ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή

Η αντικυβερνητική και αντιπολεμική διάθεση που εκφράστηκε στις φοιτητικές κάλπες πρέπει να μετατραπεί σε ένα κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της.

Η αντικυβερνητική και αντιπολεμική διάθεση που εκφράστηκε στις φοιτητικές κάλπες πρέπει να μετατραπεί σε ένα κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της.    Το ηχηρό μήνυμα των φοιτητικών εκλογών είναι το γκρέμισμα της ΔΑΠ από πρώτη δύναμη και η μεγάλη αύξηση των αριστερών ψηφοδελτίων. Όσο κι αν η κυβέρνηση και η ΔΑΠ προσπαθούν να υποβαθμίσουν την ήττα τους, αυτή είναι ιστορικών διαστάσεων. Ύστερα από 35 χρόνια, η ΔΑΠ γκρεμίστηκε από την πρώτη θέση, την οποία κατέλαβε η ΠΚΣ με σημαντική αύξηση των δυνάμεών της.    Τα σχήματα των ΕΑΑΚ, σε συνεργασία με την ΑΡΕΝ, αύξησαν τις δυνάμεις τους και αναδείχθηκαν σε τρίτη δύναμη. Οι φοιτήτριες και οι φοιτητές που όλο το προηγούμενο διάστημα βρέθηκαν στους δρόμους ενάντια στη διάλυση της δημόσιας παιδείας, την πανεπιστημιακή αστυνομία αλλά και ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και την ελληνική εμπλοκή σ' αυτόν, έστειλαν μήνυμα αντίστασης και ριζοσπαστικοποίησης.   Η ριζοσπαστικοποίηση αυτή δεν στράφηκε προς την συναινετική και διαχειριστική "αντιπολίτευση" του ΣΥΡΙΖΑ  (και την έκφρασή του στα πανεπιστήμια το bloco), ή την ΠΑΣΠ αλλά προσανατολίστηκε αριστερά, σε δυνάμεις που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είχαν αγωνιστική αναφορά στο φοιτητικό κίνημα έτσι ώστε από σήμερα κιόλας να μπορούν να παλεύουν πιο δυνατοί, με πιο μαχητικούς φοιτητικούς συλλόγους ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης της ΝΔ και αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ στην εκπαίδευση.   Συνολικότερα σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μεγάλων σωματείων και συνδικάτων του προηγούμενου διαστήματος οι δυνάμεις που εκπροσωπούν την ΝΔ κατακρημνίστηκαν ενώ η διαμαρτυρία πήρε αριστερά ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά με την σημαντική ενίσχυση και των αριστερών και αντικαπιταλιστικών δυνάμεων. Δυναμώνει πλατιά μέσα στους εργαζόμενους και την νεολαία η ανάγκη ριζικών απαντήσεων σε κόντρα με την πολιτική και το σύστημα που γεννάει την φτώχια, τον πόλεμο, την εκμετάλλευση, την περιβαλλοντική καταστροφή.     Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις σχολές έδωσαν όλες τους τις δυνάμεις στη μάχη για να ενισχυθούν τα ψηφοδέλτια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, των ΕΑΑΚ, στις σχολές. Η ενίσχυση των ΕΑΑΚ είναι δύναμη και ελπίδα για το φοιτητικό κίνημα.    Μετά τις εκλογές, η αντικυβερνητική και αντιπολεμική διάθεση που εκφράστηκε στις φοιτητικές κάλπες πρέπει να μετατραπεί σε ένα κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της.  Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 20/05/2022 - 22:30

Η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ σημαίνει μεγαλύτερη εμπλοκή στα πολεμοκάπηλα σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Η επίσκεψη του Μητσοτάκη στις ΗΠΑ ήρθε να επικυρώσει και να προχωρήσει, ακόμα περισσότερο, την συμπόρευση του ελληνικού καπιταλισμού με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η κοινή εκτίμηση ότι οι σχέσεις των δύο χωρών βρίσκονται στο "καλύτερο σημείο τους" σημαίνει μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στην πολεμικό σφαγείο του άδικου και αντιδραστικού απ όλες τις πλευρές πολέμου στην Ουκρανία.    Ο Μητσοτάκης πήγε στις ΗΠΑ έχοντας στις βαλίτσες του την ψήφιση της νέας αμερικάνικης αμυντικής συμφωνίας που μετρατρέπει επ αόριστον κάθε χερσαίο και θαλάσσιο χώρο της Ελλάδας σε μία απέραντη αμερικάνικη και ΝΑΤΟική βάση και ανοίγει το δρόμο για νέους πολεμικούς εξοπλισμούς με την αγορά των F-35.    Αυτή η πολιτική έχει μοναδικό στόχο την αναβάθμιση των συμφερόντων του ελληνικού καπιταλισμού, θεωρώντας ότι ως  "καλός στρατιώτης του ΝΑΤΟ" θα έχει την στήριξη των ΗΠΑ σε αυτό, οξύνει τον ανταγωνισμό του ελληνικού και τούρκικου καπιταλισμού και αυξάνει τους πολεμικούς κινδύνους και στην περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου.   Αυτή η πολιτική στέλνει ήδη το λογαριασμό στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Η εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και οι θυελώδεις εξοπλισμοί σημαίνουν πανάκριβο κόστος διαβίωσης, φτώχεια, περικοπές σε υγεία και παιδεία και μεγαλύερη καταστολή.    Η πάλη ενάντια στον πόλεμο και την φτώχεια, για την πλήρη απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, η πάλη για να γκρεμίσουμε την πολεμοκάπηλη κυβέρνηση της ΝΔ και κάθε επίδοξο συνεχιστή αυτής της πολιτικής, είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 18/05/2022 - 23:30

«Χρήσιμη» είναι μόνο η Αριστερά της ανατροπής [του Παναγιώτη Μαυροειδή]

Παναγιώτης Μαυροειδής Αναγκαία μια Αριστερά που θα σταθεί «στα ίσα» απέναντι στην αστική επίθεση

Είμαστε στις μέρες που η τηλεόραση ξερνά πόλεμο και νεκροφιλία, ενώ δεν είναι λιγότερος ο τρόμος από το άνοιγμα των λογαριασμών. Τα πορτοφόλια των εργατικών νοικοκυριών είναι βομβαρδισμένα με τις ρουκέτες της ακρίβειας και της κερδοσκοπίας. Η ενέργεια, το νερό, τα βασικά τρόφιμα δεν είναι δεδομένα, επαρκή και σε προσιτές τιμές για εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. Η κυβέρνηση της ΝΔ τρέχει να μοιράσει στον «επιχειρηματικό κόσμο». Πραγματοποιεί μια αντίστροφη αναδιανομή χωρίς προηγούμενο, μεταγγίζοντας προς το κεφάλαιο λαϊκά εισοδήματα μέσω φοροληστείας. Ποσά μαμούθ φεύγουν για ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς και «επενδυτικά σχέδια» περιβαλλοντικής καταστροφής και εργασιακής γαλέρας, ενώ η επικίνδυνη εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας δυναμώνει και διατυμπανίζεται με την επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ.

