Να μη χάσουμε το δάσος για χάριν του δέντρου - Οι εξελίξεις στο κυπριακό

Share it now!

Η εκλογή Ακιντζί στην ηγεσία των τουρκοκυπρίων και οι εξελίξεις που ακολούθησαν με την επανέναρξη των συνομιλιών, τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης που συμφώνησαν οι δύο ηγέτες και τις κοινές εκδηλώσεις που συμμετείχαν, δημιούργησαν πολλές ελπίδες και προσδοκίες, ιδιαίτερα σε όσους τα τελευταία χρόνια αφιέρωσαν τις δυνάμεις τους για μια ειρηνική και δημοκρατική διευθέτηση που να επανενώνει το νησί μας.

Ταυτόχρονα όμως προκάλεσαν την αντίδραση των κομμάτων και οργανώσεων του απορριπτισμού, που ξεκινούν από μουρμουρητά και γκρίνιες μέχρι την ανοικτή αντίθεση, όπως η ΕΔΕΚ που αποφάσισε μετά από 37 χρόνια ότι η μόνη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία που μπορεί να αποδεχτεί είναι αυτή που μοιάζει με το ενιαίο κράτος του 60.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτοί είναι μια θλιβερή μειοψηφία μέσα στη κοινωνία. Η μεγάλη μάζα των απλών ανθρώπων και στις δύο πλευρές θέλει μια ειρηνική και δημοκρατική διευθέτηση, που να είναι κοινά αποδεκτή και από τις δύο πλευρές που να θέσει τέρμα στο καθεστώς πολέμου που ισχύει από το 1974 ή πιο σωστά από το 1963 (σήμερα υπάρχει απλά εκεχειρία). Η πλειοψηφία του κόσμου έχει αποδεχτεί ότι αυτή η διευθέτηση θα έχει τη μορφή Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας.

Είναι μεν μειοψηφία οι εθνικιστές απορριπτικοί αλλά πατούν πάνω σε πρόσφορο έδαφος, την φοβία, την καχυποψία και την ανασφάλεια που δημιούργησαν και στις δυο πλευρές, δεκαετίες, συγκρούσεων, πολέμων, σφαγών, βιασμών, προσφυγιάς. Πολλές οικογένειες και στις δύο πλευρές ζουν μέχρι σήμερα τις συνέπειες αυτών των τραγικών γεγονότων. Οι εφημερίδες καθημερινά φιλοξενούν αγγελίες από τις κηδείες αγνοουμένων και αυτά τα μικρά φέρετρα που κουβαλούν πολλές φορές τα ελάχιστα οστά, απομεινάρια ανθρώπων που αγάπησαν και αγαπήθηκαν στοιχειώνουν πολλές οικογένειες. Τις περισσότερες φορές βέβαια αυτοί που βίωσαν τόσο έντονα τον πόνο μπορούν να καταλάβουν και τον πόνο του «άλλου», της «άλλης πλευράς» και γίνονται κήρυκες της ειρήνης, όπως ο Πέτρος Σουπουρής και ο Χουσεϊν Ακανσόυ. Οι εθνικιστές όμως χρησιμοποιούν αυτά τα γεγονότα για να καλλιεργούν, την φοβία και την καχυποψία.

Μπροστά σε αυτή τη φοβική, μισαλλόδοξη και ρεβανσιστική ρητορική δικαιολογημένα πολύς κόσμος τραβιέται στην άλλη πλευρά, χειροκροτεί και επικροτεί τους δύο ηγέτες, στρέφεται προς τους θεσμούς που στηρίζουν τις συνομιλίες, τους εκπροσώπους των ΗΕ και τις Ε.Ε., τους πρέσβεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Ρωσίας, της Σλοβακίας και άλλους και περιμένει από αυτούς ουσιαστικά να δώσουν τη «λύση».

Είναι πραγματικά πολύ όμορφο και ελπιδοφόρο που στην πόλη «μες το κέντρο φύτρωσε καινούργιο δένδρο» (όπως λέει και το τραγούδι). Είναι πολύ ωραίο που άνθισαν όλα αυτά τα ωραία που ζούμε τον τελευταίο καιρό. Όμως δεν θα πρέπει να χάσουμε το δάσος για χάριν του δέντρου.

Πέρα από το «λύση τώρα»

Ποιο είναι το δάσος; Πρώτα και κύρια η ανάγκη για μια δημοκρατική, διευθέτηση μέσα από μια κοινά αποδεκτή συμφωνία που να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ειρήνη, ασφάλεια και ευημερία των απλών ανθρώπων που ζουν στο νησί. Δεύτερο αλλά εξίσου σημαντικό η κόντρα με τον εθνικισμό που είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια τέτοια προοπτική. Η κόντρα με τους φασίστες τουρκοφάγους, τους σωβινιστές απορριπτικούς αλλά και αυτούς που προσπαθούν να κρύψουν τον εθνικισμό τους και την αντίθεση τους με την προοπτική μιας συμβιβαστικής διευθέτησης πίσω από αγωνιστικές κορώνες και αντιιμπεριαλιστική φρασεολογία.

Για να μπορέσουμε να παλέψουμε αποτελεσματικά για αυτά, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο σχετικά με όλους τους παράγοντες που επηρεάζουν και διαμορφώνουν τις εξελίξεις στο κυπριακό. Τα συμφέροντα που εκπροσωπούν, τις πραγματικές επιδιώξεις τους, και ποιο πρόβλημα είναι που θέλει να «λύσει» ο καθένας από αυτούς. Με αυτή την έννοια το «λύση τώρα» δεν είναι αρκετό.

