ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή

ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Νοτίων : Έξω οι παραστρατιωτικοί έφεδροι, ο ρατσισμός και ο φασισμός!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τοπική Επιτροπή Νοτίων

 

Έξω οι παραστρατιωτικοί έφεδροι, ο ρατσισμός και ο φασισμός!

Βαρύτατες οι ευθύνες της δημοτικής αρχής Ελληνικού Αργυρούπολης

 

Μεγάλη πρόκληση αποτελεί η πρόσκληση από την δημοτική αρχή Ελληνικού-Αργυρούπολης σε ομάδα «εφέδρων» με το όνομα Ο.Δ.Ε.Υ.Ω («ομάδα δυναμικών εξορμήσεων υψίστης ωφελείας»!) να πάρει μέρος στην μαθητική παρέλαση του δήμου! Καμία θέση δεν έχουν στους δρόμους των γειτονιών μας, δίπλα στα παιδιά μας, οι στρατιωτικά ντυμένοι εκπρόσωποι μιας ομάδας που έχει ήδη στο ενεργητικό της ρατσιστικές ενέργειες, όπως η «κατάληψη» χώρου στο Βοτανικό για να μην ανεγερθεί εκεί μουσουλμανικό τέμενος. Με την παρουσία τους οι παραστρατιωτικοί έκαναν ακόμα πιο μαύρο τον μαύρο θεσμό της παρέλασης, που καμιά σχέση δεν έχει με την περηφάνια της αντίστασης και της απελευθέρωσης.

Γενικότερα οι λέσχες εφέδρων αποτελούν παραστρατιωτικές ομάδες, που ενισχύουν τον μιλιταρισμό, τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και αποτελούν θερμοκήπια για τα «άνθη του κακού», τις ακροδεξιές και χουντικές αντιλήψεις, τον εθνικισμό και το φασισμό. Αποτελούν μέρος της πολύπλευρης πολεμικής προετοιμασίας και «εκπαίδευσης» της νεολαίας και του λαού, καθώς κυβερνήσεις, ΝΑΤΟ και ολιγαρχία μάς βλέπουν ως κρέας για τα κανόνια των σύγχρονων πολέμων για τα συμφέροντά τους.

Η δημοτική αρχή του Γ. Κωνσταντάτου ΩΔΕΥΕΙ προς την πλήρη έκφραση της εθνικιστικής και ρατσιστικής υστερίας. Έχει προϋπηρεσία με τη στάση της κατά των αποκλεισμένων προσφύγων στο Ελληνικό, όπου σταθερά τα δίνει όλα για να προχωρήσει η επέλαση των καταστροφικών επιχειρηματικών συμφερόντων, πολυεθνικών και ντόπιων. Αλλά και με τους κιτς σημαιοστολισμούς για το μακεδονικό.

Ζούμε σε εποχές που όλοι διαλέγουν πλευρά. Κάποιοι έχουν αποφασίσει να είναι με τα μεγάλα συμφέροντα, το αδηφάγο κεφάλαιο, τα μνημόνια, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τον εθνικισμό, το ρατσισμό και τελικά το φασισμό.

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, η νεολαία που αγωνίζεται και αγωνιά για το μέλλον της, παντού στην Ελλάδα αλλά και ειδικά στις γειτονιές μας, που έκτισαν οι πρόσφυγες και λευτέρωσαν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, δεν μπορούν να ανεχτούν παρουσίες που μυρίζουν χούντα και αντίδραση. Διαλέγουμε πλευρά! Ψωμί-παιδεία-ελευθερία, οι χούντες δεν τελείωσαν το ΄73.

Δεν είναι τυχαίο πως ειδικά το τελευταίο διάστημα, αξιοποιώντας την ευρω-μνημονιακή και ΝΑΤΟϊκή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ενθαρρυμένοι από το σύστημα, οι νοσταλγοί του Χίτλερ και οι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής προβαίνουν σε τραμπουκισμούς και στην περιοχή μας. Πάντα μέσα στο σκοτάδι, εκεί που ανήκουν.

Η Τοπική Επιτροπή Νοτίων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί το λαό και τη νεολαία, όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος και της αριστεράς σε αγωνιστική κινητοποίηση για να δοθεί η κατάλληλη απάντηση.

ΕΞΩ από τις γειτονιές μας οι φασιστικές λέσχες εφέδρων

ΟΧΙ στο εθνικιστικό – ρατσιστικό δηλητήριο της δημοτικής αρχής

ΑΓΩΝΑΣ για να τσακίσουμε το φασισμό και το σύστημα που τον γεννά

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

 

 

 

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΝΟΤ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 01/11/2018 - 09:45

Αποφασιστική στήριξη και κλιμάκωση των απεργιακών αγώνων για την ανατροπή της μνημονιακής λιτότητας κυβέρνησης -ΕΕ -κεφαλαίου

Αποφασιστική στήριξη και κλιμάκωση των απεργιακών αγώνων για την ανατροπή της μνημονιακής λιτότητας κυβέρνησης -ΕΕ -κεφαλαίου

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει αποφασιστικά τις απεργίες του επόμενου διαστήματος. Η οργάνωση των απεργιακών αγώνων είναι η απάντηση των εργαζόμενων στα παραμύθια περί εξόδου από τα μνημόνια και η μόνη διέξοδος και ελπίδα για να σπάσουν τα ασφυκτικά όρια του χρέους, της ΕΕ και της υποταγής των πάντων στην εξασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που καταδυναστεύουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία, συνεχίζουν και εντείνουν την κατάργηση δικαιωμάτων και την κλοπή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι. Μόνο έτσι μπορούμε να πετύχουμε το μπλοκάρισμα  των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων και το σταμάτημα της μείωσης των εισοδημάτων μας. Μόνο έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε όρους αντεπίθεσης και ανατροπής.

Η διακλαδική απεργία στη 1 Νοέμβρη είναι μια σημαντική μάχη που οργανώθηκε με πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων από τα κάτω, με διαδικασίες βάσης (γενικές συνελεύσεις, επιτροπές αγώνα) και συντονισμό, ξεπερνώντας λογικές αναμονής στο σχεδιασμό του γραφειοκρατικού εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, με στόχο την κατοχύρωση ΣΣΕ και πραγματικές αυξήσεις και δικαιώματα, παλεύοντας στην πράξη την ανάκτηση των κλεμμένων από κυβερνήσεις και κεφάλαιο, όλης της μνημονιακής περιόδου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε αποφασιστική στήριξη της και συνέχεια για την επιτυχία της πανεργατικής απεργίας στις 14 Νοέμβρη που έρχεται ως αποτέλεσμα της πίεσης που βάζει στις συνδικαλιστικές ηγεσίες το απεργιακό κύμα που μεγαλώνει. Καλεί τους  εργαζόμενους να πάρουν στα χέρια τους την απεργία εξασφαλίζοντας την επιτυχία της σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα με συνελεύσεις απεργιακές επιτροπές και περιφρουρήσεις, ξεπερνώντας τις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Να οργανώσουν την κλιμάκωσή της με απεργιακό σχέδιο ώστε να διεκδικήσουν την αποκατάσταση των κλεμμένων και αξιοπρεπή ζωή και δικαιώματα.

Πάλη και αγώνας:

  • Για κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.
  • Για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις - ΣΣΕ με βάση τις ανάγκες μας -επαναφορά του 13ου κ 14ου μισθού
  • Για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού
  • Για αύξηση των δαπανών για τις κοινωνικές ανάγκες
  • Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις
  • Ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας,

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα δώσει όλες της τις δυνάμεις για την επιτυχία των απεργιών και την αποφασιστική τους κλιμάκωση μέχρι τη νίκη.

 

ΟΛΟΙ/ ΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΜΑΧΕΣ,

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 01/11/2018 - 00:15

ΚΕ Δημοσίου : Με ανατρεπτικούς μαζικούς αγώνες οργανωμένους "από τα κάτω" να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν

ΜΕ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ «ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ» ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

 

«Έξοδος από τα μνημόνια» και άλλα καθρεφτάκια για ιθαγενείς

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι «βγήκαμε από τα μνημόνια». Αλήθεια, έπαψαν να ισχύουν οι χιλιάδες μνημονιακές διατάξεις; Ξεφύγαμε από τη μείωση μισθών και συντάξεων; Από την απαγόρευση προσλήψεων που να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες; Από το ξήλωμα του κράτους πρόνοιας; Από τον «υποκατώτατο» μισθό και την ελαστική εργασία; Από την κατάργηση των δώρων; Τίποτε από όλα αυτά δεν συμβαίνει.

Άλλωστε, το «δημόσιο» (με την έννοια ότι θα το πληρώσουμε όλοι εμείς κι όχι όσοι το δημιούργησαν) χρέος από 129% επί του ΑΕΠ στην αρχή των μνημονίων, τώρα έχει τερματίσει στο 187%! Η επιτήρηση της Τρόικας συνεχίζεται κανονικά στο πλαίσιο του Δημοσιονομικού Συμφώνου της Ε.Ε. Οι προεκλογικού τύπου υποσχέσεις για «θετικά αντίμετρα» προς τους εργαζόμενους είναι πομφόλυγες όσο υπάρχει η υποχρέωση για πλεονάσματα της τάξης του 3,5% μέχρι το 2023 και 2,2% μέχρι το 2060, για τα οποία είναι δεσμευμένη και η όποια επόμενη κυβέρνηση συνεχίζει να εξυπηρετεί το κεφάλαιο, τις τράπεζες και την ΕΕ.  Οι δήθεν αυξήσεις που υπόσχεται η κυβέρνηση για τους χαμηλόμισθους είναι πολύ κατώτερες από τις ανάγκες μιας αξιοπρεπούς ζωής, και βέβαια θα εξανεμιστούν από την μείωση του αφορολόγητου μέσα στο 2019. Είναι εμπαιγμός άλλωστε να δίνονται υποσχέσεις που… «θα εφαρμοστούν» μετεκλογικά μόνο και μόνο για να εκβιάσουν την εκλογική στάση της κοινωνίας.

 

Το δημόσιο στα χρόνια της χολέρας

Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο είμαστε αντιμέτωποι με τις περικοπές στις αποδοχές, που για την πλειονότητα των υπαλλήλων σημαίνουν μισθούς φτώχειας, την κατάργηση του 13ου -14ου μισθού, την κλοπή της διετίας 2016-17 από τη μισθολογική εξέλιξη, την αύξηση του ωραρίου εργασίας, τις ελλείψεις προσωπικού, την αύξηση του όγκου δουλειάς, τον συνεχή βομβαρδισμό από τροποποιήσεις νόμων και εγκυκλίων που δυσκολεύουν την εργασιακή μας καθημερινότητα.

Εντείνεται η ομηρία των συμβασιούχων συναδέλφων μας, η εργασιακή ανασφάλεια των ελαστικά εργαζόμενων (σε κοινωφελή οκτάμηνα προγράμματα του υποκατώτατου μισθού, μαθητεία, εργολαβικά συνεργεία, κ.α.). Προσεχώς θα έχουμε την περικοπή του ανθυγιεινού επιδόματος –για τις λίγες κατηγορίες που το παίρνουν!- την ίδια στιγμή που λείπουν τα μέτρα προστασίας και υγιεινής-ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και οι θάνατοι εργαζομένων π.χ. στους ΟΤΑ έχουν ξεπεράσει τους 40 μέσα στην τελευταία διετία ! Το νέο ευέλικτο-επιτελικό δημόσιο είναι παρόν, με την υποχρεωτική κινητικότητα, την προώθηση της αξιολόγησης-πειθάρχησης των υπαλλήλων και τη δημιουργία του «χρήσιμου» για το κράτος στελεχικού δυναμικού πρόθυμου να εφαρμόσει πολιτικές σε βάρος των υπαλλήλων και της κοινωνίας.

 

Όλα αυτά δεν ήρθαν τυχαία

Εντάσσονται στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου για ένα κράτος φιλικό προς τα ιδιωτικά συμφέροντα, που θα αφήνει χώρο για την κερδοσκοπία των εταιρειών, ενώ ταυτόχρονα θα εξαφανίσει τα όποια υπολείμματα «κράτους πρόνοιας», θα μειώσει το εργατικό κόστος και θα περιορίσει τη σταθερή εργασία προς όφελος της ελαστικής. Έρχονται μέσα στη γενικότερη στόχευση για ριζικές ανατροπές στα εργασιακά δικαιώματα συνολικά των εργαζόμενων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Για διάλυση των συλλογικών διεκδικήσεων, μεγέθυνση της εκ περιτροπής εργασίας, κατάργηση της όποιας προστασίας της μητρότητας για τις εργαζόμενες  γυναίκες, μισθούς των 300 ευρώ, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, εργασιακά γκέτο με τρομοκρατία των εργοδοτών, αποσάθρωση του ασφαλιστικού συστήματος.

Πάνε μαζί με τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και την παράδοση  κάθε δημόσιας περιουσίας (ακόμη και των μνημείων, των νοσοκομείων, των πάρκων και κάθε σπιθαμής δημόσιας γης) στο «Υπερταμείο» για «ρευστοποίηση», την αρπαγή της κατοικίας με τους πλειστηριασμούς, την καταστολή και τις διώξεις στους αγωνιστές του λαϊκού κινήματος. Συμπληρώνονται από τη συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης και αστικής τάξης στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς του ΝΑΤΟ  και των ΗΠΑ στα Βαλκάνια και την  ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με την παραχώρηση νέων βάσεων και τον ενεργό ρόλο στον άξονα με Αίγυπτο-Ισραήλ-Κύπρο και τους ανταγωνισμούς για την άντληση πετρελαίου που ανεβάζουν τον κίνδυνο της εμπλοκής σε πολεμικά επεισόδια, που κάθε άλλο παρά σχέση θα έχουν με τα συμφέροντα των λαών.

 

Ποιος θα τους αντιμετωπίσει;

Μόνο ένας γύρος ταξικών αγώνων των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που θα έχουν στην προμετωπίδα τους τα σύγχρονα δικαιώματα των εργαζομένων για αξιοπρεπή ζωή και γι’ αυτό θα είναι σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις που υλοποιούν τις επιδιώξεις τους. Τέτοιους αγώνες δεν πρόκειται ούτε να στηρίξει, ούτε πολύ περισσότερο να εμπνεύσει η υποταγμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Τέτοιοι αγώνες δίνονται όταν οργανώνονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, από όλους εμάς, μέσα από τις διαδικασίες των σωματείων μας. Μόνο έτσι θα εξασφαλίσουμε συνέχεια, διάρκεια, αποτελεσματικότητα.

Αυτό ακριβώς έκαναν τα πρωτοβάθμια σωματεία του ιδιωτικού τομέα που πήραν απόφαση να πραγματοποιήσουν διακλαδική απεργία οργανωμένη «από τα κάτω» την 1η Νοέμβρη, με αιχμή τη διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς και επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Τα σωματεία των εργαζομένων στο χώρο του βιβλίου, στα φροντιστήρια, στις ΜΚΟ, στο χώρο μεταφραστών-επιμελητών, στην εστίαση, στη  ΝΟΚΙΑ, στην ψυχική υγεία, ξεκινώντας μια προσπάθεια μηνών, με συντονισμό, ενημερώσεις, μέσα από τις γενικές συνελεύσεις τους αποφάσισαν την απεργία της 1ης Νοέμβρη και την οργάνωσή της.

Αυτή η απεργία μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για όλους μας. Είναι αναγκαία μια αναζωογόνηση της λειτουργίας των συνδικάτων, μέσα από διαδικασίες συνελεύσεων, ώστε όλοι οι εργαζόμενοι να είναι ενεργοί στη λήψη των αποφάσεων. Καλούμε τους εργαζόμενους και στο δημόσιο να δράσουμε το επόμενο διάστημα ανάλογα με την πρωτοβουλία για την 1η Νοέμβρη και να οργανώσουμε μια απεργιακή μάχη για τα οξυμένα προβλήματά μας μέσα από διαδικασίες βάσης των πρωτοβάθμιων σωματείων μας. Να προχωρήσουμε σε συνελεύσεις για να συζητήσουμε ένα επαρκές πλαίσιο αιτημάτων που θα βάζει μπροστά τις ανάγκες μας και να το παλέψουμε συλλογικά και συντονισμένα μέχρι τέλους. Να ενώσουμε τις φωνές μας και τις δράσεις μας, να ενοποιήσουμε τις αντιστάσεις που και τώρα εκδηλώνονται σε πολλούς χώρους εργασίας, για:

  • Ριζικές αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες μας. Κάλυψη των απωλειών λόγω μνημονίων. Επαναφορά 13ου-14ου μισθού και υπολογισμό της διετίας 2016-17.
  • Κατάργηση του υποκατώτατου μισθού και της ρύθμισης για ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση. Κανένας μισθός κάτω από 1000 ευρώ.
  • Μόνιμη και σταθερή εργασία. Κατάργηση της ελαστικής εργασίας. Μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Κάλυψη των αναγκών με προσλήψεις εργαζομένων
  • Συλλογικές συμβάσεις παντού. Κανείς εργαζόμενος χωρίς συλλογική σύμβαση
  • Μείωση του χρόνου εργασίας.  7ωρο-35ωρο.
  • Κατάργηση  όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.  Όχι στο κεφαλαιοποιητικό ή το σύστημα των τριών πυλώνων.
  • Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση.  Κατάργηση του απεργοκτόνου νόμου του 50% για τα πρωτοβάθμια σωματεία
  • Κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων (ΕΝΦΙΑ, περικοπές συντάξεων, κυριακάτικη αργία, ιδιωτικοποιήσεις, υπερταμείο, πλειστηριασμοί, κτλ)

 

Με τη σκέψη στη διαμόρφωση ενός άλλου δρόμου για το εργατικό κίνημα, καλούμε στις απεργιακές μάχες της περιόδου και στην 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ και του Εργατικού Κέντρου Αθήνας στις 14 Νοέμβρη 2018. Για να βρεθούν εργαζόμενοι απεργοί στο δρόμο, να προβληθεί το παραπάνω διεκδικητικό πλαίσιο από τα πρωτοβάθμια σωματεία, για να δημιουργηθούν οι όροι για γενικές απεργίες που δεν θα βασίζονται στους σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Για να επιβληθούν τα δικαιώματα και οι απαιτήσεις της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ -Κλαδική Επιτροπή Δημοσίου

Tags: ΚΛΑΔΙΚΕΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 30/10/2018 - 19:30

Αποφασιστικά στην διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη [του Δημήτρη Σταμούλη]

Δημήτρης Σταμούλης

ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ

ΑΔΕΔΥ-ΕΚΑ απεργία στις 14/11, «άδειασμα» ΠΑΜΕ στην απεργία 8/11

Πυκνώνουν οι μαζικές διαδικασίες και οι πρωτοβουλίες σε σωματεία, εργατικές λέσχες και συλλογικότητες εργασιακών χώρων για την προπαγάνδιση και την επιτυχή πραγματοποίηση της διακλαδικής απεργίας που έχει αποφασιστεί «από τα κάτω» για την 1η Νοεμβρίου.  Αιτήματα-αιχμή οι αυξήσεις στους μισθούς και οι συλλογικές συμβάσεις σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων, και η προάσπιση των θέσεων εργασίας ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία.

Τα σωματεία που έχουν  πάρει απόφαση για 24ωρη απεργία την 1η Νοεμβρίου είναι οι σύλλογοι Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών, Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών, Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής, τα σωματεία βάσης εργαζομένων στις ΜΚΟ, και στην ψυχική υγεία, και τα σωματεία σερβιτόρων μαγείρων Αττικής, Κεντρικής Μακεδονίας, και εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ. Επίσης, μέχρι τώρα έχουν κηρύξει στάση εργασίας μέσα από γενικές συνελεύσεις για την ίδια ημέρα τα σωματεία Αττικού Νοσοκομείου, οι σύλλογοι εκπαιδευτικών  Π.Ε. Αριστοτέλης και Κ. Σωτηρίου και οι ΕΛΜΕ  Α-Γ Β’ Αθήνας, Ε’ Αθήνας, Ελευσίνας και Ε’ Θεσσαλονίκης. Η απεργιακή συγκέντρωση έχει εξαγγελθεί για τις 12μμ στα Χαυτεία ενώ τα σωματεία θα πραγματοποιήσουν από νωρίς το πρωί περιφρουρήσεις σε κομβικούς εργασιακούς χώρους του κάθε κλάδου.

Η πορεία προς την απεργιακή κινητοποίηση της 1ης Νοεμβρίου και ο τρόπος αμεσοδημοκρατικής οργάνωσής της αντανακλούν μια διαφορετική λογική για το ταξικό εργατικό κίνημα που έχουμε ανάγκη στη νέα εποχή. Ανεξάρτητο από την αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία τύπου ΓΣΕΕ, με διαδικασίες γενικών συνελεύσεων και πλατιών συσκέψεων, με πλαίσιο σε ρήξη με το κεφάλαιο και την κυβερνητική πολιτική, υποταγμένο στα εργατικά συμφέροντα και όχι στις «συμμαχίες» με την εργοδοσία.

