «Εργατική Αλληλεγγύη»

 

 

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 07/01/2018 - 21:15

Αντιφασιστική διαδήλωση, Κυριακή 14/1 Πετράλωνα

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΑΧΖΑΤ ΛΟΥΚΜΑΝ ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΓΕΝΑΡΗ, ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ, ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, 12Μ   Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου- Νέου Κόσμου καλεί στην αντιφασιστική διαδήλωση στη μνήμη του Σαχζάτ Λουκμάν την Κυριακή 14 Γενάρη στα Πετράλωνα. Πέντε χρόνια μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του 27χρονου Πακιστανού εργάτη, στέλνουμε το μήνυμα ότι δε θα επιτρέψουμε ποτέ ξανά την εμφάνιση ταγμάτων εφόδου της ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής στις γειτονιές μας.   Η ισόβια καταδίκη των δύο νεοναζί δολοφόνων του Σαχζάτ, που τώρα κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου και στη μεγάλη δίκη της Χρυσής Αυγής για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, ήταν μια νίκη του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος. Ήταν η αρχή για να σπάσει η προκλητική ασυλία που απολάμβαναν οι νεοναζί από την ελληνική αστυνομία, τη δικαστική εξουσία, τα κυρίαρχα ΜΜΕ και όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια. Για να μπει φρένο στην προσπάθεια των χρυσαυγιτών να επιβάλλουν τον τρόμο σε μετανάστες εργάτες, αντιφασίστες και αγωνιστές της Αριστεράς, στέκια, ομοφυλόφιλους, γυναίκες, σε όποιον αντιστέκεται στις επιθέσεις των κυβερνήσεων και των αφεντικών. Και να οδηγηθούν, αμέσως μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τον ξεσηκωμό που ακολούθησε, τα τάγματα εφόδου και η ηγεσία της Χρυσής Αυγής στη δίκη.   Σε αυτό το δρόμο θα συνεχίσουμε, μέχρι να μπουν ισόβια στη φυλακή όλοι οι χρυσαυγίτες δολοφόνοι του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα, μέχρι να κλείσουν τα γραφεία τους παντού. Και για να βάλουμε τέλος σε όλες τις ρατσιστικές πολιτικές της Ευρώπης Φρούριο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεδιάντροπα σήμερα εφαρμόζει. Για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και να καταργηθεί η ρατσιστική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Αυτές οι πολιτικές είναι που στρώνουν το δρόμο στους φασίστες και τους νεοναζί. Για να δοθεί άσυλο και να ανοίξουν οι πόλεις σε όλους τους πρόσφυγες, για να μπουν όλα τα προσφυγόπουλα στα σχολεία. Για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, για ίσα δικαιώματα και εγγραφή στα συνδικάτα, ενάντια στην ισλαμοφοβία και όλη τη ρατσιστική προπαγάνδα που στόχο έχει να διασπάσει την εργατική τάξη και τη νεολαία.   Τα Πετράλωνα ήταν, είναι και θα παραμείνουν μια γειτονιά αντιρατσιστική και αντιφασιστική. Η τοπική ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει παίξει ρόλο σε αυτό με την παρουσία και τη δράση της στη γειτονιά, σε κάθε μάχη που άνοιγε. Και το ίδιο θα κάνει την Κυριακή 14 Γενάρη στο πλευρό της Πακιστανικής και της Μπαγκλαντεσιανής Κοινότητας, μαζί με τα τοπικά συνδικάτα, τη νεολαία, τους φορείς και τις οργανώσεις της Αριστεράς που καλούν στη διαδήλωση.   Μαζί με το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό κίνημα, τιμούμε τη μνήμη του αδερφού μας μετανάστη εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν. Και συνεχίζουμε τον αντικαπιταλιστικό αγώνα για έναν κόσμο χωρίς φτώχεια, πολέμους, ρατσισμό και φασίστες.   Όλοι και όλες την Κυριακή 14 Γενάρη στις 12μ στην πλατεία Μερκούρη στα Πετράλωνα!   ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου- Νέου Κόσμου Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ Ν.ΚΟΣΜΟΥCategories: ΕκδηλώσειςΔρασεις-Εκδηλωσεις: Δρασεις-ΕκδηλωσειςΗμερομηνία: 07/01/2018 - 21:15