Να απαντήσουμε συνολικά και πολιτικά, τώρα. Αλλά πώς; Μια θλιβερή παρέλαση «αντιπολίτευσης από τα Lidl» συμπληρώνει το κάδρο της κυβερνητικής ασυδοσίας, σε έναν διαγωνισμό «υπευθυνότητας», «μετριοπάθειας» και σεβασμού των «ιερών αγελάδων» της μετα-μνημονιακής αστικής πραγματικότητας: Σεβασμός στο πλαίσιο της ΕΕ, της εξυπηρέτησης του χρέους, του ΝΑΤΟ, της γονυκλισίας στις ΗΠΑ, της μεγάλης καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, του κέρδους.

 

«Δεν είμαστε όλοι ίδιοι!» απαντούν με κομπορρημοσύνη ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, Ελληνική Λύση, αλλά το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι ένα διαφορετικό κυβερνητικό κοστούμι και μίγματα διαχείρισης της άθλιας πραγματικότητας, χωρίς να αγγίζουν τίποτα από τα θεμέλιά της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν στα λόγια δεν μιλά περί αριστεράς όπως το 2010-2012. Ακόμη και τον ΕΝΦΙΑ δηλώνει ότι θα διατηρήσει! Το ΜΕΡΑ25 προβάλλει διαρκώς «χαριτωμένες» προτάσεις, υποσχόμενο πως αν κάποιος κλείσει τα μάτια, σχεδόν μπορούν τα πάντα να γίνουν καλύτερα, χωρίς να διακυβευτεί η «ευρωπαϊκή προοπτική» (για την οποία πάσχισε και επί ΣΥΡΙΖΑ ο Βαρουφάκης) και η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ. Πώς και δεν το είχαμε σκεφτεί ότι μπορεί και η πίτα να είναι ολόκληρη και όλοι οι σκύλοι χορτάτοι!
Το ΚΚΕ κινείται στο γνωστό δίπολο: Από τη μια κομμουνιστική επαγγελία ενός μέλλοντος με άρωμα ναφθαλίνης παρελθόντος και «υπαρκτού». Από την άλλη αγωνιστικό «σημειωτόν», ενώ ειδικά σε μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές καμπές, ενεργοποιεί όλη τη φοβία και εχθρότητα απέναντι σε δυναμικές που τείνουν να αμφισβητήσουν τα όρια των αστικών επιλογών και της «εθνικής στρατηγικής».

Χρειαζόμαστε μια αριστερά που μπορεί να σταθεί στο ύψος των αναγκών της λαϊκής δράσης. Που θα μπορεί να εμπνεύσει ένα ανατρεπτικό πολιτικό κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα, αντικαπιταλιστικής αναφοράς. Το ζητούμενο δεν είναι ένας «πολιτικός χώρος», πολύ περισσότερο ένα ακόμη συμπλήρωμα κυβερνητικών λύσεων ή έστω «συνιστώσας» στη μια την άλλη επιμέρους κινηματική δράση. Οι πρωτόγνωρες σημερινές συνθήκες επιβάλλουν την ανασυγκρότηση και πλατιά συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Πάνω στη βάση ενός προγράμματος σύγκρουσης με τον πόλεμο και τις αιτίες που τον γεννούν, υπεράσπισης της ζωής των λαϊκών στρωμάτων ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου, ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος με επαναστατική προοπτική.

Για να επιβληθούν εδώ και τώρα οι αναγκαίοι κεντρικοί πολιτικοί στόχοι ανατροπής:

1.Εθνικοποιήσεις των βασικών τομέων της οικονομίας, πρώτα απ’ όλα της ενέργειας, των τροφίμων, των τραπεζών, για να υπερασπίσουμε τα δημόσια αγαθά. Κλείσιμο των χρηματιστηρίων ενέργειας και τροφίμων. Πάλη για τη διατροφική επάρκεια με ενίσχυση της μικρομεσαίας αγροτιάς και των πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών, με προσανατολισμό στις λαϊκές ανάγκες έξω από τις επιταγές της ΚΑΠ και τους κανονισμούς της ΕΕ.

2. Γενναίες αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας, μείωση των ωρών εργασίας, διατίμηση σε όλα τα βασικά αγαθά, κατάργηση της έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κ.α.), κατάργηση του ΕΝΦΙΑ.

3. Διαγραφή του δημόσιου χρέους, και του ιδιωτικού χρέους των φτωχών νοικοκυριών, ρήξη με το καθεστώς της διαρκούς επιτροπείας, έξοδος από την ΕΕ.

4. Καμιά εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο στην Ουκρανία. Αγώνας ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων, ειδικά του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, λεφτά για τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού. Έξοδος από το ΝΑΤΟ και τον ευρωστρατό, απομάκρυνση των βάσεων.

5. Προστασία της φύσης ενάντια στην εμπορευματοποίηση-ιδιωτικοποίηση, την καταστροφή βουνών και παραλιών
στο όνομα της «πράσινης μετάβασης», στις πόλεις τέρατα, σε ό,τι γεννά οικολογικές καταστροφές και πανδημίες. Ακύρωση των σχεδίων για εξορύξεις ορυκτών πόρων στις διεθνείς θάλασσες (ΑΟΖ).

Αν περιμένουμε αν και πότε θα τα εφαρμόσει μια κυβέρνηση, θα… περιμένουμε πολύ. Οι παραπάνω ζωτικοί στόχοι μπορούν μόνο να επιβληθούν. Η «χρήσιμη» αριστερά είναι αυτή που θα συμβάλει στην ανάπτυξη ενός πολιτικού εργατικού κινήματος με μαχητικά χαρακτηριστικά.

Πρόταση για ανασυγκρότηση και πλατιά συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς

Θεμελιώδη βάθρα της δικής μας Αριστεράς είναι η ανυπακοή, οι απεργίες με διάρκεια, οι σκληρές μορφές πάλης, αλλά και η αδιάλλακτη κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση γενικά. Αυτά δίνουν «οξυγόνο» και εγκυμονούν καταστάσεις όχι απλά για να «μιλήσει ξανά ο δρόμος», ενάντια στην κατάθλιψη της ματαιωμένης κοινοβουλευτικού τύπου ελπίδας και την απελπισία της ανάθεσης, αλλά και για «στροφές» επαναστατικών γεγονότων. Ο ελεύθερος εργατικός συνδικαλισμός και τα δημοκρατικά λαϊκά δικαιώματα είναι τα δικά μας όπλα. Ταυτόχρονα με την προσπάθεια για διάκριση των εργατικών συμφερόντων από αστικά και δήθεν «πανεθνικά» συμφέροντα. Για να κερδίσουν οι εργάτες, πρέπει να πληρώσει το κεφάλαιο. Με επίγνωση ότι για να νικήσει η ζωή πρέπει να σπάσουν οι αλυσίδες που οι άλλοι θεωρούν δοσμένες: ΝΑΤΟ, ΕΕ, ιδιωτική ιδιοκτησία και καπιταλιστικά κέρδη. Στη βάση αυτή, ως ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, στο πλαίσιο και πρωτοβουλιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προτείνουμε σε πολιτικές οργανώσεις, ρεύματα και αγωνιστές, να κινηθούμε με τόλμη μαζί και άμεσα. Για να γεννηθεί ξανά η ελπίδα.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 7-8.5.2022

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 10/05/2022 - 08:45

Εγγυημένη κερδοσκοπία του κεφαλαίου, ψίχουλα στον λαό από τους..φόρους του!!