Από αυτή την άποψη είναι κομβικής σημασίας η ευρύτερη στήριξη αυτής της απεργίας και της απεργιακής συγκέντρωσης, από άλλα σωματεία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, εργατικές λέσχες (όπως Κερατσινίου-Δραπετσώνας και Πατησίων-Κυψέλης, με εξορμήσεις σε χώρους εργασίας και σε γειτονιές), σχήματα και κινήσεις, φοιτητικούς συλλόγους, και αγωνιστές του μαχόμενου εργατικού κινήματος.  Επομένως ήταν πολύ ενθαρρυντική η επιτυχία της σύσκεψης της Πέμπτης στα γραφεία του ΣΥΒΧΑ, με την μαζική παρουσία εκπροσώπων σωματείων, εργατικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων, εργατικών λεσχών κ.α. , την συζήτηση για την ανάγκη στήριξης της απεργίας και το πλατύ μοίρασμα των υλικών της απεργίας. Σε μια τέτοια κατεύθυνση θα επιχειρήσει να συμβάλει και η σύσκεψη που καλείται την ερχόμενη Πέμπτη 25 Οκτωβρίου από την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για το συντονισμό (αίθουσα ΕΚΑ, 6μμ). Εκεί επιπλέον θα εκτιμηθεί η συνολικότερη κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί καθώς έχουν προκύψει νέα δεδομένα για τις επόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις μετά και τις δύο τελευταίες αποφάσεις σε ΑΔΕΔΥ και Εργατικό Κέντρο Αθήνας.

Η ΑΔΕΔΥ στην πανελλαδική συνδιάσκεψή της που διοργάνωσε στα Γιάννενα αρνήθηκε ουσιαστικά τη συνάντησή της με τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες σωματείων στον ιδιωτικό τομέα, «αντιγράφοντας» την πρακτική του ΠΑΜΕ να βάλει απεργία μία βδομάδα μετά. Έτσι και η πλειοψηφία των ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ-ΠΑΣΚ, ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖ- Δ. Ανατροπή) αποφάσισαν με τη σειρά τους απεργία μία εβδομάδα ακόμα παραπέρα, στις… 14/11, μια απόφαση που πρακτικά ισοδυναμεί με γραμμή διάσπασης του κοινού απεργιακού μετώπου δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και αποδυνάμωσης της μαζικότητας των κινητοποιήσεων.  Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων τόνισαν την ανάγκη αναβαθμισμένου πολιτικά πλαισίου διεκδικήσεων σε κατεύθυνση ρήξης με τα όρια που θέτουν ΕΕ-ΔΝΤ-κεφάλαιο. Κατήγγειλαν την πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ που επιμένει σε πλαίσιο με αποσπασματικά αιτήματα, χωρίς σύγκρουση και απαίτηση ικανοποίησης των αναγκών των εργαζόμενων. Τόνισαν ότι δεν υπάρχει ανάγκη απλώς μια 24ωρης τουφεκιάς, αλλά απεργιακός αγώνας με προοπτική και κλιμάκωση, με κύκλο γενικών συνελεύσεων, με πανεργατικά χαρακτηριστικά, χωρίς καμιά αναμονή της ΓΣΕΕ, η οποία συνειδητά υπονομεύει κάθε προσπάθεια οργάνωσης αγώνα διεκδίκησης και ανατροπής.

Μια σημαντική ανατροπή των δεδομένων υπήρξε όμως προχθές το βράδυ στη συνεδρίαση της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Η πρώτη δύναμη ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ, Φωτόπουλος) μετά από πίεση (δεν πρότεινε απεργία καν αρχικά)  συμφώνησε για 24ωρη απεργία επίσης στις 14/11, και παρά το ότι είναι προκηρυγμένες οι απεργίες στις 1 και 8/11, ώστε να συμπέσει με την απεργία της ΑΔΕΔΥ.  Το ΠΑΜΕ άλλαξε την πρότασή του για 8/11 και ψήφισε… απεργία για τις 14/11, ακυρώνοντας για άλλη μια φορά τις αποφάσεις δεκάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων που είχαν αποφασίσει για 8/11 και αρνούμενο να στηρίξει την απεργία των σωματείων στις 1/11. Την απεργία στις 14/11 ψήφισαν τελικά  η Νέα Πορεία (διάσπαση ΔΑΚΕ), το ΕΜΕΙΣ και η ΑΤΕ ΕΚΑ (που κατέθεσε εξαρχής πρόταση στήριξης της απεργίας στις 1/11) ενώ καταψήφισαν οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, που ακολούθησαν πιστά την γραμμή απεργοσπασίας της ΓΣΕΕ.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 21.10.2018

http://prin.gr/?p=22504

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 30/10/2018 - 09:30

Πρέσπες: Μια συμφωνία “σταθερότητας” που φέρνει αστάθεια (και στις κυβερνήσεις). Τα αίτια της κυβερνητικής κρίσης και της παραίτησης Κοτζιά. [του Γιώργου Πίττα]

Πρέσπες: Μια συμφωνία “σταθερότητας” που φέρνει αστάθεια (και στις κυβερνήσεις). Τα αίτια της κυβερνητικής κρίσης και της παραίτησης Κοτζιά. του Γιώργου Πίττα   Ποια είναι τα αίτια της κυβερνητικής κρίσης και της παραίτησης Κοτζιά που ακολούθησε την προηγούμενη βδομάδα;   Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου της κυβέρνησης Τζανακόπουλο, η παραίτηση του Νίκου Κοτζιά ήταν «πολιτικά πλήρως ακατανόητη» και ο λόγος της παραίτησής του «μη ερμηνεύσιμος». Στην συνεδρίαση του επίμαχου υπουργικού συμβουλίου, στη διάρκεια της διυπουργικής διένεξης, ο ίδιος ο Τσίπρας ήδη είχε κινηθεί σε αυτήν την κατεύθυνση χαριτολογώντας «βλέπετε τι τραβάω με τον Καμμένο και τον Κοτζιά. Είναι μπελάς».   Η ερμηνεία ότι οι λόγοι της διένεξης ήταν προσωπικοί, ότι ο «πληθωρικός» χαρακτήρας των δύο υπουργών τους έφερε σε σύγκρουση, μπορεί να βολεύει την γραμμή της κυβέρνησης να τελειώνει γρήγορα με το επεισόδιο και πλέον με υπουργό Εξωτερικών τον ίδιο τον Τσίπρα, να συνεχίσει τις προσπάθειές της για να προχωρήσει η Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά φυσικά δεν εξηγεί την αιτία της σύγκρουσης. “Πληθωρικοί” ήταν και προχθές και πρόπερσι οι δύο υπουργοί του.    Η τάχα «αποκάλυψη» του Καμμένου για τα μυστικά κονδύλια του Υπουργείου Εξωτερικών, στο ίδιο υπουργικό συμβούλιο (μια παραβίαση «ανοιχτών θυρών» καθώς όλοι στην κυβέρνηση, αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα, γνωρίζουν ότι αυτά κατευθύνονται προς την Εκκλησία και άλλους «εθνικούς» παράγοντες σε γειτονικές και όχι μόνο χώρες για να «προάγουν» τα «εθνικά αιτήματα»), καθώς και η επικάλυψη καθηκόντων με την δημόσια εμφάνιση του Καμμένου σε ρόλο υπουργού Εξωτερικών στις ΗΠΑ, μπορεί να έκαναν όντως έξω φρενών τον Κοτζιά. Αλλά θα πρέπει κανείς να είναι αφελής για να πιστεύει ότι ο αρχιτέκτονας του σχεδίου των Πρεσπών (και συνολικότερα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας τα τελευταία τρία χρόνια), θα παραιτιόταν από την θέση του για αυτούς τους λόγους, και μάλιστα την πιο κρίσιμη στιγμή, που η τύχη του σχεδίου διακυβεύεται.    Πολλοί αναλυτές, καθώς και ο ίδιος ο πρώην υπουργός Εξωτερικών μέσα από δηλώσεις του και διαρροές της εννιασέλιδης επιστολής παραίτησης, θέτουν το ζήτημα συνολικότερης πολιτικής διαφωνίας του Κοτζιά με την πολιτική των συμμαχιών της κυβέρνησης. Σύμφωνα με την ΕφΣυν, «είναι χαρακτηριστικό ότι λίγο πριν από τον τελευταίο ανασχηματισμό ο Νίκος Κοτζιάς είχε ζητήσει από τον Αλέξη Τσίπρα να μη συμπεριλάβει τον Πάνο Καμμένο στο κυβερνητικό σχήμα και να αναζητήσει άλλη πλειοψηφία στη Βουλή. Λέγεται ότι ο Νίκος Κοτζιάς έκανε λόγο για μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που θα έφερνε πραγματικά για πρώτη φορά την Αριστερά στην εξουσία» - «για μια κυβέρνηση η οποία θα είχε τερματίσει τη συμπόρευσή της με τους ΑΝΕΛ μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια».   Προφανώς είναι ανοιχτή συζήτηση και υπάρχουν αντιθέσεις στους κόλπους της κυβέρνησης αλλά και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη στροφής συνεργασιών με τις δυνάμεις της «κεντροαριστεράς», με τις οποίες ο Κοτζιάς έχει όλες τις σχέσεις και τα ανοίγματα.    Αλλά, το τάιμινγκ αυτής της στροφής είχε ήδη τεθεί από τα πράγματα, και αφορά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από το ελληνικό κοινοβούλιο την άνοιξη του 2019. Την παρούσα στιγμή, αυτό που διακυβεύεται είναι η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από το κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Γιατί ο Κοτζιάς να επιλέξει αυτή τη στιγμή για παραίτηση και να μην δώσει αυτή την μάχη μέχρι το τέλος ως υπουργός Εξωτερικών μαζί με τον Τσίπρα, και κερδίζοντάς την, να ανοίξει το δρόμο για την στροφή συμμαχιών της κυβέρνησης με την κεντροαριστερά;    Ο μόνος τρόπος για να εξηγήσει κανείς πειστικά την πρόσφατη κρίση και την παραίτηση του Κοτζιά είναι το αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί η «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική όχι μόνο του ίδιου, αλλά συνολικά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς και οι γενικότεροι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην περιοχή.    Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το δεύτερο μεγάλο στοίχημα (μετά την «επιτυχία» της «εξόδου από τα μνημόνια» που την έχει μετατρέψει σε καλό παιδί των «εταίρων» στην ΕΕ) ήταν η λύση του Μακεδονικού με τη στήριξη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με ένα τρόπο «επωφελή για την χώρα», όπως συνήθιζαν να λένε στις δηλώσεις τους, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Με ένα τρόπο επωφελή για τον ελληνικό καπιταλισμό, θα λέγαμε εμείς.   Η «πολυδιάστατη» αυτή πολιτική, υποτίθεται ότι είχε πετύχει μέχρι τώρα να «λύσει» όλα τα προβλήματα σε αυτήν την κατεύθυνση, με μια λεγόμενη win-win συμφωνία:    Κέρδισε την υποστήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ αλλά και των χωρών της ΕΕ στο σχεδιασμό ότι η επέκτασή τους στα Δυτικά Βαλκάνια θα περνούσε μέσα από την Αθήνα και τις δικές της βλέψεις στην περιοχή, με εργαλείο την Συμφωνία των Πρεσπών (με αντάλλαγμα βέβαια την περαιτέρω αναβάθμιση της ενεργής συμμετοχής της Ελλάδας στους νατοϊκούς σχεδιασμούς στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή με την επέκταση των βάσεων).    Η Ελλάδα δεσμεύθηκε να άρει το βέτο για την ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ με την προϋπόθεση όμως ότι η γειτονική χώρα, μέσα από την έξωθεν επιβολή αλλαγής ονόματος και συντάγματος σε αυτήν, θα μετατραπεί από οικονομικό προτεκτοράτο του ελληνικού καπιταλισμού σε ένα πολιτικό ακόλουθο του ελληνικού κράτους στην περιοχή.   Η κυβέρνηση των Σκοπίων, από τη μεριά της θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πέτυχε, έστω και με όρους συνθηκολόγησης, την πολυπόθητη για την εκεί άρχουσα τάξη ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, την οποία υποστηρίζει όχι μόνο η κυβέρνηση Ζάεφ αλλά και το αντιπολιτευόμενο VMRO.    Σε αυτήν την κατεύθυνση (πίσω από τα ωραία λόγια με τα οποία παρουσίαζαν την Συμφωνία των Πρεσπών, σαν μια τάχα «ειλικρινή» «φιλειρηνική» διευθέτηση, που θα έλυνε όλα τα προβλήματα), έδωσαν όλες τους τις δυνάμεις τους τελευταίους μήνες οι εμπλεκόμενες πλευρές, αλλά ήρθε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη γειτονική χώρα, για να θέσει υπό αίρεση όλους αυτούς τους σχεδιασμούς.    Όλοι οι εκβιασμοί, τα τετελεσμένα και οι δηλώσεις πρωθυπουργών, αξιωματούχων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν κατάφεραν να πείσουν τους εργαζόμενους και το λαό στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, ότι όλα γίνονται «για το καλό τους». Μόνο ένας στους τρεις πήγε να ψηφίσει υπέρ της Συμφωνίας στο «συμβουλευτικό» δημοψήφισμα. Αυτή είναι η μεγάλη εξέλιξη που δημιουργεί κρίση στις κυβερνήσεις ένθεν-κακείθεν.    Δύο χρόνια μετά την αναταραχή που οδήγησε στις εκλογές του 2016, η Δημοκρατία της Μακεδονίας βρίσκεται εν μέσω νέας βαθύτερης πολιτικής κρίσης με την κυβέρνηση Ζάεφ να έχει δηλώσει ότι θα προχωρήσει σε εκλογές αν δεν πάρει την απαραίτητη πλειοψηφία των δύο τρίτων στο κοινοβούλιο για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στη διαδικασία που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη στο κοινοβούλιο τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η κυβέρνηση Ζάεφ «βρήκε» επί του διαδικαστικού, τους δέκα βουλευτές για την πρώτη ψηφοφορία έγκρισης της έναρξης της διαδικασίας συνταγματικής αναθεώρησης, αλλά απομένουν πολλές ψηφοφορίες για την έγκριση των αλλαγών που αυτή επιφέρει, με αβέβαιη εξέλιξη.    Ο τρόπος με τον οποίον όλοι οι εμπλεκόμενοι «παίκτες» πιέζουν ξεδιάντροπα προκειμένου να προχωρήσει η Συμφωνία, γίνεται όλο και πιο προκλητικός. Όπως ανέφεραν δημοσιεύματα εφημερίδων στη γείτονα χώρα, ο Αμερικανός πρέσβης στα Σκόπια πήγε στα γραφεία του VMRO και ζήτησε από τον ηγέτη του κόμματος να δεσμευθεί ότι δεν θα υπάρξουν κυρώσεις και κανενός είδους «αντίποινα» για τους βουλευτές που «τυχόν» θα ψηφίσουν θετικά.    Δύο μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ ότι «πέρα από την Συμφωνία των Πρεσπών, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτή είναι η μόνη ιστορική ευκαιρία». Αλλά η συνέχιση αυτού του είδους των πιέσεων, όπως έδειξε και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, περισσότερο βαθαίνουν παρά εξομαλύνουν την πολιτική κρίση και τα απρόοπτα -και αυτό αφορά ακόμη και την περίπτωση που ο Ζάεφ ξεπεράσει όλα τα εμπόδια μέσα στο δικό του κοινοβούλιο.    Τα ολοένα και αυξανόμενα αδιέξοδα και εμπόδια με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η υλοποίηση της Συμφωνίας, είναι αυτά που οξύνουν αντιθέσεις και δημιουργούν την κρίση και μέσα στην ελληνική κυβέρνηση. Αυτό έκφρασε η παραίτηση Κοτζιά.    Σε αυτό το πλαίσιο εξηγούνται οι πρωτοβουλίες Καμμένου και η αναζήτηση “plan b” σαν και αυτό για την σύσταση «βαλκανικής συμμαχίας» που παρουσίασε στον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ. Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Καμμένος πρότεινε την «υπογραφή αμυντικής συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα, τη ΠΓΔΜ, την Αλβανία, τη Βουλγαρία και σε μεταγενέστερο επίπεδο και τη Σερβία. Υποστήριξε πως με αυτόν τον τρόπο θα αναχαιτιστεί η ρωσική διείσδυση στα Βαλκάνια και θα θωρακιστεί η σταθερότητα στην FYROM, παραπέμποντας έτσι για το μέλλον την επίλυση του ονοματολογικού».   Είναι αυτό το “plan b” του Καμμένου, είναι συνολικά της κυβέρνησης, είναι των ιδίων των ΗΠΑ, αυτό μένει να φανεί.    Ο Κοτζιάς (παραδεχόμενος ότι γνώριζε το περιεχόμενό του) δήλωσε ότι κάνει «ζημιά» στην εξωτερική πολιτική, αφενός γιατί ένα τέτοιο plan b, δεν περιλαμβάνει τα σχέδια και τις βλέψεις της Γερμανίας και άλλων χωρών της ΕΕ αλλά κυρίως έχοντας στο νου του, τον χειρισμό απέναντι στην Ρωσία. Έναν παίκτη με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να βελτιώσει τις σχέσεις μετά την κρίση με τις απελάσεις Ρώσων διπλωματών, αλλά και να πάρει διπλωματικές και οικονομικές πρωτοβουλίες, θορυβημένη από τη σύσφιξη των σχέσεων της τελευταίας με την Τουρκία, μετά τη συμφωνία για τη Συρία.    Στην επίσκεψη που σχεδιάζει ο Τσίπρας στη Μόσχα σε λίγες βδομάδες, θα πάρει μαζί του και τον Καμμένο, για να δείξει ότι ελέγχει τον υπουργό Άμυνας που βγάζει αντιρωσικές κορώνες στην Ουάσιγκτον και σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον Πούτιν για το βάθεμα της εμπλοκής του ελληνικού κράτους στους νατοϊκούς σχεδιασμούς του Τραμπ.   Είναι, χωρίς πια τον Κοτζιά, άλλο ένα βήμα της «πολυδιάστατης» πολιτικής που ασκεί η ελληνική κυβέρνηση. Μιας πολιτικής που έχει κύριο στόχο να πετυχαίνει πόντους για τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού στα Βαλκάνια συμμαχώντας με τον Τραμπ (και στην Ανατολική Μεσόγειο με το δολοφόνο κράτος του Ισραήλ και τη δικτατορία του Σίσι για τις ΑΟΖ) και προσπαθώντας να παίξει και αυτή «μπάλα» στους ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.    Eίτε με plan a είτε με plan b, πρόκειται για μια πολιτική που σε μια περίοδο αυξανόμενης αστάθειας και όξυνσης αυτών των ανταγωνισμών σε παγκόσμιο επίπεδο και στη γειτονιά μας, ισοδυναμεί με το να βαδίζει κανείς πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Μόνο που αυτοί που κινδυνεύουν να πέσουν στο κενό δεν είναι απλά οι κυβερνήσεις που την εφαρμόζουν, αλλά οι λαοί που την υφίστανται.    Υπάρχει εναλλακτική απέναντι και σε αυτόν τον μονόδρομο της κυβέρνησης. Μια πολιτική, που στο κέντρο της δεν θα βάζει τα συμφέροντα και τις βλέψεις του ελληνικού καπιταλισμού και τη συμμαχία του με τους ιμπεριαλιστές, αλλά θα συγκρούεται με αυτά, με μοναδικό άξονα τα κοινά συμφέροντα της εργατικής τάξης σε όλες τις χώρες της περιοχής.    Μια πολιτική που θα μπορεί να κάνει πραγματικά βήματα ειρηνικής συνύπαρξης στη γειτονιά μας, κλείνοντας τις βάσεις, βγαίνοντας από το ΝΑΤΟ, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα των γειτονικών λαών να αποφασίζουν μόνοι τους το Σύνταγμα και το όνομά τους, βάζοντας τέλος στις μονομερείς ενέργειες της κάθε άρχουσας τάξης που φέρνουν πιο κοντά τον πόλεμο, χτίζοντας πραγματικούς όρους αλληλεγγύης και ειρηνικής συνύπαρξης.    Ένα εναλλακτικό plan b της εργατικής τάξης, που ακόμη και στα λόγια έχει απεμπολήσει η σημερινή κυβέρνηση και είναι ανάγκη και καθήκον σήμερα, να διαμορφώσει η Αριστερά και στην Ελλάδα και διεθνώς.     Εργατική Αλληλεγγύη, No 1346, 24/10/2018 Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 30/10/2018 - 09:15

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καρδίτσας: Καμιά ανοχή - Ούτε σπιθαμή γης στους φασίστες.

ANAKOIΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥΑ  ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ Χ.Α

 

Καμιά ανοχή  - Ούτε σπιθαμή γης στους φασίστες.