2018-Πανεργατική αρχή, επαναστατική προοπτική! [του Πάνου Γκαργκάνα]

2018-Πανεργατική αρχή, επαναστατική προοπτική! του Πάνου Γκαργκάνα, διευθυντή της "εργατική αλληλεγγύη" και μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ   Η νέα χρονιά ξεκίνησε με τις καθιερωμένες εξαγγελίες των πολιτικών αρχηγών που ηχούν πιο κούφιες και ανόητες όσο κι αν υπόσχονται μια καλύτερη χρονιά. Ο Τσίπρας υπόσχεται ότι το 2018 θα είναι το τέλος των μνημονίων γιατί θα ...εφαρμόσει μέχρι κεραίας τις απαιτήσεις τους κι ο Μητσοτάκης λέει ότι θα ρίξει την κυβέρνηση για να πουλήσει τσαμπουκά στα ...Σκόπια!   Υπάρχει, όμως, μια άλλη δύναμη που δεν πουλάει υποσχέσεις, αλλά βάζει μπροστά με το καλημέρα να αλλάξει τα πράγματα: είναι η εργατική τάξη και το κίνημά της.    Στις 8 Γενάρη η κυβέρνηση στέλνει στη Βουλή ένα πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα που ζητάει η Τρόικα, ανάμεσά τους και τη ρύθμιση που δυσκολεύει την κήρυξη απεργίας από τα πρωτοβάθμια σωματεία. Οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ, της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτείνουν την κήρυξη Πανεργατικής Απεργίας ενάντια στην ψήφιση αυτής της επίθεσης. Είναι ένα βήμα για να συνεχίσουμε τη δυναμική της Πανεργατικής Απεργίας που έγινε στις 14 Δεκέμβρη και ο καλύτερος τρόπος για να στείλουμε ξεκάθαρο μήνυμα σε όλους - στην ΕΕ, στο ΔΝΤ, στον ΣΕΒ, στους τραπεζίτες: η εργατική τάξη θα τερματίσει τα μνημόνια με τους αγώνες της.   Μέσα στη βδομάδα που αρχίζει στις 8 Γενάρη συνεχίζεται η δίκη της Χρυσής Αυγής με καταθέσεις μαρτύρων της Πολιτικής Αγωγής. Φτάνει η ώρα για να καταθέσουν σύντροφοι και συντρόφισσες που αντιμετώπισαν τις επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης ήδη από τη δεκαετία του 1990, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε η κατάθεση του Δημήτρη Κουσουρή. Είναι το ξεκίνημα για τις μάχες που έχει να δώσει το αντιφασιστικό και το αντιρατσιστικό κίνημα το 2018.   Ενότητα   Ξεκινάμε, λοιπόν! Και με κάθε βήμα αντίστασης στις μνημονιακές επιθέσεις και στις φασιστικές προκλήσεις, χτίζουμε πιο δυνατά την ενότητα του εργατικού κινήματος συσπειρώνοντας όλες τις δυνάμεις του: από τη νεολαία που υπερασπίζεται τις Σχολές από τη διάλυση μέχρι τους συνταξιούχους που παλεύουν να σώσουν τις συντάξεις, και από τους εργαζόμενους που αντιστέκονται στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και των συγκοινωνιών μέχρι τους συμβασιούχους που δίνουν μάχες ενάντια στις απολύσεις.   Την ενότητα αυτής της δύναμης υπηρετεί η κοινή δράση της Αριστεράς και γι' αυτό η Εργατική Αλληλεγγύη στηρίζει την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς όλες τις δυνάμεις για να κλιμακώσουμε αυτή τη δράση. Η συνεδρίαση του  Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 21 Γενάρη μπορεί να είναι άλλο ένα βήμα για το δυναμικό ξεκίνημα της νέας χρονιάς.   Και η συνέχεια μπορεί να είναι ακόμη πιο δυνατή, αξιοποιώντας την έμπνευση των επαναστατικών παραδόσεων της Αριστεράς. Φέτος γιορτάζουμε 200 χρόνια από τη γέννηση του Μαρξ, 100 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ και 50 χρόνια από την έκρηξη του Μάη 1968. Για να μην ξεχνάμε ούτε στιγμή ότι η Αριστερά αξίζει τον τίτλο της όταν βοηθάει τον “ιστορικό νεκροθάφτη” του καπιταλισμού να παίξει το ρόλο του!  Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 07/01/2018 - 21:15

