Μαρξισμός 2017

Share it now!

100 χρόνια από την Ρώσικη Επανάσταση

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Ρώσικη Επανάσταση, τη πρώτη μεγάλη νίκη που έδωσε την εξουσία στην εργατική τάξη. Παρά το ότι κράτησε για πολύ λίγα χρόνια και χάθηκε κάτω από την πίεση των επιθέσεων των ιμπερια­λιστών και της σταλινικής αντεπανάστασης, τα επιτεύγματα της πα­ραμένουν μέχρι σήμερα αξε­πέραστα και εμπνέουν εκατομμύρια εργαζόμε­νους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Έδειξε τι σημαίνει άμεση δημοκρατία, σεβασμός της διαφορετικότητας, διεθνισμός, σχεδιασμένη οικονο­μία με στόχο τον άνθρωπο και όχι τα κέρδη των κα­πιταλιστών. Έδειξε ότι ο καπιταλισμός το σύστημα της βαρβαρότητας που γεννά τη φτώχια και την κοι­νωνική ανισότητα, το ρατσισμό και τους πολέμους, που καταστρέφει τον πλανήτη για χάρη του κέρδους δεν είναι μονόδρομος και ότι ένας άλλος κόσμος εί­ναι εφικτός.
Ο καπιταλισμός παραμένει και σήμερα 100 χρόνια μετά ένα βάρβαρο σύστημα με τεράστιες ανισότητες που σοκάρουν. Αμύθητος πλούτος για τους από πάνω, απέραντη εξαθλίωση για τους από κάτω. Οι τρείς πλουσιότεροι άνθρωποι στο πλανήτη έχουν ει­σοδήματα όσο ο φτωχότερος μι­σός πληθυσμός του πλανήτη, 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Ενώ κάθε 7 λεπτά πεθαίνει ένα παιδί από έλλειψη απλής φαρ­μακευτικής αγωγής. Φτω­χές χώρες οδηγούνται στην εξαθλίωση και το πόλεμο για να διατηρήσουν τα προ­νόμια τους οι άρχουσες τάξεις. Και όταν κάποιοι προ­σπαθήσουν να ξεφύγουν εγκαταλείποντας τη χώρα τους για μια καλύτερη ζωή βρίσκουν μπροστά τους θε­όρατα τείχη ή πνίγονται στις θάλασσες στοι­βαγμένοι σε σαπιοκάραβα.
Η Ρώσικη επανάσταση έδειξε ότι η οργανωμένη ερ­γατική τάξη μπορεί να δώσει ένα τέλος σε αυτή τη βαρβαρότητα. Για όλα αυτά θα κουβεντιάσουμε στο διήμερο 24 και 25 Νιόβρη σε ένα κύκλο 5 συζητήσε­ων. Ξεκινούμε την Παρασκευή στις 6:00μμ με τις συζήτησεις:
Η άνοδος της ακροδεξιάς, η φασιστική απειλή και πώς να τη σταματήσουμε. Η άνοδος του Τράμπ στις ΗΠΑ και οι εκλογι­κές επιτυχίες των ακροδεξιών κομμάτων σε Γαλ­λία, Γερμανία έχουν δώσει μια ση­μαντική ώθηση στα φασιστικά κόμματα πα­ντού. Οι φασίστες στη Κύπρο παίζουν το χαρτί του εθνικισμού και προσπαθούν να κεφαλαιοποιή­σουν πατώντας πάνω στη οι­κονομική κρίση και τις συνέπειες της στα φτωχά στρώματα του λαού. Πως μπορού­με να τους σταματήσουμε;
Καταλωνία: Το κίνημα για την ανεξαρτη­σία και η αριστερά. Η Κρίση στη Ισπανία με το κίνημα για την ανεξαρτησία της Καταλωνία­ς έχει μετατραπεί σε κρίση για ολόκληρη την ΕΕ. Μπορεί ο Πουτζντεμόν να έχει αρχίσει να υποχωρεί, ο κόσμος όμως που κατεβαίνει στους δρόμους αυτοοργα­νώνεται και τραβά τα αιτήματα του ακόμη πιο πέρα από την ανε­ξαρτησία διεκδικώντας μια καλύτερη κοινω­νία. Η αριστερά κοιτάζει αμή­χανα και μπερ­δεύεται σε ψευτοδιλήμματα αν θα πρέπει να στηρίξει αυτό το κίνημα. Η ελ­ληνοκυπριακή και ελληνική αριστερά απο­φεύγουν να στηρί­ξουν το δικαίωμα στην αυ­τοδιάθεση των κα­ταλανών γιατί φοβούνται ότι αυτό θα ενισχύ­σει τα επιχειρήματα για το δικαίωμα αυτο­διάθεσης των τουρκοκυπρίων. Ποια θα πρέπει να είναι η δική μας στάση;
Το Σάββατο συνεχίζουμε στις 4:00 μμ με τις συζητή­σεις
100 χρόνια από τον Κόκκινο Οκτώβρη, τα διδάγματα για το σήμερα. Η Ρώσικη Επα­νάσταση συγκλόνισε τον κόσμο και άφησε μια σημαντική παρακαταθήκη. Πως κατάφε­ρε η εργατική τάξη να φτάσει στη νίκη. Γιατί τελικά χάθηκε η επανάσταση; Ήταν μια ιστο­ρική ανωμαλία ή κάτι που μπορεί να επανα­ληφθεί και σήμερα;
Ο ιμπεριαλισμός σήμερα. Πολύς κόσμος όταν ακούει για ιμπεριαλισμό νομίζει ότι εί­ναι μια λόξα των αριστερών που βλέπουν πα­ντού ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ποια είναι όμως πραγματικά η θεωρία του ιμπεριαλισ­μού; Πως μπορεί η κατανόησης της να μας βοηθή­σει να κατανοήσουμε τις ιστορικές εξε­λίξεις αλλά και το τι συμβαίνει σήμερα στο κόσμο μας; Είναι μια θεωρία κλειδί για όσους θέλου­με να δώσουμε ένα τέλος στο κόσμο της φτώχειας, της εκμετάλλευσης του ρατσι­μού και των πολέμων.
Κυπριακό: Η στρατηγική της ειρήνης και της επανένωσης. Οι εξελίξεις στο Κυ­πριακό και το άδοξο τέλος των διαπραγμα­τεύσεων έδειξαν ότι οι ηγέτες των δύο πλευρών είναι περισσότερο μέρος του προβλήματος παρά παράγοντες λύσης. Εκπροσωπούν τα συμ­φέροντα της άρχου­σας τάξης της πλευράς τους και νοιάζονται περισσότερο για να εξα­σφαλίσουν αυτά τα συμφέροντα παρά να βρούν μια κοινά αποδεκτή συμφωνία για επα­νένωση του νησιού μας. Δεν μπορούμε να τους έχουμε εμπιστοσύνη ότι μπορούν να διασφαλί­σουν την ειρήνη στη Κύπρο και τη δη­μιουργία συνθηκών συμφιλίωσης, συνερ­γασίας και κοινωνικής αλληλεγγύης ανάμε­σα στου απλούς ανθρώπους. Η νέα στρα­τηγική που μας παρουσίασαν είναι στρατη­γική πο­λέμου και αντιπαράθεσης που οδη­γεί στην έξαρση του εθνικισμού και ανοίγει το δρόμο στους φασίστες και των δύο πλευρών. Εμείς χρειαζόμαστε μια στρατη­γική ειρήνης, συμφι­λίωσης και συνεργασί­ας. Ποια μπορεί να εί­ναι αυτή η στρατηγι­κή;