 

          Το Σάββατο 27 Οκτωβρίου η ναζιστική εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής επιχείρησε να κάνει ανοιχτή εκδήλωση σε κέντρο εκδηλώσεων κοντά στο χωριό Μοσχάτο της Καρδίτσας. Η ελληνική αστυνομία και στο όνομά της η ίδια η κυβέρνηση, φρόντισαν για μία ακόμη φορά να διασφαλίσουν την απαραίτητη προστασία, δημιουργώντας μια “υγειονομική ζώνη”, που στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού επιτρέπει ελεύθερα στους ναζί να απλώσουν το δηλητήριο τους. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε μια αντίστοιχη εκδοχή των προκατόχων της αξιοποιεί τη Χρυσή Αυγή ως εμπροσθοφυλακή στο στρώσιμο του εδάφους της επανεξόρμησης του ελληνικού κεφαλαίου σε Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο μέσω της εθνικιστικής της ρητορείας. Οι κοινές εμφανίσεις κυβερνητικών στελεχών με αντίστοιχα της Χρυσής Αυγής (βλ Καστελόριζο), το δημόσιο βήμα που δίνεται στους φασίστες διαρκώς μέσω της ΕΡT (βλ. δηλώσεις Κασιδιάρη 28η Οκτωβρίου) καθώς και η απαράδεκτη καθυστέρηση της δίκης της εγκληματικής οργάνωσης αποτελούν απλά κάποιες αποδείξεις των σχέσεων που δομεί το σύστημα με τη Χρυσή Αυγή.

            Οι αντιφασιστικές και κινηματικές συλλογικότητες της Καρδίτσας που οργάνωσαν συγκέντρωση στον κόμβο Μητρόπολης δεν αντιμετώπισαν όμως μόνο τις αστυνομικές δυνάμεις, αλλά και τα θρασύδειλα φασιστοειδή που πίσω από τις πλάτες των ΜΑΤ άρχισαν να πετάνε πέτρες στους διαδηλωτές. Παρόλα αυτά κανείς αστυνομικός δεν κινήθηκε εναντίων τους επιβεβαιώνοντας τους δεσμούς αίματος Χρυσής Αυγής και ελληνικής αστυνομίας. Σε αυτές της συνθήκες η αντιφασιστική συγκέντρωση, με επιμονή και πείσμα ενάντια στο κοινό σχέδιο κράτους και παρακράτους, συνεχίστηκε κανονικά υπονομεύοντας την εκδήλωση των φασιστών, αμφισβητώντας στην πράξη τη δυνατότητά τους να εξαπολύουν το ακροδεξιό τους δηλητήριο.

            Καλούμε όλο τον αγωνιζόμενο λαό να σπάσει το πέπλο προστασίας και ασυλίας των δημόσιων εμφανίσεων της Χρυσής Αυγής. Στο πλαίσιο αυτό ήδη το αντιφασιστικό κίνημα έχει υποχρεώσει τη Χρυσή Αυγή να περιορίσει η και να εκμηδενίσει τις δημόσιες εμφανίσεις της στις πόλεις της Θεσσαλίας και να τρέχει σε βουνά και κάμπους για να κάνει τις φασιστομαζώξεις της. Η απάθεια, η ανοχή και η αντιμετώπιση τους ως απλά ένα αντίπαλο πολιτικό ρεύμα δίνει χώρο στο ναζισμό. Με τους φασίστες και το ναζισμό δεν υπάρχει διάλογος. Υπάρχει μια ανειρήνευτη μάχη για να ηττηθεί και να τσακιστεί. Σε αυτή τη βάση κρίνουμε αρνητική την αδράνεια των δυνάμεων του ΚΚΕ που σε μια περιοχή που έχει δυνάμεις, παράδοση και ιστορία, θα μπορούσε να συμβάλει στην καθολική εκδίωξη των ναζιστών.

            Οι πολιτικές που εκτρέφουν το φασισμό συνεχίζονται με την ευθύνη όλων των μνημονιακών κομμάτων και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και των προηγούμενων. Η ανεργία, η βάναυση εκμετάλλευση ντόπιων και ξένων εργαζομένων, η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η απομόνωση-δαιμονοποίηση των προσφύγων, σε συνδυασμό με το σωβινισμό, τον εθνικισμό, την ξενοφοβία, είναι τα καλύτερα λιπάσματα για τη φασιστική προπαγάνδα.

            Πίσω από τις πατριωτικές κορόνες της Χρυσής Αυγής κρύβεται η απόλυτη πρόσδεση στις βλέψεις του ελληνικού κεφαλαίου που επιχειρεί να ανακάμψει με μια βουτιά στην εκμετάλλευση ντόπιων και μεταναστών. Το μίσος που βγάζουν για τους μετανάστες είναι το μίσος για τους φτωχούς και αδύναμους. Όπως πολεμάμε κάθε μέρα τη φτώχεια , για να σηκώσουν οι εργαζόμενοι του τόπου κεφάλι, έτσι πολεμάμε και το φασισμό για να ζούμε ελεύθεροι χωρίς  εγχώριους και ευρωπαϊκούς δυνάστες.

             Ο φασισμός θα τσακιστεί από ένα ταξικό, αντικαπιταλιστικό εργατικό κίνημα που δε θα ζητάει ψίχουλα, αλλά θα ζητάει τον πλούτο που παράγει. Θα τσακιστεί από ένα αγωνιζόμενο ρεύμα που δε θα καταγγέλλει απλά τη δράση των ναζί, αλλά θα τους φράζει το δρόμο με το ίδιο του το κορμί. Ούτε σπιθαμή γης στους φασίστες.       

             

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΚΑΡΔΙΤΣΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΗμερομηνία: 30/10/2018 - 09:45

ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καλλιθέας : Ποτέ ξανά φασισμός !

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!

Να εμποδίσουμε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής να τολμήσουν να παρουσιαστούν στις εκδηλώσεις της 28ης Οκτώβρη στην Καλλιθέα. Οι φασίστες προκαλούν τον τελευταίο χρόνο στη πόλη μας με την προσπάθειά τους να καταθέσουν στεφάνι στους προηγούμενους εορτασμούς και με αποκορύφωμα τις επιθέσεις τους σε αντιφασίστες τον Ιούλη στην πλ. Κύπρου.

Δεν θα περάσουν! Τα χέρια που χαιρετάνε ναζιστικά δεν έχουν καμία θέση στη πόλη της Καλλιθέας. Εμπνεόμαστε από την ηρωική αντίσταση των 10ΕΠΟΝιτών στην οδό Μπιζανίου, τιμούμε τους νεκρούς του μπλόκου της Καλλιθέας τον Αύγουστο του ’44. Δε θα επιτρέψουμε στη ναζιστική συμμορία των απογόνων των δοσιλόγων και των γερμανοτσολιάδων να αποπειραθούν να εμφανιστούν στους εορτασμούς. Η θέση τους είναι στη φυλακή ισόβια.

Στηρίζουμε το μαζικό αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό κίνημα, δίνουμε τη μάχη ενάντια στην ακροδεξιά και ενάντια στην ατζέντα της ισλαμοφοβίας, του ρατσισμού, των κλειστών συνόρων της ΕΕ-φρούριο, του αποκλεισμού των λιμανιών και των πόλεων για τους πρόσφυγες. Να ανατραπεί η νέα ρατσιστική συμφωνία της ΕΕ που υπογράφθηκε και από την ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις 28 Ιούνη και κλιμακώνει τις επιθέσεις απέναντι στους πρόσφυγες και στο κίνημα αλληλεγγύης. Δεν θα αφήσουμε περιθώρια στους φασίστες να φοράνε τον μανδύα του κοινοβουλευτικού κόμματος και να επιβάλουν ρυθμιστικό ρόλο στις εξελίξεις.

Να επιταχυνθεί ο ρυθμός της δίκης της ΧΑ, ισόβια στους νεοναζί δολοφόνους. 45 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι νεοναζί νοσταλγοί της Χούντας προκαλούν βάναυσα τις δημοκρατικές ευαισθησίες όλων μας. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε το κάλεσμα της Πολιτικής Αγωγής για τις 13/11 με συγκέντρωση στο Εφετείο στις 10πμ.

Όλοι στην αντιφασιστική συγκέντρωση στις 28 Οκτώβρη στις 10πμ στην πλ. Κύπρου.

Τ.Ε ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καλλιθέας

 

 

 

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΚΑΛΛΙΘΕΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 26/10/2018 - 21:30

Απόφαση ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 21/10/2018

 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΣΟ 21/10/2018

Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεδριάζει σε μια περίοδο που η συζήτηση για τη «μεταμνημονιακή εποχή» είναι στο φόρτε της. Σ’ αυτή την περίοδο καλούμαστε ως ΠΣΟ να σχεδιάσουμε την παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με στόχο τη συμβολή μας στην ανάπτυξη των αγώνων του εργατικού κινήματος για βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης και όχι συνέχιση των θυσιών στο όνομα της ανάπτυξης και της προσέλκυσης επενδυτών, καθώς και στο δυνάμωμα ενός αντικαπιταλιστικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία.

 

ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

1. Δέκα χρόνια μετά τη χρεοκοπία της Λήμαν Μπράδερς και το ξέσπασμα της δομικής του κρίσης το σύστημα μπαίνει σε νέα φάση αστάθειας. Ο τερματισμός της «ποσοτικής χαλάρωσης» από την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, η ανοδική πορεία των επιτοκίων και του δολαρίου, η επικείμενη αντίστοιχη κίνηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι τεράστιες φοροαπαλλαγές που έδωσε ο Τραμπ στις αμερικάνικες πολυεθνικές, όλα αυτά συγκλίνουν σε μαζική φυγή κεφαλαίων από τις λεγόμενες «αναδυόμενες αγορές» προς το κέντρο του συστήματος. Η Τουρκία δεν πρόκειται να είναι το τελευταίο θύμα αυτών των τάσεων. Η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Νότια Αφρική ήδη βρίσκονται στο στόχαστρο και κάθε νέος πανικός στις χρηματαγορές κλυδωνίζει τα πιο ευάλωτα τραπεζικά συστήματα όπως της Ιταλίας ή της Ισπανίας.

Mπορεί ο Τραμπ να περηφανεύεται για τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας των ΗΠΑ, όμως, όλοι οι κομπασμοί δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός ότι είναι ο πρόεδρος που επί θητείας του η αμερικάνικη οικονομία γνωρίζει το χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η στρατηγική των εμπορικών πολέμων, του America First τροφοδοτεί την ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, της γεωπολιτικής αστάθειας και της πολιτικής κρίσης στην καρδιά των ΗΠΑ.

2. Η κρίση της ΕΕ παραμένει και βαθαίνει, όπως και η αναζήτηση της επόμενης φάσης της, σε κατεύθυνση αντιδραστικής αναμόρφωσής της. Από αυτή την άποψη είναι χαρακτηριστική και η αντιπαράθεση στο εσωτερικό του ΕΛΚ. Αξίζει να σημειώσουμε το ακροδεξιό «ευρωσκεπτικιστικό» – αντιμεταναστευτικό – ρατσιστικό – φασιστικό μέτωπο των Σαλβίνι – Όρμπαν – Λεπέν – AfD που δυναμώνει ραγδαία και απειλητικά από τη μια, και από την άλλη την προσπάθεια συγκρότησης του νεοφιλελεύθερου, επιθετικού φιλοΕΕ μετώπου της βαθύτερης ολοκλήρωσης της ΕΕ των Μακρόν, Μέρκελ, Γιουνγκερ κλπ με το οποίο συμπράττει και ο Τσίπρας.

Στις συνθήκες αυτές γίνεται κραυγαλέα η απουσία αλλά και κατεπείγουσα η ανάγκη για τη συγκρότηση αντικαπιταλιστικού – αντικυβερνητικού – διεθνιστικού, αντιΕΕ μετώπου. Για την αποδέσμευση (έξοδο) από την ΕΕ από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων και με διεθνιστική προοπτική, όπως προτείνει και παλεύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

3. Στο έδαφος της συνεχιζόμενης αστάθειας του συστήματος , του συνδυασμού της λιτότητας χωρίς τέλος με την πολιτική κρίση των αρχουσών τάξεων, γεννιούνται διαδικασίες αντίστασης, ριζοσπαστικοποίησης προς τ’ αριστερά και αγώνων, στο οικονομικό και πολιτικό μέτωπο. Υπάρχει καινούργια αυτοπεποίθηση σε κομμάτια της εργατικής τάξης να βγουν να παλέψουν όπως δείχνουν οι αγώνες των εκπαιδευτικών και των εργαζόμενων σε φαστ-φουντ. Σύμφωνα με την Γουόλ Στρητ Τζέρναλ (23/9), από τον Γενάρη μέχρι τον Αύγουστο του 2018 έχουν «χαθεί» 2 εκατομμύρια εργατοημέρες σε απεργίες, το υψηλότερο επίπεδο κάθε χρονιάς από το 2006. Παράλληλα, μεγάλες κινητοποιήσεις ξεσπάνε ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις του Τραμπ, ενάντια στο σεξισμό που είναι σήμα κατατεθέν της προεδρίας του. Η υιοθέτηση από τις κυβερνήσεις της Ε.Ε. της ρατσιστικής ατζέντας των Ορμπαν-Σαλβίνι-Ζεεχόφερ δημιουργεί τις συνθήκες θερμοκηπίου για την άνοδο της ακροδεξιάς και των φασιστών. Όμως η φασιστική απειλή πυροδοτεί την απάντηση από τα αριστερά. Στην Ιταλία ο Σαλβίνι κι ο Ορμπαν βρέθηκαν πολιορκημένοι από χιλιάδες αντιρατσιστές και αντιφασίστες διαδηλωτές. Στην Γερμανία δεκάδες χιλιάδες βγαίνουν σχεδόν καθημερινά στους δρόμους, σε μαζικές ενωτικές κινητοποιήσεις ενάντια στο ακροδεξιό AfD και τα ρατσιστικά πογκρόμ που οργανώνουν οι φασίστες. Ο συνδυασμός των αδιεξόδων και των ανταγωνισμών των αρχουσών τάξεων με την οργή και τους αγώνες της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων δίνει νέες δυνατότητες για την Αριστερά γενικά και ιδιαίτερα για την επαναστατική, αντικαπιταλιστική αριστερά διεθνώς .

4. Στο ίδιο διάστημα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνέχισε με επιταχυνόμενους ρυθμούς τη συστράτευση της με τις ΗΠΑ και τον αντιδραστικό άξονα με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο επιδιώκοντας να αναβαθμίσει την οικονομική και γεωπολιτική θέση του ελληνικού κεφαλαίου. Πολύ μεγάλη σημασία έχει η εντονότερη σύνδεση με τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα στο φόντο των πολιτικών και γεωστρατηγικών εξελίξεων στην περιοχή. Αποτυπώθηκε και στη ΔΕΘ με τιμώμενη χώρα τις ΗΠΑ, την πολύ ισχυρή παρουσία μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών όλων των κλάδων, ιδιαίτερα των κρίσιμων για την περιοχή, αλλά και της ναυαρχίδας του 6ου στόλου στη Θεσσαλονίκη και συνολικά την αντιμετώπιση που είχε επιφυλάξει η κυβέρνηση στους μηχανισμούς των ΗΠΑ. Δεν είναι καθόλου υπερβολική η εκτίμηση ότι ζούμε την «καλύτερη σχέση» Ελλάδας–ΗΠΑ μετά το σχέδιο Μάρσαλ και την Αμερικανοκρατία της μετεμφυλιακής εποχής. Αυτή η βαθύτερη πρόσδεση με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ στη περιοχή διαμορφώνει αντικειμενικά μια επιθετική και επικίνδυνη πολιτική από την πλευρά της άρχουσας τάξης, που οξύνει τους ανταγωνισμούς. Η όξυνση γύρω από τις γεωτρήσεις στις ΑΟΖ μοιάζει αυτή την στιγμή αναπόφευκτη καθώς στους αμέσως επόμενους μήνες πρόκειται να αρχίσουν γεωτρήσεις στα αμφισβητούμενα «οικόπεδα», τόσο από την πλευρά των ΗΠΑ / Κύπρου, όσο και από την πλευρά της Τουρκίας.

5. Η Συμφωνία των Πρεσπών εντάσσεται στην ΕυρωΝατοική ολοκλήρωση των Βαλκανίων και ταυτόχρονα επισημοποιεί τα σχέδια της ντόπιας άρχουσας τάξης για επιβολή της Ελλάδας σε μια πιο αδύναμη και φτωχή χώρα καθώς και την επιδίωξη της να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, ως ο "επίσημος" εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ που διευρύνει την επιρροή του στην ευρύτερη περιοχή. Η σημασία της για τους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ καθώς και για την αστική τάξη της Ελλάδας φαίνεται και από την προκλητική αντιδημοκρατική προσπάθεια της κυβέρνησης Ζάεφ, με την ενθάρρυνση ΝΑΤΟ, ΕΕ και Αλ. Τσίπρα, να αγνοήσει κυνικά το σαφέστατο μήνυμα του δημοψηφίσματος και να προχωρήσει μέσω της βουλής.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 30ης Σεπτεμβρίου στη γειτονική Δημοκρατία της Μακεδονίας δείχνει ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού της γύρισε την πλάτη στην ΝΑΤΟϊκής έμπνευσης Συμφωνίας των Πρεσπών,  στην ψήφο με το πιστόλι στο κρόταφο, στο δίλημμα «Βόρεια Μακεδονία» ή «Βόρεια Κορέα» που έθεσαν με όλη την γνωστή στον ελληνικό λαό χυδαιότητα και υπεροψία οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών οργανισμών που παρέλασαν στην χώρα μπροστά στο δημοψήφισμα. Φαίνεται ότι ένταξη στο ΝΑΤΟ αλλά και η «ευρωπαϊκή προοπτική» δεν είναι τόσο ισχυρή και ελκτική για τον λαό της γειτονικής χώρας, ώστε να υποκύψουν στον εκβιασμό που ερχόταν από παντού. Το λαϊκό αίσθημα ότι η συμφωνία δεν εξασφαλίζει την ειρήνη αλλά οξύνει όλους τους ανταγωνισμούς και τους κινδύνους στην περιοχή, η δυσπιστία απέναντι στους τόσους «φίλους» που ξαφνικά τους «θυμήθηκαν» και ακόμα η άρνηση στην ταπεινωτική επιβολή των όρων που έθεσε η ελληνική κυβέρνηση, συνέχεια των εκβιασμών μιας εικοσαετίας, οδήγησαν στην ουσιαστική εναντίωση της πλειοψηφίας του λαού σε μια συμφωνία που εκφράζει τα συμφέροντα του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού και τα ηγεμονικά τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου.

Το γενικό συμπέρασμα των διεθνών εξελίξεων είναι ότι, στο έδαφος της αδυναμίας του καπιταλισμού να ξεπεράσει με πειστικούς τρόπους την ύφεση, οι ενδοϊμπεριαλιστικές και ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις οξύνονται περαιτέρω. Οι δύο αυτές πλευρές διαπλέκονται όλο και πιο βαθιά. Τα εντεινόμενα προβλήματα σε αναπτυσσόμενες χώρες (πχ Τουρκία, Ιράν, Βενεζουέλα) συνδέονται με τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και την στάση ιδίως των ΗΠΑ. Το «μίγμα» γίνεται εκρηκτικό. Ειδικά τα τελευταία γεγονότα στη Μέση Ανατολή, η μεγάλη στρατιωτική άσκηση Ρωσίας-Κίνας, και η ενεργός συμμετοχή της Ελλάδα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ με 3 φρεγάτες στη περιοχή, υπογραμμίζουν με το πιο καθαρό τρόπο την εκτίμησή μας για το ότι η απειλή του πολέμου παραμένει ο βασικός κίνδυνος για το παρόν και το μέλλον των λαών.

 

 

 

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

6. Το τέλος του καλοκαιριού σηματοδότησε την αρχή μιας νέας πολιτικής φάσης. Η τυπική λήξη των προγραμμάτων και κατά τον ΣΥΡΙΖΑ «έξοδος από τα μνημόνια», έχει ανοίξει ήδη τη συζήτηση για την «μετά τα μνημόνια» περίοδο. Βασική επιδίωξη της κυβέρνησης όλων των δυνάμεων του αστικού πολιτικού συστήματος των δυνάμεων του κεφαλαίου και της ΕΕ είναι η συμφωνία στο «μνημονιακό κεκτημένο» του κεφαλαίου, στις συμφωνίες και τις δεσμεύσεις με τους θεσμούς, στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, η διατήρηση του αντεργατικού και ταξικού μνημονιακού πλαισίου που δημιουργήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, με οριακές παραχωρήσεις και ευελιξία στην διαχείρισή του, ώστε να εξασφαλίσουν την μακρόχρονη σταθεροποίηση της κατάστασης και όποιες διαφωνίες γίνονται για το χαρακτήρα και τις μορφές διαχείρισης αυτής της πολιτικής.