Πρώτα και κύρια οι ηγέτες που κάνουν τη διαπραγμάτευση. Δεν είναι απλά κάποιοι που είχαν ξαφνικά την επιφώτιση και έγιναν θερμοί υποστηρικτές της ειρήνης της συναδέλφωσης, της δημοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ούτε ψάχνουν κάποια διευθέτηση με αυτό το στόχο. Αντιπροσωπεύουν την άρχουσα τάξη, ο καθένας της πλευράς του. Αναζητούν μια διευθέτηση σύμφωνη με τις «εθνικές επιδιώξεις» της άρχουσας τάξης της πλευράς τους.

Δίπλα στις τοπικές ελίτ βέβαια πρέπει να βάλουμε και τις άρχουσες τάξεις των μητέρων πατρίδων με τις «εθνικές επιδιώξεις» των οποίων συνήθως ταυτίζονται. Όταν αυτό δεν συμβαίνει τότε οι «μητέρες πατρίδες» δεν έχουν κανένα πρόβλημα να θυσιάσουν τις «κόρες», όπως έγινε με την Χούντα και τον Μακάριο το 1974. Κατά βάση όμως οι στόχοι είναι κοινοί ή αλληλένδετοι.

Ποιες είναι αυτές οι «εθνικές επιδιώξεις» που προσπαθούν να εξασφαλίσουν στη διαπραγμάτευση οι ηγεσίες των δύο πλευρών; Περισσότερο έδαφος, περισσότερη εξουσία, περισσότερο έλεγχο πάνω στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, ανάμεσα στους οποίους είναι και το ανθρώπινο δυναμικό, περισσότερα κέρδη, μεγαλύτερη συμμετοχή στον διεθνή καταμερισμό σε σφαίρες επιρροής και εκμετάλλευσης.

Για να εξασφαλίσουν αυτές τις «εθνικές επιδιώξεις» στο παρελθόν, οι άρχουσες τάξεις και των δύο πλευρών οδήγησαν στη σύγκρουση και τους πολέμους και εφάρμοσαν πολιτικές εθνικού ξεκαθαρίσματος. Είναι και οι δύο υπεύθυνες, για σφαγές, βιασμούς, λεηλασίες και οδήγησαν χιλιάδες ανθρώπους στο ξεριζωμό και την προσφυγιά. Με δυο λόγια και οι δυο άρχουσες τάξεις και οι εκπρόσωποι τους που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Όλα αυτά τα εγκλήματα δεν έγιναν από κάποιες ομάδες φανατικών που δρούσαν ανεξέλεγκτα, αλλά αντίθετα έγιναν με τον έλεγχο, την στήριξη και την ανοχή των κυβερνώντων, σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία. Οι αυτουργοί αυτών των εγκλημάτων όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν ποτέ αλλά θεωρούνταν και συνεχίζουν και σήμερα να τιμώνται σαν ήρωες και μεγάλοι πατριώτες.

Μέρος του προβλήματος ήταν και ο «ξένος παράγοντας». Όλοι αυτοί οι μικροί και μεγάλοι ιμπεριαλιστές που έριχναν λάδι στη φωτιά του Κυπριακού για να εξασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα πάνω σε ένα νησί με τεράστια στρατηγική σημασία, στο σταυροδρόμι τριών Ηπείρων, στην πιο καυτή και ευαίσθητη περιοχή του πλανήτη, τη Μέση Ανατολή, την μεγαλύτερη αποθήκη πετρελαίων χαμηλού κόστους εξόρυξης. Αυτό είναι το πρόβλημα που αυτοί θέλουν να «λύσουν». Αυτή είναι η δική τους προτεραιότητα.

Τα νέα δεδομένα

Σήμερα έχουν διαμορφωθεί νέα δεδομένα, με πρώτο και πιο σημαντικό την εκλογή Ακκιντζί, που κέρδισε τις εκλογές με μια πολιτική που υπόσχονταν διευθέτηση του Κυπριακού που να επιτρέψει στους τουρκοκύπριους να βγουν από τη διεθνή απομόνωση με ένα τρόπο που «να μην είναι υποτελείς ούτε στη Άγκυρα ούτε στους ελληνοκύπριους». Αυτό ανάγκασε και τον Αναστασιάδη να επιστρέψει στις συνομιλίες. Μπορεί η εκλογή Ακιντζί να έδωσε μια καινούργια ώθηση στις συνομιλίες και να είναι πιο διαλλακτικός από τους προκατόχους του αλλά κανένας από τους δυο ηγέτες δεν μπορεί να δρα ανεξάρτητα και έξω από τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης της πλευράς του.

Το δεύτερο είναι οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μετά τις αραβικές επαναστάσεις και τις επεμβάσεις των διάφορων ιμπεριαλιστών που έθρεψαν το Ισλαμικό Κράτος και δημιούργησαν μια εκρηκτική κατάσταση που απειλεί να τινάξει στον αέρα όλη την περιοχή.

Τρίτο είναι η παγκόσμια οικονομική κρίση που γονάτισε Ελλάδα και Κύπρο, τόσο στο νότο όσο και στον βορρά. Τόσο οι ελληνοκύπριοι εργαζόμενοι που γονάτισαν κάτω από το βάρος της τρόικας και των μνημονίων όσο και οι τουρκοκύπριοι που γονάτισαν κάτω από το βάρος των μέτρων λιτότητας που τους επιβάλλει η Τουρκία, ελπίζουν ότι μια διευθέτηση του Κυπριακού θα δώσει μια διέξοδο σε αυτή τη κρίση.

Τέταρτο είναι οι εξελίξεις στη Τουρκία, που παίζει ανάμεσα στον Ισλαμισμό και την Ευρωπαϊκή προοπτική, με την ανάδειξη των Κούρδων σε σημαντικό παράγοντα των εξελίξεων.