Το διάγγελμα του Μητσοτάκη για την ενέργεια είναι ένα ακόμα ρεσιτάλ θράσους και ψεμμάτων. Κάτω από τις απεργιακούς αγώνες και οργή του κόσμου, αναγκάστηκε να υποσχεθεί ότι θα καλύψει αναδρομικά μέρος των αυξήσεων στη τιμή του ρεύματος αλλά στη πραγματικότητα:   1. Η δήθεν επιστροφή του 60% των πρόσθετων επιβαρύνσεων από Δεκέμβριο έως Μάιο δεν ισχύει γιατί, εκτός της ασάφειας στο τι είναι "πρόσθετες επιβαρύνσεις", υπάρχει το όριο των 600 ευρώ. Δηλαδή, στη καλύτερη περίπτωση η "επιστροφή" είναι 100 ευρώ το μήνα, όταν η μηνιαία αύξηση στους λογαριασμούς του ρεύματος στα νοικοκυριά είναι πολλαπλάσια. 2. Η "επιστροφή των πρόσθετων επιβαρύνσεων" δεν θα γίνει από αυτούς τους ιδιώτες παρόχους και τη ΔΕΗ, από αυτούς, δηλαδή, που τσέπωσαν τις επιβαρύνσεις αλλά από το κράτος, δηλαδή από τη φορολογία μας. Ουσιαστικά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδοτεί την αισχοκέρδεια των παρόχων. 3. Το δήθεν "μέρισμα αλληλεγγύης στην κοινωνία" που θα καταβάλουν οι επιχειρήσεις ενέργειας είναι "ψίχουλα" μπροστά σ' αυτά που έχουν τσεπώσει. Είναι πρόκληση ότι η δήθεν "Ανεξάρτητη" Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας θα υπολογίσει τα "πρόσθετα έσοδα" των επιχειρήσεων ενέργειας, όταν ακόμα και κυβερνητικοί βουλευτές ομολογούν ότι αυτή η Αρχή "παίρνει γραμμή" από τις ίδιες τις εταιρείες. Ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση είναι το τέλος φορολογίας στο 90% αυτών των κλοπιμαίων που θα υπολογίσει η ΡΑΕ, δηλαδή, των "πρόσθετων εσόδων". Η κυβέρνηση, δηλαδή, θεωρεί νόμιμη μία κλεψιά της τάξης του 10%. 4. Είναι θράσος να επικαλείται ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της ΝΔ τον πόλεμο στην Ουκρανία ως τον μοναδικό παράγοντα για τις αυξήσεις. Η κυβέρνηση δεν λέει κουβέντα ούτε για τις ιδιωτικοποιήσεις ούτε για το «Χρηματιστήριο Ενέργειας» ούτε για τη "Ρήτρα Αναροσαργμής". Οι υπέρογκες αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας ξεκινήσανε, από το καλοκαίρι, εξαιτίας αυτής της πολιτικής και επιπλέον συμμετέχει στη κλιμάκωση του πολέμου και στις πολεμικές κυρώσεις που οδηγούν, εκτός των άλλων, και στην αύξηση των τιμών.    Η απάντηση στη κυβέρνηση θα έρθει μέσα από τη στήριξη και το δυνάμωμα των εργατικών αγώνων που απαιτούν να φύγουν οι ιδιώτες από την ενέργεια. Γιατί η ενέργεια δεν είναι εμπόρευμα είναι αγαθό και γι' αυτό χρειαζόμαστε έναν ενιαίο δημόσιο φορέα ενέργειας με εργατικό έλεγχο από την παραγωγή μέχρι και την κατανάλωση. Πλαφόν στην διαμόρφωση της τιμής και κατάργηση του χρηματιστηρίου της ενέργειας και όχι εκ των υστέρων επιδότηση της ληστείας με τους φόρους μας. Ρήξη με την πολιτική της ΕΕ. Σύγκρουση  με τα αρπακτικά της αγοράς. Αγώνας για την ανατροπή της πολεμοκάπηλης κυβέρνησης που τα στηρίζει και τα επιδοτεί.     Μόνο αυτή η πολιτική μπορεί να εξασφαλίσει την προστασία του περιβάλλοντος από την κλιματική αλλαγή και την φθηνή πρόσβαση σε όλους.  Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 10/05/2022 - 08:45

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γρεβενών: Τα εργατικά ατυχήματα είναι εργοδοτικά εγκλήματα

Τ.Ε. ΓΡΕΒΕΝΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 5-5-2022

Τα εργατικά ατυχήματα είναι εργοδοτικά εγκλήματα

 Για δεύτερη φορά μέσα σε ένα δίμηνο η εργατική τάξη πληρώνει βαρύ φόρο αίματος στην περιοχή μας με έναν νεκρό. Δεν είναι η κακία ώρα που χτυπά μόνιμα αλλά η εργοδοτική αυθαιρεσία στα μέτρα ασφαλείας και στο μεροκάματο

Σκληρά και αναπάντητα τα ερωτήματα: γιατί ένας άνθρωπος 28 ετών να πεθαίνει στη δουλειά; Γιατί τα μέτρα υγιεινής και ασφαλείας δεν είναι παρά άλλη μια κούφια δέσμευση;

Γιατί αυτά τα εργατικά ατυχήματα-εργοδοτικά εγκληματικά τα σκεπάζει η σιωπή και η συγκάλυψη; Ανώνυμα τα θύματα, στο σκοτάδι η επωνυμία των επιχειρήσεων, ανύπαρκτοι οι έλεγχοι και η απόδοση ευθυνών, στα ψιλά η είδηση. ¨

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΓΡΕΒΕΝΩΝ εκφράζει τα συλλυπητήριά του στην  οικογένεια  του εργαζομένου που έχασε τη ζωή τους, μετά από φωτιά στο εργοστάσιο παραγωγής Ηλεκτρικής ενέργειας από βιομάζα στα Γρεβενά. Απαιτείται άμεση διερεύνηση των αιτιών και των ελλείψεων στην τήρηση των μέτρων ασφάλειας, όπως και για την απόδοση ευθυνών όπου υπάρχουν.

Απαιτείται η ανασυγκρότηση των ελεγκτικών μηχανισμών για την υγιεινή και ασφάλεια και τον τερματισμό της εργοδοτικής ασυδοσίας. Η ενεργητική παρέμβαση των εργατικών σωματείων είναι απαραίτητη σε αυτή την κατεύθυνση. Οι εργαζόμενοι και ο λαός της περιοχής απαιτούν, μαζί με τις συνολικές διεκδικήσεις για αξιοπρεπή αμειβόμενη δουλειά, το σταμάτημα της εργοδοτικής ασυδοσίας που ενισχύεται από τα εργατικά νομοσχέδια των κυβερνήσεων.

Αυτή είναι η ανάπτυξη που υπόσχεται το κεφάλαιο και σχεδιάζει μαζί με την ΕΕ και τις κυβερνήσεις. Αυτή είναι η ζωή μας όταν αποθεώνεται η επιχειρηματικότητα και η κερδοσκοπία της. Γι αυτό μπαίνει στο στόχαστρο η συνδικαλιστική δράση και η διεκδίκηση των εργαζομένων για τις συνθήκες εργασίας, το μεροκάματο, τη σύνταξη και την ασφάλιση. Γι αυτό ο αντεργατικός νόμος Χατζηδάκη ήρθε να προστεθεί στη μακριά αλυσίδα νομοθετημάτων που στοχοποιούν το δικαίωμα στα συνδικάτα να παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.