 

7. Η Κυβέρνηση:

α. Επιχειρεί να πλασαριστεί ως η υπεύθυνη και φερέγγυα δύναμη που κατάφερε «να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια». Κοινωνικά ευαίσθητη δύναμη διαχείρισης της «μεταμνημονιακής πραγματικότητας», αλλά και δύναμη που έχει τη στήριξη βασικών τμημάτων του κεφαλαίου και των ΗΠΑ-ΕΕ.

β. Προσπαθεί να διαμορφώσει έναν έντονο διπολισμό, επαναφέροντας το παλιό σχήμα «δημοκρατικές-προοδευτικές δυνάμεις» από τη μια και «ακροδεξιά - συντήρηση» από την άλλη, και να συγκροτήσει μια νέα κεντροαριστερά με τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ σαν βασικό πυλώνα.

Ο πρόσφατος ανασχηματισμός εκφράζει την τάση για μόνιμη και συνολική, πιο δεξιά μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, κόμμα, πολιτική, για να ισχυροποιηθεί σαν κύριος φορέας του συστήματος που αγκαλιάζει συστημικές δυνάμεις από την δεξιά, έως το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να γίνει ο βασικός πολιτικός εκφραστής και εργαλείο του ελληνικού καπιταλισμού για την ανασυγκρότησή του.

γ. Επιδιώκει με παροχές – ψίχουλα στα πιο φτωχά πληττόμενα τμήματα της κοινωνίας να καλλιεργήσει τη λογική του μικρότερου κακού και της καλύτερης διαχείρισης. Επιχειρεί να ξαναστήσει μια αφήγηση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης του 2014, εμβαπτισμένο στις νέες συνθήκες.

δ. Την ίδια στιγμή οξύνεται η επίθεση στα λαϊκά προβλήματα και τα ζητήματα της καθημερινής ζωής με μέτρα όπως το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των αγαθών (με τελευταίο επεισόδιο τα 10.119 ακίνητα του δημοσίου πού πέρασαν στο Υπερταμείο), η αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας με την επιτάχυνση και την αύξηση του αριθμού των πλειστηριασμών και κατασχέσεων καθώς και των εξώσεων που ετοιμάζονται από τις τράπεζες, η ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών, καθώς και του οδικού δικτύου με νέα διόδια παντού και αυξήσεις στις τιμές τους, η περιβαλλοντική καταστροφή με την προώθηση των σχεδίων του κεφαλαίου για την εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική και πετρελαίου στην Ήπειρο και αλλού, την εγκατάσταση ανεμογεννητριών και των Β.Α.Π.Ε. στο Βέρμιο τα Άγραφα κ.α., το πέρασμα του αγωγού ΤΑΡ, η καταστροφή ολόκληρων περιοχών από τη βιομηχανία των σκουπιδιών (Λευκίμη κα).

ε. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να εμφανιστεί σαν τη αντιεθνικιστική δύναμη που δίνει προοδευτικές λύσεις στα εθνικά θέματα (πχ. Μακεδονικό). Όμως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ αποτελεί κύριο πυλώνα της επιθετικής αστικής πολιτικής, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης μέσα και έξω από την χώρα.

Η αφήγηση της κυβέρνησης συγκρούεται με την πραγματικότητα. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας δυσκολεύεται καθημερινά, πλατιά κομμάτια των εργαζομένων ζούνε οριακά, η μείωση της ανεργίας οφείλεται στη συνεχή αιμορραγία της μετανάστευσης της νεολαίας και στις δουλειές της συμφοράς, της μερικής απασχόλησης και της ωρομισθίας στον τουρισμό και σε άλλους κλάδους .Βιώνει την όξυνση της επίθεσης στα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες με την καθημερινή καταστολή των εργατικών λαϊκών αγώνων από τα ΜΑΤ, τις διώξεις ενάντια στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών και τις δίκες των αγωνιστών, την επιβολή των σχεδίων του κεφαλαίου με ακραία καταστολή όπως στη Λεκίμη. Παράλληλα η κυβέρνηση έχει μεγάλη φθορά από τις τραγικές πυρκαγιές του καλοκαιριού (Μάτι - Κινέττα). Τα ματωμένα πλεονάσματα που έχουν υπογράψει σε συνδυασμό με την ασταθή διεθνή κατάσταση (κρίση της ΕΕ, Ιταλία, Τουρκία, νέα επεισόδια της καπιταλιστικής κρίσης) συμβάλλουν στο να μην σταθεροποιείται η κατάσταση του ελληνικού καπιταλισμού.

Στη νέα περίοδο του τυπικού τέλους των μνημονίων, το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα μπαίνει με μεγαλύτερες απαιτήσεις και αποφασιστικότητα και λιγότερες αυταπάτες για τις κυβερνητικές υποσχέσεις για να πάρει πίσω όσα έχασε το προηγούμενο διάστημα. Οι πρόσφατες απεργίες τόσο στον ιδιωτικό τομέα (Cosco, Χαλυβουργική) όσο και στο δημόσιο τομέα (χώρος της υγείας, εκπαίδευση), οι αντιστάσεις που αναπτύσσονται σε μια σειρά χώρους και η προοπτική κλιμάκωσης τους, δείχνουν ότι υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες για την αναζωογόνηση του εργατικού κινήματος. Καθήκον της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι με την παρέμβασή της να ενισχύσει τις αγωνιστικές διαθέσεις και να εντείνει την απαιτητικότητα της εργατικής τάξης για παρθούν πίσω όλα τα κλεμμένα. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι ο παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης, της δεξιάς αντιπολίτευσης και της άρχουσας τάξης

8. Η ΝΔ προσπαθεί να φανεί σαν αξιόπιστη φιλοεπενδυτική δύναμη, με προώθηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων του ελληνικού καπιταλισμού και σκληρή επιμονή στην πολιτική της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των μέτρων των προγραμμάτων (χαρακτηριστικές οι συνεντεύξεις Μητσοτάκη και η ομιλία του στη ΔΕΘ : όχι προσλήψεις στο δημόσιο, όχι αύξηση δημοσίων επενδύσεων, ΣΣΕ=παροχολογία, κατάργηση νόμου Κατρούγκαλου στην κατεύθυνση γενίκευσης της ιδιωτικής ασφάλισης, κράτος-καθημερινότητα – καταπολέμηση της ανομίας στα Εξάρχεια, Κουφοντίνας κλπ).

Βλέποντας την κυβέρνηση να προωθεί τη συγκεκριμένη πολιτική και να έχει και τη στήριξη ΗΠΑ-ΕΕ, γίνεται απροκάλυπτη και «πλειοδοτεί» στην αντιλαϊκή πολιτική, για να δείξει ότι εκείνη θα είναι πιο αποτελεσματική ως κυβέρνηση για το κεφάλαιο. Επιλέγει μια νεοφιλελεύθερη ατζέντα με ακροδεξιές αιχμές. Προβάλλει ένα επιθετικό πρόγραμμα βαθέματος του μνημονιακού πλαισίου σε ρόλο επισπεύδοντα για να προχωρήσουν τα μνημονιακά μέτρα και προωθεί την ακροδεξιά ατζέντα με στοιχεία εθνικισμού, αντιπροσφυγικού, ρατσισμού και αντικομουνισμού. Ενισχύει και συντηρεί και από τη μεριά της το διπολισμό με το ΣΥΡΙΖΑ, επιδιδόμενη σε ωμό αντικομμουνισμό, προσάπτοντας στον ΣΥΡΙΖΑ υποτιθέμενα «κομμουνιστικά χαρακτηριστικά» για να συσπειρώσει το «δεξιό» ακροατήριό της, και τον ΣΥΡΙΖΑ να καλοδέχεται την «πάσα», επιχειρώντας να παρουσιάσει «αριστερές ιστορικές αναφορές» και τον μπαμπούλα «της δεξιάς».

Επιτάσσεται από πλευράς μας η στοιχειοθετημένη και αυτοτελής κριτική στο πρόγραμμα της ΝΔ και παράλληλα η ανάδειξη της κοινής μήτρας των προγραμμάτων και των προτάσεων ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, της συστημικής τους αναφοράς, της συμφωνίας τους στα βασικά ζητούμενα του κεφαλαίου, της από κοινού υποστήριξης του μνημονιακού κεκτημένου, παρά τις υπαρκτές διαχειριστικές διαφορές τους που δεν αλλάζουν την ουσία της ασκούμενης και υποσχόμενης πολιτικής.

Αυτός ο εκσυγχρονισμένος, μνημονιακός διπολισμός, καταδικάζει τα υπόλοιπα κόμματα σε ρόλο κομπάρσου και δυνητικού συμμάχου της μίας ή της άλλης πλευράς.

9. Παράλληλα γίνεται προσπάθεια αναδιάταξης της ακροδεξιάς ώστε να παίξει ρόλο στο πολιτικό σύστημα, για την απορρόφηση των κοινωνικών κραδασμών. Από την ποιοτική ενίσχυση της φασιστικής δράσης στο δρόμο (απέναντι σε συλλογικότητες, συλλόγους γονέων, σωματεία, αγωνιστές, καθηγητές), μέχρι τη διαμόρφωση μιας βεντάλιας ακροδεξιών οργανώσεων και σχηματισμών, ο στόχος είναι ίδιος: η δημιουργία μιας “σοβαρής, σύγχρονης και μαζικής” ακροδεξιάς στην Ελλάδα πέρα από τις “ακρότητες της Χ.Α. και την ατολμία του ΛΑΟΣ”, όπως δηλώνουν κάποιοι από τους επίδοξους ηγέτες της. Ώστε να επιφέρει όλο και πιο δεξιά μετατόπιση του πολιτικού φάσματος, αφού ακόμα και το νεοσυντηρητικό, μνημονιακό πείραμα σύμπραξης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μοιάζει αρκετά λίγο για την επιθετική, αντιλαϊκή πολιτική που θα εφαρμοστεί και χρειάζεται ισχυρό μπάζωμα από τα δεξιά του.

10. Η ρεφορμιστική αριστερά εμφανίζεται αναντίστοιχη των αναγκών της νέας πολιτικής φάσης. Το ΚΚΕ ακολουθεί τη συνήθη τακτική των λελογισμένων οικονομικών αγώνων, των κομματικών κινητοποιήσεων και της «εκλογικής ενίσχυσης του κόμματος», η οποία σε αυτή τη φάση γίνεται το μέτρο και το κριτήριο για όλη του την παρέμβαση. Η στάση του στα «εθνικά» θέματα και ειδικά στο Μακεδονικό έδειξε για μια ακόμη φορά το χαρακτήρα της «υπεύθυνης, πατριωτικής δύναμης» που στην ουσία συντάσσεται με την κυρίαρχη αφήγηση περί «αλυτρωτισμού των Σκοπίων» κλπ. Η επιθετικότητα απέναντι στην επαναστατική και αντικαπιταλιστική αριστερά, ειδικά απέναντι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οφείλεται και στην επίδραση και τους προβληματισμούς που προκαλούνται στη βάση του από τη παρέμβαση μας, ειδικά στο θέμα του πολέμου, των «εθνικών», και το εργατικό κίνημα

Η ΛΑΕ υποτάσσει τα πάντα στην εκλογική επιτυχία και τη κοινοβουλευτική εκπροσώπησή της, με αποτέλεσμα κάθε κινηματική η πολιτική της παρέμβαση να κρίνεται με βάση την κοινοβουλευτική επιβίωση και ειδικά την ανάδειξη του επικεφαλής της (χαρακτηριστική η στάση της και στη ΔΕΘ). Βασισμένη σε ένα πρόγραμμα διαταξικού, πατριωτικού αντιμνημονιακού προσανατολισμού και ηγεμονευόμενη από το αστικά πατριωτικά ρεύματα στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα, εκφράζει έναν αντιιμπεριαλισμό – αντιαμερικανισμό, αποκομμένο από το αναγκαίο ταξικό και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, ενώ είναι ανοιχτή σε λογικές υποστήριξης ενός από τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ που συγκρούονται στα Βαλκάνια (Ρωσία). Ωστόσο δεν λείπουν στη βάση της ταλαντεύσεις, προβληματισμοί και διαφοροποιήσεις, όπως έδειξε η εμπειρία στο αντιπολεμικό, αντιεθνικιστικό ή το εργατικό κίνημα.

 

 

 

ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.

 

11. Όλα δείχνουν ότι έχουμε μπει ήδη σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, με κύρια χαρακτηριστικά:

  • την προσπάθεια της κυβέρνησης να εμπεδώσει ένα νέο ΤΙΝΑ, να ανακτήσει την «ιδιοκτησία» του προγράμματος, με την λογική της «κοινωνικά ευαίσθητης» διαχείρισης της «μεταμνημονιακής πορείας».

  • την απόπειρα οικοδόμησης ενός έντονου διπολισμού (ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ) πάνω στην διαχωριστική γραμμή «δυνάμεις της προόδου» από την μια, «ακραίος νεοφιλελευθερισμός σε συμμαχία με την ακροδεξιά» από την άλλη.

  • την επιδίωξη η δυσαρέσκεια να πάρει δεξιά, εθνικιστική ακόμα και ακροδεξιά κατεύθυνση, αξιοποιώντας και το κλίμα που υπάρχει στην Ευρώπη.

  • τη διαμόρφωση συνθηκών εκλογικής αναμονής και αυταπατών.

 

Στον αντίποδα των παραπάνω εξελίξεων στόχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι να ενισχύσουμε αποφασιστικά την ενεργητική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, το ξέσπασμα αγώνων που θα διεκδικούν εδώ και τώρα ριζική βελτίωση της ζωή των εργατικής τάξης και του λαού, θα αναδεικνύουν επιθετικά τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα, θα οδηγούν στην απελευθέρωση και το ξήλωμα όλου του αντεργατικού ευρωμνημονιακού πλαισίου σε σύνδεση με τη σύγχρονη ανατρεπτική αντικαπιταλιστική διέξοδο και τη συνολική στρατηγική απάντηση, θα σπάνε στην πράξη τα διλήμματα, τη λογική του μικρότερου κακού και το βέλτιστου εφικτού και τη δικομματική αντιπαράθεση. :.

 

12. Το πραγματικό δίλλημα που έχει μπροστά της η ελληνική κοινωνία δεν είναι «ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ», δεν είναι «μνημονιακή βαρβαρότητα με ευαισθησία ή με φιλελευθερισμό». Είτε οι αστικές μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, παλιές και νέες, θα επιβάλουν τη δική τους «έξοδο» από την καπιταλιστική κρίση πάνω στις πλάτες της εργατικής τάξης και του λαού, μονιμοποιώντας και κλιμακώνοντας την επίθεση και την πολεμική απειλή είτε το εργατικό κίνημα και ο λαός θα επιβάλουν τη δική τους διέξοδο ενάντια στους καπιταλιστές και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις .

 

Άμεσο πολιτικό ζητούμενο δηλαδή είναι η συγκρότηση ενός αριστερού ανατρεπτικού μπλοκ δυνάμεων που, από εργατικές και λαϊκές θέσεις και στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος, θα αποτελέσει τη πραγματική αντιπολίτευση στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τη ΝΔ και θα προβάλλει την άμεση εργατική – λαϊκή αντεπίθεση με ενωτικούς νικηφόρους αγώνες για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – Κεφαλαίου με κύριους άξονες:

  • Την ανατροπή όλου του μνημονιακού καθεστώτος που έχει επιβληθεί τα προηγούμενα χρόνια

  • Την επιστροφή όλων των κλεμμένων εισοδημάτων και δικαιωμάτων.

  • Μόνιμη – σταθερή – πλήρη – ασφαλισμένη εργασία.

  • Τη παύση πληρωμών και τη διαγραφή του ληστρικού και χιλιοπληρωμένου χρέους.

  • Την ρήξη και έξοδο από ευρώ και ΕΕ.

  • Την υπεράσπιση της ειρήνης, ενάντια στην πολεμική εκστρατεία του κεφαλαίου σε διεθνή και εσωτερική κλίμακα Την έξοδο το ΝΑΤΟ. Τη διάλυση του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου-Κύπρου..

  • Την πάλη για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα της εποχής μας ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και την επιτροπεία. Τη συντριβή των φασιστικών και ρατσιστικών συμμοριών.

 

ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ

13. Για το Εργατικό Κίνημα

Κομβικής σημασίας καθήκον για τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η συμβολή τους ανάπτυξη του εργατικού κινήματος που θα βάζει μπροστά τα εργατικά αιτήματα ενάντια στη ευρωμνημονιακή λαίλαπα, θα διεκδικεί ριζική βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων και το ξήλωμα όλου του αντιδραστικού ευρωμνημονιακού καθεστώτος,  με σχέδιο για τη γενίκευση όλων των μικρών και μεγάλων αγώνων που έχουν ξεκινήσει. Σε αυτό το έδαφος θα σπάνε στην πράξη τα διλήμματα, του μικρότερου κακού, η εξάρτηση των διεκδικήσεων από το τι επιτρέπει οι ο «δημοσιονομικός χώρος», η παράλυση του μαζικού κινήματος από την εκλογική αναμονή και τη δικομματική, εκλογική αντιπαράθεση. Για να πάρουμε σήμερα πίσω όσα μας έκλεψαν τα χρόνια των μνημονίων.

Παλεύουμε για:

  • Την κατάργηση όλων των μνημονίων μακράς διαρκείας (με σταθμούς το 2023 και το 2060) καθώς και της συνεχιζόμενης ενισχυμένης ευρωκηδεμονίας.

  • Την άμεση κατάργηση των 714 ψηφισμένων μνημονιακών εφαρμοστικών νόμων που διατηρούνται σήμερα ολοζώντανοι (ρατσιστικός υποκατώτατος μισθός για τη νεολαία, πλειστηριασμοί, ΕΝΦΙΑ, νέες περικοπές συντάξεων και λαϊκού αφορολόγητου κα).

  • Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Μετατροπή όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας σε συμβάσεις αορίστου χρόνου χωρίς προϋποθέσεις. Απαγόρευση απολύσεων. Αγώνας ενάντια στα προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας.

  • Προσλήψεις με μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων καταρχήν. Απαγόρευση των απολύσεων, κρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο των επιχειρήσεων που απειλούν με απολύσεις και κλεισίματα.

  • Δουλειά με πλήρη δικαιώματα. ΣΣΕ εργασίας παντού. Αυξήσεις μισθών-αποδοχών τώρα. Κανένας μισθός κάτω από 800 ευρώ καθαρά. Όχι στην εξευτελιστική σύμβαση "πρώτης πρόσληψης" για τους νέους κάτω των 25. Άμεση επαναφορά όσων μας έκλεψαν με τα μνημόνια.

  • Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, κάτω τα χέρια από ΔΕΗ, συγκοινωνίες, ΕΥΔΑΠ και όλα τα δημόσια αγαθά-«φιλέτα» που έχουν βάλει στο μάτι τα αρπακτικά της αγοράς. Κρατικοποίηση των εταιρειών που έχουν ιδιωτικοποιηθεί -Μείωση του χρόνου (και των ετών) εργασίας τώρα. Για να δουλέψουν οι άνεργοι, για να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο πλούτο που παράγουμε. Για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας, για να καλύψουμε τις ανάγκες μας, για να χάσει το κεφάλαιο.

  • Κάτω τα χέρια από τις συντάξεις και τα ταμεία μας που μπαίνουν στο μνημονιακό Προκρούστη για ακόμα μια φορά.

  • Ελευθερία-δημοκρατία για τους εργαζόμενους και τον λαό. Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα, η αντιαπεργιακή νομοθεσία θα μείνει στα χαρτιά. Συνδικάτα ελεύθερα από κράτος-κυβερνήσεις και εργοδότες. Με πλήρη και διευρυμένα δικαιώματα στη συνδικαλιστική δράση, την απεργία, τον συλλογικό και μαζικό αγώνα.

 

Με το πολιτικό διεκδικητικό πλαίσιο που περιγράφουμε παραπάνω θέλουμε να συμβάλλουμε άμεσα στο ξέσπασμα ενιαίων, αποφασιστικών, μαχητικών, εργατικών αγώνων που θα βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις, για την ανατροπή των συσχετισμών, σε αντίθεση με τη ρεφορμιστική αριστερά ΚΚΕ και ΛΑΕ που επιφυλάσσουν στο εργατικό- λαϊκό κίνημα ρόλο παρακολουθητή των πολιτικών και κυρίως κοινοβουλευτικών τους πρωτοβουλιών.