Τέλος είναι η πιθανή ύπαρξη υδρογονανθράκων στην περιοχή και η προοπτική εκμετάλλευσης τους που θα μπορούσε να δώσει μια γερή ώθηση στην οικονομία αν καταφέρουν να βρουν ένα τρόπο να τα συνεκμεταλευτούν.

Με αυτά τα δεδομένα, ψάχνουν να βρουν ένα κοινά αποδεκτό στάτους κβο, μέσα από το οποίο ελπίζουν να ωφεληθούν όλοι ή τουλάχιστο να μην βγει κανείς ζημιωμένος. Το αν θα τα καταφέρουν ή όχι είναι ένα ζήτημα που θα φανεί στην πορεία του χρόνου.

Εμείς σίγουρα προτιμούμε να συνομιλούν παρά να σφάζονται ή να καλλιεργούν ένα ψυχροπολεμικό κλίμα μέσα στο οποίο θα δυναμώνουν οι εθνικιστές και οι φασίστες. Μπορούμε να τους ενθαρρύνουμε αλλά δεν θα πρέπει να τους έχουμε εμπιστοσύνη.

Ακόμη και αν καταφέρουν να φτάσουν σε ένα κοινά αποδεχτό συμβιβασμό πόσο θα ανταποκρίνεται αυτή η συμφωνία στις προσδοκίες και τις επιδιώξεις των απλών ανθρώπων;

Τι διευθέτηση θέλουμε;

Η πλειοψηφία των απλών ανθρώπων και στις δυο πλευρές θέλει σήμερα μια διευθέτηση που να εξασφαλίζει την ειρήνη, την δημοκρατία, την ευημερία, την ισότητα και τον αλληλοσεβασμό. Θέλουν να ζήσουν σε ένα χώρο που θα μπορούν να δουλεύουν αυτοί και τα παιδιά τους και θα έχουν μια αξιοπρεπή ζωή και ασφαλισμένο μέλλον. Σε ένα χώρο που δεν θα τους θεωρούν «πελλότουρκους» ή «βρωμορωμιούς». Όπου οι δυνατότητες σου να μορφωθείς να βρεις μια καλή δουλειά, να ερωτευτείς και να φτιάξεις την ζωή σου δεν θα κρίνονται από την εθνική σου καταγωγή ή την θρησκεία σου, ή το χρώμα του δέρματος σου ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις σου.

Είναι φανερό ότι αυτά πολύ λίγο ενδιαφέρουν αυτούς που σήμερα διαπραγματεύονται ή τις άλλες ξένες δυνάμεις που σπρώχνουν τη διαπραγμάτευση. Το παρελθόν τους είναι γεμάτο από παραδείγματα που δείχνουν αυτή την πραγματικότητα:

Μόλις πριν λίγους μήνες ο Αναστασιάδης εγκατέλειψε τις συνομιλίες γιατί το Barbaros μπήκε στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μια ΑΟΖ που οριοθέτησε αυθαίρετα με τη συμφωνία μόνο του Ισραήλ, από τα 8 όμορα κράτη, και των ΗΠΑ, που ήταν και οι μεγάλοι ωφελημένοι από την μοιρασιά των οικοπέδων της. Δεν πρέπει ακόμη να ξεχνάμε ότι την περίοδο που οι Χριστόφιας - Ταλάτ έφτασαν σε σημαντικές συγκλίσεις ο Αναστασιάδης φόρεσε την φουστανέλα του και ζώστηκε τα άρματα σε ένα ανένδοτο αγώνα ενάντια στις «γενναιόδωρες παραχωρήσεις του Χριστόφια», για να εξασφαλίσει τη συνεργασία των απορριπτικών για να κερδίσει τις εκλογές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κόμμα του είναι αυτό που πρόσφερε και συνεχίζει να προσφέρει πολιτική στέγη σε κορυφαία στελέχη της ΕΟΚΑ Β και τιμά σαν ήρωες τους μεγάλους τουρκοφάγους Σαμψών, Γιωρκάτζη και άλλους.

Η σημερινή μεταστροφή του Αναστασιάδη σε υπέρμαχο της ειρήνης που παραδέχεται «τα λάθη που έγιναν από όλες τις πλευρές» είναι καλοδεχούμενη γιατί έστω και αν δεν είναι ειλικρινής δημιουργεί ένα θετικό κλίμα μέσα στη κοινωνία. Δεν θα πρέπει όμως ούτε να μας πείθει, ούτε να μας εφησυχάζει.

Όσο για τις ευθύνες «των τρίτων» όπως τους αποκάλεσε ο Αναστασιάδης που επεμβαίνανε στο κυπριακό είναι οι ίδιοι που επεμβαίνουν και σήμερα. Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερο ψάξιμο για να δούμε πόση σχέση έχουν αυτοί με την ειρήνη ή τη δημοκρατία ή με τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων. Οι Αμερικανοί μαζί με τους Βρετανούς και τους συνεταίρους τους της Ε.Ε. με τις επεμβάσεις τους μετέτρεψαν σε κόλαση τη Μέση Ανατολή. Οδήγησαν το Ιρακ, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη, στο μεσαίωνα και ακόμη δεν έχει τελειώσει το «φιλειρηνικό» τους έργο.