Αυτή η βαρβαρότητα με τη σφραγίδα της ΕΕ έχει τη συναίνεση του επίσημου πολιτικού συστήματος, ΝΔ,ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, Βελόπουλος, αλλά και της φασιστικής ακροδεξιάς.

Η εργατική τάξη πληρώνει μαζί με ακρίβεια και φτώχεια και βαρύ φόρο αίματος στο βωμό τις στήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Είναι καιρός να πάρει την υπόθεση της δουλειάς και της ειρήνης στα χέρια της ετσι ώστε να βάλει φραγμό στα σχέδια του.

 

 

Tags: ΤΟΠΙΚΕΣΓΡΕΒΕΝΩΝCategories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 05/05/2022 - 21:30

Υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου: Ούτε απαισιοδοξία, ούτε ηττοπάθεια [του Κώστα Παπαδάκη]

Υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου: Ούτε απαισιοδοξία, ούτε ηττοπάθεια του Κώστα Παπαδάκη Δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της "Εργατική Αλληλεγγύη", 04/05/2022     Η ταύτιση της χθεσινής δικαστικής απόφασης με την αθώωση των Αστυνομικών κατηγορουμένων αποτελεί λάθος αξιολόγηση, όπως επίσης και η εκτίμηση ότι αυτή εντάσσεται στην διαχρονική ατιμωρησία των αστυνομικών, μέρος της οποίας υπήρξε και αυτή.    Αναμφισβήτητα, η υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου έχει αναδείξει από την πρώτη ημέρα μια νομική και μια κοινωνική πλευρά, που η μία επηρεάζει και διαμορφώνει την άλλη, αλλά που παρά την αυτονομία τους πρέπει κανείς να τις αξιολογεί μέσα στην αλληλοπλοκή τους. Η κοινωνική διάσταση που ανέδειξε ήταν η άμεση δημιουργία ενός κινήματος εναντίωσης στον κοινωνικό κανιβαλισμό, την ανοχή και την σύμπραξη της Αστυνομίας σε αυτόν, τη ρατσιστική κρατική και παρακρατική βία. Και το κίνημα αυτό διογκώθηκε σε όλη την Ελλάδα, ξεπέρασε τα όριά της και νομιμοποίησε διευρυμένα στην κοινωνική και την πολιτική ζωή ένα νέο υποκείμενο, τους ΛΟΑΤΚΙ, που κατόρθωσαν να εμπεδώσουν και να αποπεριθωριοποιήσουν την παρουσία τους, να διεκδικήσουν τα δικαιώματα και την ισοτιμία τους και να καταγγείλουν τον ρατσισμό απέναντι στην διαφορετικότητα τους, αυτόν που όπλισε και το χέρι των δολοφόνων του Ζακ.   Καρπός αυτού του πολύχρωμου, παρατεταμένου και πολύμορφου κινήματος που συχνά κατέβηκε στους δρόμους, διεκδίκησε την περηφάνεια του, κατήγγειλε τις γυναικοκτονίες και τα ρατσιστικά εγκλήματα και ενώθηκε με το αντιφασιστικό κίνημα, ήταν και η δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης, που υπό άλλες συνθήκες θα είχε καταλήξει στο αρχείο και δεν θα είχε απασχολήσει τον τύπο περισσότερο από ένα μονόστηλο. Όπως δυστυχώς για παράδειγμα οι περισσότεροι θάνατοι και πνιγμοί προσφύγων στον Εβρο και στα νησιά, οι βασανισμοί τους και οι επαναπροωθήσεις.   Αλλά το κίνημα δεν επέτρεψε να μείνει η υπόθεση Ζακ στην αδιαφάνεια, καθώς επέβαλε τη δημοσιότητα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η κοινωνία ευαισθητοποιήθηκε και αποδοκίμασε τη δολοφονία, στάθηκε στο πλευρό του κινήματος και εμπόδισε να ορθωθεί πέπλο συγκάλυψης. Καθοριστική για την εξέλιξη της υπόθεσης υπήρξε και η παρέμβαση των συνηγόρων πολιτικής αγωγής της οικογένειας Ζακ, που με μια διαρκή, επίμονη, παρατεταμένη και ανυποχώρητη ως προς τον προσανατολισμό και την στόχευσή της προσπάθεια, επεδίωξε με αξιώσεις να θέσει όλους όσους εμπλέκονταν στην δολοφονία προ των ποινικών τους ευθυνών, ανεξάρτητα από την θεσμική τους ιδιότητα, να συγκεντρώσει σοβαρό αποδεικτικό υλικό και να εισφέρει στην δίκη πορίσματα προσώπων με ειδικές γνώσεις τα οποία βοήθησαν καθοριστικά. Μπορεί να μην κατόρθωσε τυπικά να μετατρέψει την κατηγορία σε ανθρωποκτονία από πρόθεση, πέτυχε όμως ένα αποτέλεσμα που σχεδόν άγγιξε εκείνο που θα είχε πετύχει στην περίπτωση που το αίτημά της ευδοκιμούσε. Η ποινή των 10 ετών χωρίς αναστέλλουσα δύναμη της έφεσης που επιβλήθηκε στους δύο κατηγορούμενους που κρίθηκαν ένοχοι θα μπορούσε να έχει επιβληθεί ακόμα και στην περίπτωση που καταδικάζονταν για ανθρωποκτονία από πρόθεση, αφού το ελάχιστο όριο της ποινής αυτής με το νέο Ποινικό Κώδικα, πριν τροποποιηθεί από τη Νέα Δημοκρατία, ήταν – ακόμα και χωρίς ελαφρυντικό - πρόσκαιρη κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών. Δεν είναι ανάξιο επισήμανσης άλλωστε ότι δύο από τα μέλη του δικαστηρίου μειοψήφησαν θεωρώντας ότι έπρεπε να εφαρμοστεί η διάταξη του ΠΚ 311 παρ. 2, που προβλέπει πλαίσιο ποινής κάθειρξης 10 έως 15 χρόνια, αντί της εφαρμοσθείσας ΠΚ 311 παρ.1, που προβλέπει πλαίσιο ποινής 5 έως 10 χρόνια. Το γεγονός ότι δεν δόθηκε αναστέλλουσα δύναμη στην έφεση ήρθε να διαψεύσει τις Κασσάνδρες, που επειδή οι δράστες μέχρι τώρα δεν προφυλακίστηκαν, θεώρησαν δεδομένο ότι θα παραταθεί το καθεστώς αναστολής τους.   Όσο για τους αστυνομικούς, και αυτών η αθώωση δεν υπήρξε ομόφωνη. Το δικαστήριο διχάστηκε και με οριακή πλειοψηφία 4-3 αποφάσισε την αθώωση τους, ενώ τρία μέλη του, μεταξύ των οποίων και η Πρόεδρός του, τους έκρινε καταδικαστέους για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης (πλημμέλημα). Και ναι μεν αφού η μειοψηφία δεν πρότεινε καταδίκη τους για κακούργημα, η απόφαση είναι ανέκκλητη (δεν επιδέχεται δηλαδή έφεση από τον Εισαγγελέα), πλην όμως επιδέχεται αναίρεση από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου όταν καθαρογραφεί το σκεπτικό της και συνταχθεί. Και εδώ οφείλουμε να θυμίσουμε ότι είναι ο Άρειος Πάγος εκείνο το δικαστήριο που σε δύο περιπτώσεις που σημάδεψαν την ελληνική πραγματικότητα, με πολύ πρόσφατες αποφάσεις του είπε όχι στην ατιμωρησία είτε της αστυνομικής, είτε της φασιστικής εγκληματικής βίας. Γιατί η φωνή της κοινωνίας κατάφερε να εκπορθήσει τις μέχρι χθες στεγανές του πόρτες. Έστειλε τον δολοφόνο του Γρηγορόπουλου Κορκονέα πίσω στις φυλακές, αναιρώντας την απόφαση του ΜΟΔ Λαμίας, που του χορήγησε το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου, αλλά