Σχόλιο της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. για σακούλες και λοιπές "οικολογικές ευαισθησίες" της κυβέρνησης...

Οικολογία είναι σταματήσεις το έγκλημα στις Σκουριές, την καταστροφή του δάσους, τη μόλυνση τη γης, του αέρα, του νερού της Χαλκιδικής για ν' αρπάξει ο Μπόμπολας και η Eldorado το χρυσό που κρύβει ο τόπος... Οικολογία είναι να μην επιτρέπεις εγκλήματα σαν αυτό στη Σαλαμίνα, ελέγχοντας τους ανεξέλεγκτους εφοπλιστές κι απαγορεύοντας τη χρήση σαπιοκάραβων, τιμωρώντας τους ενόχους για τη ρύπανση του Σαρωνικού... Οικολογία είναι να αποδίδεις το χώρο του Ελληνικού ως μητροπολιτικό πάρκο, γεμάτο χώρους πράσινου, στους κατοίκους της Αττικής και όχι στο Λάτση και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα για να "φυτέψουν" εμπορικά κέντρα, καζίνο και ουρανοξύστες για ν'αυξάνουν τα κέρδη τους... Οικολογία είναι να σταματήσεις την καθημερινή μόλυνση από τα ΕΛ.ΠΕ. του αέρα που αναπνέουν οι κάτοικοι της δυτικής Θεσσαλονίκης και όχι να τους επιτρέπεις να φακελώνουν τους κατοίκους και φορείς της περιοχής που αντιδρούν στο έγκλημά τους... Οικολογία είναι να αντιστρέψεις την πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας γης σε ντόπια και ξένα αρπακτικά,  να προστατέψεις,  να αναβαθμίσεις και να αποδώσεις στην κοινωνική πλειοψηφία τα δάση, τις παραλίες,  τους υδροβιότοπους κι ό,τι όμορφο έχει αυτός ο τόπος... Οικολογία είναι να υποχρεώσεις τις μεγάλες βιομηχανίες να χρησιμοποιήσουν χάρτινες, γυάλινες και άλλες πιο φιλικές προς το περιβάλλον συσκευασίες των προϊόντων τους από το πλαστικό και το αλουμίνιο που κατακλύζουν τα ράφια των super-market...   ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ να φορτώνεις κάθε λίγο με νέα χαράτσια τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όπως αυτό με το τέλος των 4 λεπτών για κάθε πλαστική σακούλα, που (μετά τις συνεχείς αυξήσεις του ΦΠΑ στα βασικά είδη λαϊκής κατανάλωσης) κάνει το ψωμί ή το γάλα π.χ. της οικογένειας περίπου 2% ακριβότερα! Αυτό είναι άλλη μια επιβεβαίωση της απόλυτης υποταγής (και) της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις εντολές της Ε.Ε. και του κεφαλαίου. Πολλά εκατομμύρια ευρώ (δίπλα σ΄αυτά των μνημονιακών περικοπών μισθών και συντάξεων) βγαίνουν πάλι από την τσέπη των εργαζόμενων για να πληρωθεί άλλη μια δόση του δημόσιου χρέους ενώ την ίδια στιγμή οι μεγάλες αλυσίδες των super-market μετακυλούν στον καταναλωτή και απαλλάσσονται από το κόστος της σακούλας για τη μεταφορά των προϊόντων που πωλούν. Είναι άλλη μια αντιστροφή του εργατικού συνθήματος "φόροι στο κεφάλαιο και όχι στο λαό", που προεκλογικά υπέκλεψε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε "απαλλαγές  για το κεφάλαιο με νέους φόρους στο λαό"... Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 04/01/2018 - 21:00