Αυτό που τους ενδιαφέρει πρώτα και κύρια είναι τα δικά τους συμφέροντα. Αυτό φάνηκε και την προηγούμενη φορά που ετοίμασαν οι ίδιοι ένα σχέδιο συμφωνίας για το κυπριακό, με το σχέδιο Αναν. Ετοίμασαν ένα σχέδιο που άφηνε πολλές «δημιουργικές ασάφειες» σχετικά με τη δομή του κράτους και των θεσμών που μπορούσαν εύκολα να οδηγήσουν σε νέες αμφισβητήσεις, αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις αλλά εξασφάλιζε με λεπτομέρεια και αμεσότητα τα δικά τους συμφέροντα στη περιοχή, τις βάσεις, τις διευκολύνσεις στα αεροδρόμια και λιμάνια της Ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας και τη συνεργασία των δυο μεγάλων συμμάχων τους Ελλάδας και Τουρκίας στην επιδρομή ενάντια στο Ιράκ. Γι’ αυτό εξάλλου έγινε μέσα σε εκείνα τα ασφυκτικά πλαίσια και κάτω από τις απειλές

Ένα σημαντικό μέρος του κόσμου δεν το δέχτηκε, όχι γιατί ήταν εθνικιστές, αλλά επειδή αγωνιούσαν αν αυτό το σχέδιο που ετοιμάστηκε από αυτούς που αιματοκύλησαν τη Μέση Ανατολή με βάση τα δικά τους συμφέροντα θα μπορούσε να φέρει την ειρήνη στη Κύπρο.

Στην ουσία «οι διαμεσολαβητές» και «επιδιαιτητές» θυσίασαν τότε την προοπτική διευθέτησης του Κυπριακού για να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις γιατί αυτά ήταν η δική τους προτεραιότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία βέβαια ότι ο απορριπτικός Τάσος σε κάθε περίπτωση θα σαμπόταρε την προοπτική διευθέτησης στα πλαίσια μιας δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, αλλά σίγουρα οι ιμπεριαλιστές με τη στάση τους, τον διευκόλυναν για να βγει με ένα δακρύβρεχτο διάγγελμα, σε ένα παραλήρημα εθνικισμού και ρεβανσισμού και να το παίξει και αντι-ιμπεριαλιστής και να επιβάλει μια τρομοκρατική περιρρέουσα ατμόσφαιρά.

Πώς θα την πετύχουμε;

Δεν πρέπει και τώρα να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος. Δεν πρέπει να κάτσουμε να περιμένουμε να μας φέρουν ένα σχέδιο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους. Το ότι θα είναι «κυπριακής ιδιοκτησίας» όπως έλεγε ο Χριστόφιας και επαναλαμβάνει σήμερα ο Αναστασιάδης δεν σημαίνει ότι θα είναι και απαλλαγμένο από πρόνοιες που μπορεί να μας οδηγήσουν σε νέες πολεμικές αναμετρήσεις όπως για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ή να μας εντάξουν στην εμπόλεμη ζώνη των συγκρούσεων στην γύρο περιοχή. Ούτε ότι θα είναι απαλλαγμένο από επιλογές που θα μας οδηγήσουν σε εργασιακό και κοινωνικό πισωγύρισμα.

Έτσι και αλλιώς η συμμετοχή σε στρατιωτικούς συνασπισμούς, άξονες και συμμαχίες είναι διακηρυγμένη θέση του κόμματος και της κυβέρνησης Αναστασιάδη, όπως και οι μνημονιακές πολιτικές λιτότητας, περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων που έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση μεγάλο μέρος των εργαζομένων. Παρόμοια ισχύουν και για τους τουρκοκύπριους εξαιτίας των μέτρων λιτότητας που τους επέβαλε η τουρκική κυβέρνηση, αλλά και των άλλων «πρωτοκόλλων συνεργασίας» με τα οποία στην ουσία τους ελέγχει.

Το 2004 δεν είχαμε καταφέρει ακόμη να κτίσουμε ισχυρούς δικοινοτικούς δεσμούς και κοινές πρωτοβουλίες από τα κάτω. Σήμερα είμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα. Μπορούμε και πρέπει να παρέμβουμε ώστε να μην βρεθούμε ξανά μπροστά σε ένα σχέδιο ή μια συμφωνία που να δημιουργεί τις προϋποθέσεις νέων συγκρούσεων ή να μετατρέπει το νησί μας σε ορμητήριο ενάντια στους λαούς της περιοχής μετατρέποντας μας σε εμπόλεμη ζώνη.

Σήμερα έχουμε πολύ περισσότερα που μας ενώνουν. Έχουμε κτίσει σχέσεις και συνεργασίες που αποτελούν ένα καλό υπόβαθρο για να κτίσουμε ένα ενιαίο μέτωπο αντίστασης ενάντια στον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό, ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό, ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές λιτότητας και περικοπών, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις,.

Αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια βρεθήκαμε πολλές φορές μαζί σε δικοινοτικές εκδηλώσεις, πολιτικές, πολιτιστικές, κοινωνικές όπως και σε κοινούς αγώνες.

Οργανώσαμε μαζί κοινά μνημόσυνα για τα αδικοσκοτωμένα θύματα και των δύο πλευρών όπως και εκδηλώσεις τιμής σε όσους έσωσαν «εχθρούς» κατά την διάρκεια των συγκρούσεων και των πολέμων. Κάνουμε κοινές πορείες ειρήνης κάθε 1η του Σεπτέμβρη (ημέρα δράσης των συνδικάτων για την ειρήνη). Κάνουμε κοινές πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις με αποκορύφωμα τον ενιαίο γιορτασμό της Πρωτομαγιάς τα δύο τελευταία χρόνια.

Είχαμε ακόμη τη συμμετοχή εκπροσώπων του συνδικάτου των τουρκοκυπρίων εργαζομένων στο τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην ΑΗΚ, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα τους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της. Τους αγώνες των τουρκοκυπρίων εργαζομένων στο αεροδρόμιο ERCAN επίσης ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του. Τους αγώνες των τουρκοκυπρίων εκπαιδευτικών και τις εκδηλώσεις της πλατφόρμας ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος». Τις εκδηλώσεις για αποστρατικοποίηση. Τις καθημερινές σχεδόν εκδηλώσεις στο σπίτι της Συνεργασίας και πολλά άλλα που είναι αδύνατο να τα απαριθμήσω και μόνο, εδώ.