 

Παρά τις δυσκολίες υπήρξαν κάποιες σημαντικές εργατικές αντιστάσεις την προηγούμενη περίοδο. Από την COSCO  και τα νοσοκομεία μέχρι το «Βοήθεια στο σπίτι» και τα σχολεία, και από το Ωνάσειο και το ΥΠΠΟ μέχρι τις συγκοινωνίες και τους δήμους, ένα πολύμορφο απεργιακό κίνημα ξεδιπλώνεται διεκδικώντας προσλήψεις, μονιμοποιήσεις συμβασιούχων, συλλογικές συμβάσεις, ένταξη στα ΒΑΕ, σταμάτημα ιδιωτικοποιήσεων και μια σειρά εργατικά αιτήματα. Το κίνημα αυτό χρειάζεται να ξεπεράσει υπαρκτές δυσκολίες στο συντονισμό και τη γενίκευση των διεκδικήσεων του αλλά και να κάνει βήματα μπροστά. Οι αγώνες αυτοί δείχνουν πως υπάρχουν δυνάμεις που μπορούν να συμβάλλουν στην αναγκαία ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος.

Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορούν και πρέπει να πρωτοστατήσουν στη στήριξη, την κλιμάκωση, τον ταξικό προσανατολισμό και τον συντονισμό όλων αυτών των αγώνων, ξεπερνώντας το ϕρενάρισμα που προσπαθεί να επιβάλει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία για λόγους που έχουν να κάνουν και με τις πιέσεις της ΕΕ και του ΣΕΒ για «συνέχιση των μεταρρυθμίσεων» αλλά και με τις σκοπιμότητες της προεκλογικής περιόδου, στηρίζοντας κάθε αγώνα και διεκδίκηση, συνδέοντας τις μάχες μεταξύ τους, διευρύνοντας τη δυναμική τους με τους στόχους του μεταβατικού προγράμματος και την διεκδίκηση να πληρώσουν οι καπιταλιστές και να καλυφθούν οι εργατικές ανάγκες. 

 

Ελπιδοφόρα είναι η πρωτοβουλία σωματείων βάσης για απεργία για τις ΣΣΕ στις 01.11, καθώς επιδιώκει να συνεχίσει και να ενισχύσει ένα δρόμο διακλαδικού αγώνα, έξω από τα όρια και τον σχεδιασμό του γραφειοκρατικού εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Σηκώνει το γάντι της κυβερνητικής πρόκλησης γενικά και ειδικά στα εργασιακά, απαντά αγωνιστικά και έμπρακτα στην κυβέρνηση και την αντιλαϊκή πολιτική. Στηρίζεται σε μορφές μιας από τα κάτω εργατικής συσπείρωσης και δράσης, με Γενικές Συνελεύσεις ανά κλάδο και εργασιακό χώρο, με αποφάσεις από τους ίδιους τους εργαζόμενους, με πλατιά εξόρμηση, καμπάνια και δράση μέσα στη βάση των εργαζομένων, με επαρκή χρόνο και ουσιαστικές μορφές οργάνωσης μιας απεργίας. Συμμετοχή στήριξη στην απεργία έχουν αποφασίσει και μια σειρά σωματείων του δημόσιου τομέα εμπλουτίζοντας τα αιτήματα με τα ιδιαίτερα του κάθε χώρου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενισχύει την συγκεκριμένη προσπάθεια και κάθε προσπάθεια που κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Παράλληλα πρωτοστατεί σε κάθε αγωνιστικό σκίρτημα προβάλλοντας τη λογική της οργάνωσης των αγώνων από τα κάτω με μαζικές διαδικασίες βάσης, συνελεύσεις, κλπ και την ανάγκη αποφασιστικής κλιμάκωσης.

 

Ο γραφειοκρατικός, εργοδοτικός, κυβερνητικός συνδικαλισμός για άλλη μια φορά διασπά το απεργιακό μέτωπο. Η μεν ΓΣΕΕ όχι μόνο δεν πήρε απόφαση για απεργία, αλλά ξεκαθάρισε πως θα “συντονιστεί” με την εργοδοτική κοινωνική συμμαχία το επόμενο διάστημα, η δε ΑΔΕΔΥ αρνήθηκε την κήρυξη απεργίας 1/11 και 8/11 (ΠΑΜΕ) προκειμένου να υπάρξει συντονισμένη απεργιακή κινητοποίηση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και προκήρυξε απεργία 14/11.αγνοώντας τα σωματεία το δημόσιου τομέα που έχουν ήδη αποφασίσει απεργία για 1 και 8/11. Το ΠΑΜΕ εξάντλησε την κριτική του ενάντια στην 1/11 ενώ δεν είπε λέξη για το πολιτικό σχέδιο της ΑΔΕΔΥ στις 14/11 στο οποίο και προσχώρησε.

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συνεχίσει να κινείται σταθερά στην οργάνωση των αγώνων από τα «κάτω», στην αποκάλυψη του ρόλου της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, στην οικοδόμηση συντονισμών σε χώρους και κλάδους με στόχο ένα σταθερό Συντονισμό όλων των παραπάνω δυνάμεων και κινήσεων με ενιαία παρέμβαση με λογική συσπείρωσης και κοινής δράσης όλων των ταξικών ρευμάτων κόντρα σε κεφάλαιο, κυβερνήσεις, ΕΕ. Θα απευθύνουμε σταθερά την πρόταση αυτή προς κάθε μαχόμενη δύναμη της αριστεράς. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμμετέχει, θα αξιοποιήσει και θα παλέψει τη γραμμή της σε κάθε απεργιακή μάχη και στη 1/11 και στις 14/11.

 

Στην κατεύθυνση αυτή θα οργανώσουμε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα σύσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με στόχο την διαμόρφωση ενός κοινού πλαισίου πάλης των δυνάμεων μας στους εργατικούς χώρους. Πέραν τον αιτημάτων στο πλαίσιο αυτό θα προσδιοριστούν, οι μάχες, οι σταθμοί, ο βηματισμός και κυρίως η πολιτική τακτική που θα ακολουθήσουμε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Το σχέδιο αυτό θα αποτελεί τον χάρτη πάνω στον οποίο θα οικοδομηθούν οι προσπάθειες συσπείρωσης με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς στο επίπεδο του δρόμου και των σωματείων και θα αποτελεί δεσμευτικό κείμενο για το δυναμικό μας.

 

14. Μόνιμη είναι η δράση μας στο αντιφασιστικό κίνημα και τους πρόσφυγες...

Οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. υιοθετούν βήμα-βήμα τη ρατσιστική ατζέντα των Ορμπαν-Σαλβίνι-Ζεεχόφερ και δημιουργούν τις συνθήκες θερμοκηπίου για την άνοδο της ακροδεξιάς και των φασιστών. Παράλληλα ο πρώην σύμβουλος του Τραμπ, ο Στηβ Μπάνον κινείται ανοιχτά για συσπείρωση της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη

Έχουμε σκληρές μάχες μπροστά μας ενάντια στην Ευρώπη- Φρούριο και τους φασίστες. Παρά τις συστηματικές και υστερικές προσπάθειες για αποπροσανατολισμό προς τα δεξιά και την ακροδεξιά, άλλοτε με εθνικιστικές κραυγές για το όνομα της Μακεδονίας και άλλοτε με ρατσιστικές επιχειρήσεις κατά των προσφύγων στα νησιά, για τον περισσότερο κόσμο οι αναζητήσεις προς τα αριστερά παραμένουν. Η ακροδεξιά απειλή δεν αντιμετωπίζεται με φραστικές κορώνες των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ που εγκαλούν τον Μητσοτάκη ότι αγκαλιάζει την ακροδεξιά, αλλά την ίδια στιγμή υπογράφουν συμφωνίες με την Μέρκελ κατά των προσφύγων και συμμαχούν με τον Τραμπ στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο

Δίνουμε την μάχη αυτή με ενωτικό μαζικό τρόπο, όπως προσπαθήσαμε να κάνουμε στις κινητοποιήσεις με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας Φύσσα. Απευθυνόμαστε σταθερά για τον αντιφασιστικό αγώνα σε όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς και της αυτονομίας για μαχητική ενωτική δράση. σε ρήξη και σύγκρουση με την πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου που εφαρμόζει την πολιτική της ΕΕ—φρούριο. Υποστηρίζουμε τις πρωτοβουλίες συντονισμού του διεθνούς αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος. Η φετινή διάσπαση δυνάμεων οδήγησε σε σοβαρή αποδυνάμωση της διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας. Οδηγός μας είναι η εμπειρία της μαζικής και μαχητικής διαδήλωσης πέρυσι ενάντια στα κεντρικά γραφεία της Χ.Α.

Η πάλη για τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα και τις ελευθερίες ενάντια στα μνημόνια και την καπιταλιστική επίθεση είναι άμεσα δεμένη με την πάλη ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες. Είναι πάλη για την ενότητα της εργατικής τάξης, για τη δυνατότητά της να σφραγίσει την οργή ενάντια στην κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ με τη δική της προοπτική της επαναστατικής ελπίδας κόντρα στην αντεπαναστατική  βία των φασιστών. Είναι πάλη στην οποία διεκδικούμε να κερδίσουμε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια. Παλεύουμε για την ανάπτυξη ενός μαζικού, μαχητικού, ενωτικού αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος που να στρέφεται ενάντια στην κυβέρνηση και την ΕΕ. Δεν συνεργαζόμαστε με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ή τμήματά της που έχει την ευθύνη για την υλοποίηση της αντιδραστικής πολιτικής.

 

 

Παλεύουμε :

για να καταδικαστεί η εγκληματική συμμορία που λειτουργεί με το μανδύα του «νόμιμου πολιτικού κόμματος». Για να πάνε στη φυλακή οι φονιάδες του Λουκμάν και του Παύλου Φύσα από τον Μιχαλολιάκο μέχρι τον τελευταίο μαχαιροβγάλτη.

  • για να κλείσουν τα «γραφεία»-ορμητήρια των ναζί

  • ενάντια στην Ευρώπη-Φρούριο, για να καταργηθούν οι ρατσιστικές συμφωνίες της ΕΕ. Σύνορα ανοιχτά για πρόσφυγες και μετανάστες

  • για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες, πόλεις ανοιχτές για τους πρόσφυγες. Μαζικές προσλήψεις σε σχολεία, δήμους νοσοκομεία και όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες για να καλυφθούν οι ανάγκες ντόπιων, μεταναστών και προσφύγων.

  • Κλείνουμε το δρόμο σε κάθε προσπάθεια της ακροδεξιάς και των νεοναζί της Χρυσής Αυγής να σπείρουν το τρόμο στις γειτονιές και να ξαναστήσουν τάγματα εφόδου φορώντας την μάσκα του πατριώτη για το όνομα της Μακεδονίας

15. Για το αντιπολεμικό κίνημα: Απαιτείται να πάρουμε μέτρα για την αναβάθμιση της δουλειάς μας στο πεδίο του αντιπολεμικού αγώνα στο μαζικό κίνημα, με βασικά ζητήματα την πάλη ενάντια στο να γίνει η χώρα μας μια τεράστια αμερικάνικη βάση, την αντιδραστική συμπόρευση με την φιλοπόλεμη πολιτική του αμερικανοαντοικού ιμπεριαλισμού, για μείωση των εξοπλισμών, συνδέοντας την πάλη για τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα ενάντια στην μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα με την πάλη ενάντια στον πόλεμο και την συμπαράταξη του ελληνικού κεφαλαίου με ΗΠΑ – ΕΕ. Να μπαίνει παντού το αίτημα «λεφτά για τις λαϊκές ανάγκες και όχι για τους εξοπλισμούς».

Αξιοποιούμε τις συσπειρώσεις που έχουμε έως τώρα επιτύχει, ενώ αναλαμβάνουμε και αυτοτελείς πρωτοβουλίες.

16. Εντείνουμε την δράση μας στο μέτωπο της αρπαγής της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας με πλειστηριασμούς κατασχέσεις και εξώσεις καθώς και στα άλλα ζητήματα οικονομικής βίας που ασκούνται στα φτωχά λαϊκά στρώματα με διακοπές ρεύματος και νερού, διόδια κ.α. Ιδιαίτερα το δικαίωμα στη στέγη που αμφισβητείται για χιλιάδες εργαζόμενους θα αποτελέσει κυρίαρχο ζήτημα στο επόμενο διάστημα καθώς τραπεζικό και κατασκευαστικό κεφάλαιο προσπαθούν να ξεπεράσουν την κρίση τους με την προώθηση του air bnb και του leasing.

 

17. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την πολιτική της

  • Απορρίπτει την λογική του «μικρότερου κακού», το ψευτοδίλημμα «ΣΥΡΙΖΑ ή Δεξιά», «προοδευτικός πόλος ή ακραίος νεοφιλελευθερισμός και ακροδεξιά». Η πολιτική τους βάση είναι κοινή, με διαφορές δευτερεύουσας σημασίας και η δυνάμεις του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς πρέπει να ενισχύσουν την ανεξαρτησία απέναντί τους.

  • Αναπτύσσει την αντιπαράθεσή και προς τις άλλες αστικές δυνάμεις την ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ κλπ, δείχνοντας τον αντιδραστικό τους ρόλο, την κριτική στην κυβέρνηση από αντιλαϊκές θέσεις και την στρατηγική ταύτισή τους μαζί της. Δεν «εγκαταλείπουμε» την αντιπαράθεση αυτή στην κάλπικη αντιπαράθεση των δυνάμεων της κυβέρνησης, που ενισχύει και δεν αποδυναμώνει την δεξιά αντιπολίτευση.

  • Συνεχίζει αμείωτα την πάλη ενάντια στην ακροδεξιά, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τον φασισμό. Αναδεικνύουμε τον αντιδραστικό τους ρόλο, σαν δύναμη κρούσης του κεφαλαίου (πχ Αυστρία αύξηση του ωραρίου στις 12 ώρες την ημέρα). Παλεύουμε για την ενότητα της εργατικής τάξης. Αντιπαρατιθόμαστε από θέσεις αντικαπιταλιστικές, αντιιμπεριαλιστικές, αντιΕΕ και όχι από τη σκοπιά του αστικού κοσμοπολιτισμού. Διεκδικούμε να κερδίσουμε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια σε αυτόν τον αγώνα. Είμαστε ριζικά αντίθετοι στα λεγόμενα «δημοκρατικά μέτωπα», με την κυβέρνηση και τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις από την κρίση των οποίων τρέφεται η ακροδεξιά, δεν συνεργαζόμαστε με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ή τμήματά της.

  • Συνεχίζει τις πρωτοβουλίες ενάντια στον πόλεμο και τον εθνικισμό, πάνω στην βάση των μέχρι τώρα τοποθετήσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καθώς η υπόθεση της ευρωνατοικής ολοκλήρωσης των Βαλκανίων, του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και των πολεμικών κινδύνων είναι μπροστά μας.

  • Αντιπαλεύει την «εκλογική αναμονή» και τις «κοινοβουλευτικές αυταπάτες». Συμβάλλουμε στην ανάπτυξη, μαζικών ενωτικών αγώνων, ενισχύουμε την λαική απαιτητικότητα για να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα, για να σπάσουμε στην πράξη τα μνημόνια και την πολιτική του κεφαλαίου.

  • Πάνω από όλα συνδέουμε την δράση μας και τους αγώνες μας με το συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, καθώς αναδεικνύεται η αναγκαιότητα και η ζωτικότητά του. Συμβάλλουμε στην καλύτερη επεξεργασία του, παίρνουμε μέτρα για την μαζική προβολή του.

18. Σε αυτό το πλαίσιο οργανώνουμε τη παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλοντας την ανάγκη της συσπείρωσης δυνάμεων, πάνω στην βάση της πολιτικής πρότασης που έχουμε διαμορφώσει ήδη από την Συνδιάσκεψη.

Αναπτύσσουμε άμεσα πλατιά πολιτική καμπάνια με εξορμήσεις, συζητήσεις και εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα. Αυτή η πολιτική εξόρμηση επιδιώκουμε να κορυφωθεί σε ένα μεγάλο πολιτικό και πολιτιστικό διήμερο, με διεθνικό περιεχόμενο, στην Αθήνα στα τέλη Γενάρη – αρχές Φλεβάρη

Απευθυνόμαστε πλατιά κυρίως στους αγωνιστές του κινήματος και τον κόσμο της μαχόμενης αριστεράς που αναζητεί διέξοδο, αλλά και σε πολιτικές οργανώσεις – κινήσεις για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου ανατρεπτικού – αντικαπιταλιστικού ρεύματος, που θα παρέμβει στο μαζικό κίνημα, τα μεγάλα μέτωπα της περιόδου, τις πολιτικές εξελίξεις και στις επερχόμενες εκλογικές μάχες.

Όμως για να μην εξαντληθεί η πολιτική δυναμική μας σε ατέρμονες συζητήσεις με άλλες πολιτικές δυνάμεις, με ευθύνη της ΚΣΕ θα διαμορφωθεί το πλαίσιο πάνω στο οποίο θα καλέσουμε δυνάμεις σε πολιτική συνεργασία, με βάση τις αποφάσεις της 4ης Συνδιάσκεψης. Πάνω σε αυτή την βάση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επικαιροποιεί την πρόταση πολιτικής συνεργασίας που διαμόρφωσε στην Συνδιάσκεψη και την απευθύνει πλατιά σε δυνάμεις και αγωνιστές, που αναζητούν άλλη προοπτική

Το κείμενο αυτό θα περιγράφει τους στόχους καθώς και τα απαραίτητα στοιχεία συμφωνίας που θα εκφράζει μία τέτοια πολιτική συνεργασία. Μέσα στο 1ο δίμηνο του 2019, θα πρέπει να έχουν προσδιοριστεί οι πολιτικές δυνάμεις, να έχει ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια για να μείνει ζωτικός πολιτικός χρόνος για τον πολιτικό μας αγώνα.

Με αυτή την τακτική προετοιμαζόμαστε για τις μεγάλες πολιτικές και εκλογικές μάχες που έχουμε μπροστά μας, με βάση τις αποφάσεις και την πολιτική μας, με τρόπο ενιαίο και συντροφικό. Επιδιώκουμε, μέσα από τις μάχες αυτές την συσπείρωση δυνάμεων γύρω από το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και λογική. Αντιμετωπίζουμε τις επερχόμενες πολιτικές και εκλογικές μάχες με ενιαίο τρόπο και κριτήριο όσον αφορά το πολιτικό πλαίσιο και τον χαρακτήρα των δυνάμεων στις οποίες απευθυνόμαστε, χωρίς ισοπέδωση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.

Επιδιώκουμε την πολιτική και εκλογική συμπόρευση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αγωνιστών του μαζικού κινήματος και της μαχόμενης αριστεράς και μια σειράς πολιτικών οργανώσεων, κινήσεων και ομάδων της επαναστατικής, αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής και αντιδιαχειριστικης αριστεράς, σε όλα τα επίπεδα Υπηρετούμε την απόφαση της 4ης συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι «δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μία εφ’ όλης της ύλης πολιτική ή/και εκλογική συνεργασία, με ΛΑΕ και ΚΚΕ». Έχουμε επίγνωση των δυσκολιών που πατάνε στη κατάσταση του κινήματος, καθώς και τις πολιτικές και προγραμματικές ταλαντεύσεις τμημάτων αυτού του δυναμικού. Ωστόσο έχουμε πεποίθηση ότι μόνο με τις ενωτικές πρωτοβουλίες και τις παρεμβάσεις μας μπορεί να διαμορφωθούν δυνατότητες πλατιάς συσπείρωσης δυνάμεων.

19. Ειδικότερα σε ότι αφορά τις ευρωεκλογές. Οι ευρωεκλογές του 2019 σφραγίζονται από την βαθιά πολιτική κρίση της ΕΕ, από την όξυνση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της. Οι διαπραγματεύσεις για το Brexit, «το ελληνικό ζήτημα», η σύγκρουση ΕΕ-Ιταλίας, οι αντιθέσεις γύρω απ το προσφυγικό και τέλος οι αντιθέσεις ΕΕ-ΗΠΑ, δείχνουν την βαθιά κρίση που διέρχεται η ΕΕ.

Η σημερινή πορεία, επιβεβαιώνει το συμπέρασμα της 4ης Συνδιάσκεψης ότι «η ίδια η διαδικασία της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης έχει μπει σε κρίση, που τροφοδοτείται τόσο “από κάτω”, από την πλατιά δυσαρέσκεια των μαζών, όσο και “από πάνω” την ένταση των αντιθέσεων και ανταγωνισμών». Ο «γαλλογερμανικός άξονας» ως ατμομηχανή που θα πάει μπροστά την «ευρωπαϊκή ενοποίηση» και θα αναζωογονήσει τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό, μέσα από το «πετυχημένο» δίδυμο Μέρκελ-Μακρόν, έχει δείξει τα όριά του .

Η απάντηση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου δεν είναι μια στροφή «προς την δημοκρατία και την κοινωνική συνοχή», αλλά η ένταση της αντιδραστικής θωράκισης της οικονομικής και πολιτικής λειτουργίας της Ε.Ε.: θεσμική εμπέδωση και επιβολή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, μορφές διαρκούς επιτροπείας, ένταση της ανισομέρειας και των ανισοτήτων, ισχυρή τάση προς την στρατιωτικοποίηση.