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης για την απώλεια του σ. Άρη Λάμπρου

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης για την απώλεια του σ. Άρη Λάμπρου

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης εκφράζει τη βαθιά της λύπη για την απώλεια του σ. Άρη Λάμπρου. Στρατευμένος στο κομμουνιστικό κίνημα, μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ (μ-λ), συμμετείχε στους λαϊκούς αγώνες για δεκαετίες, ενώ σαν μαχόμενος γιατρός και συνδικαλιστής, πάλεψε για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας.

Στην οικογένειά του, τους ανθρώπους του και τους συντρόφους στο ΚΚΕ (μ-λ) απευθύνουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 10/01/2018 - 00:45

Απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση στη ΣΕΚΑΠ, τον Σαββίδη κι όλους τους “επενδυτές” που κλείνουν επιχειρήσεις

Απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση στη ΣΕΚΑΠ, τον Σαββίδη κι όλους τους “επενδυτές” που κλείνουν επιχειρήσεις

Ο Ιβάν Σαββίδης, ιδιοκτήτης εδώ και λίγα χρόνια της θρακιώτικης πρώην συνεταιριστικής καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ, ανακοίνωσε ότι θα κλείσει την επιχείρηση, λόγω της δικαστικής απόφασης που δεν διαγράφει πρόστιμο 38,2 εκατ. ευρώ που είχε επιβληθεί στη ΣΕΚΑΠ πριν από χρόνια.

Σχεδόν αυτόματα υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη δηλώνουν τη διάθεση της κυβέρνησης για διευθέτηση του ζητήματος με τη …διαγραφή του προστίμου. Αυτοί οι ίδιοι που τόσο εύκολα έβαλαν την υπογραφή τους για τις κατασχέσεις σε λογαριασμούς χαμηλοσυνταξιούχων και ανέργων για χρέη άνω των 500 ευρώ προς το Δημόσιο, “σχίζουν τα ιμάτια τους” για το ποιος είναι πιο φιλικός για τα συμφέροντα του επιχειρηματία-“επενδυτή”, ποιος θα του προσφέρει μεγαλύτερη εκδούλευση. Ανερυθρίαστα υπενθυμίζουν ο ένας μετά τον άλλο την κυβερνητική τροπολογία για τη διαγραφή των προστίμων μεγάλων επιχειρήσεων που αφορά και την υπόθεση Σαββίδη. Μόνιμη επωδός των δηλώσεών τους η σωτηρία των 176 θέσεων εργασίας της ΣΕΚΑΠ και κυρίως το να μη χαλάσει το «επενδυτικό κλίμα»…

 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που, εκτός από τα μνημόνια που θα έσκιζε, θα τα έβαζε με τα μεγάλα συμφέροντα και τη διαπλοκή, φτιάχνει το δικό της «επιχειρηματικό λόμπι». Αξιοποιεί και διευρύνει όλο το μνημονιακό πλαίσιο υποστήριξη της επιχειρηματικότητας και της κερδοσκοπίας του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζομένων. Δεν υπάρχει καμιά ανάγκη διερεύνησης του τρόπου απόκτησης της ΣΕΚΑΠ από τον «επενδυτή», χωρίς αντάλλαγμα στην ουσία και με διαγραφή των χρεών της, όπως δεν υπάρχει και για τον τρόπο που έγινε και αυτός καναλάρχης. Πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν η ίδια πριμοδοτεί το ξεπούλημα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης σε κοινοπραξία με τη συμμετοχή του ίδιου «επενδυτή», χωρίς να αισθάνεται καμιά ανάγκη να τοποθετηθεί και πολύ περισσότερο να διερευνήσει την υπόθεση ακόμη και όταν η εγγυητική επιταγή του αποδεικνύεται χωρίς αντίκρισμα! Και ο “επενδυτής” βέβαια ανταποδίδει με αγκαλιές και δηλώσεις στήριξης του πρωθυπουργού, παραλαμβάνει το κανάλι του παρουσία του υπουργού τύπου, συναγελάζεται με το μισό υπουργικό συμβούλιο!