Ταξική ενότητα πέρα από «εθνικές επιδιώξεις»

Όλα αυτά μπορούν να είναι η βάση για να κτίσουμε ένα κοινό μέτωπο δράσης που να είναι αποφασιστικός παράγοντας στις πολιτικές εξελίξεις. Που να προβάλει τις δικές του θέσεις και αιτήματα στη διαμόρφωση του σχεδίου συμφωνίας για τη διευθέτηση του κυπριακού. Πάνω από όλα όμως ένα τέτοιο ταξικό, διεθνιστικό κίνημα είναι η μόνη πραγματική εγγύηση που μπορούμε να έχουμε όχι μόνο για την ειρηνική εφαρμογή μιας κοινά αποδεκτής συμφωνίας αλλά και για να εξουδετερώσει τους όποιους κινδύνους μπορεί να υπάρξουν από ασάφειες και παρερμηνείες που θα υπάρχουν σε ένα σχέδιο που θα προσπαθεί να συμβιβάσει τόσα διαφορετικά συμφέροντα. Είναι η μόνη μας εγγύηση απέναντι στους εθνικιστές που θα καιροφυλαχτούν για να βρουν την ευκαιρία να τα τινάξουν όλα στον αέρα όπως έκαναν τόσες φορές στο παρελθόν.

Για να κτίσουμε αυτό το μέτωπο χρειάζεται να δράσουμε μαζί αλλά και παράλληλα και να προβάλουμε τις διεκδικήσεις μας.

Θα πρέπει στη κάθε πλευρά να πιέζουμε ώστε να γίνουν οι αναγκαίες υποχωρήσεις ώστε να εξασφαλίζεται ένα αίσθημα ασφάλειας και δικαιοσύνης ώστε η πλειοψηφία των απλών ανθρώπων να θέλει να υιοθετήσει μια διευθέτηση που να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ειρήνη στη Κύπρο. Οι απλοί άνθρωποι, οι εργαζόμενοι έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή τους και μπορούν να δώσουν λύσεις σε πολλά προβλήματα που οι πολιτικοί που είναι δέσμιοι των «εθνικών επιδιώξεων» δεν μπορούν ή για την ακρίβεια δεν θέλουν. Ζητήματα μετακίνησης πληθυσμών, ιδιοκτησίας ή διοικητικών αρμοδιοτήτων, οι απλοί άνθρωποι μπορούν να τα διαχειριστούν πολύ πιο ανθρώπινα και δημοκρατικά γιατί μπορούν να βάζουν μπροστά αρχές όπως η κοινωνική αλληλεγγύη, η συμφιλίωση, η συμπόνια, αρχές που οι απλοί άνθρωποι όσες φορές χρειάστηκε να αναδείξουν το έκαναν. Η ιστορία του νησιού μας και της συνύπαρξης των κοινοτήτων είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα.

Σε αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να δουλέψουμε ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι. Κάθε τέτοια κίνηση της μιας πλευράς θα έχει θετικά αποτελέσματα στην άλλη πλευρά.

Θα πρέπει να αντισταθούμε στις προσπάθειες να μας επιβάλουν μέσα στη συμφωνία όρους που να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των διάφορων μικρών και μεγάλων ιμπεριαλιστών που επεμβαίνουν στην περιοχή. Θα πρέπει να αγωνιστούμε ώστε οι Βρετανικές βάσεις να μην είναι μέρος της συμφωνίας που θα καλεστούμε να ψηφίσουμε σε δημοψήφισμα. Μπορεί να μην έχουμε σήμερα το δικοινοτικό κίνημα για να παλέψουμε αποτελεσματικά για το κλείσιμο των βάσεων αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να νομιμοποιήσουμε την παρουσία τους με την ψήφο μας μέσα από ένα δημοψήφισμα. Οι βάσεις είναι εδώ μετά από συμφωνία με τις ηγεσίες των δύο πλευρών, ουσιαστικά των αρχουσών τάξεων σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία. Δεν έχουν όμως την αποδοχή και τη νομιμοποίηση της μεγάλης μάζας του λαού μας, ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Αν θέλουν τη δική μας νομιμοποίηση ας κάνουν δημοψηφίσματα για τις βάσεις και όχι να τις χώσουν από το παράθυρο στη συμφωνία για το Κυπριακό.

Θα πρέπει να διεκδικήσουμε η συμφωνία να περιλαμβάνει την πλήρη αποστρατικοποίηση του νησιού μας. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από τις στρατιωτικές δυνάμεις των δύο πλευρών και τις βάσεις, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και τη στρατιωτική παρουσία ή τις διευκολύνσεις σε άλλες δυνάμεις όπως το Ισραήλ, ή Αίγυπτος, οι ΗΠΑ, η Ρωσία και άλλες με τις οποίες σήμερα υπάρχουν ειδικές συμφωνίες για κοινή στρατιωτική δράση ή την παραχώρηση διευκολύνσεων στα πλαίσια του πολέμου «κατά της τρομοκρατίας» όπως έχουν βαφτίσει τις επιθέσεις τους στην περιοχή. Αυτά όλα μας μετατρέπουν όχι μόνο σε μέρος της πολεμικής σύγκρουσης που ταλανίζει την πιο ασταθή περιοχή του πλανήτη, αλλά και συνένοχους στα εγκλήματα τους.