Όλες αυτές οι εξελίξεις καταρρίπτουν κάθε απάτη περί δυνατότητας της Ε.Ε. να αλλάξει σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, δεν τροποποιείται, ανατρέπεται. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο παρά ποτέ να δυναμώσουμε την πάλη κατά της Ε.Ε. Η αντικαπιταλιστική διεθνιστική έξοδος από την Ε.Ε. είναι η μόνη προοπτική για τους εργαζόμενους.

Η αντιδραστική πολιτική της ΕΕ, πάνω στο έδαφος της κρίσης του καπιταλισμού, είναι η αιτία για την ανάπτυξη των «ευρωσκεπτικιστικών» ρευμάτων, των ρατσιστικών αντιλήψεων και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Η προσπάθεια τόσο των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων στην Ευρώπη, και τμημάτων της αριστεράς να οικοδομήσουν ένα δίπολο “ευρωπαϊσμός, δημοκρατία, αλληλεγγύη” από την μια, “εθνικισμός, ρατσισμός, ακροδεξιά” από την άλλη είναι κάλπικο και υποκριτικό, καθώς οι δυνάμεις αυτές με την πολιτική τους θρέφουν την ακροδεξιά, τον ρατσισμό και τον φασισμό.

Έτσι στις επερχόμενες ευρωεκλογές η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέτει σαν πολιτικούς στόχους:

  • Την ανάδειξη του αντιδραστικού χαρακτήρα της ΕΕ, την ολόπλευρη αποκάλυψη της πολιτικής της στην οικονομία, την δημοκρατία, τον πόλεμο, το περιβάλλον, τον ρατσισμό κλπ., η πάλη με τις κυρίαρχες αστικές πολιτικές δυνάμεις, το «κοσμοπολίτικο» ρεύμα και τον «ευρωπαϊσμό» που την στηρλιζουν

  • Την τεκμηρίωση και την προώθηση της αντίληψης ότι μόνη διέξοδος για την υπεράσπιση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, για την απελευθέρωση από το καθεστώς της διαρκούς επιτροπείας, είναι η πάλη ενάντια στην ΕΕ, η ρήξη και η αποδέσμευση από τον μηχανισμό αυτό, από θέσεις αντικαπιταλιστικές, ταξικές, διεθνιστικές.

  • Την πειστική σύνδεση του αγώνα αυτού με το συνολικότερο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, με την ευρύτερη διεθνιστική προοπτική μιας άλλου τύπου διεθνοποίησης για τα Βαλκάνια, την Ευρώπη, τον κόσμο ολόκληρο.

  • Την άνοδο της αντιπαράθεσης με τις αντιδραστικές αστικές πολιτικές δυνάμεις του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού» (Σαλβίνι, Λεπέν, Ούρμπαν κλπ) που διαπραγματεύονται μια καλύτερη θέση για την δική τους αστική τάξη μέσα στο πλαίσιο της ευρωπαικής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Δεν χαρίζουμε τα πολύμορφα και αντιφατικά ρεύματα αμφισβήτησης της ΕΕ, στον αστικό ευρωσκεπτικισμό και στα παζάρια των αστικών τάξεων.

 

Παίρνουμε άμεσα πρωτοβουλία συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την παρέμβαση στις ευρωεκλογές. Βάση της πρότασής μας είναι οι θέσεις για τον ρόλο και τον χαρακτήρα της ΕΕ, η μάχη για την αποδέσμευση από αυτήν από εργατική –διεθνιστική σκοπιά στα πλαίσια της συνολικής αντικαπιταλιστικής προοπτικής. Και αυτή η προσπάθεια συνεργασιών θα ενταχθεί στην λογική που περιγράφηκε στο σημείο 18.

Αναπτύσσουμε την διεθνιστική πλευρά της παρέμβασής μας, τόσο στην στήριξη όσο και την συμμετοχή στα ψηφοδέλτιά μας. Διαμορφώνουμε συγκεκριμένη πρόταση προς τις δυνάμεις αυτές τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Επιδιώκουμε το πολιτικό / πολιτιστικό διήμερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να έχει και διεθνιστικό χαρακτήρα.

20. Σε ότι αφορά τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Το πλαίσιο διεξαγωγής των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών καθορίζεται από το νέο νόμο του Κλεισθένη, που προχωρά τις αναδιαρθρώσεις σε δήμους και περιφέρειες, ώστε να επιταχυνθεί η συρρίκνωση και ιδιωτικοποίηση δημόσιων λειτουργιών πρόνοιας, καθαριότητας κλπ, η εκχώρηση δημόσιων χώρων- περιουσίας, αγαθών και πλούτου στο κεφάλαιο κλπ.

Οι προτεινόμενες αλλαγές, θεσμοποιούν την επιχειρηματική λειτουργία των δήμων. Μετατρέπονται πλήρως σε μακρύ χέρι του κεντρικού κράτους/διαχειριστικό μηχανισμό/ εταιρία διαχείρισης- ιδιωτικοποίησης. Όλα αυτά με την εξασφάλιση ευρύτερων συναινέσεων των πολιτικών δυνάμεων από τη νέα λειτουργία δήμων και περιφερειών και τα αποτελέσματα που θα προκύψουν από το εκλογικό σύστημα με την εκδοχή της απλής αναλογικής.

 

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα περιβάλλον όπου, οι δημοτικές και περιφερειακές αρχές υλοποιούν μια αντιλαϊκή-αντεργατική περιβαλλοντοκτόνα πολιτική (φορομπηξία, επέκταση-καθιέρωση της ελαστικής προσωρινής εργασίας, ακριβές κοινωνικές παροχές με ανταποδοτικά κριτήρια, κατάργηση δωρεάν υπηρεσιών πρόνοιας, υποβάθμιση δημόσιων χώρων, υποδομών.). Παράλληλα, και στην τελευταία θητεία σε δήμους που η διοίκηση ήταν στην «αριστερά» και είτε είχε τη διαχείριση το ΚΚΕ (Καισαριανή, Πετρούπολη, Χαϊδάρι κλπ), είτε άλλοι (Χαλάνδρι, Κερατσίνι, Φιλαδέλφεια, κλπ.), αποδείχτηκε ότι δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό υπόδειγμα «αυτοδιοίκησης» και φιλεργατικής πολιτικής, όχι λόγω ανικανότητας των δημοτικών αρχών, αλλά ακριβώς λόγω του ρόλου και των ασφυκτικών ορίων της τοπικής διοίκησης, ως μακρύ χέρι του κεντρικού κράτους.

Συμβάλλουμε ώστε να παρθούν άμεσα πρωτοβουλίες για την μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση και την ενίσχυση των κινήσεων περιφερειών και πόλεων.

Κρίσιμα ζητήματα για την συγκρότηση της παρέμβασής μας αποτελούν η απόρριψη του Κλεισθένη και η αντιπαράθεση με διαχειριστικές λογικές. Οι συνδυασμοί που στηρίζουμε ή συνεργαζόμαστε σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αποτελέσουν τμήμα μιας μόνιμης ή ευκαιριακής «δημαρχιακής πλειοψηφίας».

Ιδιαίτερη σημασία έχει:

  • η αντιπαράθεση με την συνολική κυβερνητική πολιτική,

  • η ανάδειξη του ρόλου του τοπικού κράτους,

  • η ανάδειξη του ρόλου της ΕΕ μέσω των προγραμμάτων της και άλλων οργανισμών του κεφαλαίου (ΟΟΣΑ, Παγκόσμια Τράπεζα κα) στην οργάνωση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στη πόλη,

  • η ανάδειξη του καταστροφικού χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με ιδιαίτερη αναφορά στα μέτωπα που έχουν ανοίξει στις περιοχές που παρεμβαίνουμε (ανεμογεννήτριες, αγωγοί, σκουπίδια κλπ).

  • η ενίσχυση της αντιπολεμικής, αντιαμερικανική, αντινατοικής παρέμβασης ειδικά στις περιοχές που ανοίγουν ζητήματα νέων Νατοϊκών εγκαταστάσεων (Αλεξανδρούπολη, Σούδα, Λάρισα, Νότιο Αιγαίο κ.α.), εθνικισμού (Δυτική Μακεδονία, σύνορα κα)

  • η πάλη ενάντια στο φασισμό και το ρατσισμό

  • η ανάδειξη των τοπικών προβλημάτων καθώς και των προβλημάτων της καθημερινής ζωής των λαϊκών στρωμάτων.

 

Αφετηρία μας είναι οι 12 περιφερειακές και 30 αριστερές αντικαπιταλιστικές ή με αντικαπιταλιστική κατεύθυνση κινήσεις πόλης (26 είχαν κατέβει στις εκλογές) που συσπείρωσαν δυναμικό 2.100 αγωνιστών στα προηγούμενα ψηφοδέλτια. Ενώ, η δυναμική τους εκφράστηκε και με την εκλογή συμβούλων 9 σε περιφέρειες και 19 σε 17 δήμους (σε 2 δήμους και από 2 συμβούλους). Στόχος μας είναι από την εκλογική μάχη οι αντικαπιταλιστικές κινήσεις σε περιφέρειες και δήμους να βγουν ενισχυμένες.

Ο πήχης πρέπει να μπει ψηλά. Στα πέντε χρόνια που έχουν περάσει, οι εργαζόμενοι έχουν συσσωρεύσει εμπειρίες τόσο από τα αδιέξοδα της διαχείρισης τύπου Δούρου όσο και από τους αγώνες ενάντια στις περικοπές, τις ιδιωτικοποιήσεις, την πάλη για να υποδεχτούμε τα προσφυγόπουλα στα σχολεία και τις γειτονιές μας, να φράξουμε το δρόμο στις ναζιστικές συμμορίες. Απέναντι στην πολιτική των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων, της καπιταλιστικής ανάπτυξης που φέρνει εγκλήματα όπως στην Μάνδρα και το Μάτι, προβάλλουμε την προοπτική της σύγκρουσης με το σύστημα και όχι της διαχείρισής του.

Την ίδια προσπάθεια κάνουμε τόσο στα δημοτικά σχήματα που πρωτοστάτησαν και πρωτοστατούν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και σ’ αυτά που οι δυνάμεις μας συνεργάζονται με ένα ολόκληρο δυναμικό της μαχόμενης, ριζοσπαστικής Αριστεράς

 

Επιδιώκουμε τη διεύρυνση και το άνοιγμα των υφιστάμενων κινήσεων και τη συγκρότηση και συμμετοχή στις εκλογές σε δήμους που δεν έγινε δυνατόν την προηγούμενη φορά. Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλλουν ώστε να διαμορφωθεί το πρόγραμμα πάνω στην βάση των παραπάνω αξόνων. Επιδιώκουμε το πρόγραμμα αυτό, να συζητηθεί πλατιά ώστε μέσα από την κοινή πάλη, την πολιτική συζήτηση και πρωτοβουλίες σε όλα τα μέτωπα της ταξικής πάλης, από την στήριξη των απεργιών μέχρι το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα, να πείσουμε πλατιά σε αυτή την κατεύθυνση.

Για να συμβάλλουμε σε αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται να προχωρήσει η απόφαση της τελευταίας Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την επικαιροποίηση των θέσεων μας για τα θέματα του τοπικού κράτους, αξιοποιώντας το κεκτημένο της Ομάδας εργασίας για θέματα του τοπικού κράτους του 2014. Συγκροτούμε ανάλογη ομάδα εργασίας.

Προχωρούμε τις παραπάνω διαδικασίες με σεβασμό στην αυτοτέλεια και το χαρακτήρα των δημοτικών και περιφερειακών κινήσεων και τις ανοικτές, δημοκρατικές τους διαδικασίες που χρειάζεται να πυκνώσουν το επόμενο διάστημα. Σε καμιά περίπτωση οι αποφάσεις για την παρέμβαση των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε τοπικό επίπεδο δεν μπορούν να ληφθούν με τετελεσμένα, μονομερείς κινήσεις ερήμην των Τ.Ε. και των δημοτικών κινήσεων.

 

Δεν μπαίνουμε σε καμία περίπτωση σε λογικές από τα πάνω προτάσεων σε πολιτικούς χώρους, συνεννοήσεων και συμφωνιών, διάλυσης των κινήσεων μας για εξ’αρχής δημιουργία άλλων κλπ. .

21. Στη βάση αυτού του περιεχομένου ενεργοποιούμε τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές για την διεξαγωγή συνελεύσεων που θα αποφασίσουν για το πρόγραμμα δράσης τους...

 

 

Tags: ΠΣΟCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 26/10/2018 - 16:30

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Καρδίτσας: Ανεπιθύμητοι στην Καρδίτσα! Ούτε σπιθαμή γης στους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής

Ανεπιθύμητοι στην Καρδίτσα!

Ούτε  σπιθαμή  γης  στους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής

 

           Τον φετινό Οκτώβρη συμπληρώνονται 74 χρόνια που οι δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ απελευθέρωσαν πόλεις και χωριά  από τη Ναζιστική κατοχή των Γερμανών φασιστών και των ντόπιων συνεργατών τους. Η ήττα του ναζισμού στην  Καρδίτσα,  με τον ηρωικό αγώνα του λαού και τον καθοριστικό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ υπήρξε σημαντική για τη συντριβή του και συμβολική για όλη την Ευρώπη. Η αντίσταση των Καρδιτσιωτών υπήρξε μνημειώδης. Η Καρδίτσα όμως πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος στους φασίστες και υπήρξε μια από τις περιοχές της Ελλάδας που η φασιστική κατοχή άφησε βαθιές πληγές.

 

Παρόλα αυτά, δεν περισσεύει το θράσος στους πολιτικούς απογόνους των φασιστών Γερμανών (σπορά των ηττημένων κατά τους ίδιους). Το Σάββατο 27 Οκτωβρίου στις 19:00 η Χρυσή Αυγή (από καιρό εξαφανισμένη) στην Καρδίτσα διοργανώνει εκδήλωση στο κέντρο εκδηλώσεων "Κύκνος" (??) (έναντι μικρής λίμνης Καρδίτσας). Λίγες εκατοντάδες μέτρα από το χωριό Μοσχάτο, που οι φασίστες κάψανε στην κατοχή. Ομιλητές θα είναι ο Βουλευτής Β΄ Πειραιώς, Γιάννης Λαγός ο υπόδικος καθοδηγητής εγκλημάτων,  ο υπεύθυνος για τη δράση όλων των ταγμάτων εφόδου της περιοχής. Και ο υπόδικος Βουλευτής  Μαγνησίας, Παναγιώτης Ηλιόπουλος.

 

Καλούμε όλες τις αντιφασιστικές, κοινωνικές, πολιτικές, εργατικές, νεολαιίστικες συλλογικότητες, όλο τον κόσμο της Ελευθερίας και του αγώνα, να συντονιστεί και να απαντήσει.

 

Οι πολιτικές που εκτρέφουν το φασισμό συνεχίζονται με την ευθύνη όλων των μνημονικών κομμάτων και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και των προηγούμενων σε πλήρη εναρμόνιση με τους υπερεθνικούς οργανισμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η ανεργία, η βάναυση εκμετάλλευση ντόπιων και ξένων εργαζομένων, η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η απομόνωση-δαιμονοποίηση των προσφύγων, σε συνδυασμό με το σωβινισμό, τον εθνικισμό, την ξενοφοβία, είναι τα καλύτερα λιπάσματα για τη φασιστική προπαγάνδα.

Η πρόκληση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη.

 

Κανένας ΧΑυγίτης  στην πόλη που απελευθερώθηκε πρώτη  στην Ευρώπη από τους φασίστες κατακτητές. Κανένας «φιλόξενος» χώρος να βρεθούνε.  Στην  Πόλη των αγροτικών εξεγέρσεων, των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, της εποποιίας του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, του ηρωικού αγώνα του ΔΣΕ, των αμέτρητων θυμάτων από τους ναζί και τους συνεργάτες τους, η παρουσία και η δράση της Χρυσής Αυγής αποτελεί πρόκληση και προσβολή.

.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ

Ξεριζώνουμε τον ναζισμό φασισμό  από την πόλη μας!!!!!

           
Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια, τον φασισμό, τον πόλεμο

 

 

Καλούμε σε συγκέντρωση,  κόμβος Mητρόπολης  ώρα :  18.00   Σάββατο 27/10/2018

(Προσυγκεντρωση   στο  παρκάκι της Αγ.Παρασκευης  –Τέρμα Σαρανταπόρου  17.30

 

ANT.AΡ.ΣΥ.Α  ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΚΑΡΔΙΤΣΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 30/10/2018 - 09:30

νΚΑ: Η αντιπολίτευση γίνεται στους δρόμους! Δεν θα περάσει η στοχοποίηση των αγωνιστών!

Η αντιπολίτευση γίνεται στους δρόμους! Δεν θα περάσει η στοχοποίηση των αγωνιστών!

Η νέα σχολική και ακαδημαική χρονιά μπήκε... με το αριστερό. Χαιρετίζουμε τις δεκάδες καταλήψεις σχολείων και σχολών, τις μαζικές κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών μαθητών εργαζόμενων και φοιτητών, που παλεύουν κόντρα στο αυταρχικό, μορφωτικά υποβαθμισμένο και βαθιά συνδεδεμένο με τις επιχειρήσεις εκπαιδευτικό σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση και ο υπουργός Γαβρόγλου. Οι αγώνες και τα αιτήματα της νεολαίας αναδεικνύουν με μαχητικό και αποφασιστικό τρόπο τα πραγματικά προβλήματα της παιδείας: την μεγάλη υποχρηματοδότηση και τα μεγάλα κενά σε υποδομές και εκπαιδευτικούς, τους ταξικούς φραγμούς στην πρόσβαση στην εκπαίδευση, το εξεταστικό κάτεργο που προωθείται, την συμπίεση προς τα κάτω της εργασιακής προοπτικής όλων των αποφοίτων κ.α.. Οι αγώνες αυτοί «εισβάλλουν» στο πολιτικό προσκήνιο, μπορούν και πρέπει να γίνουν ο σπασμένος κρίκος της αντιλαικής επίθεσης. Σε αυτά τα πλαίσια έγινε και η χτεσινή μαζική και μαχητική κινητοποίηση στο Yπουργείο Παιδείας, με αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων και μαθητικών συνελεύσεων. Ενα Υπουργείο «ανοιχτό» στην ΔΑΠ  (την ερχόμενη Πέμπτη θα την υποδεχτεί ο κ. Γαβρόγλου...) «κλειστό και απόρθητο» για τους αγωνιζόμενους φοιτητές, μαθητές και εκπαιδευτικούς.

 

Δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη που η πλειοψηφία των καθεστωτικών Μ.Μ.Ε. δεν βρήκε μισή λέξη για να καλύψουν την μαζικότητα των κινητοποιήσεων, τα αιτήματα και τα πραγματικά προβλήματα της παιδείας. Αντί για αυτό όλο το προηγούμενο διάστημα εξαπολύουν μια εκστρατεία εκφοβισμού και αποπροσανατολισμού, σε σχέση με το περιβόητο «άσυλο ανομίας» με απώτερο στόχο το τσάκισμα κάθε φωνής αντίστασης. Αποκορύφωμα αυτής της προπαγάνδας είναι και η πρόσφατη στοχοποίηση όσων συμμετείχαν στην κινητοποίηση στο υπουργείο παιδείας. Ταραξίες, επικίνδυνοι για την δημόσια ασφάλεια, μέχρι και... εκκολαπτόμενοι πρωθυπουργοί είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιήσαν. Δεν διστάζουν μάλιστα να στοχοποιήσουν προσωπικά  16χρονους μαθητές κολλώντας τους τη στάμπα του περιθωρίου. Από κοντά, και κορυφαίοι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού σκηνικού, όπως η Αννα Διαμαντοπούλου (η υπουργός παιδείας με τις φωτοτυπίες...) ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Άδωνις Γεωργιάδης κ.α., σπεύδουν με αποτροπιασμό να λοιδωρήσουν τη νέα γενιά. Αυτοί οι δήθεν άριστοι, που κάνανε καριέρα πατώντας πάνω στην εργαζόμενη πλειοψηφία, που στήριξανε με όλη τους την ψυχή τα μνημόνια, τις κυβερνήσεις και την ΕΕ. Αυτοί είναι τώρα που σκούζουν γιατί φοβούνται ότι η κινητοποίηση στον Γαβρόγλου θα είναι μόνο η αρχή και ξέρουν ότι η λαϊκή οργή θα στραφεί και σε αυτούς. Αυτό που πραγματικά τρέμουν, αυτό που τους φοβίζει είναι ότι αυτοί οι μαθητές μπορούν να γίνουν παράδειγμα αγώνα και διεκδίκησης για όλη τη νέα γενιά που την θέλουν στο γύψο.