και τον Πατέλη της Χρυσής Αυγής, που είχε αποφυλακιστεί πρόσφατα με απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών. Οποιαδήποτε εκτίμηση λοιπόν ότι η αθώωση των αστυνομικών αποτελεί ένα κρίκο στην αδιάκοπη αλυσίδα της ατιμωρησίας της αστυνομικής βίας χαρίζει στους εγκληματίες αστυνομικούς συλλήβδην τον μηχανισμό της δικαστικής εξουσίας, παραβλέπει την ανατροπή των συσχετισμών στους κόλπους της και στην ουσία υποβαθμίζει τις κατακτήσεις του κινήματος που έχουν επιβάλει τα τελευταία χρόνια στα δικαστήρια να σέβονται την ανθρώπινη ζωή και την σωματική ακεραιότητα και να τιμωρούν τους αστυνομικούς στις ελάχιστες περιπτώσεις που όχι εξαιτίας των δικαστών, αλλά εξαιτίας του ότι την βασική αρμοδιότητα και εξουσία για τον σχηματισμό δικογραφιών και την παραπομπή των υποθέσεων στα δικαστήρια την έχουν οι ίδιοι οι αστυνομικοί, μέσα από τον θεσμό της αστυνομικής προανάκρισης, παραπέμπονται.   Η εποχή του Μελίστα και των ομοίων του έχει περάσει. Κι αν αυτό δεν το συνειδητοποιεί το κίνημα, φαίνεται να το συνειδητοποιούν ιδιαίτερα οι δράστες αστυνομικοί, αλλά και οι συνδικαλιστές τους, των οποίων κύριο μέλημα δεν φαίνεται είναι τόσο η αύξηση του «3 και 60», αλλά η νομιμοποίηση του θεσμικού τους ρόλου, δηλαδή να δέρνουν τον κόσμο. Αποτελεί πλέον κανόνα τα τελευταία χρόνια η παρουσία συνδικαλιστών αστυνομικών σε όλες τις ανακρίσεις, παραπομπές, δίκες αστυνομικών που κατηγορούνται για βία εναντίον πολιτών. Συχνές και οι μηνύσεις εκ μέρους «συνδικαλιστικών» σωματείων αστυνομικών, ενώ η καθημερινή ηρωοποίηση των αστυνομικών από τα ΜΜΕ, η ανάδειξη του κινδύνου από την επιτέλεση της υπηρεσίας τους και οι υπερβολές όσον αφορά τους σχετικούς κινδύνους είναι εμφανείς. Στην περίπτωση του Ζακ, είναι αλησμόνητη άλλωστε η δήλωση κορυφαίου συνδικαλιστικού εκπροσώπου των αστυνομικών την ίδια ημέρα της δολοφονίας ότι «Αυτή είναι η αστυνομία, και αν σας αρέσει». Και όμως «αυτή η αστυνομία» κάθησε στο σκαμνί και ακόμα δεν έχει καλά καλά σηκωθεί. Και παρά την πλύση εγκεφάλου των κυρίαρχων Μ.Μ.Ε. στις «ενημερωτικές» εκπομπές των οποίων συμμετέχουν πρόθυμα καθημερινά εκπρόσωποι των αστυνομικών συνδικαλιστών, άλλοτε για να δυσφημούν διαδηλωτές και αγωνιστές, άλλοτε για να διαχέουν την κυβερνητική προπαγάνδα για τις διάφορες δραστηριότητες της αστυνομίας, και άλλοτε για να λένε τη γνώμη τους σχετικά με τρέχουσες δικογραφίες τις οποίες υποτίθεται, λόγω μυστικότητας, δεν γνωρίζουν, σε κάθε όμως περίπτωση για να προπαγανδίζουν και να ενισχύουν τα κατασταλτικά χαρακτηριστικά του θεσμικού ρόλου των συναδέλφων τους φαίνεται να μη νιώθουν και τόσο βέβαιοι για τα αποτελέσματα των δικαστηρίων.   Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η αστυνομοκρατία είναι απροκάλυπτη, και ενισχύεται όχι μόνο με την ανοχή και νομιμοποίηση σωρείας αυθαίρετων ενεργειών (εισβολές σε σπίτια, κινηματογράφους, ταράτσες, μπαρ, πανεπιστημιακές σχολές, ξεγυμνώματα «υπόπτων» στο δρόμο), αλλά και με θεσμικά μέτρα όπως η κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, η θέσπιση Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, ο νόμος για τον περιορισμό των συναθροίσεων κλπ, ακόμα και με την απροκάλυπτη παρέμβαση του αρμοδίου Υπουργού (ναι, αυτού του «ευαίσθητου») που δημοσιολόγησε προχθές για να καταδικάσει τη βιαιοπραγία στο γατάκι) υπέρ αστυνομικών ποινικά ελεγχόμενων για ανθρωποκτονία με πυροβολισμούς νεαρού Ρομά, φαίνεται να μην αισθάνονται καθόλου σίγουροι για την τύχη που επιφυλάσσει η δικαστική εξουσία στα παρανομούντα μέλη τους. Και αυτό γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εποχή που η Αστυνομία είχε την ανοχή της κοινωνίας να λειτουργεί ως ένστολη Χρυσή Αυγή, απελευθερωμένη από κανονισμούς και όρια, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, μαζί και με την ίδια την Χρυσή Αυγή.   Τρέμουν λοιπόν στην ιδέα ότι κάποιοι συνάδελφοί τους μπορεί να καταδικαστούν, ανατρέποντας το αφήγημα που οικοδομούν καθημερινά στα Μέσα Ενημέρωσης. Και όχι μόνο για αυτό :   Για την δίκη των Σεπολίων που σε λίγες μέρες εκδίδεται απόφαση, με πιθανότερο αποτέλεσμα την πανηγυρική αθώωση όλων των εμπλεκομένων από μια αστυνομική σκευωρία που αντέστρεψε τους ρόλου και θύτη και έφερε κατηγορούμενους εκείνους που έπρεπε να είναι κατήγοροι.   Για την αποκάλυψη της σκευωρίας σχετικά με την ενοχή του «Ινδιάνου» στα περιστατικά της Νέας Σμύρνης και την αποφυλάκιση του.   Για την εξέλιξη της υπόθεσης μήνυσης για αστυνομικά βασανιστήρια από κατηγορούμενους της ίδιας υπόθεσης,   Για την επικείμενη έναρξη της δίκης της Χρυσής Αυγής σε δεύτερο βαθμό, που έχει όλες τις προϋποθέσεις να καταλήξει όπως και η πρωτόδικη και αναδεικνύει τις ευθύνες αστυνομίας και αστυνομικών για τα εγκλήματά της και της συγκάλυψή τους.   Για την υπόθεση της δολοφονίας του Νίκου Σαμπάνη από τους αστυνομικούς - δράστες, που μέρα με την μέρα αποκαλύπτονται τα υπερασπιστικά τους ψέματα.   Και γνωρίζουν ότι όσο και αν η πλήρης κατάργηση της αστυνομικής προανάκρισης και αφαίρεση των σχετικών αρμοδιοτήτων από την αστυνομία είναι ακόμα μακρυνή προοπτική, το νομοσχέδιο για τη δικαστική αστυνομία που επίκειται, όλο και κάποιες εξουσίες θα τους περικόψει.   Και είναι μεγάλο λάθος να παραβλέπουμε ότι ο τρόμος έχει αλλάξει στρατόπεδο, να αντιστρέφουμε την πραγματικότητα και να ερμηνεύουμε μια οριακή δικαστική απόφαση, σε μια υπόθεση που επιτυχία υπήρξε ακόμα και η παραπομπή των αστυνομικών, σε αποδοχή και ακλόνητη συνέχεια της διαχρονικής αστυνομικής ατιμωρησίας. Το κίνημα κάθησε τους υπεύθυνους στο εδώλιο, έφερε την κοινωνία δίπλα του, αξίωσε και πέτυχε μια δημόσια δίκη και μια σημαντική νίκη. Και αυτό δεν επιτρέπει ούτε απαισιοδοξία, ούτε ηττοπάθεια.   Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 05/05/2022 - 21:30