Ο άξονας Κύπρος – Ελλάδα – Ισραήλ και ο άξονας Κύπρος – Ελλάδα – Αίγυπτος ή και ο συνδυασμός των δύο δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να έχουν την στήριξη μας και θα πρέπει να αγωνιστούμε για να μην ενσωματωθούν στη συμφωνία για το κυπριακό. Μόνο ντροπή μπορεί να νοιώσει κάποιος βλέποντας τις χειραψίες του Αναστασιάδη και του Τσίπρα με τον δικτάτορα Αλ Σίσι που κρατά στις φυλακές 41,000 πολιτικούς κρατούμενους, που έχει καταδικάσει σε θάνατο πάνω από 1700 από αυτούς ενώ άλλοι 100 αγωνιστές έχουν ήδη δολοφονηθεί, που απαγόρευσε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα συνδικάτα και τις απεργίες. Την ίδια ντροπή νοιώθει και για τους εναγκαλισμούς του Αναστασιάδη με τον Νετανιάχου που δολοφονεί παιδιά στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη και στο Λίβανο. Οι «ενεργειακές συμφωνίες» με το Ισραήλ για τις οποίες περηφανεύεται ο Αναστασιάδης σημαίνουν την νομιμοποίηση της υποκλοπής της ΑΟΖ των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας η οποία έγινε με την υπογραφή των δικών μας κυβερνήσεων.

Οι άξονες αυτοί δεν είναι άξονες ειρήνης και ασφάλειας όπως διακηρύσσουν οι εμπνευστές τους, αλλά λυκοσυμμαχίες για να ενισχύσουν τη θέση τους στο γεωπολιτικό παιχνίδι και να αποκτήσουν πλεονεκτήματα απέναντι στον βασικό τους αντίπαλο που είναι η τούρκικη άρχουσα τάξη. Βάζουν την Κύπρο για τα καλά μέσα στη πιο καυτή εμπόλεμη ζώνη του πλανήτη και καλλιεργούν την αντιπαράθεση με την άλλη πλευρά.

Η πλειοψηφία των Ελληνοκύπριων και Τουρκοκυπρίων εργαζομένων δεν θέλουν να δουν αυτές τις συμφωνίες να υλοποιούνται και πολύ περισσότερο δεν θέλουν να τις δουν να ενσωματώνονται στη συμφωνία για διευθέτηση του κυπριακού και να είναι υποχρεωμένοι να τις προσυπογράψουν με την ψήφο τους μέσα από ένα δημοψήφισμα. Πως μπορεί μια τέτοια συμφωνία να χαρακτηρίζεται ειρηνική;

Το ίδιο ισχύει για όλους τους στρατιωτικούς συνασπισμούς, όπως το ΝΑΤΟ ή τον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη». Είναι σίγουρο ότι ο Αναστασιάδης καλοβλέπει μια ένταξη της Ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα από αυτούς τους δύο είτε και στους δύο. Δεν ξέρουμε αν στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται θα το δεχθεί η Τουρκία αλλά σίγουρα εμείς δεν θα πρέπει να το δεχτούμε γιατί αυτό θα αναιρούσε το αίτημα μας για αποστρατικοποίηση της Κύπρου.

Τα περισσότερα από αυτά είναι αιτήματα για τα οποία η Αριστερά και στις δυο πλευρές έδωσε πολλούς αγώνες τα προηγούμενα χρόνια και είναι σίγουρο ότι μπορούν να αποτελέσουν παράγοντα ενότητας και κοινής δράσης.

Η συγκρότηση ενός ενιαίου μετώπου πάλης και ένα μαζικό δικοινοτικό κίνημα που να παλεύει για όλα αυτά, ακόμη και αν δεν καταφέρει να τα πετύχει πριν τη συμφωνία, θα είναι ένας αποφασιστικός παράγοντας για να εμποδίσουμε τους εθνικιστές και τον «ξένο παράγοντα» να μας οδηγήσουν ξανά στη σύγκρουση και τους πολέμους. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίσουμε και να δώσουμε αποτελεσματικά τη κόντρα με όλους αυτούς, τοπικά και διεθνώς που μας επιβάλλουν τα μνημόνια και τα «πρωτόκολλα συνεργασίας», που μας εντάσσουν μέσα στους ανταγωνιστικούς σχεδιασμούς τους ή χρησιμοποιούν το νησί μας σαν ορμητήριο για τις επεμβάσεις τους σε βάρος των λαών της περιοχής. Είναι πάνω απ’ όλα απαραίτητη προϋπόθεση για την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού και το κτίσιμο μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη, όπου η συνεργασία και η αλληλεγγύη θα είναι τα κύρια χαρακτηριστικά στις σχέσεις των λαών. Μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας που θα δώσει οριστικό τέλος στους πολέμους, τις κρίσεις και τη φτώχεια.

Οι υδρογονάνθρακες της υποκρισίας

Ο Αναστασιάδης και η υπόλοιπη πολιτική ηγεσία υπόσχονται στους τουρκοκύπριους ότι μετά την λύση του Κυπριακού θα μπορούν να πάρουν το μερίδιο που τους αναλογεί από τα κέρδη. Ποιο μερίδιο, και ποια κέρδη. Ηδη η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας παραχώρησε τα δικαιώματα από τα οικόπεδα της ΑΟΖ στις Αμερικάνικες και τις Ισραηλινές εταιρίες, ενώ το μικρό μερίδιο από τα κέρδη που θα παίρνει το κράτος έχει συμφωνήσει με τη τρόϊκα ότι θα το μοιράζεται με τους «δανειστές» της για εξόφληση των χρεών της. Η Ενιαία Κυπριακή Δημοκρατία που πιθανό να προκύψει μετά τη συμφωνία δεν θα έχει και πολλά να διαπραγματευτεί αφού τα περισσότερα τα συμφώνησε εκ των προτέρων η Κυπριακή Δημοκρατία. Σε δηλώσεις του ο Κασουλίδης στην εφημερίδα Πολίτης στις 21/6/2015 δικαιολογήθηκε για αυτό λέγοντας «φροντίζουμε και για τα δικά τους συμφέροντα». Αν βέβαια κάποιος Τουρκοκύπριος ή Τούρκος επίσημος αναφέρονταν στις περιοχές που ελέγχει ο τούρκικος στρατός και έλεγε ότι «φροντίζουμε και για τα συμφέροντα των ελληνοκυπρίων» θα ξεσκίζονταν όλοι για τις απαράδεκτες δηλώσεις του, τώρα έχουν παράπονο που αντιδρούν οι τουρκοκύπριοι.