 

Τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε. έχουν κάνει επιστήμη να μετατρέπουν το άσπρο σε μαύρο, αποτελώντας μια πραγματική γιάφκα fake news: «τον σκότωσε για το ποδόσφαιρο», «όλες οι κοινωνικές τάξεις είναι με το ναι στο δημοψήφισμα», “αστυνομικός βρέθηκε όμηρος πακιστανών», «επίδοξος ληστής με μαχαίρι» για την δολοφονία του Ζακ, είναι μερικές μόνο από τις πιο τρανταχτές περιπτώσεις μια πραγματικής εκστρατείας συκοφάντησης και παραπληροφόρησης. Την τιμητική τους φυσικά έχουν οι κινητοποιήσεις κάθε είδους... Οι απεργοί στο λιμάνι μπλοκάρουν τον τουρισμό, οι σκουπιδιάρηδες απειλούν την δημόσια υγεία, οι εκπαιδευτικοί στερούν το μέλλον των παιδιών, και η νεολαία που κλείνει τα πανεπιστήμια και τα σχολεία υποβαθμίζει την δημόσια παιδεία.

 

ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ  ΠΕΡΑΣΕΙ! Είναι βαθιά γελασμένοι αν θεωρούν ότι η νεολαία θα κωλώσει με αυτή τους την προπαγάνδα. Οι κινητοποιήσεις αυτές είναι μόνο η αρχή...την σκυτάλη παίρνουν τα μαζικά πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στις 29/10 και οι απεργίες του Νοέμβρη που θα «σπάσουν» το κλίμα μακράς προεκλογικής αναμονής που προωθούν. Γιατί σε αντίθεση με αυτά που λένε, η πραγματική αριστερά ποτέ δεν λιγουρεύτηκε υπουργεία, ποτέ δεν εξαργύρωσε το πολιτικό της παρελθόν όπως έκαναν πολλοί άλλοι, Νεοδημοκράτες-Πασόκοι-Συριζαίοι, για να γίνουν επαγγελματίες καλοπληρωμένοι πολιτικοί. Αυτή η αριστερά η αντικαπιταλιστική και επαναστατική ήταν και θα είναι το αγκάθι που θα τους ενοχλεί και όση λάσπη κι αν ρίξουν δεν θα τα καταφέρουν να την φιμώσουν. Γιατί αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα, είναι μια μαχητική εργατική και νεολαίστική αντιπολίτευση που θα βάζει στο κέντρο της διεκδίκησης τα πραγματικά αιτήματα της νεολαίας για μόρφωση δουλειά και ελευθερίες!

Ραντεβού στους δρόμους λοιπόν!

νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Categories: Παρεμβάσεις ΟργανωσεωνΗμερομηνία: 30/10/2018 - 09:30

Δελτίο Τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πάτρας 24/10

Την προηγούμενη εβδομάδα οι Τ.Ε. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πάτρας συνεδρίασαν και συζήτησαν γύρω από τις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου, καθώς και τις πολιτικές πρωτοβουλίες που θα λάβει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο διάστημα. Στο επίκεντρο της κουβέντας βρέθηκαν οι απεργιακές μάχες του Νοεμβρίου, καθώς και η αναγκαιότητα αναβαθμισμένης παρέμβασης στο αντιφασιστικό και αντιπολεμικό κίνημα. Η συζήτηση είχε ταυτόχρονα προπαρασκευαστικό χαρακτήρα εν όψει του νέου κύκλου συνελεύσεων που προγραμματίζονται με βάση την απόφαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στο πλαίσιο αυτό, για την  ανασυγκρότηση του αντιπολεμικού κινήματος, προτάθηκε και αποφασίστηκε η διοργάνωση αντικυβερνητικού, αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού συλλαλητηρίου στη βάση του Αράξου την Κυριακή 11 Νοεμβρίου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πάτρας επιδιώκει το αμέσως επόμενο διάστημα τον πολιτικό συντονισμό με τις μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς για τη διοργάνωση του συλλαλητηρίου, αλλά και την αποφασιστική  παρέμβασή της στο μαζικό κίνημα για την ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος.

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΠΑΤΡΑΣCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 25/10/2018 - 01:30

Σχόλιο του Γρ. Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την προφυλάκιση του Γ. Παπαντωνίου

Σχόλιο του Γρ. Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την προφυλάκιση του Γ. Παπαντωνίου

Η προφυλάκιση του πρώην υπουργού Άμυνας του ΠΑΣΟΚ Γιάννου Παπαντωνίου και της συζύγου Σταυρούλας Κουράκου, για τη "μίζα" 2,8 εκατ ελβετικά φράγκα (2,45 εκατ. Ευρώ) που είχε λάβει από τη γαλλική εταιρεία THALES NEDER LAND B.V. για τη συμβολή του στην υπογραφή της σύμβασης 010Β/03 που αφορούσε τον εκσυγχρονισμό έξι φρεγατών του Πολεμικού Ναυτικού, δείχνει πολλά για το πολιτικό σκηνικό του εκσυγχρονισμού, της ΟΝΕ και της εισόδου στο ευρώ. 

Αυτός ήταν ο εκσυγχρονισμός και οι «μεταρρυθμίσεις», που και σήμερα εξακολουθούν να είναι η σημαία όλου του μνημονιακού –φιλοΕΕ σκηνικού κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Ο ίδιος ο Παπαντωνίου ήταν θαυμαστής των μνημονίων για να σταματήσει η Ελλάδα να είναι η "τελευταία σοβιετία της Ευρώπης". Εκεί οδήγησαν τα «μεγάλα έργα», οι εξοπλισμοί και οι ιδιωτικοποιήσεις και η «δημοσιονομική προσαρμογή» με τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα των προγραμμάτων σύγκλισης. Η ένταξη στο «σκληρό πυρήνα» της ΕΕ και η Ολυμπιάδα του 2004 οδήγησαν στη χρεοκοπία. Την ίδια ώρα όμως γέμισαν τους λογαριασμούς υπουργών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Φυσικά κρατάμε μικρό καλάθι γιατί από την προφυλάκιση και τη δημιουργία εντυπώσεων μέχρι την πραγματική τιμωρία όλων των ενόχων έχουμε μεγάλο δρόμο. Η αποφυλάκιση Τσοχατζόπουλου, η εξέλιξη σκανδάλων όπως αυτό της Ζήμενς και Νοβάρτις δείχνει ότι η απόδοση ευθυνών μένει κυρίως στη δημιουργία εντυπώσεων. 

Η πολιτική και δικαστική εξουσία και οι μηχανισμοί καταστολής είναι σκληροί απέναντι στους αγωνιστές του λαϊκού εργατικού κινήματος. Το βλέπουμε αυτό χαρακτηριστικά αυτές τις μέρες με τις διώξεις σε βάρος των αγωνιστών ενάντια στους πλειστηριασμούς, στις Σκουριές όπου δικάζεται μια ολόκληρη κοινωνία γιατί σήκωσε ανάστημα στα επιχειρηματικά συμφέροντα της Ελντοράντο ή στην απάνθρωπη μεταχείριση ακόμα και μετά θάνατον στον Ζακ Κωστόπουλο.

Το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, η οικονομική ολιγαρχία, αλλά και η εγκληματική δράση του φασισμού πέφτουν στα μαλακά ή μένουν στο απυρόβλητο από την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» και τους πολιτικούς αρχαγγέλους της Κάθαρσης. Όπου υπήρξε στοιχειώδης προσπάθεια να σπάσει η ατιμωρησία έγινε μετά από την παρέμβαση του μαζικού κινήματος, όπως στην περίπτωση της δολοφονίας του Π. Φύσσα και των άλλων εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής.

Επίσης η υπόθεση αυτή, όπως και κάθε ανάλογη, κρίνεται και από το αν θα γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα, που είναι από το αίμα και τον ιδρώτα των εργαζομένων και δε θα γίνουν χάρισμα για την καλοπέραση και την καριέρα των γόνων.

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 25/10/2018 - 01:15

Κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης στο αντιφασιστικό - αντιπολεμικό συλλαλητήριο στην επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης από τον ΕΛΑΣ, Τρίτη 30/10

Κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης στο αντιφασιστικό - αντιπολεμικό συλλαλητήριο στην επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης από τον ΕΛΑΣ

Τρίτη 30/10, 6.30μ.μ., πλατεία Αγίας Σοφίας

30 ΟΚΤΩΒΡΗ 1944: Ο ΕΛ.ΑΣ. απελευθερώνει τη Θεσσαλονίκη από τη ναζιστική κατοχή

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Στις 30 του Οκτώβρη συμπληρώνονται 74 χρόνια από τη μέρα εκείνη του 1944 που οι δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μπήκαν στη Θεσσαλονίκη και απελευθέρωσαν την πόλη από τη Ναζιστική κατοχή των Γερμανών και των ντόπιων συνεργατών τους. Γιατί παρά τους μύθους που όλα αυτά τα χρόνια καλλιεργούνται, η Θεσσαλονίκη δεν ελευθερώθηκε από αγγλικά και συμμαχικά στρατεύματα αλλά από τους ανθρώπους εκείνους που στα χρόνια της κατοχής με κάθε τρόπο και θυσία αντιστάθηκαν, πολέμησαν στα βουνά, τις πόλεις και τα χωριά τους καταχτητές, μέχρι που τους έδιωξαν.

Η αποχώρησή των Γερμανικών στρατευμάτων σήμανε το τέλος της φασιστικής και ναζιστικής κατοχής που κόστισε στη χώρα μας 1,2 εκατομμύρια νεκρούς στο μέτωπο, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από πείνα, εκτελέσεις, ολοκαυτώματα, μπλόκα, κακουχίες, χιλιάδες σακατεμένους και ορφανά. Συνολικά η άνοδος του ναζισμού και του φασισμού και ο στόχος τους για επικράτηση με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κόστισαν στην ανθρωπότητα 66 εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια εκτοπισμένους, ανυπολόγιστες καταστροφές.

Η ήττα του ναζισμού στη χώρα μας με τον ηρωικό αγώνα του λαού και τον καθοριστικό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ υπήρξε καταλυτική για τη συντριβή του φασισμού. Όμως, οι ντόπιοι συνεργάτες, οι ταγματασφαλίτες και οι δωσίλογοι όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν πότε στη χώρα μας αλλά και συμμετείχαν στη νομή της εξουσίας ενώ οι πολιτικοί τους απόγονοι σήμερα σηκώνουν πάλι κεφάλι. Το «αυγό του φιδιού» εκκολάφτηκε και σηματοδοτείται από την ενίσχυση της φασιστικής επιρροής και των ακροδεξιών κομμάτων. Δεν βασίζεται μόνο στην ανοχή και την άγνοια των συνεπειών αλλά στη διαστρέβλωση της ιστορίας και την επιχείρηση δικαίωσης των ρατσιστικών, εθνικιστικών, ξενοφοβικών θεωρήσεων. Ενισχύεται δε με την κυρίαρχη πολιτική του τσακίσματος των εργατικών διεκδικήσεων, της συστηματικής περιστολής των ελευθεριών και δικαιωμάτων, τη συνέργεια κρατικών μηχανισμών και μιντιαρχών και τη χρηματοδότηση εφοπλιστών και άλλων βαρόνων της οικονομικής ολιγαρχίας.

 Οι πολιτικές που εκτρέφουν το φασισμό συνεχίζονται με την ευθύνη όλων των μνημονιακών κομμάτων και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και των προηγούμενων. Η ανεργία, η βάναυση εκμετάλλευση ντόπιων και ξένων εργαζομένων, η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η απομόνωση-δαιμονοποίηση των προσφύγων, σε συνδυασμό με το σωβινισμό, τον εθνικισμό, την ξενοφοβία, είναι τα καλύτερα λιπάσματα για τη φασιστική προπαγάνδα. Μια προπαγάνδα που στρεβλώνει τις συνειδήσεις ενισχύοντας και “δικαιολογώντας” ενέργειες αυτοδικίας και αστυνομικής βίας που ευθύνονται και για τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου πρόσφατα.

Η αντιπροσφυγική πολιτική Ε.Ε. και κυβέρνησης με το κλείσιμο των συνόρων στα θύματα των πολέμων, τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, τον εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων στα νησιά και τη διευκόλυνση της άγριας εκμετάλλευσης τους είναι υπεύθυνες για τους χιλιάδες πνιγμούς στο βυθό του Αιγαίου και της Μεσογείου αλλά και για την ενίσχυση των ξενοφοβικών αντιδράσεων μέρους της κοινωνίας. Τα αποσπάσματα θανάτου σε πολλές χώρες της Ευρώπης έχουν αναλάβει δράση, στοχοποιώντας πρόσφυγες της φτώχειας και του πολέμου, συνδικάτα, κινήματα, αγωνιστές/τριες, «μη κανονικούς». Ο Παύλος Φύσσας κι οι μετανάστες εργάτες πλήρωσαν και πληρώνουν πολύ βαριά τις συνέπειες της πολιτικής νομιμοποίησης και της κοινωνικής ανοχής της δράσης των ταγμάτων θανάτου.

Αυτό τον Οκτώβρη κλείνουν επίσης 65 χρόνια από την Ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις, που σηματοδοτεί την ένταξη της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις πολεμικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Μια συμφωνία που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επεκτείνει στις μέρες μας, παραχωρώντας χώρους για δημιουργία καινούργιων βάσεων και επέκταση των παλιών. Κι αυτό σε μια περίοδο όπου ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται δημιουργώντας νέες εκατόμβες νεκρών και καραβάνια προσφύγων, ο κίνδυνος επέκτασης του είναι προ των θυρών, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και επεμβάσεις βαθαίνουν και ο κίνδυνος θερμών επεισοδίων είναι όσο ποτέ άλλοτε ορατός. Οι πολεμικοί εξοπλισμοί, η πρόσδεση της χώρας στις ΗΠΑ και η συμμετοχή ελληνικών στρατευμάτων στις αμερικανο-νατοϊκές επιχειρήσεις βρίσκονται στο απόγειο, καθιστώντας τη χώρα μας “στόχο” καθώς τα “πολεμικά παιχνίδια” γίνονται όλο και πιο πυκνά κι επικίνδυνα.

 74 χρόνια μετά τον ηρωικό αγώνα του λαού μας για την αποτίναξη της ναζιστικής κατοχής, σωματεία, αντιφασιστικές/αντιρατσιστικές/αντιπολεμικές συλλογικότητες και πολιτικές οργανώσεις της Θεσσαλονίκης, τιμούμε την αντίσταση, συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια, τον φασισμό, τον πόλεμο και οργανώνουμε συλλαλητήριο στον ίδιο τόπο που ο λαός της πόλης μας πανηγύρισε την απελευθέρωση το 1944, την πλατεία Αγίας Σοφίας, την Τρίτη 30 του Οκτώβρη, 6.30μ.μ.

-74 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΞΑΝΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΦΑΣΙΣΜΟΥ-ΝΑΖΙΣΜΟΥ, ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΘΕΡΙΕΨΕΙ

 

-ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ '40, ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ

-ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ- ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ - ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣCategories: ΕκδηλώσειςΔρασεις-Εκδηλωσεις: Δρασεις-ΕκδηλωσειςΗμερομηνία: 30/10/2018 - 20:15

Συμβολή της Πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική στο ΠΣΟ του Οκτώβρη 2018

Συμβολή της Πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική στο ΠΣΟ του Οκτώβρη 2018

Η τυπική έξοδος από τα μνημόνια δεν φέρνει χαλάρωση της λιτότητας, ούτε «δίκαιη ανάπτυξη», όπως διαλαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Φέρνει μια πληθώρα συμφωνημένων μέτρων και τερατώδη πλεονάσματα του προϋπολογισμού που δεν μπορούν παρά να σημαίνουν λιτότητα χωρίς τέλος και συμπίεση εργατικών δικαιωμάτων και μισθών στο διηνεκές. Η πραγματική υπόσχεση της κυβέρνησης απευθύνεται στην αστική τάξη: είναι η υπόσχεση της σταθεροποίησης του ελληνικού καπιταλισμού και της κερδοφορίας του, και της προστασίας της εύρυθμης λειτουργίας του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Όσο και να φαντασιώνονται όμως την καπιταλιστική ανάπτυξη, κυβέρνηση, κοινοβουλευτική αντιπολίτευση και διεθνή επιτελεία δεν μπορούν να αποφύγουν τους κραδασμούς μιας παγκόσμιας κρίσης που συνεχίζεται, με αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης και νέες σοβαρές αναταράξεις, από την Τουρκία και την Ιταλία, μέχρι την Αργεντινή. Και κυρίως δεν μπορούν να αποφύγουν νέους εργατικούς αγώνες. Η απογοήτευση που σκόρπισε η απατηλή κοινοβουλευτική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα το εργατικό κίνημα σε ύφεση.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά και ο βασικός της πυλώνας, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα πρέπει να προετοιμαστούν για μια εποχή κινδύνων αλλά και μεγάλων ευκαιριών, στην οποία μπορούν να παίξουν κομβικό ρόλο. Για μια εποχή ανατροπών και όχι μακροπρόθεσμης σταθερότητας. Για αντεπίθεση και όχι για αναδίπλωση σε ένα μετριοπαθές μέτωπο άμυνας, καταδικασμένο να βλέπει τις παλιές κατακτήσεις να χάνονται μία-μία. Το θέμα αυτό δεν είναι θεωρητικό, αλλά αντανακλάται στη διαμόρφωση της στρατηγικής και των άμεσων πολιτικών επιλογών. Ενώ τυπικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάνει πράγματι λίγο πολύ την παραπάνω ανάλυση της περιόδου, και ενώ η πλειοψηφία της έχει κάνει βήματα μπροστά σε σχέση με το κομβικό θέμα της ανεξαρτησίας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, τον διεθνισμό κλπ., δεν μπορεί να βγάλει πάντα τα ανάλογα συμπεράσματα και ταλαιπωρείται από αντιφάσεις και παλινωδίες.

 

ΣΥΡΙΖΑ και αντιπολίτευση

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ασκεί κάποιον συνδυασμό αστικής και εργατικής πολιτικής, αλλά προωθεί με συνέπεια μια στρατηγική για τη διάσωση και ανάκαμψη του ελληνικού και ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Υπήρξε μάλιστα η πιο αποτελεσματική κυβέρνηση για την ολοκλήρωση του μνημονιακού προγράμματος. Οι διαφορές της με τον νεοφιλελεύθερο πόλο της ΝΔ είναι στο μίγμα της αστικής πολιτικής και όχι στις βασικές αρχές της. Το συνειδητό τμήμα του εργατικού κινήματος, και ιδίως η αντικαπιταλιστική αριστερά, θα πρέπει να απαλλαγεί από τη λογική του μικρότερου κακού και τον εκβιασμό ότι αν πέσει ο Τσίπρας, θα έρθει ο Μητσοτάκης. Η συντονισμένη προσπάθεια να κατασκευαστεί ένα «δημοκρατικό» μέτωπο, από την αριστερά μέχρι τους καραμανλικούς, με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, ενάντια στη δεξιά που εκτραχύνεται, θα πρέπει να πέσει, και θα πέσει, στο κενό. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χάνει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων που την ψήφισαν, γιατί αυτό της αξίζει.

Οποιαδήποτε ταύτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ στη λογική του μικρότερου κακού θα οδηγούσε την αντικαπιταλιστική αριστερά στην ανυποληψία. Το ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες αριστερές οργανώσεις και κόμματα έμειναν εγκαίρως μακριά από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα υπάρχει το πολιτικό υλικό για την αντεπίθεση, και η αριστερά δεν έχει εξαφανιστεί ολοκληρωτικά, όπως στην Ιταλία, μετά την στήριξή της στην κυβέρνηση Πρόντι.

Η κριτική ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιμετώπισε τον ΣΥΡΙΖΑ με σεκταρισμό δεν έχει βάση. Γνωρίζουμε φυσικά ότι μεγάλη μερίδα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, και θέλουμε να τραβήξουμε αυτά τα στρώματα στον αγώνα, στα αριστερά, και όχι να τα αφήσουμε να απογοητευθούν και να στραφούν στη δεξιά και την ακροδεξιά. Η ιδέα ενός «ενιαίου μετώπου» με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ή μερίδες της, ωστόσο, είναι παράλογη και άνευ αντικειμένου. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που ολοκλήρωσε το μνημονιακό πρόγραμμα της άγριας επίθεσης στους εργαζομένους. Επιπλέον είναι ένα κόμμα χωρίς σοβαρές διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του (οι 53+ ή το τμήμα δικαιωμάτων έχουν γίνει ανέκδοτο) και κυρίως με ελάχιστη οργανωμένη βάση και πρακτικά ανύπαρκτες ρίζες στην εργατική τάξη.

Απέναντι στους εκβιασμούς, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να κάνει διμέτωπο αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση και ενάντια στη δεξιά αντιπολίτευση. Να εξηγήσει ότι είναι το ίδιο το σύστημα που παράγει την εκμετάλλευση, και η κρίση του παράγει τη σημερινή επίθεση εναντίον των εργαζομένων, και ότι η ιδέα ότι μπορεί κανείς να απαλλαγεί από όλα αυτά ψηφίζοντας μια καλύτερη ή λιγότερο κακή κυβέρνηση αποδείχτηκε καταστροφική.