 

Όμως το δικαίωμα στη δουλειά των εργαζόμενων στη ΣΕΚΑΠ (και κάθε επιχείρηση) δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο εκβιασμών του κάθε αγύρτη επιχειρηματία και της διαπλοκής του με την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία. Όχι μόνο πρέπει να πληρώσει τα χρέη του ο Σαββίδης (και με κατάσχεση της περιουσίας του) αλλά και η ΣΕΚΑΠ να συνεχίσει να συνεχίσει να λειτουργεί, κρατικοποιημένη και με εργατικό έλεγχο. Αν ο (κάθε) Σαββίδης δεν θέλει, οι εργαζόμενοι μπορούν! Σε σύγκρουση με την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ΣΕΒ, το πλαίσιο μνημονίων και συνολικά την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ για την υπεράσπιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και των τραπεζών.

 

·         Όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των αγαθών

·         Να μην κλείσει κανένα εργοστάσιο, καμιά θέση εργασίας να μην χαθεί.

·         Απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση στους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων που κλείνουν και λειτουργία τους με εργατικό έλεγχο

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 31/12/2017 - 09:45

Καταγγελία για τη σύλληψη του σ. Τάκη Ζώτου

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλει τη σύλληψη του δικηγόρου Τάκη Ζώτου μέλος της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, της ΚΕΕΡΦΑ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο σ. Ζώτος συνελήφθη  από την ΕΛΑΣ το μεσημέρι της Τετάρτης 27.12 στο Καρπενήσι, επειδή έσβηνε σύνθημα της Χ.Α. από τοίχο στην είσοδο της πόλης. Η σύλληψη του σ. Ζώτου, για μία ενέργεια που θα έπρεπε ήδη να τα έχει κάνει ο δήμος και ο περιφεριεάρχης Μπακογιάννης, δείχνει ότι, και στο Καρπενήσι οι χρυσαυγίτικοι πυρήνες στη ΕΛ.ΑΣ συνεχίζουν να δρουν με ευθύνη της κυβέρνησης Τσίπρα. Κάτω τα χέρια από τους αντιφασίστες. Να παρθούν πίσω οι κατηγορίες ενάντια στο σ. Ζώτο. Να τελειώνουμε με τους ναζί της ΧΑ. Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 27/12/2017 - 22:30

Για το αναγκαίο άλμα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ [του Νίκου Κρασάκη]

του Νίκου Κρασάκη

Αποτελεί αυτονόητο γεγονός ότι το ζήτημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συζητήθηκε εκτενώς στο συνέδριο του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Οι αποφάσεις που ελήφθησαν φιλοδοξούν να συμβάλλουν σε ένα νέο άλμα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε ένα νέο βήμα συγκέντρωσης δυνάμεων στην κατεύθυνση του μετώπου/πόλου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί σημαντική κατάκτηση για την αντικαπιταλιστική Αριστερά στη χώρα μας — και όχι μόνο. Παρά τα λάθη και τις αντιφάσεις της, έχει κατοχυρωθεί στους εργαζόμενους και στον αριστερό κόσμο ως η μοναδική συγκροτημένη προσπάθεια που επιχειρεί να διαμορφώσει αγωνιστικές και αντικαπιταλιστικές απαντήσεις στην περίοδο. Έχει συμβάλλει στο να μείνει ζωντανή η ελπίδα της εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης, της ανάπτυξης ενός ισχυρού αντικαπιταλιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Στην επόμενη φάση της αποστοίχισης σημαντικού μέρους της εργατικής-λαϊκής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και της ολοένα μεγαλύτερης ανάδειξης των ορίων που έχουν άλλες διαχειριστικές λύσεις, μπορεί και πρέπει να γίνει πόλος συσπείρωσης όλου του μαχόμενου κόσμου που αναζητά μια άλλη μαχόμενη ανατρεπτική αριστερά.