Η μόνη δυνατότητα να έχουν λόγο οι τουρκοκύπριοι στη διαχείριση των υδρογονανθράκων θα ήταν να κρατικοποιηθούν και να ελέγχονται από το κράτος που στο μέλλον θα είναι δικοινοτικό. Θα μπορούσαν ακόμη και σήμερα οι τουρκοκύπριοι να καλεστούν να συμμετέχουν στις διάφορες ομάδες διαχείρισης που υπάρχουν αν η ελληνοκυπριακή ηγεσία ήταν ειλικρινής στις προθέσεις της και δεν έπαιζε το γνωστό ψυχροπολεμικό παιχνίδι της αναγνώρισης και μη αναγνώρισης του τουρκοκυπριακού κράτους.

Ενάντια σε λιτότητα - περικοπές

Η λιτότητα και οι περικοπές ταλανίζουν και τις δυο πλευρές αλλά και τις μητέρες πατρίδες, ιδιαίτερα την Ελλάδα. Η διευθέτηση του Κυπριακού δεν σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι θα πάρουν πίσω όσα έχασαν τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της κρίσης, όπως ίσως κάποιοι να πιστεύουν. Αντίθετα υπάρχει ο κίνδυνος κάποιες από αυτές τις «θυσίες» να ενσωματωθούν στη τελική συμφωνία διευθέτησης ή να εφαρμοστούν ντε φάκτο ή με έμμεσο τρόπο. Η κυβέρνηση του Αναστασιάδη είναι ένθερμος υποστηρικτής των πολιτικών λιτότητας, των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων, όπως είναι και η τουρκοκυπριακή άρχουσα τάξη. Δεν είναι τυχαίο ότι και στις δυο πλευρές τρέχουν να ξεπουλήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφελείας όσο πιο γρήγορα μπορούν.

Θα πρέπει να διεκδικήσουμε ώστε να υπάρχει ενιαία πολιτική ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και ρητή απαγόρευση ενάντια στο ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων κοινής ωφελείας, ηλεκτρισμός, νερό, τηλέφωνα, λιμάνια, αεροδρόμια, κλπ. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στην οργάνωση αυτών των υπηρεσιών σε ενιαία ομοσπονδιακή βάση, που θα ήταν και το πιο καλό προς όφελος όλων των εργαζομένων στο νησί μας

Στον τομέα της υγείας θα πρέπει να υπάρχει πρόνοια για ένα Γενικό Σχέδιο Υγείας οργανωμένο σε ομοσπονδιακή βάση για να καλύπτει το σύνολο του πληθυσμού της Ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας με πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ένα ενιαίο σύστημα θα επιτρέψει μεγάλες επενδύσεις ώστε να εξασφαλίζονται ψηλής ποιότητας υπηρεσίες. Η Κύπρος είναι πολύ μικρή και θα είναι πολύ εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο αν υπάρχει η πολιτική βούληση. Η επιθυμία από τους απλούς ανθρώπους του νησιού μας σίγουρα υπάρχει.

Στο τομέα της Παιδείας πρέπει να διεκδικήσουμε να υπάρχουν πρόνοιες για μια δημοκρατική Παιδεία που να καλλιεργεί την ειρήνη, τη συνεργασία, τη συμφιλίωση, την κοινωνική αλληλεγγύη, την ανοχή στη διαφορετικότητα. Η ιστορία της Κύπρου πρέπει να δίνεται στην ολότητα της σε όλες τις κοινότητες και όχι επιλεκτικά αυτή που βολεύει «τις εθνικές επιδιώξεις» της κάθε πλευράς, όπως γίνεται σήμερα. Έγιναν ήδη κάποιες προσπάθειες προς αυτή τη κατεύθυνση και στις δυο πλευρές αλλά θα πρέπει να θεσμοθετηθούν και όχι να εφαρμόζονται από την μια κυβέρνηση και να ξηλώνονται από την επόμενη όπως έγινε με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Χριστόφια που την ξήλωσε ο Αναστασιάδης, ή του Ταλάτ που την ξήλωσε ο Ερογλου. Υπάρχουν επεξεργασμένα προγράμματα και προτάσεις προς αυτή τη κατεύθυνση από τις τουρκοκυπριακές εκπαιδευτικές οργανώσεις και άλλους φορείς και στις δυο πλευρές που θα πρέπει να αξιοποιηθούν.

Σε ενιαία βάση θα πρέπει να είναι οργανωμένες και οι εργασιακές σχέσεις ώστε να μην δημιουργούνται διακρίσεις. Οι όροι απασχόλησης θα πρέπει να είναι οι ίδιοι σε όλη την επικράτεια του νησιού και για όλο τον πληθυσμό.