 

Εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες

Στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται είναι εφικτή και απαραίτητη η αναζωπύρωση των κοινωνικών και εργατικών αγώνων. Η χρονιά που έρχεται δεν πρέπει να είναι απλώς χρονιά εκλογών, αλλά κοινωνικού αναβρασμού. Αν το κίνημα μείνει παρατηρητής της κυβερνητικής εναλλαγής είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να περιμένει καλύτερες μέρες.

Είναι απολύτως σωστό ότι για να αντεπιτεθεί συνολικά το εργατικό κίνημα χρειάζεται να αυξηθεί η επιρροή της ταξικής αντικαπιταλιστικής του πτέρυγας και να δεχτεί σοβαρά πλήγματα η γραφειοκρατία, τα δεξιά ρεύματα και ο ρεφορμισμός εντός του. Είναι όμως εξίσου σωστό ότι η αλλαγή αυτή θα γίνει στη δράση, στην κινητοποίηση, όπου οι εργαζόμενοι και τα καταπιεσμένα στρώματα βγάζουν τα συμπεράσματά τους. Χρειάζεται επομένως ταυτόχρονα μαζική κινητοποίηση και πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία των ομοσπονδιών και των συνδικάτων. Το ένα χωρίς το άλλο δεν βγάζουν πουθενά. Χρειάζεται επίσης να τεθούν στην προμετωπίδα τα αιτήματα εκείνα που μπορούν να ενώσουν και να κινητοποιήσουν το εργατικό κίνημα. Τέτοια μπορεί να είναι η μάχη για το ασφαλιστικό, οι συλλογικές συμβάσεις, η μείωση των ωρών εργασίας με αύξηση των μισθών κλπ. Αυτό θα πρέπει να προσδιοριστεί με βάση την εμπειρία μας από τους εργατικούς χώρους, σε μια εργατική ολομέλεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ο ρόλος του συντονισμού των πιο συνειδητά ταξικών σωματείων δεν είναι ούτε να εξυπηρετεί κομματικούς σχεδιασμούς, ούτε να υποκαθιστά την υπόλοιπη εργατική τάξη. Πρωτοβουλίες όπως η απεργία και κινητοποίηση του Γενάρη ενάντια στον αντι-συνδικαλιστικό νόμο ή η διακλαδική της 1η Νοέμβρη έχουν νόημα και είναι σημαντικές εφόσον φιλοδοξούν να είναι βήματα για να προκαλέσουν γενικές απεργίες, πιέζοντας τις ομοσπονδίες να τις καλέσουν, και όχι αν φαντάζονται ότι μπορούν να τις υποκαταστήσουν. Η εμπειρία των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στις γενικές απεργίες του 2010-2012 δεν μας αφήνει να είμαστε ευχαριστημένοι με κινητοποιήσεις λίγων εκατοντάδων απεργών από έναν μικρό αριθμό σωματείων. Η εμπειρία της απεργίας του Ιούνη, που διακηρύχθηκε ως εναλλακτική στις 30 Μάη, αλλά δεν έγινε ποτέ, είναι διδακτική.

Η ΠΑΑΕ έχει κατηγορηθεί για σεκταρισμό επειδή εναντιώθηκε στα σχέδια της «συμπόρευσης» και της «πολιτικής συνεργασίας». Ωστόσο, παράλληλα με την πλήρη πολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, υποστηρίξαμε πάντα την πλατιά ενότητα στη δράση, με όλους όσους και όλες όσες θέλουν να αγωνιστούν. Σεκταρισμός δεν είναι να μην θέλει κανείς πολιτικές ή εκλογικές συμμαχίες με ρεφορμιστικές ή αμφιταλαντευόμενες δυνάμεις, ούτε να αποφεύγει μονοθεματικές πολιτικές πρωτοβουλίες με ασαφές περιεχόμενο. Ούτε είναι σεκταρισμός να προτείνεις το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα στο εργατικό κίνημα. Σεκταρισμός είναι να μένει κανείς απομονωμένος από τους κοινωνικούς χώρους και έξω από την πραγματική κίνηση του κινήματος.

Αυτό έκανε, για παράδειγμα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τις ημέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, όπου η διστακτικότητά της να καλέσει στην κινητοποίηση των ΛΟΑΤ συλλογικοτήτων στις 26 Σεπτέμβρη, με επίκληση στο ανεπαρκές πολιτικό πλαίσιο, κόστισε την ευκαιρία να παίξει η αντικαπιταλιστική αριστερά κεντρικό ρόλο στο κίνημα, τη στιγμή μάλιστα που πολυάριθμα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκονταν στο δρόμο ατομικά.

Στις φετινές κινητοποιήσεις για τον Φύσσα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει την κύρια ευθύνη για τη διάσπαση δυνάμεων. Παρότι η επιλογή να μην στοχοποιηθούν τα κεντρικά γραφεία της ΧΑ έκανε το όλο εγχείρημα άνευρο, η άποψη ότι χρειαζόταν και μια κινητοποίηση που να πολιτικοποιεί το θέμα της πάλης ενάντια στοv φασισμό, στο κέντρο της Αθήνας, ήταν σωστή. Ωστόσο, η θριαμβολογία για μια κινητοποίηση στην Αθήνα που ήταν καταφανώς πολύ μικρότερη των κινητοποιήσεων άλλων χρόνων δεν είναι σοβαρή. H επιμονή από την πλευρά της ΚΕΕΡΦΑ σε μια προνομιακή απεύθυνση προς δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ (Ανοιχτή Πόλη) είχε το κόστος της μη συμμετοχής άλλων πολύ πιο κομβικών δυνάμεων για το αντιφασιστικό κίνημα. Φυσικά η παρουσία ενός πανό του ΣΥΡΙΖΑ σε μια αντιφασιστική διαδήλωση δεν δικαιολογεί την απουσία μιας μεγάλης μερίδας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που επέλεξε να μην κάνει τίποτα εκείνη τη μέρα.

 

Εκλογικές και πολιτικές συνεργασίες

Το κείμενο της πλειοψηφίας της ΚΣΕ ορθά υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εφ’ όλης της ύλης πολιτικής ή και εκλογικής συνεργασίας με τη ΛαΕ και το ΚΚΕ. Είχαμε, ωστόσο, επισημάνει ότι ο συμβιβασμός που οδήγησε σε αυτό το «εφ’ όλης της ύλης» κρύβει παγίδες. Σήμερα, πράγματι βλέπουμε να αναπτύσσεται από τη Μετάβαση το εξής σκεπτικό: εφ’όλης της ύλης συνεργασία δεν γίνεται με τη ΛαΕ, το ΚΚΕ ή τη ΛΑΑΣ, η εκλογική συνεργασία δεν είναι εφ’όλης της ύλης συνεργασία, οπότε γίνεται, και πρέπει να γίνει. Έτσι, μπαίνει ευθέως η πρόταση για συνεργασία με τη ΛαΕ στις εκλογές (οι προτάσεις για συνεργασία με ΚΚΕ και ΛΑΑΣ είναι προφανώς προσχηματικές, αφού δεν θα υπήρχε περίπτωση να γίνουν δεκτές). Όσο και αν διαμαρτύρονταν στη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τα στελέχη της Μετάβασης, λέγοντας ότι κανείς δεν είναι υπέρ της συνεργασίας με τη ΛαΕ, και όσο και αν άλλες πλευρές επέμεναν ότι κινδυνολογούμε, να που βρισκόμαστε για άλλη μια φορά μπροστά σε μια πρόταση συνεργασίας με το ρεφορμιστικό «δημοκρατικό-πατριωτικό» σχέδιο της ΛαΕ.

Οι συσχετισμοί εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ευτυχώς δεν φαίνεται να επιτρέπουν να πραγματοποιηθεί μια τέτοια προοπτική, στην οποία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα θυσίαζε την αντικαπιταλιστική και διεθνιστική της φυσιογνωμία για χάρη μιας μικρής πιθανότητας να εκλέξει βουλευτές και μιας συμμαχίας με έναν χώρο που παρουσιάζει αναιμική κινηματική δυναμική (όσο και αν στους αγώνες δεν υποτιμούμε κανέναν). Εξακολουθούν, ωστόσο, να υπάρχουν οι αντιφάσεις των διατυπώσεων για την «πολιτική συνεργασία» που επιτρέπουν τη διαρκή ανακύκλωση της συζήτησης για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ρεφορμισμό.

Σε τίποτα δεν θα ωφελήσει το κίνημα ή την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να εμπλακεί σε ένα θεατρικό παιχνίδι μιας πρότασης συνεργασίας προς τη ΛαΕ, την οποία υποτίθεται ότι είτε θα πρέπει να αποδεχτεί, μετακινούμενη προς το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, είτε να αγνοήσει, έχοντας να αντιμετωπίσει για αυτό την οργή της βάσης της. Η φυσιογνωμία και το σχέδιο της ΛαΕ είναι γνωστά. Η Πρωτοβουλία 1-1-4 σηματοδοτεί μια ακόμα πιο δεξιά στροφή προς ένα σχέδιο προστατευμένης εθνικής οικονομικής ανασυγκρότησης χωρίς κανενός είδους ρήξη με τον καπιταλισμό, σε συνεργασία με διασπάσεις του ΠΑΣΟΚ, τη Χριστιανική Δημοκρατία κλπ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να αντιπαρατεθεί πολιτικά με αυτά τα σχέδια, και όχι να ελπίζει ότι θα κερδίσει τη μάχη των συσχετισμών με τακτικισμούς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πρέπει να αποφασίσει και να προβάλει εγκαίρως ένα σαφές σχέδιο για την εκλογική της παρέμβαση, και όχι να χάσει μήνες σε ατελέσφορες διαπραγματεύσεις. Το σχέδιο αυτό πρέπει να περιλαμβάνει:

  • Την ανεξάρτητη παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στις εκλογές. Οι εκλογές είναι ευκαιρία για μια μεγάλης κλίμακας πολιτική ζύμωση και προβολή του προγράμματος και των απόψεών μας. Είναι ευκαιρία να μιλήσουμε με εργαζόμενους και ανέργους σε όλη τη χώρα. Αυτός είναι ο στόχος της παρέμβασής μας, και όχι η (εξαιρετικά αμφίβολη ούτως ή άλλως) εκλογή βουλευτών με κόστος την απώλεια της αντικαπιταλιστικής φυσιογνωμίας στα μάτια του κόσμου του αγώνα. Στην εκλογική της κάθοδο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να προσελκύσει μικρότερες επαναστατικές/αντικαπιταλιστικές οργανώσεις, αν και ο μεγάλος κύκλος των επαφών το προηγούμενο διάστημα δείχνουν ότι δεν υπάρχουν και πολλές τέτοιες επιλογές. Δεν μπορεί όμως να συγχωνευτεί με ρεφορμιστικές ή ταλαντευόμενες «ενδιάμεσες» δυνάμεις.
  • Την κάθοδο στις ευρωεκλογές με τα ίδια κριτήρια με τα οποία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παρέμβει στις βουλευτικές εκλογές, και όχι σε ένα θολό ψηφοδέλτιο όλων των αντιΕΕ δυνάμεων. Το ζήτημα της ΕΕ είναι βαθιά ταξικό. Εναντιωνόμαστε στην ΕΕ από τη σκοπιά που εναντιωνόμαστε και στο εθνικό αστικό κράτος. Δεν έχουμε τίποτα κοινό με ρεύματα που υποστηρίζουν ρήξη με την ΕΕ χωρίς παράλληλη ρήξη με τον καπιταλισμό.
  • Την προσπάθεια να κατέβει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλες τις περιφέρειες. Οι περιφερειακές εκλογές είναι μια σημαντική ευκαιρία για πολιτική ζύμωση χωρίς τον εκβιασμό του ποιος θα βγει στην κυβέρνηση. Επιδιώκουμε τη λειτουργία περιφερειακών σχημάτων, με επεξεργασμένες αντικαπιταλιστικές θέσεις για τα ζητήματα που τίθενται σε περιφερειακό επίπεδο. Έχουμε, ωστόσο, συναίσθηση ότι η συζήτηση για τις περιφερειακές θα είναι επίσης «κεντρικοπολιτική» και δεν θα εξαντλείται σε τοπικά προβλήματα.
  • Στο επίπεδο των Δήμων ασφαλώς θα υπάρχουν τοπικές ιδιαιτερότητες. Επιδιώκουμε την ενίσχυση των υφιστάμενων αντικαπιταλιστικών σχημάτων και τη δημιουργία νέων, με τη συσπείρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερων δυνάμεων που μπορεί να συνεργάζονται σε τοπικό επίπεδο σε αγωνιστική και όχι διαχειριστική βάση. Και πάλι, οι υποψηφιότητες στους κεντρικούς Δήμους θα έχουν πιο κεντρικό πολιτικό χαρακτήρα. Οφείλουμε να δώσουμε ζωή στα σχήματα πόλης, που είναι ένα από τα κύτταρα του αντικαπιταλιστικού χώρου, και να εξασφαλίσουμε τη λειτουργία τους στη βάση των συνελεύσεων και της αιρετότητας, ανακλητότητας και εναλλαγής των αντιπροσώπων τους.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πρέπει να ορίσει εγκαίρως τα κριτήρια της παρέμβασης σε δημοτικό επίπεδο. Η συζήτηση αυτή δεν μπορεί να λύνεται με τετελεσμένα και μονομερείς κινήσεις, όπως έχει δυστυχώς ήδη γίνει, στην προσπάθεια να επιβληθούν συμμαχίες με τη ΛαΕ (πχ. Ζωγράφου).

Δεν πρέπει να αποδεχτούμε και να διαιωνίσουμε την κατάσταση που τείνει να παγιωθεί, κατά την οποία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιμετωπίζεται ως πλατφόρμα διαπραγματεύσεων, και κατά τα άλλα η κάθε οργάνωση ακολουθεί τον δικό της σχεδιασμό, χωρίς ιδιαίτερη συζήτηση. Οι τοπικές θα πρέπει να συζητούν και να δρουν. Ας αντιμετωπίσουμε την περίοδο που έρχεται σαν ευκαιρία για να κατακτήσουμε μια τέτοιου είδους συλλογική λειτουργία, και για να συμβάλει η ΑΝΤΑΡΥΣΑ πρωταγωνιστικά στην αντεπίθεση του κινήματος.

 

Categories: Παρεμβάσεις ΟργανωσεωνΗμερομηνία: 23/10/2018 - 20:15

Οχι στις διώξεις ενάντια στη συνδικαλίστρια Ζωή Πετροπούλου

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τη δίωξη της συνδικαλίστριας και εργαζόμενης στο Δήμο Τριφυλίας Ζωής Πετροπούλου. Η Ζωή Πετροπούλου είναι μητέρα 4 ανήλικων παιδιών, μέλος του Σωματείου Εργαζομένων ΟΤΑ Μεσσηνίας, της Ανατρεπτικής Παρέμβασης ΟΤΑ Μεσσηνίας και της Τοπικής Επιτροπής ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών. Η δίωξη της είναι σαφώς πολιτική και στοχεύει στη συνδικαλιστική και πολιτική της δράση εντός και εκτός του εργασιακού της χώρου.

Η δημοτική αρχή απομάκρυνε τη Ζωή Πετροπούλου από τη θέση της προϊσταμένης καθαριότητας και, επιστρατεύοντας εγκάθετους οι οποίοι κατέθεσαν αναφορές και μηνύσεις εναντίον της, διενεργεί εις βάρος της διαδικασία Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης, στην οποία καλείται να καταθέσει ανωμοτί, ως κατηγορούμενη, τη Δευτέρα 22 Οκτωβρίου. Ο λόγος είναι ότι η εργαζόμενη συνδικαλίστρια κατήγγειλε τη διαπιστωμένα παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων, που απειλεί τον υδροφόρο ορίζοντα και το περιβάλλον της περιοχής, την ενοικίαση απορριμματοφόρων σε άθλια κατάσταση από ιδιωτική εταιρεία και τις άθλιες συνθήκες εργασίας, που πρόσφατα οδήγησαν στον ακρωτηριασμό εποχιακής εργάτριας καθαριότητας. Είναι σαφές ότι η διοίκηση του Δήμου δεν μπορεί να ανεχτεί αμφισβήτηση στην πολιτική της διάλυσης των δημοσίων υπηρεσιών, της σκανδαλώδους εμπλοκής της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, της καταστροφής του περιβάλλοντος και των βάρβαρων εργασιακών συνθηκών, στο πλαίσιο των οποίων οι εργαζόμενοι θεωρούνται αναλώσιμοι.

Ασφαλώς η δίωξη της Ζωής Πετροπούλου δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ένα ακόμα κρούσμα της αυθαιρεσίας της εργοδοσίας, είτε ιδιωτικής είτε δημόσιας, σε μια περίοδο που ο μεγάλος «εθνικός» στόχος της ανάπτυξης είναι η περικοπή κάθε δημόσιας υπηρεσίας, η ιδιωτικοποίηση και η κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αυτή είναι η πολιτική των δήμων, της κυβέρνησης και της νεοφιλελεύθερης αντιπολίτευσης, και για τον σκοπό αυτό θέλουν να ξεριζώσουν κάθε συνδικαλιστική δράση και διεκδίκηση.

Η τρομοκράτηση δεν θα περάσει. Απαιτούμε άμεση παύση των διώξεων εναντίον της εργαζόμενης και συνδικαλίστριας Ζωής Πετροπούλου.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 20/10/2018 - 10:15

Ποτέ ξανά φασισμός!

Ποτέ ξανά φασισμός!    Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει και καλεί στην ενωτική αντιφασιστική διαδήλωση το Σάββατο 20 Οκτώβρη στις 12 το μεσημέρι στα Καραβάκια Περάματος. Είναι το σημείο της πρόσφατης επίθεσης, στις 15 Σεπτέμβρη, από χρυσαυγίτικο τάγμα εφόδου στο μέλος της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ στη Σαλαμίνα, Βαγγέλη Παπαμιχαήλ.    Τα τελευταία χρόνια, στις γειτονιές του Περάματος και της Σαλαμίνας, τα Τάγματα Εφόδου της Χρυσής Αυγής, με την ανοχή και στήριξη των εφοπλιστών και της αστυνομίας, προσπαθούν να επιβάλουν τον τρόμο με επιθέσεις σε μετανάστες, αντιφασίστες και συνδικαλιστές. Από την  δολοφονική επίθεση στους Αιγύπτιους ψαράδες, στην επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, στην εισβολή στο δημοτικό σχολείο στο Ικόνιο, για να διώξουν τα προσφυγόπουλα, στην επίθεση σε αντιφασιστική εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Σαλαμίνας, στη βομβιστική επίθεση στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ Σαλαμίνας μέχρι την επίθεση σε δημοσιογράφο που κάλυπτε την απεργία της COSCO και στον Βαγγέλη Παπαμιχαήλ.   Στην Ελλάδα, η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής προσπαθεί να ξαναβγεί στους δρόμους και να διεκδικήσει χώρο μέσα από τις εθνικιστικές εκστρατείες για το Μακεδονικό, τις ρατσιστικές και ισλαμοφοβικές εκστρατείες που γίνονται επίσημες κρατικές πολιτικές της ΕΕ και δίνουν αέρα στα πανιά της ακροδεξιάς και των φασιστών σε όλη την Ευρώπη.    Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, εκτός από την αντιλαική πολιτική, εφαρμόζει όλες τις ρατσιστικές και πολεμοκάπηλες πολιτικές της ΕΕ που ευνοούν την εμφάνιση της ακροδεξιάς και των φασιστών. Γίνεται ο συνοριοφύλακας της ρατσιστικής Ευρώπης-Φρούριο διεκδικεί να γίνει η Ελλάδα το κεφαλοχώρι των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Βαλκάνια και Μ. Ανατολή. Επιπλέον έχει ευθύνη για την υλοποίηση του αιτήματος των συνηγόρων της Πολιτικής Αγωγής που ζητά να παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την επιτάχυνση της διεξαγωγής της δίκης.   Η ελπίδα βρίσκεται στην αντικαπιταλιστική αριστερά, στο εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα. Το αντιφασιστικό κίνημα, έδειξε ξανά τη δύναμή του στην Ελλάδα στα φετινά μεγάλα αντιφασιστικά συλλαλητήρια για τα πέντε χρόνια της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα σε Σύνταγμα και Κερατσίνι αλλά και το Σάββατο στο Βερολίνο.   Να κλείσουν και τα τελευταία γραφεία - ορμητήρια των Ταγμάτων Εφόδου της Χρυσής Αυγής και στη Σαλαμίνα και στο Πειραιά. Να μπουν στη φυλακή τα μέλη των Ταγμάτων Εφόδου που συμμετείχαν στις επιθέσεις, ο αρχιναζί της περιοχής, Λαγός και όλη η εγκληματική ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Ενάντια στην ΕΕ - Φρούριο: Ανοιχτά σύνορα και καλοδεχούμενοι πρόσφυγες και μετανάστες.   ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΟΙ ΝΑΖΙ. Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 18/10/2018 - 21:15

Pages