Για να μπορέσει, όμως, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να εμπνεύσει και να υποδεχθεί όλο αυτό το δυναμικό θα πρέπει να προχωρήσει σε μια αποφασιστική τομή στην κατεύθυνση της ανάπτυξης, της ανασυγκρότησης και του μετασχηματισμού της. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η επιλογή ανάμεσα στην οικοδόμηση ενός αυτοτελούς κοινωνικοπολιτικού ρεύματος –με αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και επαναστατική ηγεμονία, που φυσικά θα επικοινωνεί και θα συνδέεται με τις πιο πλατιές λαϊκές διαθέσεις– και την καθήλωση στο όνομα των «συμμαχιών», στην αναζήτηση κάποιου ρεφορμιστικού πολιτικού προγράμματος, σχεδίου και ρεύματος ως οχήματος για να «αναρριχηθεί» προς το πολιτικό σκηνικό, με «συμμαχίες κορυφής» χωρίς αρχές και προοπτική.
Η θετική απάντηση στο ερώτημα αυτό προϋποθέτει τη συνειδητή προσπάθεια για τη συσπείρωση και την οργάνωση των πρωτοποριών που γεννιούνται μέσα στους αγώνες και η κοινωνική γείωση με τα πιο φτωχά εργατικά και λαϊκά στρώματα. Το βάθεμα, την τεκμηρίωση, την προβολή και την εκλαΐκευση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, σε πολιτική και προγραμματική αυτοτέλεια από τα ρεφορμιστικά ρεύματα. Τη διεύρυνση και μετασχηματισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού μετώπου/πόλου με νέους αγωνιστές, δυνάμεις και ρεύματα από τον χώρο της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντι-ΕΕ Αριστεράς. Τη δημοκρατική λειτουργία και οργανωτική ανασυγκρότηση, ώστε να ξεπερνιούνται προβλήματα πολυγλωσσίας και διαφορετικών σχεδιασμών, για την ενιαία μετωπική ΑΝΤΑΡΣΥΑ των συνελεύσεων, των επιτροπών και των μελών της.

Η πορεία προς την 4η Συνδιάσκεψη πρέπει να σηματοδοτήσει αυτή την κατεύθυνση. Οι συνελεύσεις των τοπικών και κλαδικών επιτροπών πρέπει να γίνουν με ανοικτό κάλεσμα, ως αντικαπιταλιστικές συνελεύσεις, προς ένα δυναμικό το οποίο μπορεί να παρακολουθήσει και να συμβάλει στη διαδικασία ή και να ενταχθεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρέπει να αποτελέσουν αποφασιστικό βήμα στην ουσιαστική συζήτηση και πολιτική ενοποίηση της ίδιας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να γίνει καταλύτης μιας ευρύτερης συσπείρωσης των αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντι-ΕΕ, ανατρεπτικών δυνάμεων, με κρίκους το θέμα της ΕΕ, την προτεραιότητα των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων, ενάντια σε ευρωμνημόνια-κεφάλαιο-ιμπεριαλισμό-πόλεμο, ενάντια στη διαχείριση του συστήματος, με σαφή αντικυβερνητική στάση. Επιδιώκουμε την πολιτική συνεργασία με εκείνες τις δυνάμεις που τείνουν να υπερβούν το όριο της διαχειριστικής λογικής και κινούνται σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, διαχωριζόμενες με σαφήνεια από εκείνες που τείνουν να το αναπαράγουν, περιοριζόμενες σε μια νεο-διαχειριστική, νεο-συριζαίικη λογική, στη βάση της πρότασης κοινού βηματισμού και πολιτικής συνεργασίας που έχει καταθέσει. Το πολιτικό αυτό κριτήριο είναι ενιαίο για κάθε αναμέτρηση που προϋποθέτει συνολική πολιτική και προγραμματική συνεργασία. Επομένως, ισχύει και για τις εκλογικές μάχες, για τις οποίες πρέπει ρητά να απορριφθεί κάθε λογική «αυτονόμησης» από τη συνολική πολιτική γραμμή στο όνομα της κοινοβουλευτικής έκφρασης.