Σε κάθε περίπτωση, όπου υπάρχει διαφορά θα εφαρμόζονται οι καλύτεροι όροι που ισχύουν ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης

Θα πρέπει να συμβάλουμε στην υλοποίηση των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης και να προσπαθήσουμε να τα διευρύνουμε. Μπορούμε για παράδειγμα να αξιοποιήσουμε τις δηλώσεις Αναστασιάδη – Ακιντζί (μετά τη θεατρική παράσταση που παρακολούθησαν στη Λεμεσό) για «ευθύνες, ενοχές και λάθη και των δύο πλευρών» και να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο την πρόταση για δημιουργία ενός κοινού μνημείου για τα αθώα θύματα των πολέμων στην Κύπρο, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους. Ο Ακιντζί στο παρελθόν χαρακτήρισε τις παρελάσεις και τους γιορτασμούς που γίνονται στις 20 Ιουλίου στην τουρκοκυπριακή πλευρά σαν αχρείαστα πανηγύρια και πρότεινε τη δημιουργία ενός κοινού μνημείου όπου να τιμούμε τη μνήμη των αθώων θυμάτων και των δύο πλευρών εκείνες τις μέρες αντί να οργανώνουμε γιορτές μίσους.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν μέρος της κοινής μας δράσης. Οι δικοινοτικές οργανώσεις, οι δικοινοτικές πλατφόρμες των οργανώσεων και των συνδικάτων θα πρέπει να συμμετέχουν αποφασιστικά και να οργανώσουν την πάλη για αυτά τα ζητήματα. Κοινή δράση βέβαια δεν σημαίνει μόνο κοινές εκδηλώσεις. Σίγουρα αυτές είναι απαραίτητες και τις προωθούμε αλλά μπορεί να είναι και παράλληλες όπως για παράδειγμα δυο ταυτόχρονες ή διαδοχικές συγκεντρώσεις έξω από το Προεδρικό, που είναι η έδρα της Κυπριακής Δημοκρατίας και έξω από την Τουρκική Πρεσβεία που είναι η πραγματική κυβέρνηση στην άλλη πλευρά, με κοινά αιτήματα, όπως για παράδειγμα την αποστρατικοποίηση της Λευκωσίας ή ενάντια στη λιτότητα, ή για δημόσια και δωρεάν Υγεία για ολόκληρο τον πληθυσμό του νησιού.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε άμεσα με μια κοινή διακήρυξη την οποία να προωθήσουμε σε μαζικές οργανώσεις. Μπορούμε να συγκροτήσουμε κοινές επιτροπές αγώνα, να οργανώσουμε ανοικτές εκδηλώσεις, να εμπλέξουμε τοπικές αρχές, σε χωριά και πόλεις με τοπικές εκδηλώσεις (πχ φωτιές ειρήνης) και άλλους κοινωνικούς φορείς. Μπορούμε να προχωρήσουμε και σε δημοψηφίσματα οργανωμένα από τα κάτω, από συνδικάτα ή τοπικές αρχές και άλλους κοινωνικούς φορείς με τέτοια αιτήματα.

Για να γίνουν αυτά χρειάζεται κάποιος να πάρει την πρωτοβουλία. Η Δικοινοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Συνεργασία που ανταποκρίθηκε σε μια τέτοια πρό(σ)κληση στις ευρωεκλογές του 2014, συγκροτώντας ένα δικοινοτικό ψηφοδέλτιο και οργανώνοντας ενιαία προεκλογική εκστρατεία σε ολόκληρη τη Κύπρο μπορεί και πρέπει να ανταποκριθεί και σε αυτή την ιστορική συγκυρία. Είναι σίγουρο ότι θα βρεθούν πολλοί να την στηρίξουν και από τις δύο πλευρές. Οι σύντροφοι/σες της Εργατικής Δημοκρατίας που συμμετέχουμε στη Δ.Ρ.Α.Συ. δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις σε αυτή την προσπάθεια.

Ντίνος Αγιομαμίτης

Τηλ: 99698503

Email: dinosag@cyanet.com.cy

Λευκωσία Ιούνης 2015

Κωδικοποίηση δράσεων και αιτημάτων

  • Διαβουλευόμαστε αυτή την πρόταση με τουρκοκύπριους συντρόφους ώστε να καταλήξουμε σε μια κοινή πρόταση και πρόγραμμα δράσης

  • Ανοικτές εκδηλώσεις παρουσίασης της πρότασης μας στις μεγάλες πόλεις της Κύπρου, βορρά – νότο με στόχο να καταλήξουν σε επιτροπές αγώνα που να μπορούν να είναι το προζύμι για κινητοποιήσεις ή για πιθανό δημοψήφισμα από τα κάτω.

  • Στηρίζουμε όλες τις δικοινοτικές εκδηλώσεις που οργανώνονται από άλλους. Προβάλλουμε όμως και τις δικές μας προτάσεις.

  • Συμμετέχουμε στις διάφορες πλατφόρμες και στις επισκέψεις που προγραμματίζονται με αρχηγούς κομμάτων ή τους δύο ηγέτες αλλά για να προβάλουμε τις θέσεις μας.

  • Οργανώνουμε εκδηλώσεις με καλεσμένους από Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ, Αίγυπτο κλπ.

  • Αν πάρει τη δυναμική που υπολογίζουμε μπορούμε να καλέσουμε και διεθνή σύνοδο για να δώσουμε περισσότερη βαρύτητα και δημοσιότητα

  • Συγκροτούμε επιτροπή για την δημιουργία κοινού μνημείου με πλατιά συμμετοχή.

  • Προσπαθούμε να εμπλέξουμε τουρκοκυπριακά και ελληνοκυπριακά συνδικάτα και ιδιαίτερα την ΠΕΟ.

  • Η ΔΡΑΣυ θα πρέπει να εμπλακεί με όλες τις τες δυνάμεις σε αυτή την προσπάθεια.