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 1η Μάη

1 TOY MAH

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΤΩΧΙΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΨΩΜΙ, ΥΓΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ-ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΜΟΝΗ

 

Η φετινή Πρωτομαγιά μας βρίσκει μπροστά σε μια καταιγίδα. Τα μαύρα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν. Η ακρίβεια στο ρεύμα, στα τρόφιμα, στα νοίκια, κάνει την ζωή αβίωτη, η επίθεση στο δικαίωμα στην εργασία και του αγώνα (νόμος Χατζηδάκη) καλά κρατεί, η πανδημία επιμένει.

Η κυβέρνηση της ΝΔ που έφερε την κατάσταση έως εδώ σε συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων και με την συναίνεση στις βασικές κατευθύνσεις του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΙΝΑΛ, της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ, προσπαθεί να μας πείσει για «όλα φταίει ο πόλεμος», όπως παλιότερα που για «όλα έφταιγε η πανδημία». Λες και έπεσαν απ τον ουρανό.

Αλλά δεν είναι έτσι!!

  • Η κυβέρνηση της ΝΔ εμπλέκει την Ελλάδα στον πόλεμο. Δίνοντας όπλα, βάσεις, και βήμα στον Ζελένσκι και το ναζιστικό Τάγμα Αζόφ.

Σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα τάσσεται ανοιχτά με την πλευρά των ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-Ε.Ε, παίρνοντας θέση σε ένα πόλεμο που είναι ληστρικός και άδικος από όλες τις πλευρές. Που διεξάγεται στο όνομα της «ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, ή της αποναζιστικοποίηση» αλλά στην πραγματικότητα γίνεται για το πετρέλαιο, τις πρώτες ύλες, τους δρόμους μεταφοράς, το μοίρασμα και την εκμετάλλευση του πλανήτη, για το κέρδος των κάθε είδους «ολιγαρχών».

Όπως άλλωστε και στην γειτονιά μας. Πίσω από τις μεγάλες κουβέντες των κυβερνήσεων σε Ελλάδα και Τουρκία για την «κυριαρχικά δικαιώματα» και την «πατρίδα» κρύβονται οι ανταγωνισμοί και τα παζάρια για το ποια εταιρεία θα θησαυρίσει από την εκμετάλλευση των θαλασσών και την μοιρασιά των ΑΟΖ.

Στην πλάτη των λαών πάντα μένουν τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών, τα Ραφάλ και οι φρεγάτες, ο εθνικιστικός πυρετός, η φτώχια και -στο τέλος του δρόμου, η καταστροφή και ο πόλεμος.

  • Η κυβέρνηση της ΝΔ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πολιτικό σύστημα έχουν την απόλυτη ευθύνη για την πυρκαγιά της ακρίβειας και φτώχιας που απλώνεται καθημερινά.
  • Στις εξωφρενικές αυξήσεις στο ρεύμα πληρώνουμε πριν απ’ όλα την εγκληματική πολιτική «απελευθέρωσης» της αγοράς ενέργειας, ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, μετατροπής του ρεύματος από κοινωνικό αγαθό σε χρηματιστηριακό εμπόρευμα. Πληρώνουμε τα ασύλληπτα υπερκέρδη του Μυτιληναίου, του Βαρδινογιάννη, του Λάτση, των ιδιωτών μετόχων της ΔΕΗ. Στην ακρίβεια στο ράφι πληρώνουμε πριν απ’ όλα, τον έλεγχο της παραγωγής και των τιμών από τις πολυεθνικές των τροφίμων, και τις τράπεζες.

Ο καπιταλισμός παραδέρνει μέσα στην κρίση του. Από όπου και να πιάσει κανείς της «άκρη του νήματος».  Πόλεμος  ακρίβεια, πανδημία, κλιματική αλλαγή, όλα έχουν στην  ρίζα τους την εκμεταλλευτική μανία και το κέρδος, την προσπάθεια του κεφαλαίου να ξεπεράσει την κρίση του συστήματος με βάθεμα της εκμετάλευσης της εργασίας και λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών, της φύσης και της δημόσιας περιουσίας.

 

136 χρόνια μετά το Σικάγο, η εργατική τάξη και ο λαός βρίσκονται αντιμέτωποι με μεγάλα ερωτήματα.

Είτε οι δυνάμεις του κεφαλαίου και το πολιτικό τους σύστημα θα συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο στον δρόμο του πολέμου, της φτώχιας, των πανδημιών και της περιβαλλοντικής καταστροφής.

Είτε η εργατική τάξη θα σταματήσει αυτή την πορεία υπερασπίζοντας το δικαίωμα στην ζωή, θα ανατρέψει την πολιτική τους, ανοίγοντας τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση που ο πλούτος ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν

Είτε θα παλέψουμε ενάντια στο κεφάλαιο και στην κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και σε κάθε κυβέρνηση που διαχειρίζεται την ίδια πολιτική

Είτε θα περιμένουμε από την κάλπη έναν νέο «κάλπικο» σωτήρα, κάποια επόμενη-«προοδευτική» κυβέρνηση, που θα εφαρμόσει την ίδια πολιτική με άλλο περιτύλιγμα. Η πολιτική των κάθε είδους «αριστερών» και «προοδευτικών κυβερνήσεων μέσα στα πλαίσια του συστήματος, που υπόσχονται φιλολαική πολιτική ενώ αφήνουν άθιχτες τις βάσεις τους οδηγούν σε ήττες.