Βηματοδότη και καρδιά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της πορείας για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο/πόλο επιδιώκουμε να αποτελέσει η διαδικασία και τελικά η ίδρυση του κομμουνιστικού φορέα, τη δρομολόγηση του οποίου επιβεβαίωσε, με συγκεκριμένα μάλιστα μέτρα, το 4ο συνέδριο του ΝΑΡ. Ένας σύγχρονος κομμουνιστικός φορέας, με το ανέβασμα του πήχη της συζήτησης, με τη συνοχή και την οργάνωσή του, με τη μετωπική του λογική, πολλαπλασιάζει τα βήματα προς την ανάπτυξη και τη διεύρυνση του μετώπου. Το δίλημμα δεν είναι «κόμμα ή μέτωπο». Σήμερα δεν μπορεί να επιβιώσει ένα «μέτωπο-χυλός», ούτε βέβαια ένα μέτωπο «προσωπείο» μιας οργάνωσης.

Το συνέδριο του ΝΑΡ υπερβαίνει το άγονο αυτό ερώτημα στην κατεύθυνση μιας ανώτερης σύνδεσης κόμματος-μετώπου. Που είναι και η μόνη διέξοδος.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 17.12.2017

http://prin.gr/?p=18123

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 22/12/2017 - 09:30

Κάτω το νέο ιδιώνυμο ενάντια στους αγωνιστές κατά των πλειστηριασμών

Κάτω το νέο ιδιώνυμο ενάντια στους αγωνιστές κατά των πλειστηριασμών

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποφάσισε ότι η αποτροπή του ξεπουλήματος της λαϊκής κατοικίας αποτελεί ιδιώνυμο αδίκημα και τιμωρείται αυτόματα με τρεις μήνες και πάνω, φυλάκιση.

Μετά την κινητοποίηση των ΜΑΤ εναντίον των διαδηλωτών, τις διώξεις εναντίον πρωτοπόρων του κινήματος κατά των πλειστηριασμών, αφού χρησιμοποίησαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, ήρθε τώρα η σειρά της σχεδόν αυτόματης ποινής «για λόγους υπέρτερου δημοσιονομικού και δημοσίου συμφέροντος» και «μέσω της ακώλυτης διενέργειας των πλειστηριασμών ως μέσων ενίσχυσης της ρευστότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος», όπως θρασύτητα αναφέρει η αιτιολογική έκθεση της (ν)τροπολογίας.

Μετά τις απόπειρες για περιστολή του απεργιακού δικαιώματος, έρχεται τώρα ένα ευρωχουντικής σύλληψης νομοθέτημα.

Ας το ακούσουν καλά ο Κοντονής, οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η ΝΔ που στηρίζει τους πλειστηριασμούς, αλλά και τα κάθε λογής κοράκια και συμφέροντα που έχουν βάλει στο μάτι τη λαϊκή κατοικία: «Υπέρτερο συμφέρον» είναι το δίκιο των εργαζόμενων και όχι το «δίκιο των θεσμών» και του κεφαλαίου, των τραπεζών και των καπιταλιστών.

Δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε βήμα πίσω.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 21/12/2017 - 00:45