Είναι η ώρα για ένα ισχυρό, ανασυγκροτημένο, πολιτικοποιημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα που θα τα βάλει «στα ίσια» με τη κυβέρνηση, το κεφάλαιο και την ΕΕ. Που δεν θα εγκλωβίζεται στην αναμονή και στην εκτόνωση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Τον δρόμο δείχνουν οι διεθνείς αγώνες της εργατικής τάξης από  την Google και την Amazon, που οι εργάτες οργανώνονται φτιάχνοντας τα δικά τους σωματεία, μέχρι την ΛΑΡΚΟ, την COSCO, τους «ντελιβεράδες», τους ηρωικούς υγειονομικούς που δίνουν την μάχη της ζωής και της προστασίας του ΕΣΥ, τους καθηγητές της δημόσιας εκπαίδευσης που υπερασπίζονται το δημόσιο σχολείο απέναντι στους ταξικούς φραγμούς, μέχρι την νεολαία που με την μαζική της αντίσταση έχει πετάξει έξω την πανεπιστημιακή αστυνομία.

Η εργατική τάξη και αγώνες της, θα ξαναγράψουν την ιστορία.

Είναι ώρα για μια ισχυρή, μαχόμενη αντικαπιταλιστική αριστερά.

Που παλεύει να μην υπάρξει καμιά συμμετοχή στον πόλεμο, να φύγουν οι βάσεις του θανάτου και το ΝΑΤΟ. Που διεκδικεί λεφτά για παιδεία, υγεία, κοινωνικά αγαθά για όλους, αντί για φρεγάτες και Ραφάλ. Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξειςκαι πλήρη επαναφορά των ΣΣΕ, για να ζούμε με αξιοπρέπεια. Που παλεύει για να γίνουν η ενέργεια, τα τρόφιμα, η παιδεία, η υγεία, δημόσια αγαθά, έξω απ τα χρηματιστήρια, τις αγορές και τα κέρδη των λίγων, με εθνικοποίηση αυτών των τομέων.  Που βάζει πάνω απ τους νόμους και τους κανονισμούς της ΕΕ, την «εξυπηρέτηση του χρέους» και τα ευρωμνημόνια τα λαϊκά συμφέροντας παλεύοντας για ρήξη αποδέσμευση απ αυτόν τον μηχανισμό των πολυεθνικών..

 Για μια ακόμα φορά το ιστορικό δίλημμα είναι «επανάσταση και σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

 

Απέναντι στη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού η ελπίδα βρίσκεται στον ταξικό και διεθνιστικό αγώνα των εργαζομένων και όλου του λαού, για την ειρήνη των λαών και την ελευθερία, για την ήττα της πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, για την επανάσταση και την κοινωνική απελευθέρωση και την εργατική χειραφέτηση.

 

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΟΛΕΣ & ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

 

Categories: ΑνακοινώσειςΑνακοινωσεις-Δελτια Τυπου: Ανακοινωσεις-Δελτια ΤυπουΗμερομηνία: 01/05/2022 - 03:00

Ο Τσίπρας θα βρει μπροστά του την οργισμένη εργατική τάξη που της γυρίζει την πλάτη [του Γιώργου Ράγκου]

 

Το σύνθημα στο 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν: "Νέα Αρχή, Πολιτική Αλλαγή, Προοδευτική Κυβέρνηση". Ο Αλέξης Τσίπρας, από την εναρκτήρια ομιλία του στο Συνέδριο, φρόντισε να ξεκαθαρίσει τι σημαίνουν και οι τρεις στόχοι: μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, εκλογική νίκη και σχηματισμό "προοδευτικής κυβέρνησης".

Θεωρητικά, το Συνέδριο αποτέλεσε μία θριαμβευτική κυριαρχία του Τσίπρα και της γραμμής του. Δεν υπήρχε από καμία οργανωμένη τάση ούτε αμφισβήτηση του ίδιου αλλά, κυρίως, ούτε της πολιτικής κατεύθυνσης. 

Τα στελέχη της αριστερής αντιπολίτευσης ("Ομπρέλα"), αφού φρόντιζαν να ξεκινάνε τις τοποθετήσεις τους με το "ένας είναι ο Πρόεδρος" και να θυμίζουν τις "ομόφωνα προτεινόμενες πολιτικές θέσεις του Συνεδρίου", έδωσαν μάχη μόνο ενάντια στις προτεινόμενες οργανωτικές αλλαγές. Ο τρόπος και τα επιχειρήματα με τα οποία δώσανε αυτή τη μάχη ήταν εύκολη λεία για τους Προεδρικούς που τους κατηγορούσαν, άλλοτε κομψά άλλοτε όχι και τόσο, για «μάχη καρεκλών που δεν ενδιαφέρει την κοινωνία».

Το ερώτημα αυτών των στελεχών προς τον Τσίπρα και τους Προεδρικούς ήταν ότι αφού δεν υπάρχει ούτε ηγετική αμφισβήτηση του Τσίπρα ούτε πολιτική διαφωνία για τα πεπραγμένα και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί να υπάρχει «διχασμός στο οργανωτικό»; Γιατί να μην εκλέξει το Συνέδριο τον (μοναδικό υποψήφιο) Πρόεδρο και την ΚΕ, όπως έγινε και στα προηγούμενα Συνέδρια, αντί να γίνει η εκλογή απ' ευθείας από τα μέλη τον Μάιο; Το ερώτημα μπορεί και να αντιστραφεί. Γιατί ο Τσίπρας, από τη στιγμή που είναι παντοδύναμος στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, διαλέγει μία ευθεία σύγκρουση με την αντιπολίτευση, διακινδυνεύοντας να τσαλακώσει την εικόνα "ενότητας και νίκης" του Συνεδρίου, παραμονή των εκλογών; 

Η απάντηση είναι ότι το οργανωτικό είναι άρρηκτα δεμένο με τον πολιτικό και στρατηγικό χαρακτήρα ενός κόμματος. Η δεξιά στροφή που είχε ξεκινήσει ο ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί και την ανάλογη οργανωτική στροφή. 

Η "σύγχρονη ευρωπαϊκή" σοσιαλδημοκρατία έχει ξεμπλέξει, από καιρό, με τα οργανωμένα μέλη, τις οργανώσεις βάσης και όργανα που εκλέγονται από και λογοδοτούν στα οργανωμένα μέλη. Για την “σύγχρονη” σοσιαλδημοκρατία, το κόμμα είναι "κλειστοί μηχανισμοί αποκομμένοι από την κοινωνία" και αυτό που χρειάζεται είναι μία "χαρισματική ηγεσία" που θα έχει το ελεύθερο να παίρνει αποφάσεις και ο κόσμος θα "κρίνει" αυτές τις αποφάσεις με την ψήφο του στις εκλογές.

Αυτή τη διαδικασία θέλει να ολοκληρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ με την νέα οργανωτική δομή που ψήφισε, με πλειοψηφία 75%, στο Συνέδριο του. 

Αντίφαση

Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργήθηκε, με κορμό την πάλαι πότε ευρωκομουνιστική αριστερά, σαν ένα αριστερό ρεφορμιστικό κόμμα. Και, σαν τέτοιο, κουβαλούσε πάντα την αντίφαση της αστικής πολιτικής και της οργανωμένης αριστερής βάσης. Αυτή η αντίφαση υπήρχε και όταν ήταν στο 3% και όταν ήταν στο 32% στις κάλπες. Όλες οι «κωλοτούμπες» της ηγεσίας, και στη περίοδο της διακυβέρνησης και στη περίοδο της αντιπολίτευσης, έπρεπε να «λογοδοτήσουν» σ' αυτή την οργανωμένη βάση. Ακόμα και όταν τα οργανωμένα μέλη ήταν δυσανάλογα λίγα, σε σχέση με την εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν οι τοπικές οργανώσεις φυτοζωούσαν, ακόμα και όταν δημιουργήθηκαν, διορισμένα από την ηγεσία, ενδιάμεσα καθοδηγητικά όργανα, το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα ένα βαρίδι για τους ελιγμούς του «χαρισματικού ηγέτη» Τσίπρα και της ηγεσίας του. 

Ο Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θέλει, και πέτυχε στο Συνέδριο, να έχει τα «χέρια ελεύθερα» και για το είδος της αντιπολίτευσης απέναντι στη κυβέρνηση Μητσοτάκη και για τα σενάρια συνεργασίας της μελλοντικής "προοδευτικής κυβέρνησης" και για την πολιτική που αυτή θα ακολουθήσει. 

Το ερώτημα είναι αν αυτή η νίκη του Τσίπρα θα δουλέψει. Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι. Το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα «φιλί ζωής» στη κυβέρνηση της ΝΔ που βρίσκεται με την «πλάτη στο τοίχο» εξαιτίας της οργής και των αγώνων που δίνει ο κόσμος από τη πρώτη στιγμή. 

Η εργατική τάξη παλεύει για να πέσει η κυβέρνηση του θανάτου, της φτώχειας, του πολέμου, του ρατσισμού, του σεξισμού, της περιβαλλοντικής καταστροφής, αλλά ο Τσίπρας κάνει πως δεν βλέπει αυτούς τους αγώνες και τα αιτήματα που έχουν διαμορφώσει. Λίγες μέρες πριν το Συνέδριο υπήρχε η εμβληματική πανεργατική απεργία της 6ης Απρίλη αλλά ο Τσίπρας δεν βρήκε να πει μία λέξη γι’ αυτή την απεργία και στις δύο ομιλίες του.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η «πολιτική αλλαγή» δεν θα έρθει από τους αγώνες του κόσμου στους χώρους δουλειάς, στις σχολές, στις γειτονιές, στο δρόμο, αλλά με τη ψήφο στο ΣΥΡΙΖΑ αυτού του κόσμου «στην κάλπη της απλής αναλογικής, όποτε και αν ο Μητσοτάκης αποφασίσει να τη στήσει», υλοποιώντας ένα «ρεαλιστικό» πρόγραμμα με «5+1 σημεία για να ανασάνει η κοινωνία και ο λαός». 

Εγκαταλείπει και αυτό το αίτημα για άμεσες εκλογές, συναινώντας στη γραμμή των εγχώριων και ευρωπαϊκών επιτελείων ότι τώρα δεν είναι ώρα για πρόωρες εκλογές, δίνει χρήσιμο πολιτικό χρόνο στον Μητσοτάκη για να προσπαθήσει να ανασυγκροτηθεί και να πάρει πρωτοβουλίες και, κυρίως, απομακρύνεται από το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, την εργατική τάξη. 

Αυταπάτη

Η αντίληψη ότι ο κόσμος της δουλειάς, όταν με το καλό έρθει η ώρα των εκλογών, θα χρησιμοποιήσει το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και με μισή καρδιά έστω και με χαμηλές προσδοκίες, ως το μόνο «ρεαλιστικό» τρόπο για να ξεφορτωθεί τη ΝΔ είναι εκτός από κοινοβουλευτικό κρετινισμό και μεγάλη αυταπάτη.  Μπορούν να ρωτήσουν τον Γιωργάκη Παπανδρέου πως έχασε τις εκλογές το 2007.

Τα περίφημα «5+1 σημεία», ακόμα και αν υλοποιηθούν και δεν θα έχουν την τύχη του «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης», είναι και «ψίχουλα» και δεν αγγίζουν τη ρίζα του προβλήματος που είναι τα «όρια της οικονομίας», η κερδοφορία του κεφαλαίου. 

Σε μία περίοδο στασιμοπληθωρισμού, σαν τη σημερινή, αυτά τα όρια είναι και πολύ στενά. Γι' αυτό, π.χ., κουβέντα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς παρά μόνο δέσμευση για τον κατώτατο μισθό στα 800 ευρώ, που δεν αρκεί ούτε για το νοίκι και το ρεύμα. Κουβέντα για κρατικοποίηση των εταιριών ενέργειας και έξοδο από το χρηματιστήριο ενέργειας παρά μόνο μία αόριστη και ασαφή δέσμευση για "αποκατάσταση του Δ στη ΔΕΗ". 

Δεν είναι μόνο τα διαπιστευτήρια στην οικονομική πολιτική. Είναι και τα διαπιστευτήρια σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. 

Η στήριξη στη γραμμή της Δύσης για τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν ήταν μόνο λόγια. Η ίδια η παρουσία και η ομιλία του Ζάεφ στο Συνέδριο είναι η υπενθύμιση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός που "τακτοποίησε" τις "εκκρεμότητες" στα Δυτικά Βαλκάνια για να μπορεί η ΕΕ και το ΝΑΤΟ να βάλουν πόδι στη περιοχή. Τέτοιες "τακτοποιήσεις", που αποκτούν τεράστια σημασία για το στρατόπεδο της Δύσης στη περίοδο του πολέμου στην Ουκρανία, είναι απαραίτητες στις "εκκρεμότητες" του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού που υπάρχουν στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Οι πολιτικές συνεργασίες απαιτούν και «θυσίες». Οι σχέσεις με το ΚΙΝΑΛ είναι πολύ σημαντικές για να «χαλάσουν» από την τοποθέτηση της Άννας Πήλιου για τις σχέσεις του ΚΙΝΑΛ με την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα.  

Η «νέα αρχή» του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανάγκη τα «δικά του» ΜΜΕ. Αμέσως μετά το Συνέδριο, ο Νίκος Ξυδάκης καρατομήθηκε από διευθυντής στο ρ/σ «στο Κόκκινο» επειδή διαφώνησε με τις αναδιαρθρώσεις και το νέο σχέδιο για τα κομματικά ΜΜΕ που προβλέπει μείωση του προϋπολογισμού και απολύσεις εργαζομένων. 

Υπήρχαν και «παραφωνίες» στο Συνέδριο. Αρκετοί σύνεδροι που μίλησαν κάνανε σωστή κριτική και στη πολιτική και στο νέο οργανωτικό του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοια μέλη. Μέλη που, σε κόντρα με τη γραμμή και την ηγεσία τους, παλεύουμε μαζί σε πολλά μέτωπα. Ήρθε η ώρα, όμως, να κάνουν και αυτοί τη δικιά τους στροφή αλλά στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Από την ηττημένη γραμμή της διαχείρισης αυτού του βάρβαρου συστήματος, στη νικηφόρα γραμμή της εργατικής επανάστασης και του σοσιαλισμού. Γιατί το δίλημμα "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" δεν είναι σύνθημα, είναι επιλογή πολιτικής στρατηγικής και αντίστοιχης στράτευσης. Και είναι μια επιλογή που δίνει προοπτική στην οργισμένη εργατική τάξη, αυτήν που ο Τσίπρας υποτιμάει. 

Εργατική Αλληλεγγύη, 27/04/2022, No 1519

 

Categories: ΔιαλογοςΑποψειςΗμερομηνία: 28/04/2022 - 09:00